Saints’ Lives and the Pursuit of Inner Peace

The Apostle Simon is called Simon the Cananaean by the Evangelist Matthew, and Simon the Zealot by the Evangelist Luke. The two names, however, have the same meaning. According to the sacred interpreters, “Cananaean” means “zealot,” since “Cana” means zeal. He may have been called the Cananaean because he came from Cana of Galilee, because he had previously belonged to the religious and political party of the Jewish Zealots, or because he had great zeal: an ardent and abundant love for Almighty God. According to one tradition, he was the bridegroom at the wedding in Cana, where the Lord had been invited with His disciples and where He turned water into wine.

When Simon saw this miracle, he left his bride, his wedding, and his home, and followed Christ: his friend, the worker of miracles, the one who brings the bride to the wedding, and the Bridegroom of pure souls. Saint Simon was one of Christ’s twelve disciples and Apostles, so he was with the other Apostles in the upper room. There he was filled with the grace of the Holy Spirit when the Spirit descended in the form of tongues of fire on the day of Pentecost. After this, as an Apostle, he traveled through many parts of the world, exposing everywhere the error of worshiping many gods. According to one tradition, he preached the Gospel in Persia and Egypt and died by crucifixion. According to another, he preached in countries of Africa

and went to England. There he brought many unbelievers into the light of the Gospel. He was crucified by pagans, completed his martyrdom, and was buried there.

The Holy Martyrs Alphius, Philadelphus, and Cyprinus came from the land called that of the Basques, probably the people we now know as the Basques of Spain. They were from the city of Prefacton, noble and wealthy sons of Vitalius, the ruler of the city. They were raised in godliness through the teaching of a most holy man named Onesimus, who preached Christ. After being questioned by Anigelion, who had been sent from Rome with imperial letters, they were sent by him to Licinius in Rome. Licinius sent them to Valerian for examination. Valerian sent them to the governor Diomedes, and Diomedes sent them to Tertillus,

the governor of Sicily. Each of these rulers subjected the Saints to different kinds of torture. Their sufferings were so cruel and unbearable that any one of them would have exhausted someone else in their place, or rather, killed him. At last Alphius was beheaded, Philadelphus was laid on a red-hot grate, and Cyprinus was placed in a red-hot pan. In this way, all three most holy victors ascended to heaven.

Saint Lawrence, whom we commemorate today, became a monk at the Great Lavra on Mount Athos. Because the heresy of Barlaam and Akindynos was then prevalent on Mount Athos, especially at the Lavra, he left and went to the village of Saint Lawrence in the region of Volos. There he set about building a holy monastery. At that time the devout emperor Alexios Komnenos reigned. He sent Saint Lawrence an imperial charter, which is preserved in the Vatican Library in Rome, as well as the gold and sacred vessels needed to build the church. Saint Lawrence also founded a skete dedicated to the Transfiguration of Christ and the Prophet Elijah.

Saint Hesychios the Confessor, whom we commemorate today, came from Andrapa, a city in Galatia. Never did so peaceful a name suit the character and life of its bearer so well. From childhood he was gentle and quiet, sweet-natured and obedient. He never caused his mother the slightest pain. In his dealings with others, both while he lived in his homeland and later when he lived as a recluse on the mountain called Maion with a few brothers, he behaved in the same way, giving no one cause for sorrow. Yet his love of hesychia, inner stillness, and his gentleness

kept him from showing all the active zeal in Christ needed to bring light to a soul or defend the faith against its persecutors. His last years, however, passed in complete peace, far from all worldly noise. He also quietly gave up his soul into the hands of the One whose grace had given him the virtue of gentleness and his kind, peaceable manner.

“On whom will I look, if not on the humble and quiet one who trembles at my words?” These are the words of the Lord. Saint Hesychios, whom we commemorate today, reminds us through his name, his virtue, and his life how deeply they matter, indeed how necessary they are for our spiritual life and our salvation. For how can a person be saved unless God looks upon him? And how will the God of peace look upon him? How will God’s peaceful Spirit come to a person when there is disorder and turmoil within, a storm of logismoi, intrusive thoughts, or of desires or anger?

Saint John Chrysostom, commenting on the Apostle’s words, “that we may lead a quiet and peaceful life in all godliness and reverence,” says: “There are three kinds of war that are hardest to bear. The first is war as we usually know it, when our soldiers fight foreign enemies. The second is when there is peace, yet we fight among ourselves. The third is when each person fights within himself. This is the worst of all. War with outside enemies cannot do us great harm, since it cannot injure our soul. Nor can the second kind harm us if we refuse to let it. Even when others fight against us, we can remain at peace.

The Prophet says, ‘I was peaceful among those who hated peace, and when I spoke to them, they fought me without cause.’ But we cannot escape the third kind of war without danger. When the body rises against the soul and fierce desires are stirred up, when fleshly pleasures, anger, and envy flare up, we cannot attain the good things to come unless this war is brought to an end. Whoever fails to quiet this turmoil is bound to fall and suffer wounds that bring the death of Hell. So, the Saint concludes, we must take great care every day

that this war neither rises within us nor, if it does rise, continues, but that it is calmed and put to rest. What good is it if the whole world enjoys deep peace while you are at war with yourself? This is the peace you must have. If we have it, nothing outside us can harm us. Peace among people also helps greatly toward this inner peace. That is why the Apostle says, ‘that we may lead a quiet and peaceful life.’ But those who are not Christians can also live quietly and peacefully. You might even find people given to excess and waste living that way. To show that he does not mean such a life, the Apostle adds

‘in all godliness and reverence.’ Godliness means both right belief and the way we live. Peace and stillness in God are closely bound to humility; indeed, they are born of it.

Απόστολος Σίμων ονομάζεται από μεν τον Ευαγγελιστή Ματθαίο Σίμων ο Κανανίτης, από δε τον Ευαγγελιστή Λουκά Σίμων ο Ζηλωτής. Και τα δύο όμως ονόματα σημαίνουν το ίδιο, διότι Κανανίτης, κατά τους ιερούς ερμηνευτές, σημαίνει ζηλωτής, καθόσον Κανά σημαίνει ζήλος. Κανανίτης ονομάζεται είτε διότι ήταν από την Κανά της Γαλιλαίας, είτε διότι ανήκε προηγουμένως στη θρησκευτικοπολιτική μερίδα των Ιουδαίων ζηλωτών, είτε διότι είχε πολύ ζήλο, δηλαδή αγάπη θερμή και υπερβολική προς τον Παντοκράτορα Θεό. Κατά μία άποψη ήταν ο νυμφίος του γάμου στην Κανά, στον οποίο είχε προσκληθεί ο Κύριος με τους μαθητές του και όπου μετέβαλε το νερό σε κρασί.

Βλέποντας λοιπόν το θαύμα αυτό ο Σίμων άφησε τη νύφη και το γάμο και το σπίτι και ακολούθησε τον Χριστό, τον φίλο και θαυματουργό και νυμφαγωγό και νυμφίο των καθαρών ψυχών. Επειδή δε ο Άγιος Σίμων ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές και Αποστόλους του Χριστού, βρισκόταν με τους υπολοίπους Αποστόλους στο Υπερώο, όπου γέμισε από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος όταν επεδήμησε εν είδει πυρίνων γλωσσών κατά την ημέρα της Αγίας Πεντηκοστής. Περιερχόμενος λοιπόν μετά από αυτά ως Απόστολος πολλά μέρη της Οικουμένης, αποκάλυπτε παντού την πλάνη της πολυθεΐας. Κατά μία παράδοση κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Περσία και την Αίγυπτο και πέθανε με σταυρικό θάνατο. Κατά άλλη παράδοση κήρυξε σε χώρες της Αφρικής

και πήγε στην Αγγλία και, αφού φώτισε πολλούς απίστους με το φως του Ευαγγελίου, σταυρώθηκε από τους ειδωλολάτρες, τελειώθηκε και ενταφιάστηκε εκεί.

Άγιοι Μάρτυρες Αλφιός, Φιλάδελφος και Κυπρίνος κατάγονταν από τη χώρα την ονομαζομένη των Βασκώνων, πρόκειται μάλλον για τους σημερινούς Βάσκους της Ισπανίας, από την πόλη Πρεφακτών, ευγενείς κατά το γένος και πλούσιοι, γιοι του άρχοντα της πόλεως Βιταλίου, οι οποίοι ανατράφηκαν στην ευσέβεια με τη διδασκαλία κάποιου αγιωτάτου ανδρός Ονησίμου το όνομα, ο οποίος κήρυττε τον Χριστό. Αυτοί λοιπόν, αφού ρωτήθηκαν από τον Ανιγκελίουνα, ο οποίος στάλθηκε από τη Ρώμη με γράμματα βασιλικά, στάλθηκαν από εκείνον στη Ρώμη προς τον Λυκίνιο. Ο Λυκίνιος τους έστειλε στον Βαλεριανό για να τους εξετάσει. Ο δε Βαλεριανός τους έστειλε στον ηγεμόνα Διομήδη και ο Διομήδης τους απέστειλε προς τον Τέρτιλο,

ο οποίος ήταν ηγεμόνας της Σικελίας. Από τον καθένα λοιπόν από τους προαναφερθέντες ηγεμόνες, οι Άγιοι βασανίστηκαν με διάφορα είδη βασάνων. Τόσο δε οι βασανισμοί εκείνοι ήταν σκληροί και αφόρητοι, ώστε και με ένα μόνο από αυτούς άλλος στη θέση τους θα απέκαμε ή μάλλον θα απέθνησκε. Τέλος ο μεν Αλφιός αποκεφαλίστηκε, ο δε Φιλάδελφος απλώθηκε πάνω σε πυρωμένη σχάρα και τον Κυπρίνο έβαλαν σε πυρωμένο τηγάνι και έτσι ανήλθαν και οι τρισάγιοι νικηφόροι στους ουρανούς.

Ο σήμερα εορταζόμενος Όσιος Λαυρέντιος έγινε μοναχός στη Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους, αλλά λόγω της επικρατούσης τότε στο Άγιο Όρος και κυρίως στη Λαύρα αιρέσεως των Βαρλαάμ και Ακινδύνου, αναχώρησε από εκεί, πήγε στην επαρχία Βόλου, στο χωριό Άγιος Λαυρέντιος, όπου επιδόθηκε στην ανοικοδόμηση ιερού μοναστηριού. Βασίλευε δε τότε ο ευσεβέστατος βασιλέας Αλέξιος ο Κομνηνός, ο οποίος και έστειλε στον Όσιο χρυσόβουλο, το οποίο σώζεται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού στη Ρώμη, καθώς και το απαιτούμενο χρυσάφι και ιερά σκεύη για την οικοδόμηση του ναού. Ο ίδιος Όσιος Λαυρέντιος ίδρυσε και σκήτη επ' ονόματι της Μεταμορφώσεως του Χριστού και του Προφήτου Ηλίου.

Ο σήμερα εορταζόμενος Όσιος Ησύχιος, ο Ομολογητής, καταγόταν από την πόλη της Γαλατίας Άνδραπα. Ουδέποτε δε όνομα τόσο γαλήνιο δεν συνδυάστηκε τόσο λαμπρά με το ήθος και τον βίο εκείνου τον οποίο στόλιζε. Από την παιδική του ηλικία ήταν πράος και ήσυχος, γλυκύς και πειθήνιος. Η μητέρα του δεν κεντήθηκε ποτέ από αυτόν με κανένα αγκάθι, αλλά και στην κοινωνική του αναστροφή, τόσο όσο έμενε στην πατρίδα του όσο και όταν αργότερα έζησε ζωή αναχωρητού, έχοντας αποσυρθεί στο όρος το λεγόμενο του Μαΐωνος με λίγους εκεί αδελφούς, την ίδια τήρησε συμπεριφορά, μη δίνοντας αιτία λύπης σε κανένα. Αλλά η αγάπη του προς την ησυχία και η πραότητά του

τον εμπόδιζαν να έχει όλη την κατά Χριστόν ενεργητικότητα προκειμένου να φωτίσει μια ψυχή ή να υποστηρίξει την πίστη απέναντι στους διώκτες της. Τα τελευταία του όμως χρόνια πέρασαν σε πλήρη γαλήνη μακριά από κάθε εγκόσμιο θόρυβο. Ήσυχα επίσης παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια εκείνου του οποίου η χάρη του έδωσε την αρετή της πραότητος, τη συμπεριφορά την άλυπη και γλυκεία.

«Επιβλέψω αλλ' ή επί των ταπεινών και ησύχιων και τρέμοντα τους λόγους μου», είναι τα λόγια του Κυρίου, τα οποία ο σήμερα εορταζόμενος Όσιος Ησύχιος με το όνομα, την αρετή και τη ζωή του έρχεται να μας θυμίσει και να μας τονίσει τη μεγάλη του σημασία, το απαραίτητο, θα λέγαμε, για την πνευματική μας ζωή, για την υπόθεση της σωτηρίας μας. Και πράγματι, πώς είναι δυνατόν να σωθεί ο άνθρωπος εάν δεν επιβλέψει επάνω του ο Θεός; Και πώς θα επιβλέψει ο Θεός της ειρήνης, πώς θα έλθει το ειρηνικό Πνεύμα του Θεού στον άνθρωπο όταν υπάρχει ακαταστασία, ταραχή, θύελλα λογισμών ή επιθυμιών ή θυμού;

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, σχολιάζοντας το του Αποστόλου «Ίνα ήρεμον και ησύχιον βίον διάγωμεν εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι», λέγει: «Τρία είναι τα πιο δυσβάστακτα είδη πολέμων. Ένας είναι ο κοινός πόλεμος, όταν οι στρατιώτες μας πολεμούνται από τους βαρβάρους. Άλλος, όταν είναι ειρήνη και πολεμούμαστε μεταξύ μας. Και τρίτος, όταν καθένας πολεμά με τον εαυτό του. Αυτός είναι ο χειρότερος από όλους. Διότι ο πόλεμος από τους εχθρούς δεν μπορεί να μας κάνει μεγάλη ζημιά, εφόσον δεν μπορεί να βλάψει την ψυχή μας. Ούτε ο δεύτερος, εάν δεν θέλουμε, θα μπορέσει σε τίποτε να μας βλάψει και, αν άλλοι μας πολεμούν, είναι δυνατό να είμαστε ειρηνικοί.

Ο Προφήτης λέγει: «Μετά των μισούντων την ειρήνην ήμην ειρηνικός και όταν ελάλουν αυτοίς επολέμουν με δωρεάν». Από τον τρίτο όμως πόλεμο δεν είναι δυνατόν χωρίς κίνδυνο να γλιτώσουμε. Διότι όταν το σώμα ξεσηκώνεται κατά της ψυχής και φοβερές επιθυμίες σηκώνει και φουντώνουν οι σαρκικές ηδονές, η οργή, ο φθόνος, δεν είναι δυνατόν, εάν δεν λυθεί αυτός ο πόλεμος, να επιτύχουμε τα επικείμενα αγαθά, αλλά ανάγκη είναι εκείνος που δεν καταστέλλει αυτή την ταραχή να πέσει και να λάβει τα τραύματα εκείνα που προκαλούν το θάνατο της κολάσεως. Πρέπει λοιπόν, επιλέγει ο Άγιος, κάθε μέρα να μεριμνάμε και πολύ να φροντίζουμε

ούτε να ξεσηκώνεται μέσα μας αυτός ο πόλεμος, ούτε εάν ξεσηκωθεί να παραμένει, αλλά να καταστέλλεται και να κοιμίζεται. Διότι ποιο το όφελος αν η οικουμένη απολαμβάνει βαθιά ειρήνη, συ δε προς τον εαυτό σου πολεμάς; Αυτή την ειρήνη πρέπει να έχεις. Εάν αυτή έχουμε, τίποτε από τα εξωτερικά δεν θα μπορέσει να μας βλάψει. Συντελεί δε σε αυτή την ειρήνη πολύ και η κοινή ειρήνη. Γι' αυτό λέγει ο Απόστολος: «Ίνα ήρεμον και ησύχιον βίον διάγωμεν». Επειδή είναι δυνατόν ήρεμο και ησύχιο βίο να ζουν και μη χριστιανοί και θα μπορούσες να βρεις και ακόλαστους και σπάταλους να ζουν τέτοια ζωή, για να μάθεις ότι δεν εννοεί αυτή τη ζωή, γι' αυτό πρόσθεσε

«εν πάση ευσεβία και σεμνότητα». Ευσέβεια και κατά το δόγμα, αλλά και κατά τη ζωή. Η κατά Θεόν ειρήνη και ησυχία συνδέεται στενά ή μάλλον είναι γέννημα της ταπεινώσεως.