The Martyrdoms of Agape, Irene, Chionia, and Leonides

The holy virgin martyrs Agape, Irene, and Chionia were sisters who lived in the time of Diocletian and Maximian, at the end of the third and the beginning of the fourth century after Christ. They came from Thessalonica, where faith continued to flourish in the Christian Church. The Apostle Paul had praised that faith in his First Epistle to the Thessalonians, writing that their love for God and their faith in Him had become known everywhere. The three sisters were bound together by blood, and by the still holier spiritual bond of faith and love in Christ.

When persecution of Christians began under Maximian, they took refuge on a mountain. Their hiding place was discovered, however, and they were arrested. They were brought before the ruler Dulcitius, who questioned them and tried to persuade them to deny Christ. Each time, they answered that they were Christians. At last, Agape and Chionia were thrown into the fire and died there. Irene met a martyr’s death from a soldier’s fatal arrow.

Saint Leonides the Martyr and the seven holy women who shared his struggle—Charissa, Nike, Galene, Kallida, Nunechia, Basilissa, and Theodora—lived during the reign of Decius, in the middle of the third century after Christ. They came from the Peloponnese. This group of martyrs was arrested during Holy Week in Troezenia, where Nea Epidavros stands today, and taken to Corinth before the governor Venustus. He first rebuked Leonides, the spiritual leader of the group, blaming him for what he called the women’s error. But the women immediately protested.

They said that they followed Christ by their own choice, and that no one else was responsible for their faith, which was true and brought salvation. The only ones at fault, they said, were those who persecuted people who worshipped the true God and tried to do good to their neighbors. Seeing that his efforts could not shake the holy martyrs, Venustus condemned them to death. The steadfast Leonides was suspended and cruelly scraped, his sides torn open. Through this suffering he was joined more closely to Christ, the Creator of all things. Though he endured terrible pain, he seemed to feel none of it. If anything, he regretted that he could not endure still greater and harsher tortures.

The flesh of this athlete of Christ was torn to pieces, and blood poured from his veins like a river. Yet the martyr felt great joy. He believed that as his body was stripped of its flesh, he was being clothed more fully in Christ.

He was drenched in the blood he shed for Christ, and with every drop he was glorified. The more the instruments of torture tore at him, the more beautiful he became, rising from the image of God toward His likeness. The women, too, did not hesitate. They gave no thought to what was considered the weakness of their nature, feared no torture, and did not shrink from the cruelty of the ungodly. With courageous hearts, they entered the struggle for the faith together.

In fearless voices, they confessed the immortal Bridegroom of their souls as the true God. “The beauty of Christ has captured our hearts,” they said. “We live for Him, and for Him we are all here together, because we long to be united more closely with our Savior. So if you torture us,” they told the judge, “you will only make us shine more brightly. The marks of our wounds will adorn us and make us still more dear to our heavenly Bridegroom. And if you cut our bodies to pieces, you cannot separate us from Christ, to whom we are joined by faith and love. Release us from this life as quickly as you can, so that we may enter the Kingdom of Heaven all the sooner.”

Astonished by the women’s courage and overcome by their steadfastness, the tyrant ordered them thrown into the sea to disappear beneath its waters. The brave martyrs went to their deaths with joy, for they had been counted worthy to drink the sweet cup of martyrdom in the salt water of the sea. Singing hymns, they reached the shore in good spirits and boarded a boat. They were taken out to sea, where one after another was thrown into the depths of the Gulf of Corinth. And just as the Israelites had once crossed the Red Sea, these women passed at once into the spiritual Promised Land, into Paradise, where the voices of those celebrating ring out pure.

During that same Easter season, when Saint Leonides and the seven women were martyred, another Saint Irene, also commemorated today, was martyred in the same land of Greece. She was offering praise to God with other Christians in a church in the countryside

when she was betrayed to the ruler, arrested, and thrown into prison. The governor rebuked her harshly and threatened her, but she paid no heed to his threats. She was imprisoned, and afterward they cut out her tongue and pulled out her teeth.

Then they cut off her honored head, and she too, crowned with victory, ascended to the heavenly dwellings of Paradise.

Michael Choniates, bishop of Athens, ends a homily in praise of Saint Leonides and his companions by comparing the Israelites with the holy women in that company. He stresses their love for God and the longing for martyrdom that grew from it. Before crossing the Red Sea, he writes, the Israelites grumbled against God and Moses. Their attachment to life filled them with terror when they saw the Egyptians pursuing them. But when their persecutors threw these martyrs into the depths of the sea, the women accepted what was being done to them with great courage and sang hymns, holding death in contempt.

They called upon God, not to save them from the waves, but to help them drink the salt water of the sea as quickly as possible and fall into the sweet sleep that leads to life. How worthy of wonder these martyrs are! They so longed to die for Christ that they all but threw themselves into the sea, believing that this would bring them to the Lord sooner. Eager to cross the sea and reach Him even faster than Peter, they no longer wished to wear the body, their natural garment. They longed to cast it off and, freed of its weight, stand before God with their souls laid bare.

They had none of the doubts that others of little faith might have had: that if they left the boat, they would be in danger and fail to reach Jesus. Buoyed by their great faith in God, they made their way across the sea with trust, toward the Lord. They went bravely from the boat into the water, and joyfully cast off even their bodies. Now they enjoy the blessedness of Heaven. May we too attain it by the grace of our Lord Jesus Christ, to whom be glory forever. Amen.

Άγιες Παρθενομάρτυρες Αδελφές Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία άκμασαν κατά τους χρόνους Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, οι οποίοι βασίλευσαν κατά τα τέλη του τρίτου, αρχάς του τετάρτου μετά Χριστόν αιώνος. Κατάγονταν από τη Θεσσαλονίκη, στη χριστιανική εκκλησία της οποίας εξακολουθούσε να ακμάζει η πίστη, την οποία τόσο είχε εγκωμιάσει ο Απόστολος Παύλος, γράφοντας στην πρώτη του προς Θεσσαλονικείς επιστολή ότι η αγάπη τους προς το Θεό, ότι η πίστη τους προς το Θεό διαφημίστηκε σε κάθε τόπο. Και οι τρεις τους, εκτός από τον εξ αίματος αδελφικό δεσμό, συνδέονταν και με τον αγιότερο πνευματικό δεσμό της πίστεως και της εν Χριστώ αγάπης.

Επί Μαξιμιανού κινήθηκε ο κατά των χριστιανών διωγμός, κατέφυγαν σε κάποιο βουνό, όμως ανακαλύφθηκε το καταφύγιό τους και συνελήφθηκαν. Ο άρχοντας Δουλσίτιος, στον οποίο οδηγήθηκαν, τις υπέβαλε σε ανάκριση και προσπάθησε να τις καταπείσει να αρνηθούν τον Χριστό. Αλλά εκείνες σε κάθε προσπάθειά του αντέτασσαν ότι είναι χριστιανές. Τέλος, η μεν Αγάπη και Χιονία ρίχτηκαν και τελειώθηκαν στην πυρά. Η δε Ειρήνη βρήκε μαρτυρικό τέλος από το θανατηφόρο βέλος ενός στρατιώτη.

Άγιος Μάρτυρας Λεωνίδης με τις συναθλήτριές του Άγιες Γυναίκες Χαρίσα, Νίκη, Γαλήνη, Καλλίδα, Νουνεχία, Βασίλισσα και Θεοδώρα ζούσαν κατά τους χρόνους του Δεκίου, ο οποίος βασίλευσε κατά τα μέσα του τρίτου μετά Χριστόν αιώνος, κατάγονταν δε από την Πελοπόννησο. Η ομάδα των μαρτύρων αυτών συνελήφθηκε κατά τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος στην Τροιζηνία, όπου σήμερα βρίσκεται η Νέα Επίδαυρος, και οδηγήθηκε στην Κόρινθο, στον ηγεμόνα της Βενούστο. Αυτός επέπληξε πρώτα τον πνευματικό προϊστάμενο της χριστιανικής αυτής ομάδας, Λεωνίδη, ως υπαίτιο της πλάνης των γυναικών εκείνων. Όμως εκείνες έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν.

Λέγοντας ότι ακολουθούσαν τον Χριστό συνειδητά και ότι κανείς δεν ήταν ένοχος για την πίστη τους, η οποία είναι αληθινή και σωτήρια, και μόνοι ένοχοι παρέμεναν όσοι καταδίωκαν εκείνους που λάτρευαν τον αληθινό Θεό και προσπαθούσαν να ευεργετούν τους συνανθρώπους τους. Ο Βενούστος, βλέποντας το άκαρπο των προσπαθειών του μπρος στη σταθερότητα των Αγίων Μαρτύρων, αποφάσισε το θάνατό τους. Έτσι, ο μεν καρτερικότατος Λεωνίδης κρεμάστηκε και με τις σκληρότατες ξέσεις και το ξέσχισμα των πλευρών συνδέθηκε στενότερα με τον Χριστό, τον Δημιουργό των απάντων. Ενώ έπασχε τα πάνδεινα, νόμιζε ότι δεν πάσχει τίποτε. Μάλλον δεν λυπόταν διότι δεν έπασχε περισσότερο και σκληρότερα βασανιστήρια.

Οι σάρκες του Αθλητού του Χριστού καταξεσκίζονταν και από τις φλέβες έτρεχε ποτάμι το αίμα του. Ο Μάρτυς όμως δοκίμαζε μεγάλη χαρά, διότι πίστευε ότι όσο το σώμα του γυμνωνόταν από τις σάρκες, τόσο ντυνόταν το Χριστό.

Κολυμβούσε μέσα στο αίμα του, που χυνόταν για το Χριστό, τόσο δοξαζόταν. Όσο σπαρασσόταν από τα διάφορα όργανα των βασανιστηρίων, τόσο ωραιότερος γινόταν και από το κατ' εικόνα ανέβαινε προς το καθ' ομοίωσιν. Οι δε γυναίκες, χωρίς δισταγμό και χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το ασθενικό της γυναικείας φύσεως, χωρίς να φοβηθούν τα βασανιστήρια, μήτε να δειλιάσουν την ωμότητα των ασεβών, με θάρρος ανδρικό προχώρησαν όλες μαζί στον αγώνα για την ευσέβεια.

Με ατρόμητη φωνή ομολόγησαν Θεό αληθινό τον αθάνατο νυμφίο των ψυχών τους. Εμείς κυριευτήκαμε, έλεγαν, από το κάλλος του Χριστού. Χάρην εκείνου ζούμε, για χάρη εκείνου είμαστε εδώ όλες μαζί, διότι ποθούμε να ενωθούμε στενότερα με το Σωτήρα. Άρα, εάν μας βασανίσεις, πρόσθεταν στο δικαστή, περισσότερο θα μας λαμπρύνεις, θα στολιστούμε με τα στίγματα των πληγών και θα μας κάνεις περισσότερο ποθητές από τον ουράνιο νυμφίο μας. Και αν τεμαχίσεις τα σώματά μας, δεν θα μπορέσεις να μας χωρίσεις από το Χριστό, με τον οποίο είμαστε ενωμένες με την πίστη και την αγάπη. Απάλλαξέ μας όσο γρηγορότερα μπορείς από τη ζωή αυτή, για να μεταβούμε ταχύτερα στη Βασιλεία των Ουρανών.

Κατάπληκτος από το θάρρος των γυναικών εκείνων ο τύραννος, νικημένος δε από τη γενναιότητα και την καρτερία την οποία επέδειξαν, πρόσταξε να ριχτούν στη θάλασσα και να εξαφανιστούν στα νερά της. Οδηγήθηκαν λοιπόν προς το θάνατο οι γενναίες μάρτυρες με χαρά, διότι αξιώθηκαν να πιουν με τα αλμυρά νερά της θάλασσας το γλυκό ποτήρι του μαρτυρίου. Ψάλλοντας έφθασαν εύθυμες στην παραλία και εκεί επιβιβάστηκαν σε πλοίο. Οδηγήθηκαν στην ανοιχτή θάλασσα και εκεί η μία μετά την άλλη ρίχτηκαν στα υγρά βάθη του Κορινθιακού. Και όπως άλλοτε οι Εβραίοι πέρασαν την Ερυθρά Θάλασσα, αμέσως πέρασαν αυτές στην Πνευματική Γη της Επαγγελίας, στον Παράδεισο, όπου ήχος

καθαρός εορταζόντων. Κατά τον ίδιο καιρό του Πάσχα, κατά τον οποίο μαρτύρησαν ο Άγιος Λεωνίδης και οι επτά γυναίκες, και στην ίδια ελληνική γη μαρτύρησε και η επίσης σήμερα εορταζομένη Αγία Ειρήνη. Αυτή, καθώς δοξολογούσε το Θεό μαζί με άλλους χριστιανούς σε κάποιο εξοχικό ναό,

προδόθηκε στον άρχοντα και αφού συνελήφθηκε ρίχτηκε στη φυλακή. Ο ηγεμόνας την επέπληξε δριμύτατα και την απείλησε, αλλά εκείνη καταφρόνησε τις απειλές του. Έτσι φυλακίστηκε και μετά της έκοψαν τη γλώσσα και της ξερίζωσαν τα δόντια.

Έκοψαν την τίμια της κεφαλή και έτσι ανήλθε και αυτή η στεφανηφόρος στα ουράνια του παραδείσου σκηνώματα.

Επίσκοπος Αθηνών Μιχαήλ Χωνιάτης, σε ένα του εγκωμιαστικό λόγο για τον Άγιο Λεωνίδη και τη συνοδεία του, καταλήγει συγκρίνοντας τους Ισραηλίτες με τις Άγιες Γυναίκες που αποτελούσαν την εν λόγω συνοδεία, στον οποίον τονίζει την προς το Θεό αγάπη και τον συνεπεία αυτής πόθο του μαρτυρίου. Οι μεν Ισραηλίτες, γράφει, πριν να διαβούν την Ερυθρά Θάλασσα, γόγγιζαν εναντίον του Θεού και του Μωυσέως, τρομοκρατηθέντες λόγω της φιλοζωίας των, όταν αντίκρισαν τους Αιγυπτίους να τους καταδιώκουν. Ενώ αυτές οι μάρτυρες, όταν ρίχνονταν από τους διώκτες στο βυθό της θάλασσας, επιδοκίμαζαν με μεγαλοψυχία την πράξη τους και έψαλαν περιφρονώντας το θάνατο.

Επικαλούνταν το Θεό όχι για να σωθούν από τα κύματα, αλλά για να τις βοηθήσει, πίνοντας όσο γινόταν γρηγορότερα το αλμυρό νερό της θάλασσας, να κοιμηθούν τον γλυκό ύπνο ο οποίος οδηγεί στη ζωή. Ω, πόσο αξιοθαύμαστες είναι οι μάρτυρες αυτές, οι οποίες ποθούσαν τον υπέρ Χριστού θάνατο, μόνο που δεν ρίχτηκαν μόνες τους στη θάλασσα, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα συναντούσαν γρηγορότερα τον Κύριο. Γι' αυτό, σπεύδοντας να διαβούν τη θάλασσα και να φτάσουν σε αυτόν γρηγορότερα από τον Πέτρο, δεν ανέχονταν να φορούν το φυσικό ένδυμα, το σώμα, αλλά ποθούσαν να βγάλουν αυτό και ελαφρότερες να παρουσιαστούν ενώπιον του Θεού με γυμνές τις ψυχές τους.

Δεν είχαν κανένα δισταγμό, όπως θα έκαναν άλλοι ολιγόπιστοι, ότι αφού ρίχτηκαν έξω από το πλοίο θα διατρέξουν κίνδυνο και δεν θα έρθουν προς τον Ιησού, αλλά ελαφρές από τη μεγάλη πίστη την οποία είχαν προς τον Θεό, με εμπιστοσύνη έκαναν τον περίπατο πάνω στη θάλασσα, ο οποίος οδηγούσε στον Κύριο. Και όχι μόνο γενναία ρίχτηκαν από το πλοίο στη θάλασσα, αλλά και αυτό το σώμα με χαρά εκδύθηκαν και ήδη απολαμβάνουν την ουράνια μακαριότητα, την οποία εύχομαι να επιτύχουμε κι εμείς με τη χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, η δόξα στους αιώνας. Αμήν.