Saint Minas: Martyrdom, El Alamein, and Christian Hope

Today, November 11, our Church commemorates Saint Minas the Great Martyr of Kotyaion; Saint Victor the Great Martyr; Saint Vincent the Hieromartyr and Deacon; Saint Stephanida the Martyr; Saint Theodore the Confessor, abbot of the Studion Monastery; and Saint Maximus the Blessed, the Russian fool for Christ and wonderworker of Moscow.

Saint Minas the Great Martyr lived during the reign of Emperor Maximian, toward the end of the third century after Christ. He was born in Egypt to pagan parents. Yet, though born to such parents, he became a chosen servant of Christ. When he came of age, he joined the army, serving in the imperial forces stationed at Kotyaion, now Kütahya in Asia Minor. He stood out among the other soldiers for his stature, courage, and good judgment. One day, when he heard the emperor’s orders to arrest and torture Christians, he came to hate that godless command, and

he left the army and went up into the mountains above Kotyaion, where he lived a life of ascesis, of ascetic discipline. Through fasting, vigils, and prayer, he purified himself, and love for God burned within him. After receiving a revelation, he decided to come down and openly proclaim his faith in Christ. He did so at a great pagan festival. The Christians who had been hiding rejoiced to see him, but the pagans seized him, beat him, and brought him before the city governor, Pyrrhus. At first, Pyrrhus imprisoned him. The next day, Saint Minas was brought before him. Pyrrhus urged him to embrace pagan worship, but saw that his faith could neither be moved nor shaken, so

he ordered him bound and severely whipped for a long time. Saint Minas showed remarkable patient endurance and remained steadfast. Seeing this, Pyrrhus ordered him suspended high above the ground, his flesh torn with iron claws, then rubbed with coarse haircloth and burned with flaming torches. Saint Minas endured all this by the grace of Christ and remained faithful to Him. The torture continued: he was dragged over iron spikes, beaten with rods, and struck in the face. None of it changed his resolve. At last, he was sentenced to be beheaded. As he went to the place of his martyrdom,

he asked some Christians who had been hiding to take his body to his homeland, Egypt, after his death. When they reached the place of execution, Saint Minas prayed and thanked the Lord for counting him worthy to share in His sufferings and to remain steadfast in confessing Him. He asked the Lord to receive his soul into His kingdom and to grant His grace and help to those who would call upon Saint Minas. Then he knelt, and his honored head was cut off. The pagans threw his head and body into the fire. The saint’s soul ascended to places of light and rest, while his honored and holy body, which was only partly burned,

was taken by his friends. They anointed it with myrrh, wrapped it, and, as he had asked, carried it to Egypt. God granted Saint Minas the grace to help people in need and to work many great miracles. We will mention just one: a remarkable miracle that Saint Minas the Great Martyr worked in our relatively recent history, whose benefits we Greeks still enjoy, along with all those who stood as allies beside our suffering homeland.

We know the desperate position Greece faced during the Second World War. At that time, Greece—

came under attack from the vastly greater forces of the Axis. She fought heroically and, while fighting the Italians, was victorious. But when Hitler’s heavily armed German armies attacked, Greece was overwhelmed and occupied by Germans, Italians, Bulgarians, and Albanians, and divided among them. The unimaginable suffering the Greeks endured in that period is well known. A small number of Greek soldiers escaped capture and crossed into Egypt, Saint Minas’s homeland. There they formed the core of the reconstituted Greek army and continued the struggle to free their enslaved homeland.

Hitler’s armies, led by the notorious Rommel, had captured almost all of North Africa and were advancing toward Alexandria. But in 1942 came the famous Battle of El Alamein. The Allied forces, which included the small number of free Greeks, stopped Rommel’s advance, defeated his forces, drove them into retreat, and pursued them until, according to this account, they had all been taken prisoner. As the struggle continued, these powerful enemies were completely overcome within two years, and Greece and the other occupied countries were liberated. This great and wondrous turn in the course of the war is attributed

to Saint Minas the Great Martyr. The name El Alamein, the speaker says, is an Arabic variation of Saint Minas’s name. The place was given that name because a church dedicated to him stands there, and it is said that his tomb was there as well. For centuries, pilgrims from all around the Mediterranean came to that church, and many miracles took place through the saint’s grace. Even today, images of his various miracles remain among the ruins of that ancient church. One shows Saint Minas leading the camels of a caravan that he saved from certain danger.

So when Rommel’s armies advanced toward Alexandria, they reached El Alamein and camped there for the night, preparing to attack the city in the morning. Everyone expected Alexandria to fall, and its fall would have had disastrous consequences for the course of the war.

Saint Minas did not let that disaster happen. Around midnight, some devout people saw him come out of the ruins of his church, leading camels just as he was shown in the image I mentioned, and enter the enemy camp with them. No one could describe the panic that seized those once mighty enemies from that moment on, or the scale of their defeat.

That hour marked the end of their power, and before long they were completely defeated. The Allied Christians of other denominations also recognized this as a miracle. As a sign of lasting gratitude to the saint, they gave the Patriarchate of Alexandria that site, so his church could be rebuilt and a monastery established there in his name.

The presence of the saints means a great deal to us, the members of the Church still struggling here on earth. The saints protect us in danger and help us in difficulty. They are examples for us to follow in our spiritual struggle, intercessors before God for our salvation, and a comfort in our burdens and sorrows. The saints are Christians who have fulfilled their calling, works of the Holy Spirit, imitators of Christ, and beloved children of the Father. And we love them, honor and venerate them, bear their names, build churches in their names, and paint their icons.

But above all, the saints want us to follow their example: to turn away from sin, cultivate the virtues they had, grow in spiritual life, draw ever closer to them, and glorify the holy God as they did. “Be imitators of me, as I am of Christ” (1 Corinthians 11:1). Their longing is for our salvation and the glory of God. That is why their lives are read each day and their holy examples are set before us. Saint Minas is said to have a special gift for helping us find things we have lost. Let us pray and ask our wonderworking saint to help us,

through the grace he received from God, to find the Paradise we have lost—or for our Lord to find us, like the lost coin in His Gospel (Luke 15:8–10).

Σήμερα, 11 του μηνός Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Μηνά του εν Κοτιαίω, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Βίκτορος, του Αγίου Ιερομάρτυρος Βικεντίου του Διακόνου, της Αγίας Μάρτυρος Στεφανίδος, του Οσίου Θεοδώρου Ηγουμένου του Στουδίου του Ομολογητού και του Αγίου και Μακαρίου Μαξίμου του διά Χριστόν Σαλού, του εν Μόσχα Θαυματουργού, του Ρώσου.

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Μηνάς έζησε κατά τους χρόνους του Αυτοκράτορα Μαξιμιανού και κατά το τέλος του τρίτου μετά Χριστόν αιώνος. Πατρίδα είχε την Αίγυπτο, γονείς δε ειδωλολάτρες. Κι όμως, ενώ γεννήθηκε από τέτοιους γονείς, έγινε δούλος του Χριστού εκλεκτός. Όταν ήρθε στην κατάλληλη ηλικία, εισήλθε στις στρατιωτικές τάξεις και μάλιστα στα βασιλικά στρατεύματα που βρίσκονταν στο Κωτιάιο, σημερινή Κιουτάχεια της Μικράς Ασίας. Διέφερε δε από τους άλλους στρατιώτες και κατά το μέγεθος του σώματος και κατά την ανδρεία αλλά και κατά τη φρόνηση. Κάποια μέρα, καθώς άκουσε τις διαταγές του βασιλέα για τη σύλληψη και το βασανισμό των χριστιανών, μίσησε το της ασέβειας εκείνο πρόσταγμα και

αφού εγκατέλειψε το στρατιωτικό επάγγελμα, ανέβηκε στο βουνό που ήταν πάνω από το Κωτιάιο και ζούσε ζωή ασκητική. Αφού καθάρισε τον εαυτό του με τη νηστεία, την αγρυπνία και τις προσευχές και άναψε μέσα του η αγάπη για το Θεό, μετά από αποκάλυψη που είχε, αποφάσισε να κατέβει και να κηρύξει φανερά την πίστη του στον Χριστό, πράγμα που έκανε σε μια μεγάλη πανήγυρη των ειδωλολατρών. Και οι μεν κρυμμένοι χριστιανοί χάρηκαν με την παρουσία του. Οι δε ασεβείς τον συνέλαβαν και χτυπώντας τον πήγαν στον ηγεμόνα της πόλης ονόματι Πύρο, ο οποίος στην αρχή τον φυλάκισε. Την επομένη οδήγησαν τον Άγιο μπροστά του και, αφού τον προέτρεψε να προσχωρήσει στην ασέβεια και είδε το αμετάθετο και ακλινές της πίστεώς του,

διέταξε και δεμένο τον μαστίγωσαν δυνατά επί αρκετή ώρα. Ο Άγιος έδειξε θαυμαστή υπομονή και παρέμεινε ακλόνητος. Βλέποντας αυτά, ο Πύρος πρόσταξε να τον δέσουν ψηλά και με σιδερένια νύχια να καταξεσχίζουν τις σάρκες του και μετά να τις τρίβουν με τρίχινους σάκους, μετά δε να τον κατακαίνε με αναμμένες δάδες. Όλα αυτά ο Άγιος τα υπέμενε με τη χάρη του Χριστού και παρέμενε σ' αυτόν πιστός. Τα βασανιστήρια συνεχίστηκαν με σύρσιμο πάνω σε σιδερένια τριβόλια, ραβδισμούς και χτυπήματα στο πρόσωπο, τα οποία παρέμειναν χωρίς αποτέλεσμα. Τέλος, βγήκε η απόφαση του αποκεφαλισμού του. Πηγαίνοντας ο Άγιος στον τόπο της τελειώσεως,

παρεκάλεσε κάποιους κρυμμένους χριστιανούς να μεταφέρουν μετά το θάνατό του το σώμα στην πατρίδα του, την Αίγυπτο. Όταν έφτασαν στον τόπο της καταδίκης, ο Άγιος προσευχήθηκε και ευχαρίστησε τον Κύριο, διότι τον αξίωσε να γίνει κοινωνός των παθημάτων του και να παραμείνει σταθερός στην ομολογία του. Παρακάλεσε δε να παραλάβει την ψυχή του στη βασιλεία του και να δίνει τη χάρη και τη βοήθειά του σε εκείνους που θα τον επικαλούνται. Κατόπιν έκλινε τα γόνατα και του αποκόπηκε η τίμια του κεφαλή, την οποία οι ειδωλολάτρες μαζί με το άλλο σώμα παρέδωσαν στη φωτιά. Και η μεν ψυχή του Αγίου ανέβηκε σε τόπους φωτεινούς, σε τόπους αναπαύσεως, το δε τίμιο και άγιο του σώμα, το οποίο μερικώς μόνο κάηκε,

πήραν φίλοι του Αγίου, το μύρωσαν, το τύλιξαν και κατά την παραγγελία του το μετέφεραν στην Αίγυπτο. Έλαβε δε χάρη από το Θεό ο Άγιος να βοηθά όσους βρίσκονται σε ανάγκη και να κάνει πολλά και μεγάλα θαύματα, από τα οποία αναφέρουμε μόνο ένα. Πρόκειται για φοβερό θαύμα το οποίο ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Μηνάς έκανε στην πολύ πρόσφατη ιστορία μας και του οποίου τα ευεργετικά αποτελέσματα απολαμβάνουμε όλοι οι Έλληνες, ακόμη και όλοι εκείνοι οι οποίοι ως σύμμαχοι βρέθηκαν στο πλευρό της δοκιμαζόμενης πατρίδας μας.

Γνωρίζουμε τη δεινή θέση στην οποία βρέθηκε η Ελλάδα κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την εποχή εκείνη η Ελλάδα καθ...

υπέστη την επίθεση των ασύγκριτα μεγαλύτερων δυνάμεων του Άξονα, πολέμησε ηρωικά και εφόσον μαχόταν εναντίον των Ιταλών, νικούσε. Όταν όμως επιτέθηκαν εναντίον της οι σιδηρόφρακτες στρατιές των Γερμανών του Χίτλερ, τότε κάμφθηκε και κατακτήθηκε από τους Γερμανούς, Ιταλούς, Βουλγάρους και Αλβανούς και διαμοιράστηκε μεταξύ αυτών. Είναι δε γνωστά τα αφάνταστα μαρτύρια τα οποία υπέστησαν οι Έλληνες κατά την περίοδο εκείνη. Τότε λίγος στρατός ελληνικός που διέφυγε την αιχμαλωσία, πέρασε στην Αίγυπτο, την πατρίδα του Αγίου, και εκεί αποτέλεσε τον πυρήνα του ανασυσταθέντος ελληνικού στρατού και από εκεί συνέχισε τον αγώνα του για την απελευθέρωση της σκλαβωμένης πατρίδας.

Στρατιές του Χίτλερ με αρχηγό τον περιβόητο Ρόμελ, αφού κατέλαβαν σχεδόν ολόκληρη τη Βόρειο Αφρική, βάδιζαν και κατά της Αλεξάνδρειας. Όμως έγινε η περιώνυμη εκείνη μάχη του Ελ Αλαμέιν το έτος 1942, κατά την οποία οι συμμαχικές δυνάμεις, στις οποίες βρίσκονταν και οι λίγοι ελεύθεροι Έλληνες, ανέκοψαν την προέλαση του Ρόμελ και, αφού κατανίκησαν τις δυνάμεις του, τους έτρεψαν σε φυγή και τους κατεδίωξαν μέχρι που όλους τους έπιασαν αιχμαλώτους. Από τότε, καθώς συνεχίστηκε ο αγώνας, οι πανίσχυροι εχθροί καταβλήθηκαν τελείως μέσα σε δύο χρόνια και απελευθερώθηκαν η Ελλάδα και όλες οι άλλες χώρες που είχαν κατακτηθεί. Η μεγάλη δε αυτή και θαυμαστή μεταστροφή της πορείας του πολέμου οφείλεται

στον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Μηνά. Το όνομα του Ελ Αλαμέιν είναι αραβική παραφθορά του ονόματος του Αγίου Μηνά. Πήρε δε το όνομα αυτό διότι εκεί υπάρχει ναός του Αγίου Μηνά. Λέγεται δε ότι εκεί ήταν και ο τάφος του Αγίου. Στο ναό αυτό πρόστρεχαν επί ολόκληρους αιώνες προσκυνητές από όλες τις παραμεσόγειες χώρες και πολλά θαύματα γίνονταν με τη χάρη του Αγίου, σώζονται δε μέχρι και σήμερα στα ερείπια του αρχαίου αυτού ναού πολλές παραστάσεις των διαφόρων θαυμάτων του Αγίου. Μία δε από αυτές εικονίζει τον Άγιο Μηνά να οδηγεί καμήλες κάποιου καραβανιού το οποίο διέσωσε από βέβαιο κίνδυνο.

Όταν λοιπόν οι στρατιές του Ρόμελ βάδιζαν κατά της Αλεξάνδρειας, έφτασαν στο Ελ Αλαμέιν, στο οποίο στρατοπέδευσαν τη νύχτα εκείνη και ετοιμάζονταν το πρωί να επιτεθούν κατά της πόλεως. Όλος ο κόσμος περίμενε ως βέβαιη την πτώση της, που θα ήταν καταστροφική στην περαιτέρω εξέλιξη του πολέμου.

Ο Άγιος Μηνάς δεν άφησε να γίνει η καταστροφή αυτή. Κατά το μεσονύκτιο είδαν μερικοί ευσεβείς τον Άγιο να βγαίνει από τα ερείπια του ναού του και, οδηγώντας καμήλες όπως ακριβώς στην τοιχογραφία που αναφέρθηκε, να εισέρχεται με αυτές στο στρατόπεδο των εχθρών. Είναι αδύνατο να περιγράψει κανείς τον πανικό που κατέλαβε από την ώρα εκείνη τους πριν πανίσχυρους εχθρούς και απερίγραπτη η έκταση της καταστροφής τους.

Την ώρα εκείνη σήμανε το τέλος της παντοδυναμίας τους και σε λίγο νικήθηκαν τελείως. Το θαύμα αυτό εκτιμώντας και αυτοί οι αλλόδοξοι σύμμαχοι πρόσφεραν στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας τον τόπο εκείνο για να ξανακτιστεί ο ναός του Αγίου και να ιδρυθεί εκεί μοναστήρι επ' ονόματί του σε ένδειξη αιώνιας ευγνωμοσύνης προς τον Άγιο.

Η παρουσία των Αγίων είναι μεγάλη υπόθεση για μας, τα μέλη της στρατευομένης Εκκλησίας. Είναι οι Άγιοι οι προστάτες μας στους κινδύνους, οι βοηθοί στις δύσκολες περιστάσεις, τα πρότυπα προς μίμηση στον πνευματικό μας αγώνα, οι πρεσβευτές προς το Θεό για τη σωτηρία μας, η παρηγοριά στα βάρη και τις θλίψεις. Οι Άγιοι είναι οι επιτυχημένοι χριστιανοί, τα δημιουργήματα του Αγίου Πνεύματος, οι μιμητές του Χριστού, τα πολυαγαπημένα παιδιά του Πατρός. Και εμείς τους αγαπάμε, τους σεβόμαστε, τους προσκυνάμε, φέρουμε τα ονόματά τους, κτίζουμε εκκλησίες που φέρουν το όνομά τους, αγιογραφούμε τις εικόνες τους.

Όμως, ότι περισσότερο από όλα ήθελαν οι Άγιοι να μιμούμαστε το παράδειγμά τους, να αποφεύγουμε την αμαρτία, να καλλιεργούμε τις αρετές που είχαν, να προκόβουμε στην πνευματική ζωή και έτσι να τους πλησιάζουμε όλο και πιο πολύ, να δοξάζουμε όπως και εκείνοι τον Άγιο Θεό. Μιμηταί μου γίνεσθε καθώς καγώ Χριστού. Πόθος τους, η σωτηρία μας και η δόξα του Θεού. Γι' αυτό ακούγονται καθημερινά τα συναξάρια και έτσι προβάλλονται οι άγιες μορφές τους. Λέγεται ότι ο Άγιος Μηνάς έχει την ειδικότητα στο να μας βοηθά στην ανεύρεση διαφόρων αντικειμένων που έχουμε χάσει. Ας ευχηθούμε και ας ζητήσουμε από το θαυματουργό Άγιό μας να βοηθήσει

με τη χάρη που πήρε από το Θεό να βρούμε τον απολεσθέντα παράδεισο ή να μας βρει ο Κύριός μας σαν τη χαμένη δραχμή του Ευαγγελίου Του.