Saint Stylianos and Saint Akakios on Love and Endurance

Today, November 26, our Church commemorates Saint Alypios the Stylite, Saint Stylianos of Paphlagonia, Saint Akakios mentioned in the Ladder, Saint James the Hermit, Saint Nikon the Preacher of Repentance, Saint Sylos, Bishop of Persia, the Holy New Martyr George of Chios, and Saint Innocent, the first Bishop of Irkutsk and a Russian wonderworker.

Stylianos was born in Paphlagonia. Like another Samuel, he was sanctified from his mother’s womb. As the years passed, he grew in the grace of God and became a dwelling place of the Most Holy Spirit. Though he lived in the flesh and in this world, he was drawn neither by the desires of the flesh nor by the vanity of the world. From the very beginning, as Scripture says, “He scattered his gifts and gave to the poor.” He distributed to the poor all the wealth he had inherited from his parents, believing it wrong that others should be poor while he was rich. In this way he transferred his treasures from earth to heaven, fulfilling the Lord’s command:

“Do not store up treasures for yourselves on earth, where moth and decay destroy, and where thieves break in and steal. Store up treasures for yourselves in heaven, where neither moth nor decay destroys, and where thieves do not break in and steal.” Thus set free, he devoted himself to the worship of God and took the monastic habit. His only concern was what pleased the Lord; he never asked what pleased himself. Through his virtues, the true adornment of a person and what draws God’s love, he came to surpass all the other monks. As his love for God deepened, he wanted to leave every obstacle behind and be

alone with God and speak with Him alone. So he withdrew into the wilderness, entered a cave, and remained there. He loved God with all his mind, all his heart, all his soul, and all his strength. He put off the old man with all his deeds and desires and became a new man. Alongside his love for God, he also gained love for others. The fame of Saint Stylianos’s holiness spread everywhere. People came to him with reverence and received help for both soul and body. They returned strengthened in faithfulness and in love for God and their neighbor,

and many were healed of illnesses thought incurable. Having lived on earth like an earthly angel, he knew beforehand when the hour had come for what he had always longed for: to depart from the body and go to the Lord.

He glorified God. As he departed to the Lord, his face shone like the sun, and a choir of holy angels received his soul. Even after his death, he continued to bring about many healings.

When parents called upon Saint Stylianos with faith during their children’s illnesses and reverently had his holy icon painted, their children received healing. Those who had lost children to fatal illness and were left childless also bore children through the grace of God and the Saint’s intercession. To this day he likewise helps all who call upon him with faith.

Akakios was a monk at a monastery called Kelivara on Mount Latros in Asia Minor. He was utterly simple in manner, very discerning in thought, and well disposed in all his words and deeds. His elder, a fellow monk, was neglectful, quick to anger, and lacking in patient endurance. He tormented Akakios so badly that many found it hard to believe. He spoke harshly to him and insulted him, but he also beat him every day, leaving terrible wounds that were hard to bear. Blessed Akakios endured all these dreadful trials in silence and obedience, with a pure heart that held no grudges. His patient endurance was so great

that everyone was amazed. At that time Saint John Climacus, the abbot of the Monastery of Sinai and author of the Ladder, happened to be nearby. Seeing Saint Akakios suffer like a captive and a slave, he would ask him, “How are you today, Brother Akakios? Have you gained anything?” At once the blessed monk would show him a bruised eye, a swollen neck, or a head covered with wounds from the blows. Seeing his extraordinary patient endurance, Saint John would say, “Good, good. Endure, and you will gain a great reward.” After Akakios had spent nine years in obedience to that merciless elder,

he departed to the Lord and was buried in the cemetery of the fathers. His elder then went to a wise and discerning father and said, “Brother Akakios has died.” The father did not believe him. “Come and see,” Akakios’s elder said, and they went together to the cemetery. There the discerning father spoke to Saint Akakios as though he were alive: “Brother Akakios, have you died?” Showing obedience even after death, the faithful disciple answered, “How can a man who labors in obedience die, venerable Father?” When his former elder saw this astonishing miracle,

he was filled with fear and tears. He fell to his knees and lay face down on the ground. He built a cell near the Saint’s grave and spent the rest of his life there in repentance, confessing to the fathers the beatings and suffering he had inflicted on blessed Saint Akakios. He kept saying, “I have committed murder.” Thus Saint Akakios completed his earthly life through this struggle and this martyrdom of obedience, and was counted worthy of a blessed end. By divine power, his precious remains were preserved from decay and stayed whole and intact for many years.

“...your souls.” The life, struggle, patient endurance, and obedience of Saint Akakios confirm these words of the Lord in the clearest way. The history of our Church, the history of those being saved, the history of the saints, is full of such examples. Patient endurance and obedience are closely joined: obedience calls for patient endurance, and patiently enduring whatever God permits to come upon us is itself obedience to His will. In everyday life, patient endurance and obedience can take these forms. First, patiently obeying the commandments of God, the commandments of Christ. Second, obeying our spiritual fathers. Third, patiently accepting and obeying God through any painful event, temptation, or hardship He permits in our lives. And fourth, patiently bearing the quirks, difficult habits, and tempers of those with whom God permits us to live. Patient endurance is the furnace that cleanses the soul, while obedience to God’s will illumines and sanctifies it. By his example, Saint Akakios tells us not to rush to escape difficult and painful circumstances, and that truly...

“The one who endures to the end will be saved.”

Σήμερα, 26 του μηνός Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη του Οσίου Αλυπίου του Κιονίτου, του Οσίου Στυλιανού του Παφλαγόνος, του Οσίου Ακακίου του εν τη Κλίμακι, του Οσίου Ιακώβου του Αναχωρητού, του Οσίου Νίκωνος του Μετανοείτε, του Οσίου Σύλου Επισκόπου Περσίδος, του Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου του Χίου και του Αγίου Ιννοκεντίου, Πρώτου Επισκόπου Ιρκούτσκ, του Θαυματουργού του Ρώσου.

Ο Στυλιανός γεννήθηκε στην Παφλαγονία. Ως άλλος δε Σαμουήλ ήταν ηγιασμένος εκ κοιλίας μητρός αυτού. Με την πάροδο του χρόνου αύξανε και κατά τη χάρη του Θεού και έγινε κατοικητήριο του Παναγίου Πνεύματος. Αν και ήταν σάρκα φορών και τον κόσμο οικών, ούτε από τις επιθυμίες της σάρκας ελκύστηκε, ούτε από τη ματαιότητα του κόσμου. Ευθύς εξ αρχής, κατά το γεγραμμένο, σκόρπισε, έδωκε τοις πένησιν. Όλον τον πλούτο τον οποίον κληρονόμησε από τους γονείς του, τον μοίρασε στους πτωχούς, θεωρώντας έγκλημα άλλοι να είναι πτωχοί, αυτός δε πλούσιος. Έτσι από τη γη ανέβασε τους θησαυρούς του στους ουρανούς, εκπληρώνοντας δεσποτική εντολή η οποία λέγει:

Θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης, όπου σης και βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται διορύσσουσιν και κλέπτουσιν. Θησαυρίζετε δε υμίν θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε σης ούτε βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται ου διορύσσουσιν ουδέ κλέπτουσιν. Έτσι ελεύθερος αφοσιώθηκε στη λατρεία του Θεού, περιβλήθηκε το μοναχικό σχήμα και τίποτε άλλο δεν φρόντιζε και δεν ζητούσε παρά το τι ευάρεστον τω Κυρίω, χωρίς ποτέ να εξετάσει τι αρέσει στον εαυτό του. Κατά αυτόν τον τρόπο αναδείχθηκε ανώτερος από όλους τους μοναχούς με τις αρετές του, που είναι το αληθινό κόσμημα του ανθρώπου, το οποίο ελκύει την αγάπη του Θεού. Προοδεύοντας στον θείο έρωτα ήθελε, αποφεύγοντας κάθε εμπόδιο, να είναι και

να συνομιλεί μόνος με μόνο το Θεό. Γι' αυτό αναχώρησε στην έρημο και εισήλθε σε κάποιο σπήλαιο και κλείστηκε σ' αυτό. Έτσι αγάπησε το Θεό με όλη του τη διάνοια, με όλη του την καρδιά, με όλη του την ψυχή και με όλη του τη δύναμη. Έτσι απεκδύθηκε τον παλαιό άνθρωπο με όλες του τις πράξεις και τις επιθυμίες και έγινε καινός, καινούριος άνθρωπος. Κοντά δε στην αγάπη προς το Θεό, απέκτησε και την αγάπη προς τον άνθρωπο. Η φήμη της αγιοσύνης του Οσίου Στυλιανού διαδόθηκε παντού και όλοι έτρεχαν με ευλάβεια προς τον Άγιο και αποκόμιζαν ψυχικά και σωματικά αγαθά. Δηλαδή επέστρεφαν δυναμωμένοι στην ευσέβεια, στην αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον

πολλές φορές θεραπεύονταν από αθεράπευτες αρρώστιες. Αφού έτσι έζησε πάνω στη γη ως επίγειος άγγελος, όταν ήλθε η ώρα αυτού που διαρκώς ποθούσε, δηλαδή το να εκδημήσει από το σώμα και να απέλθει προς τον Κύριο, προγνώρισε το θάνατό του.

Δοξολόγησε το Θεό και την ώρα που απερχόταν προς τον Κύριο έλαμψε το πρόσωπό του σαν τον ήλιο και χορός Αγίων Αγγέλων παρέλαβε την αγία του ψυχή. Αλλά και μετά το θάνατό του δεν έπαυσε να επιτελεί πάμπολλες ιάσεις.

Διότι όσοι στις ασθένειες των παιδιών τους με πίστη επικαλούνταν τον Άγιο Στυλιανό και με ευλάβεια αγιογραφούσαν την αγία του εικόνα, και την ίαση των παιδιών τους λάβαιναν και όσοι μετά από θανατηφόρα αρρώστια των παιδιών τους έμεναν άτεκνοι, με τη χάρη του Θεού και τη μεσιτεία του Αγίου γεννούσαν παιδιά. Και σήμερα όλους όσους με πίστη τον επικαλούνται, παρόμοια τους βοηθεί.

Ο Ακάκιος μόναζε σε ένα μοναστήρι του όρους Λάτρου της Μικράς Ασίας που ονομαζόταν Κελιβάρα. Ήταν απλούστατος κατά τη γνώμη, φρονημότατος κατά το λογισμό και αγαθής προαιρέσεως σε όλους τους λόγους και τις πράξεις. Αυτός ως γέροντά του είχε κάποιο μοναχό, ο οποίος ήταν πολύ αμελής, θυμώδης και χωρίς υπομονή, και τόσο βασάνιζε τον αείμνηστο, ώστε δυσκολεύονταν πολλοί να το πιστέψουν. Όχι μόνο του μιλούσε άσχημα και τον έβριζε, αλλά και τον έδερνε καθημερινώς και του προξενούσε φοβερές και αφόρητες πληγές. Ο δε μακάριος Ακάκιος υπέμενε όλες αυτές τις φρικτές δοκιμασίες με σιωπή και υπακοή και καρδιά καθαρή και αμνησίκακη. Αυτή δε η υπομονή ήταν τόσο μεγάλη

που προκαλούσε την έκπληξη και τον θαυμασμό όλων. Συνέβη δε τότε να βρίσκεται εκεί κοντά ο ηγούμενος της Μονής του Σινά, ο Όσιος Ιωάννης, ο συγγραφέας της Κλίμακος, ο οποίος βλέποντας τον Άγιο Ακάκιο να βασανίζεται ως αιχμάλωτος και δούλος, του έλεγε: «Πώς είσαι σήμερα, αδελφέ Ακάκιε, απεκόμισες κάποιο κέρδος ή όχι;» Και αμέσως αυτός ο μακάριος του έδειχνε πότε το μάτι του μελανιασμένο, πότε τον τράχηλό του πρησμένο, πότε το κεφάλι του καταπληγωμένο από τα χτυπήματα. Ο δε Όσιος Ιωάννης βλέποντας την υπερθαύμαστη υπομονή του, του έλεγε: «Καλώς, καλώς, υπόμενε και θα κερδίσεις μεγάλο όφελος». Αφού λοιπόν έκανε εννέα χρόνια στην υπακοή του άσπλαχνου εκείνου γέροντα,

προς τον Κύριο και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο των πατέρων. Τότε ο γέροντάς του πήγε σε κάποιον μεγάλο και διακριτικό πατέρα και του είπε: «Ο αδερφός Ακάκιος απέθανε». Ο διακριτικός δε εκείνος πατέρας δεν πίστεψε στον λόγο αυτό, ο δε γέροντας του Οσίου του είπε πάλι: «Έλα και δες», και πήγαν και οι δυο στο κοιμητήριο. Τότε ο μεγάλος εκείνος πατέρας ρώτησε τον Όσιο Ακάκιο σαν να ήταν ζωντανός: «Αδελφέ Ακάκιε, απέθανες;» Ο δε αληθινός υποτακτικός, δείχνοντας και μετά θάνατον την υπακοή, αποκρίθηκε και είπε: «Και πώς είναι δυνατόν, Όσιε Πάτερ, να αποθάνει άνθρωπος εργάτης της υπακοής;» Τότε ο πρώην γέροντάς του, βλέποντας το παράδοξο αυτό θαύμα,

γεμάτος φόβο και δάκρυα, γονάτισε και έπεσε κάτω μπρούμητα. Έκανε κελί κοντά στον τάφο του Οσίου και εκεί πέρασε την υπόλοιπη ζωή του με σωφροσύνη, εξομολογούμενος στους πατέρες τους δαρμούς και τα βάσανα που προκάλεσε στον ευλογημένο Άγιο Ακάκιο και λέγοντας διαρκώς τον λόγο αυτόν: «Φόνο έκανα». Ο Όσιος λοιπόν Ακάκιος, με τέτοιο αγώνα και τέτοιο μαρτύριο της υπακοής, αφού τελείωσε την εδώ ζωή του, αξιώθηκε και μακαρίου τέλους. Το τίμιο του λείψανο φυλάχθηκε από τη θεία δύναμη ανώτερο από κάθε φθορά και διάλυση και έμεινε σώο και ολόκληρο επί πολλά χρόνια.

υμών, κτήσασθε τας ψυχάς υμών. Τους λόγους αυτούς του Κυρίου έρχεται να επιβεβαιώσει κατά τον καλύτερο τρόπο η περίπτωση, ο αγώνας, η υπομονή και η υπακοή του Οσίου Ακακίου. Με παρόμοιες δε περιπτώσεις είναι γεμάτη η ιστορία της Εκκλησίας μας, η ιστορία των σωζομένων, η ιστορία των Αγίων. Η υπομονή και η υπακοή σχεδόν ταυτίζονται, διότι η υπακοή χρειάζεται και γίνεται με υπομονή, αλλά και η υπομονή σε ό,τι επιτρέψει ο Θεός να μας έλθει αποτελεί υπακοή στο θέλημα του Θεού. Η υπομονή και η υπακοή μπορούν να έχουν στην καθημερινή μας ζωή τις εξής μορφές. Πρώτον, υπομονή και υπακοή γενικώς στις εντολές του Θεού, στις εντολές του Χριστού. Δεύτερον, υπακοή στους πνευματικούς μας πατέρες. Τρίτον, υπομονή και υπακοή σε ό,τι δυσάρεστο γεγονός, σε οποιοδήποτε πειρασμό, βάσανο επιτρέψει ο Θεός να έλθει στη ζωή μας. Και τέταρτον, υπομονή στις παραξενιές, τις ιδιοτροπίες και δυστροπίες των ανθρώπων με τους οποίους ο Θεός επιτρέπει καθ' οιονδήποτε τρόπο να συμβιώνουμε. Η υπομονή είναι το καμίνι που καθαρίζει την ψυχή και η υπακοή στο θέλημα του Θεού την φωτίζει και την αγιάζει. Ο Όσιος Ακάκιος με το παράδειγμά του έρχεται να μας πει να μην βιαζόμαστε να απαλλαγούμε από τις δύσκολες και δυσάρεστες καταστάσεις και ότι πράγματι...

υπομείνας εις τέλος σωθήσεται.