Saint Myron and the Suffering of the Righteous

The monks of the Monastery of Saint Sabbas, near Jerusalem, whose memory our Church keeps today, had gathered from many places. They lived in stillness at the monastery and served God through a virtuous life, enduring great hardship and ascesis, or ascetic discipline. But the envious devil, who hates what is good and always envies the virtuous, stirred up Arabs against these holy monks during the reign of Emperor Heraclius, in AD 610. Hoping to find money and riches, they raided the monastery. They searched thoroughly, but found none of the money they had hoped for, so they turned in anger against the holy fathers there.

They beheaded some, cut others to pieces, and ran still others through with swords, shedding their blood and killing them. The holy monks gave thanks to God and entrusted their souls into His hands. They received the eternal, blessed life of the Kingdom of Heaven, for which they had endured both their earlier struggles of ascesis, or ascetic discipline, and the sufferings of martyrdom that followed.

Saint Myron, the New Martyr, came from the great fortress city of Crete called Candia. His parents were devout and noble, and his father was named Demetrios. From childhood, Myron had a good disposition and naturally loved upright and modest conduct. He cherished chastity and self-control, and even as a young man he had the good sense of an elder. Having learned the tailor’s trade, this blessed young man worked in his shop with great modesty and order. His Muslim neighbors often sought his company, but he remained serious and quiet.

He avoided their company and conversation. Unable to bear seeing such self-control, modesty, and good judgment in a young man, they grew deeply envious of him. They began thinking of a way to make him renounce his faith in Christ and become a Muslim. One day, they found a Turkish boy and persuaded him to claim that Myron had tried to commit a sinful act with him. Having invented this slander against the Saint, they seized him in a rage and dragged him before the judge, shouting their false accusation. The judge asked the Saint whether the charge was true.

Myron replied that they were accusing him falsely and unjustly. He had never done such a thing and knew nothing about it. But his accusers stood there shouting that he had done it, and that he must either become a Muslim to escape punishment or be put to death. Hearing this, the judge gave the Saint those same two choices. The martyr of Christ answered boldly that he would never deny his faith or the name of Christ. He was ready to endure any suffering for love of Him: he had been born a Christian and wished to die a Christian. At this, the judge ordered him to be beaten with rods.

Then they threw him into prison until he could be questioned a second time. Through it all, the martyr stood firm and showed no fear. When the Saint was brought before the court again, the same witnesses repeated their lies against him. The judge promised him great honors and gifts if he obeyed and became a Muslim, but threatened him with a painful death if he refused. Some of those present said, “Have pity on your youth and beauty. Come over to our faith, and you can enjoy a happy and glorious life.” But this champion of Christ paid no attention to them and stood firm.

He declared that he would not change his faith, but wished to die a Christian. Seeing that Myron would not be moved, the judge pronounced the final sentence of death. As the martyr was led to the place of execution outside the fortress, he greeted every Christian he met along the road, saying, “Forgive me, brothers and sisters, and may God forgive you.” His father followed, weeping and lamenting his son’s approaching death. When they reached the appointed place, the martyr asked leave to go to his father. He approached him, fell at his feet, and kissed his feet and hands.

He received his father’s blessing and comforted him, telling him not to grieve over his death, for he had been accused falsely and unjustly. Then he returned to the executioners and told them to carry out their orders. They put a rope around his neck and hanged him. Thus the blessed Myron received the unfading crown of martyrdom. While his body still hung there, the Turkish guards outside the fortress gate plainly saw a heavenly, divine light descend upon the martyr’s remains that night. They told many others what they had seen. When the Christians heard of it, they glorified God, who glorifies His Saints.

In today’s account of the saints, we hear that Saint Myron had a good disposition from early childhood. He was sensible, wise, and self-controlled, with upright conduct and a modest way of life. Yet we then see this good man face a terrible trial.

He was slandered, brought before a court, beaten, imprisoned, and finally put to death. Many people cannot understand this. They can understand a sinner suffering, but the suffering of a righteous person troubles them deeply. We think this is because they see God as a judge who punishes

rather than as a loving guide. Saint John Chrysostom recalls the sufferings of righteous people such as Job, poor Lazarus, and the Apostles. He says: “If someone suffers here and bears it all bravely, those sufferings increase the treasure awaiting him there. God calls him to more contests and harder struggles.” Tell yourself this, and thank God for allowing you to suffer, not out of hatred but out of great love. He would not have allowed those righteous people to endure so much if He had not loved them deeply. Through their sufferings, He made them shine more brightly.

No good is equal to giving thanks, and nothing is worse than blasphemy. We should not be surprised if we suffer greatly as we grow in the spiritual life. Thieves do not try to steal where there is only grass, straw, and reeds; they go where there is gold and silver. In the same way, the devil especially attacks those who strive in the spiritual life. Where there is virtue, there are many schemes against it; where there is mercy, there is envy. But we have a mighty weapon against every scheme of the devil: giving thanks to God in all these things. Abel offered God the first and best of what he had

and died at his brother’s hand. God allowed this, not because He hated the man who had honored Him, but because He loved him deeply. To the crown of Abel’s good offering, He added another: the crown of martyrdom. So when you have done something good but meet with hardship instead, or see this happen to someone else, give thanks and rejoice, for it will bring a greater reward.

της Μονής του Αγίου Σάβα, η οποία βρίσκεται κοντά στα Ιεροσόλυμα και των οποίων τη μνήμη σήμερα επιτελεί η Εκκλησία μας, είχαν συναθροιστεί από διαφόρους τόπους, ησύχαζαν στο εν λόγω μοναστήρι και υπηρετούσαν τον Θεό με ενάρετη πολιτεία και με πολλή κακουχία και άσκηση. Ο φθονερός όμως και μισόκαλος διάβολος, που πάντοτε φθονεί τους εναρέτους, κατά τους χρόνους του βασιλέα Ηρακλείου, το 610 μ.Χ., κίνησε κατά των οσίων αυτών Άραβες, οι οποίοι, ελπίζοντας να βρουν χρήματα και πλούτο, έκαναν επιδρομή κατά του μοναστηριού τους. Επειδή δε, αν και αρκετά ερεύνησαν, δεν βρήκαν χρήματα καθώς έλπιζαν, στράφηκαν με οργή κατά των εκεί Αγίων Πατέρων.

Άλλους μεν από αυτούς αποκεφάλισαν, άλλους τους κατέκοψαν σε μικρά κομμάτια, και άλλων, αφού τους τρύπησαν με το ξίφος, έχυσαν τα αίματά τους και τους θανάτωσαν. Οι δε όσιοι, ευχαριστώντας τον Θεό, παρέδωσαν τις ψυχές τους στα χέρια του και απέλαβαν την αιώνια και μακαρία ζωή της Βασιλείας των Ουρανών, για την οποία και υπέμειναν τους προηγούμενους αγώνες της Ασκήσεως και τα μετέπειτα βάσανα του Μαρτυρίου.

Ο Άγιος Νεομάρτυς Μύρων καταγόταν από το μέγα κάστρο της Κρήτης, το επωνομαζόμενο Κάντια, ήταν δε γιος ευσεβών και ευγενών γονέων, ο πατέρας του δε ονομαζόταν Δημήτριος. Από παιδί ήταν αγαθής προαιρέσεως και αγαπούσε εκ φύσεως τα χρηστά και κόσμια ήθη, ήταν δε ακόμη εραστής της παρθενίας και σοφροσύνης και γενικώς από τη νεαρή του ηλικία είχε τη σύνεση γέροντος. Καθώς δε ο Μακάριος είχε μάθει τη ραπτική τέχνη, καθόταν στο εργαστήρι του και εργαζόταν με πολλή σεμνότητα και ευταξία. Οι δε Μωαμεθανοί, οι οποίοι ήταν γείτονες στο ραφείο του, ζητούσαν πάντοτε τη συντροφιά του, αλλά ο νέος καθόταν σοβαρός και ήσυχος.

Αποστρεφόμενος τη συναναστροφή και συνομιλία μαζί τους. Έτσι, μη υποφέροντας να βλέπουν σε νέο τέτοια σοφροσύνη, σεμνότητα και φρόνηση, αισθάνονταν μεγάλο φθόνο εναντίον του και σκέπτονταν πώς να τον κάνουν να αρνηθεί την πίστη του Χριστού και να τουρκέψει. Μια των ημερών λοιπόν οι Μωαμεθανοί βρήκαν κάποιο παιδί Τούρκο και το έπεισαν να πει ότι ο νέος Μύρων προσπάθησε σε αυτό να αμαρτήσει. Αφού έπλασαν λοιπόν αυτή τη συκοφαντία κατά του Αγίου, τον άρπαξαν με μεγάλη μανία και τον οδήγησαν στον κριτή, φωνάζοντας και καταμαρτυρώντας την πλαστή και ψεύτικη κατηγορία τους. Ο δε κριτής ρώτησε τον Άγιο αν ήταν αλήθεια εκείνα τα οποία του καταμαρτυρούσαν.

Εκείνος αποκρίθηκε ότι άδικα και ψεύτικα τον κατηγορούσαν, επειδή εκείνος τέτοιο πράγμα ποτέ δεν έκανε, αλλά ούτε και γνώριζε τίποτε γι' αυτό. Οι δε συκοφάντες στέκονταν και φώναζαν ότι αληθινά το έκανε αυτό και ότι ή πρέπει να γίνει Τούρκος για να απαλλαγεί ή να υποστεί την ποινή του θανάτου. Αφού άκουσε αυτά ο κριτής, είπε στον Άγιο να κάνει ένα από τα δύο: ή να γίνει Τούρκος ή να θανατωθεί. Ο δε μάρτυς του Χριστού αποκρίθηκε με παρρησία ότι δεν αρνείται ποτέ την πίστη του και το όνομα του Χριστού, αλλά είναι έτοιμος να δεχθεί κάθε βάσανο για την αγάπη του και ότι χριστιανός γεννήθηκε και χριστιανός θέλει να αποθάνει. Τότε ο κριτής, καθώς άκουσε αυτά, πρόσταξε και του έδωσαν αρκετούς ραβδισμούς.

Δε τον έριξαν στη φυλακή μέχρι που να εξεταζόταν για δεύτερη φορά. Ο δε μάρτυς στεκόταν γενναίος σε όλα αυτά, χωρίς καθόλου να φοβηθεί. Οδηγήθηκε λοιπόν ο Άγιος και πάλι στο δικαστήριο και πάλι οι ίδιοι μάρτυρες στέκονταν και ψευδομαρτυρούσαν εναντίον του. Ο δε κριτής υποσχόταν στον μάρτυρα ότι θα του πρόσφερε πολλές τιμές και δωρήματα, αν υπάκουε και γινόταν Τούρκος. Εάν δεν υπάκουε, θα τον καταδίκαζε σε επώδυνο θάνατο. Μερικοί από τους εκεί παρευρισκομένους έλεγαν στον Άγιο: «Λυπήσου την ομορφιά σου και έλα στην πίστη μας για να απολαύσεις ζωή ευτυχισμένη και ένδοξη». Αλλά ο αθλητής του Χριστού σε κανένα από αυτά δεν έδινε προσοχή και στεκόταν άκαμπτος.

Φωνάζοντας ότι δεν αλλάζει την πίστη του, αλλά θέλει να πεθάνει χριστιανός. Έτσι, βλέποντας ο κριτής το αμετάθετο της γνώμης του, έδωσε την κατ' αυτού τελευταία απόφαση του θανάτου. Οδηγούμενος δε ο μάρτυς στον τόπο της καταδίκης, ο οποίος ήταν έξω από το κάστρο, όσους χριστιανούς συναντούσε στον δρόμο, τους χαιρετούσε λέγοντας: «Συγχωρέστε με, αδελφοί, και ο Θεός να σας συγχωρέσει». Ακολουθούσε δε και ο πατέρας του Αγίου, κλαίοντας και οδυρόμενος για τον θάνατο του γιου του. Όταν έφτασαν στον ορισμένο τόπο, ο μάρτυς ζήτησε άδεια και πλησίασε τον πατέρα του, έπεσε, καταφίλησε τα πόδια και τα χέρια του,

την ευχή, και αφού τον παρηγόρησε να μην λυπάται για τον θάνατό του, διότι αδίκως και ψευδώς κατηγορήθηκε, Επανήλθε στους δημίους, λέγοντας σ' αυτούς να εκτελέσουν το πρόσταγμα που πήραν. Εκείνοι τότε, αφού τύλιξαν με το σχοινί τον λαιμό του, τον κρέμασαν και έτσι έλαβε ο αοίδιμος Μύρων του μαρτυρίου τον αμάραντο στέφανο. Ενώ δε ακόμη ο μάρτυς κρεμόταν, τη νύχτα εκείνη είδαν οφθαλμοφανώς οι Τούρκοι που φύλαγαν έξω από την πύλη του κάστρου φως ουράνιο και θείο, το οποίο κατέβηκε στο μαρτυρικό λείψανο, αυτοί δε το διαλάλησαν και σε πολλούς άλλους. Οι δε χριστιανοί, όταν άκουσαν αυτό, δόξασαν τον Θεό, ο οποίος δοξάζει τους Αγίους Του. Σας

Στο σημερινό συναξάρι τον Άγιο Μύρωνα να είναι από τη μικρή του ηλικία αγαθής προαιρέσεως, με σύνεση, φρόνηση, σοφροσύνη, με ήθη χρηστά, ζωή κόσμια. Και όμως αυτός ο τόσο καλός άνθρωπος βλέπουμε στη συνέχεια να μπαίνει σε μια φοβερή δοκιμασία.

Απλώς να συκοφαντείται, αλλά να οδηγείται στο δικαστήριο, να χτυπιέται, να φυλακίζεται και τέλος να θανατώνεται. Για πολλούς όλα αυτά είναι ακατανόητα. Το να υποφέρει ένας αμαρτωλός είναι κατανοητό. Το να υποφέρει όμως ο δίκαιος αποτελεί για αυτούς ένα σκάνδαλο. Και αυτό, νομίζουμε, διότι βλέπουν τον Θεό ως τιμωρό δικαστή και δικαστή, ως

και όχι ως φιλάνθρωπο παιδαγωγό. Σχετικά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αφού προηγουμένως υπενθυμίσει τις κακοπάθειες δικαίων ανθρώπων, όπως του Ιώβ, του πτωχού Λαζάρου, των Αποστόλων: «Εάν κανείς εδώ κακοπαθεί και όλα τα υποφέρει με γενναιότητα, αυτή η κακοπάθειά του κάνει μεγαλύτερο τον εκεί θησαυρό, διότι τον καλεί σε περισσότερα σκάμματα και μεγαλύτερα παλέσματα». Αυτά λέγοντας στον εαυτό σου, ευχαρίστησε τον Θεό διότι επέτρεψε να πάθεις αυτά όχι από μίσος αλλά από πολλή αγάπη, επειδή και εκείνους τους δικαίους δεν θα τους άφηνε να πάθουν τόσα δεινά εάν δεν τους αγαπούσε πολύ. Διότι με τις κακοπάθειες αυτές τους έκανε λαμπρότερους.

Αγαθό δεν είναι ίσο με την ευχαριστία και τίποτε χειρότερο από τη βλασφημία. Ας μην απορούμε όταν, καθώς προχωρούμε στα πνευματικά, πάσχουμε πολλά δεινά. Να, διότι όπως οι κλέπτες δεν επιχειρούν να κλέψουν εκεί που υπάρχει χορτάρι και άχυρα και καλάμια, αλλά εκεί που είναι χρυσάφι και ασήμι, έτσι και ο διάβολος κατεξοχήν επιτίθεται σε εκείνους που εργάζονται πνευματικά. Εκεί πολλές επιβουλές όπου αρετή, εκεί φθόνος όπου ελεημοσύνη. Αλλά υπάρχει σε μας ένα μέγιστο όπλο, το οποίο είναι ικανό να αποκρούσει όλες αυτές τις μεθοδίες του διαβόλου: το σε όλα αυτά να ευχαριστούμε τον Θεό. Ο Άβελ που πρόσφερε τα πρώτα και καλύτερα στον Θεό

έπεσε από αδελφικό χέρι. Ο Θεός όμως το επέτρεψε, όχι μισώντας αυτόν που Τον τίμησε, αλλά αγαπώντας τον πάρα πολύ. Και στο στεφάνι της καλής εκείνης θυσίας του πρόσθεσε και άλλο, το στεφάνι του μαρτυρίου. Όταν λοιπόν είσαι ο ίδιος, έχοντας κάνει κάτι καλό, απολάβεις τα αντίθετα, ή δεις κάποιον άλλον να πάσχει αυτό, να ευχαριστήσεις και να χαίρεσαι, διότι τούτο θα αποφέρει μεγαλύτερη αμοιβή.