Saint Michael of Synnada and the Defense of Icons

Saint Michael the Confessor, Bishop of Synnada, flourished during the reign of Emperor Leo V the Armenian, who ruled from AD 813 to 820. The life of this venerable saint was exceptionally radiant and pleasing to God. He was born and raised in the splendid city of Synnada in Phrygia, Asia Minor, where he later became a teacher and shepherd. His parents, among the leading and wealthiest people of the region, grieved because they had no children.

They fervently begged God to give them a child, promising to dedicate the child to the church of Archangel Michael in their city. And God, who does the will of those who fear Him, granted them a son. They named him Michael after the Archangel and immediately fulfilled their promise. Young Michael stood out for his good sense and wisdom. He soon learned everything taught at school and went on to higher studies. Everyone admired his wisdom and wanted to hear his thoughtful words. Above all, though, the Saint longed for monastic life, turning away from the glory of this world to be united with God. He left his homeland for Constantinople, where he met the most holy Theophylact, the future Bishop of Nicomedia. Theophylact pursued a life of virtue and had previously been

an assistant to Saint Tarasius, even before Tarasius became Patriarch, when he was the emperor’s secretary for confidential affairs of state. Michael and Theophylact lived together, united in spiritual love. In 784, Tarasius was raised to the patriarchal throne. Michael and Theophylact went to live in his monastery, where they struggled and grew in virtue, keeping the Lord’s commandments day and night. Their life was so austere that they ate only once a day, after sunset. They had a little dry bread and water, and endured hunger, thirst, all-night vigils, and diligent study of the Holy Scriptures.

To all this they added the special beauty of humility and cheerfulness, and news of their spiritual labors spread far and wide. Once, while they were harvesting in exhausting heat, they grew thirsty. They went to a vessel filled with cool water and opened its tap, but did not drink. They chose to let the water spill onto the ground, for they wanted to exercise self-restraint rather than give in to thirst and the desires of the flesh. When the great Patriarch Tarasius learned of their progress in God and their ascesis, their ascetic discipline, he called them to the Great Church and appointed them both as keepers of its sacred vessels. Even there, the blessed men continued to pursue virtue,

which they tried to keep hidden. Seeing these Saints advance along the path of virtue, Tarasius pressed them to accept Holy Orders, but they firmly refused. At last he persuaded them, ordained them priests, and later raised them to the rank of bishop. They were advanced to the episcopacy by the choice and testing of the Holy Trinity, whose divine light dwelt within them and made them worthy of this great ministry. Theophylact took the episcopal throne of Nicomedia, and Michael that of the glorious metropolitan see of Synnada, where he had been born and raised. There one could see a bishop of God

clothed in righteousness and adorned with holiness. In word and deed he followed in his teacher’s footsteps, rightly handling the word of truth and keeping the faith unshaken. He was holy and innocent, gentle, slow to anger, kind, dignified, merciful, compassionate, and a friend to the poor. He built many churches, monasteries, and other places that cared for travelers and orphans. He protected widows, visited the poor, enriched those who had little, and readily provided for anyone in need. The enemy of humanity and its salvation was always trying to hinder the Saint’s work. But through his prayers and vigils,

he drove that enemy away in defeat. In 806, Patriarch Saint Tarasius reposed in the Lord. He was succeeded by Saint Nikephoros, who guided God’s Holy Church well and in a manner pleasing to Him. When Leo V the Armenian became emperor, he first appeared devout and Orthodox. Later he revealed his defiled beliefs and began a persecution of the Holy Icons. An imperial decree strictly forbade their veneration. Then Nikephoros, moved by zeal for God, gathered around him the bishops Euthymios of Sardis, Aemilian of Cyzicus, Joseph of Thessalonica, Eudoxios of Amorium, Theophylact of Nicomedia, Michael of Synnada, and others.

They visited the emperor and pleaded with him, counseled him, and urged him to abandon that soul-destroying heresy. But he persisted in his error. Nikephoros then sent Michael of Synnada, who was experienced in such matters, to Pope Adrian in Rome to explain what had happened. At Michael’s urging, Pope Adrian convened a council that anathematized Emperor Leo. When Michael returned, Patriarch Nikephoros and the other bishops went to Leo again and pleaded with him once more about the icons. But he remained fixed in his wicked intent and drove the Saints away. He exiled the most holy Patriarch Nikephoros to Thasos,

Saint Theophylact to a fortress in the East called Strobilos, and Saint Michael to another eastern fortress called Eudokiada. The Saint remained there for more than ten years, bearing every hardship with gratitude and praying to God for the emperor who had exiled him, in keeping with the Lord’s command: “Pray for those who mistreat you.” What words could describe the struggles and labors the Saint undertook during that exile? He cared for the Church and the Orthodox faith, looked after the poor, stood in prayer through the night, taught and comforted the afflicted, and strengthened the faithful in their faith. Thank you.

He brought unbelievers to the knowledge of God. He worked countless miracles, healing every illness, in people and even in animals, simply by fervently calling on the Savior’s name. Through his sweet-flowing teaching and counsel, he brought the people of that region, who were considered foreign and uneducated, to the knowledge of God. Sometimes by instruction and sometimes by miracles, he won them over, so that they admired and revered him. There, in the place of his exile, the Saint miraculously healed an animal’s broken leg, to the astonishment of all who saw it. But when the emperor heard of this, instead of honoring the Saint, he sent him away to another place.

Michael arrived in a region called Araious, which was struck by a plague. Great numbers of mice and rats appeared and ate the crops in the fields and vineyards. The people did not know what to do and faced the danger of famine. Having heard of the Saint’s miracles, they came to him and said, “Have mercy on us, Saint of God, and do not leave us to perish.” He urged them to repent and fast for three days. Then they went out into the fields crying, “Lord have mercy,” while the Saint knelt in prayer. And behold the miracle: the whole region shook, and the multitude of rats died at once. The people glorified God

and said to the Saint, “Though you came to our land against your will, God sent you so that we would not perish. If you had not come, we would have been utterly destroyed.” By a new order from the emperor, the Saint went to another place called Evrantesia. The people there welcomed him with joy. They had heard of his earlier miracle, and a vast swarm of locusts had descended on their land and devoured every crop in their fields. That night the Saint prayed for them to be freed from the plague. The next day, all the local people went out with him, crying aloud, “Lord have mercy.” And then, behold the miracle:

The swarm rose high like a cloud, blocking the sun’s rays. It divided into two groups and disappeared. When the people saw this miracle, they all fell at the Saint’s feet and thanked him for freeing them from that terrible scourge. And so this holy father spent his life struggling against every kind of temptation, persecuted by the iconoclasts, driven from place to place, and working countless miracles.

But after being driven continually from place to place, enduring constant hardship and great labors, and above all reaching a very advanced age, the Saint fell ill when he was over eighty. Unable to walk, he remained in bed for several days.

Three days before his blessed end, he foresaw that it was near and prayed with tears to God for the emperor, for peace in the Church, and for the whole world. Thus he departed this life, and his blessed soul ascended to heaven to rejoice with the bishops as a worthy bishop, and with the martyrs as a great martyr. For his whole life had been one long martyrdom, except for the shedding of blood that marks the holy martyrs. His revered body was buried where he died. It brought healing from every illness to all who approached it with faith. Countless miracles were worked through his holy relics then and continue to this day. Once, on the island of Skopelos, the people suffered not just one plague,

but several at once. First, caterpillars completely devoured the shoots and leaves of the vineyards. A second pest, called kalavros, cut through the shoots the caterpillars had left. A third, a kind of beetle, damaged food stored in the houses, cut through clothing, got into water vessels, and even entered the mouths and ears of people as they slept, causing still more harm. Finally, great numbers of rats destroyed vineyards, fields, and anything else they found. The people suffered from these disasters for a long time. Then word spread of the miracles worked through the Saint’s wonderworking skull, kept as a priceless treasure at the Great Lavra on the Holy Mountain.

The island’s leaders, urged by all the people and carrying letters from their bishop, asked for the holy skull. The leaders of the Lavra kindly sent the wonderworking relic with three monastic fathers. On the island, Bishop Mitrophanes, the priests, and all the people received it with fitting reverence.

They held the blessing of water and a procession, while all the people prayed with katanyxis, deep compunction. Before the procession had even ended, every one of those plagues had vanished. The vineyards bore abundant fruit that year and were never again afflicted by disease. The bishop and all the people glorified God and thanked the Saint.

To commemorate that miracle, they built a church in the town dedicated to Saint Michael of Synnada, where his feast is celebrated.

“Whoever confesses Me before others, I too will confess before My Father in heaven.” All the Saints lived in Christ through the Holy Spirit. This was no mere idea but a real experience: they knew true communion with the second Person of the Holy Trinity and, through Him, with the whole Holy Trinity. From that lived experience came their confession of faith, their expression of the truth they lived. Without communion with Christ and without Christ’s strength, no one can confess Him. Saint Michael, Bishop of Synnada, whom we celebrate today,

was a Confessor and a Wonderworker. He confessed Christ in word and deed: by holding fast to the Orthodox faith and its teaching, and by his way of life, his labors, his ascesis and spiritual struggles, his patient endurance of hardship, his prayers, worship, love, and every virtue. Christ, in turn, confessed him after his death and will confess him before the Father at the Second Coming. Christ also bore witness to him in this life through his miracles. They were not human achievements, but works in which God’s divine uncreated energies acted through a human being—first and foremost, works of God. Through his confession, Saint Michael

urges us too: “Love Christ, and prefer nothing to His love.”

Άγιος Μιχαήλ, ο Ομολογητής, ο Επίσκοπος Συνάδων, άκμασε κατά τους χρόνους της βασιλείας Λέοντος του Πέμπτου του Αρμενίου, ο οποίος βασίλευσε από το 813 μέχρι το 820 μετά Χριστόν. Η ζωή του οσίου αυτού υπήρξε λαμπρή και θεοφιλής όσων ολίγων. Τόπος στον οποίο γεννήθηκε και ανατράφηκε και στον οποίο κατόπιν διδάσκαλος και ποιμένας έγινε, ήταν η λαμπρή και ένδοξη πόλη των Συνάδων στη Φρυγία της Μικράς Ασίας. Οι γονείς του, από τους πρώτους και πιο πλούσιους της περιοχής, θλίβονταν διότι δεν είχαν τέκνα.

Παρακαλούσαν θερμά το Θεό να τους δώσει τέκνο, υποσχόμενοι μετά τη γέννησή του να το αφιερώσουν στο ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ο οποίος βρισκόταν στην πόλη τους. Ο δε Θεός, ο ποιών το θέλημα των φοβουμένων αυτόν, τους χάρισε παιδί. Το ονόμασαν με το όνομα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Αμέσως δε εξετέλεσαν την υπόσχεσή τους. Ο μικρός Μιχαήλ διακρινόταν για τη σύνεση και τη φρονημάδα του. Σε λίγο έμαθε όλα τα μαθήματα που διδάσκονταν στο σχολείο και προχώρησε σε ανώτερα. Όλοι θαύμαζαν τη σοφία του και επιθυμούσαν να ακούν τα συνετά του λόγια. Πάνω από όλα όμως ο Άγιος επιθύμησε τη μοναχική πολιτεία, η οποία είναι αποφυγή της δόξης του κόσμου αυτού και η ένωση με το Θεό. Έφυγε από την πατρίδα του και πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου βρήκε τον Αγιότατο Θεοφύλακτο, τον μετέπειτα Επίσκοπο Νικομηδίας, ο οποίος εργαζόταν την αρετή, ήταν δε προηγουμένως

βοηθός του Αγίου Ταρασίου πριν ακόμη γίνει εκείνος Πατριάρχης, ενώ ήταν Γραμματέας του Βασιλέα επί των απορρήτων, δηλαδή των μυστικών υποθέσεων του κράτους. Ο Μιχαήλ και ο Θεοφύλακτος κατοίκησαν μαζί, ενωμένοι με την πνευματική αγάπη. Το 784 ανέβασαν τον Ταράσιο στον Πατριαρχικό θρόνο. Στο μοναστήρι του πήγαν και έμειναν ο Μιχαήλ και ο Θεοφύλακτος, όπου αγωνίζονταν και προόδευαν στις αρετές, φυλάττοντας τις εντολές του Κυρίου ημέρα και νύχτα. Τόσο σκληρή ζωή έκαναν, ώστε έτρωγαν μόνο μια φορά τη μέρα μετά τη δύση του ηλίου. Έτρωγαν λίγο ξερό ψωμί, έπιναν νερό και αγωνίζονταν στην πείνα, τη δίψα, την παννύχιο στάση, τη σπουδή και τη μελέτη των θείων γραφών.

Σε αυτά έφεραν ως ιδιαίτερο κόσμημα την αρετή της ταπεινοφροσύνης και της ιλαρότητος, τα δε ανδραγαθήματά τους κηρύττονταν σε όλο τον κόσμο. Κάποτε, ενώ θέριζαν και ο κόπος και ο καύσωνας ήταν υπερβολικά, δίψασαν. Πήγαν τότε κοντά σε κάποιο αγγείο μέσα στο οποίο ήταν δροσερότατο νερό, άνοιξαν τη στρόφιγγα, όμως δεν ήπιαν, αλλά προτίμησαν να χυθεί το νερό στη γη παρά να το πιουν, διότι ήθελαν να εγκρατευτούν, παρά να νικηθούν από τη δίψα και να υποχωρήσουν στο θέλημα της σαρκός. Καθώς έμαθε ο Μέγας Πατριάρχης Ταράσιος την κατά Θεό προκοπή και την άσκησή τους, τους κάλεσε στη Μεγάλη Εκκλησία και ανέδειξε και τους δυο σκευοφύλακες. Αλλά και εδώ οι μακάριοι εξακολουθούσαν να εργάζονται την αρετή,

την οποία προσπαθούσαν να κρύβουν. Αυτούς λοιπόν τους Αγίους βλέποντας ο Θείος Ταράσιος να προοδεύουν στον δρόμο της αρετής, τους βίαζε να τους ανεβάσει στο αξίωμα της Ιεροσύνης, αλλά αυτοί τελείως αρνούνταν να το δεχθούν. Τέλος τους έπεισε και τους χειροτόνησε ιερείς και μετά τους προβίβασε στο μεγάλο της Αρχιεροσύνης αξίωμα. Προάχθηκαν στην αρχιερωσύνη με την ψήφο και τη δοκιμασία της Παναγίας Τριάδος, της οποίας το Θείο Φως υπήρχε μέσα σ' αυτούς που ήταν άξιοι του Μεγάλου Αυτού Λειτουργήματος. Και ο μεν Θείος Θεοφύλακτος ανέβηκε στον αρχιερατικό θρόνο της Νικομηδίας, ο δε Ιερός Μιχαήλ στον θρόνο της ενδόξου Μητροπόλεως Συνάδων, όπου γεννήθηκε και ανατράφηκε. Τότε μπορούσε να δει κανείς Αρχιερέα του Θεού

ενδεδυμένον δικαιοσύνην και κεκοσμημένον δι' οσιότητος, να ακολουθεί τα ίχνη του διδασκάλου του με το έργο και το λόγο, να ορθοτομεί το λόγο της αληθείας, να φυλάττει την πίστη ασάλευτο, όσιο και άκακο, πράο, μακρόθυμο, φιλάνθρωπο, αόργητο, σεβάσμιο, ελεήμονα, συμπαθή και φιλόπτωχο. Ανήγειρε πολλούς ιερούς ναούς και μοναστήρια και άλλα ιδρύματα για την περίθαλψη των ξένων και των ορφανών. Έγινε προστάτης των χηρών, επίσκεψη των πτωχών, πλουτισμός των πενήτων και εκείνων που είχαν ανάγκη πρόθυμος χορηγός. Ο εχθρός του ανθρώπου και της σωτηρίας του πάντοτε προσπαθούσε να ανακόπτει και να εμποδίζει το έργο του Αγίου. Αλλά εκείνος με τις δεήσεις και τις αγρυπνίες

έδιωχνε κατησχυμένο τον εχθρό. Το 806 ο Πατριάρχης Άγιος Ταράσιος αναπαύθηκε εν Κυρίω και τον διαδέχθηκε ο Άγιος Νικηφόρος, ο οποίος καλώς και θεοφιλώς κυβερνούσε την Αγία του Θεού Εκκλησία. Όταν αυτοκράτορας έγινε ο Λέων ο Πέμπτος ο Αρμένιος, ενώ στην αρχή φαινόταν ότι ήταν ευσεβής και ορθόδοξος, μετά εκδήλωσε τη μιαρή του γνώμη και κήρυξε διωγμό κατά των Αγίων Εικόνων, των οποίων η προσκύνηση αυστηρά απαγορεύτηκε με βασιλικό διάταγμα. Τότε ο θείος Νικηφόρος, κινούμενος από ζήλο Θεού, μάζεψε γύρω του τους αρχιερείς Ευθύμιο Σάρδεων, Αιμιλιανό Κυζίκου, Ιωσήφ Θεσσαλονίκης, Ευδόξιο Αμορίου, Θεοφύλακτο Νικομηδίας, Μιχαήλ Συνάδων και άλλους.

Επισκέφθηκαν τον Αυτοκράτορα, τον παρακάλεσαν, τον συμβούλευσαν, τον προέτρεψαν να απομακρυνθεί από την ψυχοφθόρο εκείνη αίρεση. Όμως εκείνος επέμενε στην πλάνη του. Τότε ο θείος Νικηφόρος έστειλε στη Ρώμη στον Πάπα Αδριανό τον Συνάδων Μιχαήλ ως έμπειρο τέτοιων ζητημάτων, για να του εκθέσει τα γεγονότα. Ο Πάπας Αδριανός με την προτροπή του Μιχαήλ συγκρότησε σύνοδο που αναθεμάτισε τον Βασιλέα Λέοντα. Όταν ο Θείος Μιχαήλ επανήλθε, ο Πατριάρχης Νικηφόρος με τους άλλους αρχιερείς πήγαν και πάλι στον Λέοντα και τον παρακάλεσαν και πάλι για τις εικόνες. Αλλά αυτός και πάλι έμενε στη μιαρή του κακοβουλία και εκδίωξε τους Αγίους. Τον Αγιότατο Πατριάρχη Νικηφόρο τον εξόρισε στη Θάσο.

Τον Άγιο Θεοφύλακτο σε κάποιο φρούριο της Ανατολής, ονόματι Στρόβιλος. Τον δε Άγιο Μιχαήλ σε άλλο φρούριο της Ανατολής, καλούμενο Ευδοκιάδα. Σ' αυτό έμεινε ο Άγιος πάνω από δέκα έτη, υπομένοντας με ευχαριστία κάθε ταλαιπωρία και κακουχία, παρακαλώντας τον Θεό για τον βασιλέα που τον εξόρισε, κατά τον λόγο του Κυρίου που παραγγέλλει: «Προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς». Ποιος λόγος μπορεί να περιγράψει τους αγώνες και τους κόπους τους οποίους ανέλαβε ο Άγιος κατά την εξορία εκείνη, τη φροντίδα για την Εκκλησία και την Ορθοδοξία, την πρόνοια για τους πτωχούς, την παννύχιο στάση στις προσευχές, τη διδασκαλία και την παρηγοριά των θλιβομένων, τους πιστούς στερέωνε στην πίστη. Σας ευχαριστώ.

Τους απίστους μετέφερε στη γνώση του Θεού. Έκαμνε άπειρα θαύματα, θεραπεύοντας με μόνη τη θερμή επίκληση του ονόματος του Σωτήρος κάθε νόσο όχι μόνο ανθρώπων αλλά και των αλόγων ζώων. Τους ανθρώπους της χώρας εκείνης, τους βαρβάρους και απαιδεύτους, μετέφερε στη Θεογνωσία με τις μελίρρυτες διδαχές και παραινέσεις του. Άλλοτε μεν νουθετώντας, άλλοτε δε θαυματουργώντας, τους μετέπεισε ώστε να θαυμάζουν και να τον ευλαβούνται. Εκεί, στον τόπο της εξορίας του, ο Άγιος θεράπευσε κατά τρόπο θαυματουργικό, προς έκπληξη και θαυμασμό όσων το είδαν, το σπασμένο πόδι ενός ζώου. Όταν όμως το έμαθε ο Αυτοκράτορας, αντί να ευλαβηθεί τον Άγιο, τον έδιωξε σε άλλο τόπο.

Ο Μιχαήλ έφτασε σε χώρα καλουμένη Αραιούς, στην οποία έπεσε η εξής πληγή. Φάνηκε μεγάλο πλήθος ποντικών, αρουραίων, που έτρωγαν τους καρπούς των χωραφιών και των αμπελώνων, και οι κάτοικοι της χώρας εκείνης βρίσκονταν σε αμηχανία, εμπρός στον κίνδυνο να πεινάσουν. Καθώς είχαν ακούσει τα θαύματα που έκαμνε ο Άγιος, κατέφυγαν σε αυτόν και του είπαν: «Σπλαχνίσου μας, Άγιε του Θεού, και μη μας εγκαταλείπεις στην απώλεια». Εκείνος τους προέτρεψε να μετανοήσουν και να νηστεύσουν τρεις μέρες. Μετά βγήκαν στα χωράφια όπου φώναζαν το «Κύριε ελέησον» και ο Άγιος γονατισμένος προσευχήθηκε. Και, ω του θαύματος, σείστηκε όλος ο τόπος εκείνος, το δε πλήθος των αρουραίων αμέσως θανατώθηκε. Οι άνθρωποι δόξασαν τον Θεό

και είπαν στον Άγιο: «Αν και ήλθες στον τόπο μας χωρίς τη θέλησή σου, ο Θεός σε έστειλε για να μην καταστραφούμε οι ελεεινοί, διότι εάν δεν ερχόσουν εδώ θα καταστρεφόμασταν τελείως». Με νέο πρόσταγμα του βασιλέα, ο Άγιος πήγε σε άλλο τόπο, καλούμενο Ευραντήσια, όπου οι άνθρωποι τον υποδέχτηκαν με χαρά, είχαν μάθει το προηγούμενο θαύμα και διότι είχε πέσει άπειρη ακρίδα στη χώρα τους που κατέφαγε όλους τους καρπούς των χωραφιών τους χωρίς να αφήσει τίποτε. Κατά τη νύχτα ο Άγιος προσευχήθηκε για την απαλλαγή από την πληγή και την επομένη βγήκαν μαζί του όλοι οι άνθρωποι του τόπου εκείνου κράζοντας μεγαλόφωνα το «Κύριε ελέησον». Και τότε, ω του θαύματος,

αφού σηκώθηκε ψηλά νέφος που έκρυβε τις ακτίνες του ηλίου, χωρίστηκε σε δύο σμήνη και εξαφανίστηκε. Όταν είδαν το θαύμα αυτό, όλοι έπεσαν στα πόδια του Αγίου, ευχαριστώντας τον διότι τους ελευθέρωσε από τη φοβερή εκείνη μάστιγα. Έτσι λοιπόν πέρασε τη ζωή του ο Θείος Πατέρας, αγωνιζόμενος ενάντια σε κάθε είδους πειρασμό, διωκόμενος από τους εικονομάχους, φεύγοντας από τόπο σε τόπο, τελώντας άπειρα θαύματα.

Όμως λόγω της από τόπο σε τόπο αδιάλειπτης φυγής, της συνεχούς κακουχίας, των γενναίων κόπων και ιδίως των βαθιών γηρατειών, αφού ασθένησε ο Άγιος σε ηλικία μεγαλύτερη των ογδόντα ετών και μη μπορώντας να βαδίζει, παρέμεινε στο κρεβάτι επί μερικές μέρες.

Προβλέποντας δε τρεις μέρες πριν το μακάριό του τέλος, προσευχόταν στο Θεό με δάκρυα υπέρ του βασιλέα, υπέρ της ειρήνης της Εκκλησίας και για όλο τον κόσμο. Έτσι τελεύτησε και η μεν μακαρία του ψυχή ανήλθε στους ουρανούς για να αγάλλεται με τους ιεράρχες ως άξιος ιεράρχης, με τους μάρτυρες ως μέγιστος μάρτυς, καθώς όλη του η ζωή ήταν ένα συνεχές μαρτύριο εκτός από την προσφορά αίματος, το οποίο χαρακτηρίζει τους θείους μάρτυρες. Το σεπτό του λείψανο τάφηκε εκεί όπου τελειώθηκε, θεραπεύοντας κάθε νόσημα σε όλους που με πίστη προσέρχονταν σ' αυτό, και όχι μόνο τότε, αλλά και μέχρι σήμερα, άπειρα θαύματα τελούνται από τα Θεία του Λείψανα. Κάποτε στη νήσο Σκόπελο παρουσιάστηκαν όχι μια,

πολλές πληγές μαζί. Η πρώτη ήταν που κάμπιες κατέτρωγαν τελείως βλαστούς και φύλλα των αμπελώνων. Η δεύτερη, καλούμενη Καλαυρός, έκοβε τους βλαστούς που έμεναν από τις κάμπιες. Τρίτη δε ήταν ένα είδος κανθάρου, ο οποίος όχι μόνο έκανε ζημιές στα τρόφιμα που ήταν στα σπίτια, αλλά και τα ενδύματα έκοβε και στα αγγεία του νερού έμπαινε και στα στόματα και τα αυτιά εκείνων που κοιμόνταν, και άλλες ζημιές. Τέταρτη τέλος ήταν πλήθος αρουραίων που κατέστρεφαν αμπέλια, χωράφια και ό,τι άλλο έβρισκαν. Από τις καταστροφές αυτές υπέφεραν οι άνθρωποι επί πολύ καιρό. Καθώς διαδόθηκε η φήμη για τα θαύματα που έκαμνε η θαυματουργός κάρα του Αγίου, η οποία βρισκόταν ως ανεκτίμητος θησαυρός στη Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους,

εκεί οι πρόκριτοι του νησιού, με την προτροπή και την παράκληση όλου του λαού και με γράμματα του αρχιερέως, ζήτησαν την Αγία Κάρα. Οι προϊστάμενοι της Λαύρας φιλάνθρωπα έστειλαν τη θαυματουργό Κάρα με τη συνοδεία τριών πατέρων. Στο νησί την προϋπάντησαν με την πρέπουσα ευλάβεια ο Επίσκοπος Μητροφάνης με τους ιερείς και όλο τον λαό.

Έκαναν αγιασμό και λιτανεία, ενώ όλος ο λαός δεόταν με κατάνυξη. Και πριν τελειώσει η λιτανεία, όλες εκείνες οι πληγές εξαφανίστηκαν από προσώπου γης, τα δε αμπέλια πλούσια καρποφόρησαν κατά το έτος εκείνο και ποτέ πλέον δεν προσβλήθηκαν από κάποια ασθένεια. Ο Αρχιερέας και όλος ο λαός δόξασαν το Θεό, τον δε Άγιο ευχαρίστησαν.

Για το θαύμα εκείνο έκτισαν στην πόλη ναό επ' ονόματι του Αγίου Μιχαήλ των Συνάδων, όπου τελείται και πανηγυρίζεται η μνήμη του.

Όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς. Όλοι οι Άγιοι βίωσαν εν Αγίω Πνεύματι το Χριστό. Η βίωση δε αυτή δεν ήταν θεωρητική αλλά πραγματική και αισθάνθηκαν να έχουν πραγματική κοινωνία με το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος και δι' αυτού με όλη την Αγία Τριάδα. Επακόλουθο αυτής της βιώσεως, αυτής της εμπειρίας, ήταν η ομολογία, η έκφραση της αλήθειας που ζούσανε. Χωρίς την κοινωνία με το Χριστό και χωρίς τη δύναμη του Χριστού είναι αδύνατο κανείς να τον ομολογήσει. Ο σήμερα εορταζόμενος Άγιος Μιχαήλ, Επίσκοπος Συνάδων,

υπήρξε Ομολογητής και Θαυματουργός. Ομολόγησε το Χριστό με τους λόγους αλλά και με τα έργα του, με την εμμονή του στην ορθόδοξη πίστη, στο ορθόδοξο δόγμα, αλλά και με το ήθος, τους κόπους, την άσκηση, τους αγώνες, την υπομονή των ταλαιπωριών, τις προσευχές, τη λατρεία, την αγάπη και όλες τις αρετές. Αλλά και ο Χριστός τον ομολόγησε μετά την τελευτή του και θα τον ομολογήσει ενώπιον του Πατρός κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Όμως και εδώ στη ζωή αυτή τον ομολόγησε με τα θαύματά του, διότι αυτά δεν ήταν ανθρώπινα κατορθώματα, αλλά θεανθρώπινες ενέργειες, πρωτίστως και κυρίως ενέργειες του Θεού. Ο Άγιος Μιχαήλ με την ομολογία του

προτρέπει και εμάς: «Αγαπήσατε τον Χριστό και μηδέν της αγάπης Αυτού προτιμήσετε».