Saint Parthenius of Lampsacus: Miracles and Virtuous Life

On the seventh of February, our Church commemorates Saint Parthenius the Wonderworker, Bishop of Lampsacus; Saint Luke of Mount Steirion in Greece; the one thousand and three holy martyrs who suffered in Nicomedia; the six holy martyrs from Phrygia; Saint Aprion, Bishop of Cyprus; Saint Peter of Monemvasia; the holy martyr Theopemptus and his companions; and the holy and glorious new martyr George, who came from Kydonia in Crete.

Parthenius was born in Melitopolis, a small town in Asia Minor. His father, Christodoulos, was a deacon. As a child, Parthenius had little formal education, but he listened very attentively to Holy Scripture. From an early age he received God’s grace in abundance and did great and wondrous things, for he was deeply compassionate and generous toward the poor. Near his home was a lake where he often fished. He did not eat the fish he caught or give them to the rich. He sold them and gave the money to the poor, hoping that the Lord would have mercy on him too. Because of his great compassion and humility,

he was granted the grace to heal many people possessed by demons. When Philetos, the bishop of Melitopolis, heard of this, he invited Parthenius and asked to ordain him a priest. But Parthenius refused, considering himself unworthy. The bishop ordained him nonetheless, judging him most worthy. With divine grace now more abundant in his soul, Parthenius performed countless miracles every day. The Lord wished to glorify him even in this life and, through him, to heal many who suffered. One day, as the saint walked along the road, he met a man whom a bull had struck in the face with its horn. The blow had knocked out the man’s eye, which was hanging loose.

The man held his eye in his hand and begged for help. The compassionate Parthenius took pity on him. He carefully put the eye back in place, prayed to God, and anointed the man with blessed water. Within three days the man was completely healed, just as he had been before. Ascholios, Metropolitan of Cyzicus, heard of this and many other miracles the saint had performed. He decided that Parthenius should be made a bishop in the Church of Christ. He summoned him and, after trying every means to persuade him, ordained him Bishop of Lampsacus. He did this for the good of the city,

which at that time was steeped in idolatry. Through his prayers, fasting, counsel to the people, good example, and miracles beyond the power of nature, the saint led them to reject falsehood, know the truth, and receive Baptism in the name of the Holy Trinity. At that time Constantine the Great ruled in Constantinople. The saint went to him to seek permission to destroy the idols and build churches for the glory of the true God. Saint Constantine was deeply devout and held priests in great reverence. He gave Parthenius written authority and a large sum of gold to spend on what was needed for the glory of God.

The saint returned to his diocese, tore down the altars of the idols, and laid the foundation of a beautiful church to the glory of God Almighty. One day a man came to him who had an evil demon, though no one knew it, not even the man himself. Only the saint knew, for God had enlightened and inspired him. When the man greeted him, the saint gave no reply. The demon grew angry and said to the humble saint, ‘We longed to see you. We traveled all this way and greeted you, yet you will not even speak to us.’ The saint answered, ‘There, you have seen me.’ The demon said,

‘I have seen you, and I understand.’ The saint replied, ‘If you know who I am, come out of God’s creature.’ But the demon answered, ‘I have lived in this man for a long time, since he was a little child, and no one recognized me except you. If you drive me out, I do not know where to go.’ The saint said, ‘If you wish, I will give you a man to inhabit.’ When the demon came out, it called on the saint to keep his promise. The saint opened his mouth and said to the demon, ‘Here is a man. Come and live in me.’ Then the demon fled as though consumed by fire, crying out, ‘Woe is me!’

‘The mere sight of you burns me. How could I dare enter you?’ With these words the demon fled, and the man remained well, giving thanks to the saint. A few days later, after building the church, Parthenius found a large stone slab suitable for the holy altar table and ordered it brought on a cart. As they carried it, the demon, full of envy and hatred for mankind, startled the oxen. They bolted, and the cart’s wheels ran over the driver, a man named Eutychianos. His abdomen was torn open, and he died. When the saint heard this, he said, ‘You will take no joy in this wicked deed, most evil demon,

‘with which you meant to hinder the work of God, enemy of all that is good.’ He went at once to the dead man, knelt down, and prayed with tears, asking Christ to raise him. And at once, what a wonder, Eutychianos came back to life. He thanked the saint, took the slab to the church, and set it in place as the holy altar table, in defiance of the demon. When people heard of this great miracle, they brought the saint those whom the doctors could not heal, and he healed them immediately. All the people of Lampsacus rejoiced in the help the Lord had sent them. Only the doctors were unhappy, because everyone went to the saint, who healed them freely,

especially those possessed by demons. A man named Micon, the son of a priest, was tormented by a fierce demon. His parents brought him to the saint, fell at his feet, and begged him with tears to heal their son. Parthenius was compassionate and merciful to all, yet he showed no pity for this unhappy young man or for his parents’ tears. He told them, ‘This insolent and reckless young man is unworthy of healing. You know how often he insulted you, and how you prayed that God would punish him for his behavior. Let him endure this trial for the good of his soul.’ But the parents loved their child and continued to beg the merciful saint to have pity on him.

So that he would not grieve them, the saint prayed fervently to the Lord, and the young man was freed from the demon that tormented him. Another man, a soldier named Azanios, was paralyzed and unable to move. His relatives carried him to the saint on an animal, as though he were lifeless, and the saint healed him with a single word. An elderly man named Alamas was possessed by a demon. One day he fell from the roof of the Church and died. The saint raised him from the dead and freed him from the evil demon, to the amazement of everyone. Another man, Maximianos, had an incurable intestinal disease. His parents had unwavering faith in God and in His servant Parthenius,

so they carried him on his bed from Bizye to Lampsacus and placed him at the door of Parthenius’s church. A short time later, he died. When the saint arrived and saw him dead, he was moved by his parents’ tears. He too wept and prayed to God. And what a wonder: the dead man immediately rose and glorified the Lord. A woman named Eucharistia suffered from a terrible illness in her bowels, brought on by the divination and sorcery of wicked people. Her husband, Agapios, took her to the saint, who prayed to God and healed her completely. Another man, Thalassios, had lost his reason through the work of a demon.

His relatives brought him to the saint, who healed him in seven days. From then on, he remained of sound mind and glorified God. A man named Kallistos from Heraclea, whose legs were paralyzed through a temptation from the demon, and another man who had leprosy came to the saint seeking help. He healed them both at once. There were also some fishermen against whom spells had been cast, so they could catch no fish at all. Even when they set their nets where they could see many fish, the fish would flee and not one would enter the nets. Realizing the cause, the fishermen fell before the saint and begged him to undo the demon’s wicked work. He went down to the shore and blessed the sea.

Then he told them to cast their nets. They did so, and what a wonder: so many fish gathered that everyone present was astonished. The archdeacon of the Church in Heraclea came to the saint in tears. He asked him to bless a field he had sown, where nothing would grow, so that it might bear fruit. The saint went there and prayed to God with tears, asking Him to send His dew upon the field. At once the sky filled with clouds and abundant rain fell. The next day the saint told the archdeacon, ‘Take care, brother, and guard yourself against sin. Last night God made known to me that in a few days you will be ordained a bishop.

‘Love the poor, for the virtue of almsgiving is more pleasing to God than all the other virtues.’ Hearing this, the archdeacon promised to give generously to the poor. He then asked the saint to bless another of his fields. The saint went there too and, seeing that it was bare, asked, ‘Why did you not sow it?’ With tears, the archdeacon replied, ‘I did sow it, master, but because of my sins no rain fell to make it grow. I am distressed, because in a good year it yields a thousand measures, and now it yields nothing.’ The saint comforted him, saying, ‘Do not grieve. All things are possible to the one who believes.’

‘May the Lord bless it so that it yields a thousand measures even now, for nothing is impossible with God. When harvest time comes, gather its crop, thresh it separately, and measure it. You will find a thousand measures.’ The archdeacon then took the saint to his vineyard, which had dried up in the drought. The saint blessed it and said, ‘Do not be troubled about this either. The merciful Lord will bless you abundantly here too.’ A little later, the Metropolitan of Heraclea died, and Hypatianos was ordained in his place, just as the saint had foretold. When harvest time came, Hypatianos gathered the crop from the large field, threshed it separately, and measured it.

It came to exactly a thousand measures. The vineyard also produced a great deal of good wine. In gratitude, Metropolitan Hypatianos took a large amount of wheat and wine to the saint, for he did not want to seem ungrateful for the blessing he had received. But the saint told him to give them to Christ the Master, since these gifts were His. The Metropolitan returned to Heraclea, distributed the wheat and wine to the poor, and told everyone about the saint’s miracles. After a life of goodness and mercy toward all, Parthenius departed to be with the Christ he loved on the seventh of February. Many mourned his loss, especially Hypatianos,

who boarded a ship for Lampsacus as soon as he heard the news. The bishops of Cyzicus, Melitopolis, and Parium were also there, along with many others. With fitting hymns and great reverence, they buried the blessed Parthenius’s pure body in the church he had built. Even after his burial, the saint’s help has not failed those who venerate him and call upon him. He comes swiftly to their aid, driving out demons and healing the afflictions of soul and body, just as he did before.

Miracles astonish us, and rightly so. They lead us to admire and venerate our saints, for miracles reveal something of their spiritual state and their theosis, their union with God. Yet Saint John Chrysostom makes an observation that is both important and helpful. He says, ‘We do not admire those blessed saints for their signs and wonders, for these come entirely from God’s power. We admire them because they showed forth an angelic way of life. That is the work of both help from above and their own earnest effort.’ In other words, we do not admire the saints chiefly for their miracles, which were works of God’s power.

We admire them because they lived an angelic life, a life pleasing to God. That virtuous life was the work of God’s grace and their own earnest effort. And, the eloquent saint continues, it is not only I who say this. The Apostle Paul, that imitator of Christ, said it too. When he wrote to his disciples about false apostles and wanted to show the difference between true and false ministry, he pointed to spiritual struggles, not miracles. He said, ‘Are they servants of Christ? I speak as though out of my mind: I am more so. I have labored more, been imprisoned more, and suffered countless blows.’

Often near death. Five times I received from the Jews forty lashes minus one. Three times I was beaten with rods; once I was stoned; three times I was shipwrecked. I spent a night and a day at sea. I was often on journeys, in danger from rivers and robbers, from my own people and from Gentiles, in the city and in the wilderness, at sea and among false brothers. I endured toil and hardship, many sleepless nights, hunger and thirst, frequent fasts, cold and lack of clothing. Apart from all this, there was the pressure of my persecutors and my concern for all the churches. Who is weak, and I do not feel weak?

Who is led into sin, and I do not burn with concern? And Christ Himself, on the day of judgment, will give the rewards to those who kept His commandments, not simply to those who performed miracles. For in the Beatitudes, He nowhere calls those who perform miracles blessed, but those who live a virtuous life.

Elsewhere, this saint, wise in the things of God, sums it up for us: ‘An upright, virtuous life will receive its crowns even without miracles, and the lack of miracles will cost it nothing then. But a lawless life, even with miracles, will not escape Hell.’

7 του μηνός Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη του Αγίου Παρθενίου, Επισκόπου Λαμψάκου του Θαυματουργού, του Οσίου Λουκά, του εν Στειρίω Όρει της Ελλάδος, των Αγίων Χιλίων Τριών Μαρτύρων, οι οποίοι εμαρτύρησαν εις την Νικομήδειαν, των Αγίων Έξι Μαρτύρων των από τη Φρυγία, του Αγίου Απρίωνος Επισκόπου Κύπρου, του Οσίου Πέτρου του εν Μονεμβασία, του Αγίου Μάρτυρος Θεοπέμπτου και της συνοδίας του, και του Αγίου Ενδόξου Νεομάρτυρος Γεωργίου, του καταγομένου από την Κυδωνία της Κρήτης.

Παρθένιος γεννήθηκε στη Μελιτούπολη, μικρή πόλη της Μικράς Ασίας, στην οποία ο πατέρας του, Χριστόδουλος ονομαζόμενος, ήταν διάκονος. Κατά την παιδική του ηλικία δεν έμαθε πολλά γράμματα, όμως ήταν επιμελέστατος ακροατής των θείων γραφών, από μικρός δε έλαβε πλούσια τη χάρη του Θεού και έκαμνε μεγάλα και θαυμαστά, διότι ήταν πολύ προς τους πτωχούς συμπαθής και φιλάνθρωπος. Κοντά στο μέρος που έμενε υπήρχε κάποια λίμνη, στην οποία πολλές φορές ψάρευε και τα ψάρια που έπιανε δεν τα έτρωγε ούτε τα χάριζε σε κάποιον πλούσιο, αλλά τα πουλούσε και έδινε στους πτωχούς τα χρήματα για να τον ελεήσει και αυτόν ο Κύριος. Από την πολύ του φιλανθρωπία και ταπείνωση,

αξιώθηκε να θεραπεύει πολλούς δαιμονιζομένους. Όταν έμαθε αυτά ο επίσκοπος της Μελιτουπόλεως, ονόματι Φιλητός, τον προσκάλεσε και τον παρεκάλεσε να δεχθεί να τον χειροτονήσει πρεσβύτερο, αλλά αυτός δεν δεχόταν θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο. Εκείνος όμως και παρά την επιθυμία του τον χειροτόνησε ως αξιώτατο. Όταν λοιπόν έλαβε τη Θεία Χάρη στην ψυχή του αφθονότερη, τελούσε καθημερινά άπειρα θαύματα, διότι ο Κύριος θέλησε να τον δοξάσει και εδώ και να θεραπεύσει μέσω αυτού πολλούς πάσχοντες. Κάποια μέρα, καθώς περπατούσε ο Όσιος στον δρόμο, συνάντησε κάποιον άνθρωπο, τον οποίον είχε κτυπήσει ταύρος με το κέρατο στο πρόσωπο. Από το κτύπημα βγήκε ο οφθαλμός του και κρεμόταν,

τον κρατούσε ο άνθρωπος στο χέρι του ζητώντας βοήθεια. Καθώς τον είδε ο φιλανθρωπότατος Παρθένιος, τον λυπήθηκε και παίρνοντας τον οφθαλμό, τον έβαλε επιδέξια στον τόπο του με την προς το Θεό δε προσευχή του και με αγίασμα με το οποίο τον έχρισε, γιατρεύτηκε τελείως σε τρεις μέρες και έγινε υγιής όπως ήταν και προηγουμένως. Αυτό και άλλα πολλά θαύματα τα οποία έκανε ο Άγιος, τα έμαθε ο Μητροπολίτης Κυζίκου Ασχόλιος και έκρινε ότι ήταν άπρεπο να μην τον καταστήσει Επίσκοπο της Εκκλησίας του Χριστού. Τον προσκάλεσε λοιπόν, μεταχειρίστηκε κάθε τρόπο και τελικά τον χειροτόνησε Επίσκοπο Λαμψάκου, όχι για να ωφελήσει εκείνον αλλά την πόλη

η οποία τον καιρό εκείνο ήταν βυθισμένη στην ειδωλολατρία. Αυτός δε ο Άγιος με τις προσευχές του, τις νηστείες, τις νουθεσίες προς το λαό, το καλό παράδειγμα και με διάφορα θαύματα, τα οποία τελούσε υπερφύσιν, τους έκανε να μισήσουν το ψεύδος, να γνωρίσουν την αλήθεια και να βαπτιστούν στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Τον καιρό εκείνο βασίλευε στην Κωνσταντινούπολη ο Μέγας Κωνσταντίνος. Σ' αυτόν πήγε ο Άγιος για να λάβει άδεια να καταστρέψει τα είδωλα και να οικοδομήσει εκκλησίες εις δόξαν του αληθινού Θεού. Ο δε Άγιος Κωνσταντίνος, ως ευσεβέστατος που ήταν και προς τους ιερείς ευλαβέστατος, όχι μόνο του έδωσε γραπτή εξουσία, αλλά και πολύ χρυσάφι για να το ξοδέψει για τα χρειαζούμενα εις δόξαν Θεού.

Επέστρεψε λοιπόν ο Άγιος στην επαρχία του, τους μεν βωμούς των ειδώλων κατεδάφησε, θεμελίωσε δε ναό Θεού περικαλλή, εις δόξαν του Παντοκράτορος. Κάποτε πήγε προς τον Άγιο άνθρωπος, ο οποίος είχε πονηρό δαιμόνιο και δεν το γνώριζε κανείς, ούτε ο ίδιος ο δαιμονισμένος, παρά μόνον ο Άγιος ως Θεοφώτιστος και Θεόπνευστος. Όταν δε ο άνθρωπος εκείνος τον χαιρέτησε, δεν αποκρίθηκε καθόλου ο Άγιος. Ο δε δαίμονας θύμωσε και είπε οργισμένος προς τον ταπεινόφρονα: «Εμείς είχαμε πόθο να σε δούμε και ήρθαμε από τόσο δρόμο και σε χαιρετήσαμε, σύ όμως δεν καταδέχεσαι ούτε να μας μιλήσεις». Τότε του λέγει ο Άγιος: «Ιδού, με είδες». Ο δε δαίμονας

«Είδα και κατάλαβα». Αποκρίθηκε ο Άγιος: «Εάν λοιπόν γνώρισες ποιος είμαι, βγες από το πλάσμα του Θεού». Εκείνος όμως αποκρίθηκε: «Πολύ καιρό έχω που κατοικώ σε αυτόν τον άνθρωπο, από μικρό παιδί, και κανείς δεν με γνώρισε παρά μόνο εσύ, και αν με βγάλεις απ' εδώ, δεν ξέρω πού να πάω». Του είπε ο Άγιος: «Εγώ να σου δώσω άνθρωπο να κατοικήσεις σ' αυτόν, εάν θέλεις». Τότε, αφού βγήκε το δαιμόνιο από εκείνον, ζήτησε από τον Άγιο να εκπληρώσει την υπόσχεση. Ο δε Άγιος, αφού άνοιξε το στόμα του, είπε προς το δαιμόνιο: «Ιδού άνθρωπος, έλα σε μένα και κατοίκησε». Τότε ο δαίμονας, σαν από φωτιά καταφλεγόμενος, έφυγε φωνάζοντας: «Αλίμονό μου του δυστυχή!

Μόνο η όρασή σου με καταφλέγει, πώς να τολμήσω να μπω μέσα σου;» Αυτά λέγοντας ο δαίμονας έφυγε, ο δε άνθρωπος έμεινε υγιής ευχαριστώντας τον Όσιο. Μετά από μερικές μέρες, αφού έκτισε το Ναό ο Άγιος, βρήκε μεγάλη πλάκα κατάλληλη για την Αγία Τράπεζα και πρόσταξε να την φέρουν με ένα αμάξι. Καθώς λοιπόν την έφερναν, ο δαίμονας από φθόνο και ως μισάνθρωπος τάραξε τα βόδια τα οποία άρχισαν να τρέχουν με πολλή ορμή και ταχύτητα και πλάκωσαν οι τροχοί τον άνθρωπο που οδηγούσε το αμάξι, ονόματι Ευτυχιανό, σχίστηκε η κοιλιά του και έτσι πέθανε. Όταν το άκουσε αυτό ο Άγιος είπε: «Να μη χαρείς αυτή την κακουργία σου, δαίμον παμπόνηρε,

να εμποδίσεις το θείο έργο, μισόκαλε». Αφού είπε αυτά, πήγε αμέσως στον αποθαμένο, γονάτισε και με δάκρυα προσευχήθηκε και ζήτησε από τον Χριστό να αναστήσει τον αποθαμένο. Αυτά είπε και αμέσως, ω του θαύματος, αναστήθηκε ο Ευτυχιανός και αφού ευχαρίστησε τον Άγιο, πήγε την πλάκα στο ναό και την έβαλαν στην Αγία Τράπεζα εις πείσμα του δαίμονος. Αυτό το μεγάλο θαύμα του Αγίου, καθώς άκουσαν όσοι είχαν ασθενείς και δεν μπορούσαν οι γιατροί να τους θεραπεύσουν, τους πήγαιναν στον Άγιο και εκείνος αμέσως τους θεράπευε. Έτσι όλοι οι κάτοικοι της Λαμψάκου χαίρονταν για τη βοήθεια που τους έστειλε ο Κύριος και μόνο οι γιατροί λυπούνταν διότι όλοι οι ασθενείς πήγαιναν στον Άγιο ο οποίος δωρεάν τους θεράπευε και

μάλιστα τους δαιμονισμένους. Κάποιος ονόματι Μίκων που ήταν γιος ιερέως είχε σκληρό δαιμόνιο το οποίο τον τάρασε δυνατά. Τον πήγαν λοιπόν οι γονείς του στον Άγιο και πέφτοντας στα πόδια του με δάκρυα τον παρακαλούσαν να του δώσει τη γιατριά. Ο δε Παρθένιος, που ήταν προς όλους συμπαθής και ευσπλαχνός, δεν σπλαχνίστηκε καθόλου τον δυστυχή αυτό, ούτε λυπήθηκε τα δάκρυα των γονέων του, αλλά τους είπε: «Δεν είναι άξιος θεραπείας ο αυθάδης και θρασύτατος αυτός. Γνωρίζετε πόσες φορές σας έβρισε και παρακαλούσατε το Θεό να τον τιμωρήσει ως άτακτο. Λοιπόν, αφήστε τον να παιδεύεται για ψυχική του ωφέλεια». Εκείνοι δε πάλι οι γονείς πονούσαν το παιδί τους και παρακαλούσαν τον Άγιο να το ελεήσει ως εύσπλαχνος.

Για να μην τους λυπήσει, έκανε θερμότατη δέηση προς τον Κύριο και λυτρώθηκε ο νέος από τον δαίμονα που τον πείραζε. Κάποιος άλλος, στρατιώτης, ονόματι Αζάνιους, ήταν παράλυτος και ακίνητος. Τον πήγαν δε οι συγγενείς του στον Άγιο, φορτωμένο σε ζώο σαν άψυχο, και με ένα λόγο του εκείνος τον θεράπευσε. Κάποιος γέρος, ονόματι Αλάμας, είχε δαιμόνιο και μια μέρα έπεσε από τη στέγη της Εκκλησίας και πέθανε. Ο δε Άγιος όχι μόνο τον ανέστησε, αλλά και από τον πονηρό δαίμονα τον ελύτρωσε και όλοι εκπλάγηκαν και θαύμαζαν. Κάποιος άλλος, ονόματι Μαξιμιανός, είχε ανίατη δυσεντερία, οι δε γονείς του, έχοντας αδίστακτη πίστη στο Θεό και στο δούλο του Παρθένιο,

τον σήκωσαν με το κρεβάτι και τον πήγαν από τη Βυζίη στη Λάμψακο και τον έβαλαν στη θύρα της Εκκλησίας του Παρθενείου, όπου μετά από λίγη ώρα απέθανε. Όταν πήγε ο Άγιος και τον είδε νεκρό, σπλαχνίστηκε τα δάκρυα των γονέων και αφού δάκρυσε κι αυτός προσευχήθηκε προς το Θεό και ω του θαύματος αμέσως αναστήθηκε ο νεκρός και δόξασε τον Κύριο. Κάποια γυναίκα, ονόματι Ευχαριστία, είχε στα εντόσθια φοβερή αρρώστια, από μαντείες και γοητείες κακών ανθρώπων. Ο δε σύζυγός της, ονόματι Αγάπιος, την πήγε στον Άγιο, ο οποίος, αφού προσευχήθηκε στο Θεό, την θεράπευσε τελείως. Άλλος, ονόματι Θαλάσσιος, παραφρόνησε από συνέργεια του δαίμονος.

Οι συγγενείς του τον πήγαν στον Άγιο. Ο οποίος τον γιατρέψε σε επτά μέρες και έμεινε από τότε σωφρονισμένος δοξάζοντας το Θεό. Άλλος, από την πόλη της Ηράκλειας ονόματι Κάλλιστος, παράλυτος στα πόδια από πειρασμό του δαίμονος και άλλος που ήταν λεπρός πήγαν στον Άγιο ζητώντας βοήθεια και εκείνος αμέσως τους γιατρέψε. Ήταν δε και μερικοί ψαράδες, στους οποίους κάναν μαντείες και δεν έπιαναν καθόλου ψάρια. Όταν δε έβαζαν τα δίκτυα εκεί που έβλεπαν ότι υπήρχαν πολλά ψάρια, αυτά φεύγαν αμέσως και κανένα δεν έμπαινε στα δίκτυα. Οι ψαράδες λοιπόν αυτοί κατάλαβαν την αιτία, πρόσπεσαν στον Άγιο και τον παρεκάλεσαν να λύσει την κακουργία του δαίμονος. Αυτός λοιπόν πήγε στο γυαλό, ευλόγησε τη θάλασσα,

τους είπε να ρίξουν τα δίκτυα. Έτσι έκαναν και ω του θαύματος τόσα πολλά ψάρια μαζεύτηκαν, ώστε όλοι οι παρόντες εξεπλάγηκαν. Ο Αρχιδιάκονος της Εκκλησίας της Ηράκλειας παρεκάλεσε με δάκρυα τον Άγιο να πάει σε ένα χωράφι του, το οποίο το έσπερνε και δεν φύτρωνε, για να το ευλογήσει και να καρποφορήσει. Πήγε λοιπόν ο Άγιος και με δάκρυα προσευχήθηκε στο Θεό να στείλει στο χωράφι εκείνο τη δρόσο του. Αμέσως ο ουρανός συννέφιασε και έπεσε βροχή άφθονη. Την επομένη είπε ο Άγιος στον Αρχιδιάκονο: «Πρόσεχε αδελφέ και φυλάξου να μη αμαρτήσεις, διότι καθώς την περασμένη νύχτα πληροφορήθηκα από το Θεό, σε λίγες μέρες χειροτονείσαι επίσκοπος

αγάπα τους πτωχούς, διότι η αρετή της ελεημοσύνης αρέσει στο Θεό περισσότερο από όλες τις άλλες αρετές». Καθώς άκουσε αυτά ο Αρχιδιάκονος, υποσχέθηκε να κάνει στους πτωχούς ελεημοσύνες όσο έπρεπε, παρεκάλεσε δε τον Άγιο να πάει και σ' άλλο χωράφι του και να το ευλογήσει. Πήγε και σε εκείνο ο Άγιος και όταν είδε ότι ήταν άσπαρτο, τον ρώτησε: «Γιατί δεν το έσπειρες;» Εκείνος δακρύζοντας του αποκρίθηκε: «Το έσπειρα, δέσποτα, αλλά για τις αμαρτίες μου δεν έβρεξε να φυτρώσει και θλίβομαι, διότι όταν πετύχει κάνει χίλια μόδια και τώρα δεν κάνει τίποτε». Τότε ο Άγιος τον παρηγόρησε λέγοντας: «Μη λυπάσαι, ότι πάντα δυνατά τω πιστεύοντι».

Κύριος να το ευλογήσει, να κάνει και τώρα χίλια μόδια, καθ' ότι δεν είναι στο Θεό κανένα πράγμα αδύνατο. Μόνο τον καιρό του θέρους, μάζεψε τον καρπό του, κι αλώνησέ τον χωριστά, και μέτρησέ τον, και θα βρεις χίλια μόδια. Μετά πήγε ο Αρχιδιάκονος τον Άγιο και στο αμπέλι του, που από την ανομβρία ήταν κατάξερο, και εκείνος το ευλόγησε και του είπε: «Μη πικραίνεσαι και γι' αυτό, διότι ο Κύριος θα σου δώσει και εδώ πολλή ευλογία ως εύσπλαχνος». Μετά από λίγο καιρό, ο Μητροπολίτης Ηρακλείας απέθανε και χειροτόνησαν στη θέση του τον Υπατιανό, καθώς ο Άγιος προφήτευσε. Όταν δε ήλθε ο καιρός του θέρους, μάζεψε τον καρπό του μεγάλου χωραφιού χωριστά και τον αλώνησε και αφού τον μέτρησε,

βρέθηκε σωστά χίλια μόδια. Επίσης και το αμπέλι έκανε πολύ κρασί και καλό, ο δε Μητροπολίτης Υπατιανός, ως ευγνώμων και καλοπροαίρετος, πήρε πολύ σιτάρι και κρασί και τα πήγε στον Άγιο για να μην φανεί αχάριστος προς την ευεργεσία. Ο Άγιος όμως τον πρόσταξε να τα δώσει στον Δεσπότη Χριστό, διότι ήταν δικά του χαρίσματα. Επέστρεψε λοιπόν ο Μητροπολίτης στην Ηράκλεια, μοίρασε το σιτάρι και το κρασί στους πτωχούς και διηγούνταν σε όλους τα θαύματα του Αγίου. Έτσι λοιπόν έχοντας ζήσει ο κατά πάντα χρηστός και προς όλους ελεήμων Παρθένιος, απήλθε προς τον ποθούμενο Χριστό την 7η του μηνός Φεβρουαρίου, πολλοί δε λυπήθηκαν για τη στέρησή του, κατεξοχήν δε ο Υπατιανός,

ο οποίος, μόλις το άκουσε, μπήκε σε πλοίο και πήγε στη Λάμψακο. Επίσης και ο Κυζίκου, ο Μελιτουπόλεως και ο Παρίου ήταν παρόντες και πολλοί άλλοι μαζεύτηκαν και ψάλλοντας καθώς έπρεπε και με πολλή ευλάβεια ενταφίασαν εκείνο το παρθενικό του μακαρίου Παρθενίου σώμα στην εκκλησία την οποία αυτός έκτισε. Αλλά και μετά τον ενταφιασμό του Αγίου το λείψανο δεν λείπει έως από αυτούς που τον ευλαβούνται και τον επικαλούνται σε βοήθεια αλλά τάχιστα τους βοηθεί διώχνοντας δαίμονες, πάθη ψυχών και σωμάτων θεραπεύοντας καθώς και προηγουμένως τελούσε ο συμπαθέστατος.

Εντυπωσιαζόμαστε από τα θαύματα και θαυμάζουμε και γι' αυτά ευλαβούμαστε τους Αγίους μας και πολύ καλά κάνουμε διότι τα θαύματα είναι ενδεικτικά της πνευματικής τους καταστάσεως, της θεώσεώς τους. Ωστόσο, είναι πολύ σημαντική και επωφελής η σχετική παρατήρηση που κάνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Μας λέγει λοιπόν: «Μακαρίους εκείνους ου διά τα σημεία θαυμάζομεν, τούτο γαρ όλον της του Θεού δυνάμεως είναι, αλλ' ότι πολιτείαν επεδείξαντο αγγελικήν, τούτο δε μετά της άνωθεν ροπής και της αυτών σπουδής έργον εστί». Δηλαδή, τους Αγίους δεν τους θαυμάζουμε για τα θαύματα, διότι αυτά ήταν έργο της δυνάμεως του Θεού.

Τους θαυμάζουμε για το ότι επέδειξαν ζωή αγγελική, θεάρεστη. Αυτό δε, δηλαδή η ενάρετη ζωή, ήταν έργο της χάριτος του Θεού και της δικής τους σπουδής. Και αυτό, συνεχίζει ο Χρυσορρήμων Άγιος, δεν το λέγω τώρα εγώ, αλλά το είπε και αυτός ο μιμητής του Χριστού, δηλαδή ο Απόστολος Παύλος. Διότι όταν έγραφε στους μαθητές του για τους ψευδαποστόλους και ήθελε να δείξει τη διαφορά της γνήσιας και της κίβδηλης διακονίας, δεν το έκανε παρουσιάζοντας θαύματα, αλλά πνευματικά κατορθώματα, λέγοντας: «Διάκονοι Χριστού είναι;» Παραφρονώντας ομιλώ, «περισσότερο εγώ». Στους κόπους, στις φυλακές περισσότερο, στις πληγές υπερβολικά, κόπους, κόπους, κόπους, κόπους, πληγές πληγές πληγές πληγές στις στις στις στις στους στους στους στους υπερβολικά, υπερβολικά, υπερβολικά, υπερβολικά, στους

θανάτους πολλές φορές, από τους Ιουδαίους πέντε φορές έλαβα τεσσαράκοντα παρά μία, τρεις φορές ραβδίστηκα, μια φορά λιθοβολήθηκα, τρεις φορές ναυάγησα, ένα μερόνυχτο έκανα στη θάλασσα, σε οδοιπορίες πολλές φορές, σε κινδύνους ποταμών, κινδύνους ληστών, κινδύνους από τους ανθρώπους του ιδίου γένους, κινδύνους από τους ειδωλολάτρες, κινδύνους της πόλης, κινδύνους της ερημιάς, στη θάλασσα, από τους ψευδαδέλφους, σε κόπο, σε μόχθο, σε αγρυπνίες πολλές φορές, σε λιμό και δίψα, σε νηστείες πολλές φορές, σε ψύχος και γυμνότητα. Χωρίς των άλλων η επίθεση των διωκτών μου και φροντίδα μου για όλες τις εκκλησίες. Ποιος ασθενεί και δεν ασθενώ,

σκανδαλίζεται και δεν και εγώ με και εγώ, αλλά και ο Χριστός, κατά την ημέρα της κρίσεως, τα έπαθλα δε θα τα δώσει σε εκείνους που απλώς έκαναν θαύματα, αλλά σε εκείνους που έκαναν τις εντολές του. Διότι λέγει μακαρισμός πουθενά δεν μακαρίζει όσους κάνουν θαύματα, αλλά όσους ζουν ζωή ενάρετη.

Αλλού ο θεόσοφος Άγιος με τρόπο συμπερασματικό μας λέγει: «Ζωή ορθή, ενάρετη και χωρίς θαύματα θα λάβει τους στεφάνους και δεν θα ζημιωθεί τότε από την έλλειψη των θαυμάτων. Ζωή όμως παράνομη, ούτε με θαύματα θα μπορέσει να ξεφύγει την κόλαση».та