The Myrrh Bearers and the Witnesses to Christ’s Resurrection

Today, the third Sunday after Pascha, we celebrate the feast of the holy Myrrh-bearing Women. We also commemorate Joseph of Arimathea, who was a secret disciple, and Nicodemus, the disciple who came by night.

The Myrrh-bearing Women were the first and faithful witnesses of the Lord’s Resurrection. Joseph and Nicodemus served at the Lord’s burial and witnessed it. His burial and the Resurrection of Christ are among the chief doctrines of our most holy faith. Joseph came from the town of Arimathea. He was wealthy, noble, and a member of the council in Jerusalem. After the Lord’s death on the Cross, he dared to go to Pilate and ask for Jesus’ body. Then he buried Him with Nicodemus. Some say that the garden at Golgotha where Jesus was buried belonged to Joseph, and that Joseph had made his own tomb there. The tomb was hewn out of rock.

There was no time to prepare another tomb, so Joseph placed Jesus’ body in the one already ready. This seems to be what the Evangelist means when he says, “He laid Him in his own new tomb, which he had hewn in the rock.” Because Joseph had asked Pilate for Jesus’ body and buried Him, the Jews threw Joseph into a deep pit. By divine power, through the hand of an angel of God, he was taken from there and brought safely to Arimathea, his homeland. After rising from the dead, our Lord Jesus Christ appeared to him, confirming the Mystery of the Resurrection still further. And although Joseph suffered much at the hands of the Jews for proclaiming the Savior’s Resurrection,

he could not keep this Mystery silent. He courageously told everyone what had happened. Nicodemus was probably from Jerusalem. He was a ruler of the Jews, belonged to the Pharisees, and was learned in the Law and the Holy Scriptures. He came to Christ by night near the beginning of the Savior’s preaching and believed in Him. At His burial, Nicodemus brought a fragrant mixture of myrrh and aloes, about a hundred pounds of it, as a sign of reverence and love for the divine Teacher. Saint Nicodemus was expelled from the synagogue because he did not agree with the other Jews. It is said that he was the first to set out in detail, in a work of his own,

the events of the Passion and the Resurrection. As a member of the synagogue, he knew more precisely what the Jews intended and said, and everything that had happened. So, because Joseph and Nicodemus were both eyewitnesses of the Lord’s burial, it was appointed that they should be celebrated together with the holy Myrrh-bearing Women, who saw the risen Christ. They are faithful witnesses of the Lord’s burial and Resurrection. As we have said, these women were the first to witness the Resurrection, and they brought its joyful news to the disciples. It was fitting that the women, whose foremother first sinned and inherited the curse, should be the first to witness the Resurrection and hear the joyful news, just as she was the first to hear

the words, “In sorrow you shall bring forth children.” They were called Myrrh-bearers because Joseph and Nicodemus, wanting to finish before the Sabbath night came, anointed the Lord’s body only with aloes and myrrh, and wrapped it in linen… These women loved Him deeply as their divine Teacher. So on Friday they bought costly spices; on the Sabbath they rested in obedience to the commandment. Then, while it was still night, they went to anoint His body. They arrived around daybreak, both for fear of the Jews and because the Law allowed work to begin from that hour. When they reached the tomb, they saw several visions: two radiant angels inside it, and…

another angel sitting on the stone of the tomb. Then they saw Christ Himself and worshiped Him. Mary Magdalene was counted worthy to see Christ a second time, though she spoke to Him thinking He was the gardener. There were many Myrrh-bearing Women, but the Evangelists name only the most prominent. After the Theotokos (God-bearer) came Mary Magdalene, from whom Christ had cast out seven demons. After the Ascension of Christ, she is said to have gone to Rome and then to Ephesus, where she died. The Apostle John the Theologian buried her. In later years, Emperor Leo the Wise brought her holy relic to Constantinople with great honor.

Salome was also a Myrrh-bearer. She was a daughter of Joseph the Betrothed, who had four sons—James, called the Less, Joses, Simon, and Jude—and three daughters: Esther, Tamar, and Salome, the wife of Zebedee. Thus, when we hear in the Gospel of Mary, the mother of James and Joses, we should understand this to mean the Theotokos (God-bearer), for she was regarded as the mother of Joseph’s children. Another Myrrh-bearer was Joanna, the wife of Chuza, who was a steward and manager in King Herod’s household. Others were Mary and Martha, the sisters of Lazarus; Mary, the wife of Clopas, whom some call Cleopas; and Susanna.

There were many others, too, as the divine Luke tells us. He says that they supported Christ and His disciples from their own means. These women proclaimed the Resurrection of our Lord Jesus Christ and contributed greatly to the faithful witness to this great Mystery of our most holy faith. So the holy God-bearing Fathers rightly appointed that, after Thomas Sunday, we should celebrate their memory as further sure testimony to the Resurrection of Christ. They were the first to see Christ risen from the dead and proclaimed to all the saving message of the Gospel. They also lived the life in Christ in an exemplary way, as befitted women who had been His disciples.

The Myrrh-bearing Women, then, heard the joyful news of the Resurrection and were the first to see the risen Lord. What a great honor and blessing! How were they counted worthy to receive this honor first? A patristic interpretation connects them with Eve. In Paradise, Eve spoke with the devil, fell, and brought sorrowful news to Adam. Now the Myrrh-bearing Women spoke with the angel, then saw Christ, and brought joyful news to the men, the disciples. In this way we see a restoration of womankind.

There is another reason they were counted worthy to hear the news and see the risen Lord first. They showed courage, fearlessness, bravery, and heroism: courage of the soul, not of the body. They disregarded the darkness of night, the hostility of the people, and the power of the soldiers. The Ascension, the Annunciation, the Annunciation, the prayer, hope, and love. This courage is essential in our spiritual, Christian life. It shows itself chiefly as patient endurance: patient endurance in the effort needed to keep God’s commandments, and patient endurance through the sorrows God permits to enter our lives. It also shows itself as fearlessness flowing from our trust in God’s love and care for us. Today, then, our Church commemorates the holy Myrrh-bearing Women. They carried fragrant myrrh in their hands, and in their souls they carried the fragrance of love for Christ. We too can become myrrh-bearers—or rather, we already are, for within us is the spiritual, inexhaustible, uncreated myrrh we received in Holy Baptism: the grace of the Holy Spirit. Yet its fragrance is covered by the stench of the passions of sin.

What we need is cleansing. We must cleanse our souls of these passions, so that our souls may give off a sweet fragrance, our bodies may do so through our souls, and even the world around us may become fragrant and holy.

Ίδια μέρα, τρίτη Κυριακή από του Πάσχα, επιτελούμε την εορτή των Αγίων Γυναικών Μυροφόρων. Ακόμη δε μνημονεύουμε και τον από την Αριμαθαία Ιωσήφ, ο οποίος ήταν κρυμμένος μαθητής, και τον νυχτερινό μαθητή Νικόδημο.

Μυροφόρες Γυναίκες είναι οι πρώτες και αψευδείς μάρτυρες της Αναστάσεως του Κυρίου. Ο Ιωσήφ δε και ο Νικόδημος είναι οι υπηρέτες και μάρτυρες της Ταφής του Κυρίου, τα οποία, η Ταφή δηλαδή και η Ανάσταση του Χριστού, είναι από τα κυριότερα δόγματα της Αγιότατης μας Πίστεως. Ο Ιωσήφ ήταν από την πόλη Αριμαθαία, πλούσιος, ευγενής και ένας από τους βουλευτές στα Ιεροσόλυμα. Αυτός, μετά το σταυρικό θάνατο του Κυρίου, τόλμησε και πήγε στον Πιλάτο και, αφού ζήτησε το σώμα του Ιησού, το κήδεψε με τον Νικόδημο. Μερικοί λέγουν ότι ο κήπος στο Γολγοθά, στον οποίο τάφηκε ο Ιησούς, ήταν κτήμα αυτού του Ιωσήφ, μέσα στο οποίο είχε κατασκευάσει τον τάφο του. Ήταν δε αυτός σκαμμένος σε βράχο.

Ο χρόνος δεν επέτρεπε την ετοιμασία άλλου τάφου. Έβαλε σ' αυτόν, ο οποίος ήταν έτοιμος, το σώμα του Ιησού. Αυτό φαίνεται ότι εννοεί και ο Ευαγγελιστής λέγοντας: «Έθηκε αυτό εν τω καινώ αυτού μνημείω, ο ελατόμησεν εν τη πέτρα». Επειδή λοιπόν ο Ιωσήφ πήγε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του Ιησού και το ενταφίασε, οι Ιουδαίοι τον έριξαν σε βαθύ λάκκο. Από θεία δε δύναμη, με το χέρι Θείου Αγγέλου, αρπάχθηκε από εκεί και διασώθηκε στην Αριμαθαία, στην ιδιαίτερή του πατρίδα. Ο δε Κύριός μας Ιησούς Χριστός, αφού αναστήθηκε, φάνηκε σ' αυτόν, πιστοποιώντας ακόμη περισσότερο το μυστήριο της Αναστάσεως. Αν δε και πολλά έπαθε από τους Ιουδαίους επειδή κήρυττε την Ανάσταση του Σωτήρος,

αυτός δεν υπέφερε να σιωπά το μυστήριο, αλλά με θάρρος σε όλους διηγούνταν τα γεγονότα. Ο δε Νικόδημος ήταν πιθανώς Ιεροσολυμίτης, κατά το αξίωμα άρχοντας των Ιουδαίων, ανήκε στο τάγμα των Φαρισαίων, ήταν νομομαθής και εκπαιδευμένος στις Άγιες Γραφές. Πίστευσε δε στο Χριστό, όταν στις αρχές του Σωτηρίου Κηρύγματος πήγε νύκτα σ' Αυτόν. Στον ενταφιασμό του δε ήλθε φέροντας μείγμα σμύρνης και αλόης, αρωματικό και βαλσαμωτικό, έως εκατό λίτρες, δείγμα ευλαβίας και αγάπης προς τον Θείο Διδάσκαλο. Αυτός ο Άγιος Νικόδημος κηρύχτηκε αποσυνάγωγος, διότι δεν συμφωνούσε με τους άλλους Ιουδαίους. Λέγεται δε γι' αυτόν ότι πρώτος αυτός με δικό του σύγγραμμα διεσάφησε λεπτομερώς

του Πάθους και της Αναστάσεως, καθότι ήταν ένας από τη Συναγωγή και γνώριζε ακριβέστερα τη θέληση και τους λόγους των Ιουδαίων και γενικώς όλα εκείνα τα οποία συνέβησαν. Για την αιτία λοιπόν αυτή, διότι και οι δυο ήταν αυτόπτες μάρτυρες της Ταφής του Κυρίου, καθορίστηκε μαζί με τις Άγιες Μυροφόρες, οι οποίες είδαν τον Αναστημένο Χριστό, να εορτάζονται ως αψευδείς μάρτυρες της Ταφής και της Αναστάσεως του Κυρίου. Οι γυναίκες λοιπόν αυτές πρώτες, καθώς είπαμε, είδαν την Ανάσταση και αυτές έφεραν και στους μαθητές το χαροποιό αυτό μήνυμα. Έτσι και έπρεπε το γένος το οποίο πρώτο αμάρτησε και κληρονόμησε την Κατάρα, αυτό πρώτο και την Ανάσταση να δει και το χαρούμενο μήνυμα να ακούσει, καθώς αυτό πρώτο άκουσε και

το «Εν λύπαις τέξη τέκνα». Μυροφόρες δε ονομάστηκαν, επειδή ο μεν Ιωσήφ και ο Νικόδημος, θέλοντας να μην τους φτάσει η νύχτα του Σαββάτου, μόνο με αλόη και σμύρνα άλειψαν το σώμα του Κυρίου και αφού το τύλιξαν με το σεντόνι... Αυτές δε οι γυναίκες, επειδή είχαν πολλή αγάπη σ' αυτόν ως θείο τους διδάσκαλο, γι' αυτό την Παρασκευή αγόρασαν πολύτιμα μύρα και το μεν Σάββατο ησύχασαν για την εντολή, έπειτα νύχτα πήγαν για να αλείψουν το σώμα του. Πήγαν δε κατά τον όρθρο, αφενός μεν για το φόβο των Ιουδαίων, αφετέρου δε διότι από την ώρα εκείνη και μετά επέτρεπε ο νόμος να καταπιάνονται με εργασίες. Όταν δε έφτασαν εκεί, είδαν διάφορες οπτασίες: τους δύο αστράπτοντες αγγέλους μέσα στο μνημείο και...

άλλον, ο οποίος καθόταν πάνω στο λίθο του μνήματος. Ύστερα δε είδαν και τον ίδιο το Χριστό και τον προσκύνησαν. Η δε Μαγδαληνή και για δεύτερη φορά αξιώθηκε να δει το Χριστό, τον οποίο ρωτούσε ως κηπουρό. Πολλές δε ήταν οι μυροφόρες, οι Ευαγγελιστές όμως αναφέρουν μόνο τις πιο επίσημες. Ήταν δε αυτές οι εξής: μετά τη Θεοτόκο, η Μαγδαληνή Μαρία, από την οποία ο Χριστός έβγαλε επτά δαιμόνια και η οποία μετά την Ανάληψη του Χριστού πήγε, καθώς λέγεται, στη Ρώμη και μετά στην Έφεσο, όπου και τελεύτησε. Τάφηκε δε από τον Απόστολο Ιωάννη τον Θεολόγο. Κατά τους μετέπειτα χρόνους, ο Σοφότατος Λέων ο Βασιλέας έφερε με μεγάλη τιμή στην Κωνσταντινούπολη το Άγιό της Λείψανο.

Μυροφόρος ήταν η Σαλώμη, θυγατέρα Ιωσήφ του Μνήστορος, διότι ο Ιωσήφ είχε τέσσερις γιους, τον Ιάκωβο τον λεγόμενο Μικρό, τον Ιωσή, τον Σίμωνα και τον Ιούδα, θυγατέρες δε τρεις, την Εσθήρ, την Θάμαρ και τη Σαλώμη, τη σύζυγο του Ζεβεδαίου. Ώστε όταν ακούμε στο Ευαγγέλιο Μαρίαν Ιακώβου και Ιωσή Μητέρα, να εννοούμε ότι είναι η Θεοτόκος, διότι αυτή λογιζόταν ως μητέρα των παιδιών του Ιωσήφ. Άλλη μυροφόρος ήταν η Ιωάννα, η σύζυγος του Χουζά, ο οποίος ήταν επίτροπος και οικονόμος του βασιλέα Ηρώδου. Άλλες ήταν η Μαρία και η Μάρθα, οι αδελφές του Λαζάρου. Άλλη η Μαρία η του Κλωπά, τον οποίο μερικοί ονομάζουν Κλεόπα, και άλλη η Σωσάννα.

Ήταν δε και άλλες πολλές, καθώς ιστορεί ο θείος Λουκάς, οι οποίες, λέγει, υπηρετούσαν το Χριστό και τους μαθητές του από τα υπάρχοντά τους. Επειδή λοιπόν αυτές κήρυξαν την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και κατά πολύ συνέβαλαν στην αψευδή διακήρυξη του μεγάλου αυτού μυστηρίου της Αγιωτάτης μας Πίστεως, αγίως τάχθηκε από τους Αγίους και Θεοφόρους Πατέρες, ως μία ακόμη βέβαιη πληροφορία της Αναστάσεως του Χριστού, να εορτάζουμε μετά την Κυριακή του Θωμά τη μνήμη των Αγίων αυτών γυναικών, καθώς πρώτες αυτές είδαν το Χριστό αναστημένο από τους νεκρούς και προς όλους κήρυξαν το σωτήριο κήρυγμα του Ευαγγελίου, αλλά και άριστα έζησαν την κατά Χριστόν ζωή, καθώς έπρεπε σε γυναίκες οι οποίες μαθήτευσαν στο Χριστό.

Λοιπόν οι μυροφόρες άκουσαν το χαρούμενο μήνυμα της Αναστάσεως, αλλά και πρώτες αυτές είδαν τον Αναστημένο Κύριο. Αλήθεια, τι μεγάλη τιμή και τι μεγάλη ευλογία! Πώς όμως έτσι πρώτες αυτές αξιώθηκαν αυτής της μεγάλης τιμής; Υπάρχει πατερική ερμηνεία η οποία σχετίζει τις μυροφόρες με την Εύα. Στον Παράδεισο η Εύα, αφού συνομίλησε με τον Διάβολο, έπεσε και έφερε το δυσάρεστο μήνυμα στον Αδάμ. Τώρα οι μυροφόρες γυναίκες, αφού συνομίλησαν με τον Άγγελο και μετά είδαν τον Χριστό, έφεραν το χαρμόσυνο μήνυμα στους άνδρες, στους μαθητές. Έτσι έχουμε αποκατάσταση της γυναικείας φύσεως.

Και για ένα άλλο λόγο αξιώθηκαν πρώτες να ακούσουν και να ιδούν τον Αναστάντα Κύριο. Διότι έδειξαν ανδρεία, αφοβία, γενναιότητα, ηρωισμό. Ανδρεία όχι σωματική, αλλά ψυχής. Αψήφησαν τη νύχτα, την έχθρα του λαού, τη δύναμη των στρατιωτών. Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευχή ελπίδα και την αγάπη. Είναι δε απαραίτητη στην πνευματική, τη χριστιανική μας ζωή. Εκδηλώνεται κυρίως σαν υπομονή. Υπομονή στους κόπους που πρέπει να κάνουμε προκειμένου να εφαρμόζουμε τις εντολές του Θεού, αλλά και υπομονή στα υπομονή λυπηρά που επιτρέπει ο Θεός να έρθουν στη ζωή μας. Εκδηλώνεται επίσης και σαν αφοβία που πηγάζει από την εμπιστοσύνη μας στην αγάπη και τη φροντίδα του Θεού για μας. Επιτελεί, λοιπόν, σήμερα η Εκκλησία μας τη μνήμη των Αγίων Μυροφόρων Γυναικών, των γυναικών που έφεραν στα χέρια τους μύρα αισθητά, στις δε ψυχές τους το μύρο της αγάπης προς τον Χριστό. Αλλά μυροφόροι μπορούμε να γίνουμε και εμείς, ή μάλλον είμαστε και εμείς, διότι έχουμε μέσα μας το μύρο το πνευματικό, το ακένωτο, το άκτιστο που το πήραμε με το Άγιο Βάπτισμα και είναι η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Μόνο που αυτό το μύρο καλύπτεται από τη δυσοδία των παθών της αμαρτίας.

Εκείνο που χρειάζεται είναι η κάθαρση, να καθαρίσουμε δηλαδή την ψυχή μας από αυτά τα πάθη και έτσι να ευωδιάσουν οι ψυχές μας και δια των ψυχών να ευωδιάσουν και τα σώματά μας, να ευωδιάσει, να αγιαστεί και το περιβάλλον μας.