Saint Methodia of Kimolos: Ascetic Life and Spiritual Legacy

Today, October 5, our Church commemorates Saint Charitina the Martyr, Saint Mamelchtha the Martyr, Saint Methodia of Kimolos, and Saints Peter, Alexius, and Jonah, the wonderworking Metropolitans of Russia.

Saint Methodia was born on Kimolos on November 10, 1865, to devout parents who feared God. Her father was named James, and her mother Mary. They had three sons and five daughters. The second daughter was Irene, who later became Methodia. Even as a child, it was clear what a blessed woman she would become and what fruit she would bear for Christ’s holy Church, like an olive tree laden with fruit. She turned away with all her strength from anything that might harm her soul and embraced what was good and beneficial: pure conduct and wholesome spiritual companionship, through which her soul was enlightened and

her heart was warmed with love for God. She was deeply modest, full of wisdom and reverence for God. She loved the Church dearly and went there regularly, whenever she could, with devotion and katanyxis, a spirit of compunction. Raised in this instruction and guidance of the Lord, she reached adulthood intending to devote herself entirely to God. Her parents, however, wanted her to marry. Rather than grieve them, she obeyed their wishes and married a sailor from Chios. Although Methodia entered Holy Matrimony, her fervor and deep love for Christ her Bridegroom never faded. Her love for God burned all the more brightly in her soul.

As far as she could, she continued to live as before, earnestly asking the Lord to count her worthy of what she longed for: to devote herself wholly to Him, as His grace willed. She entrusted everything to the Lord’s will, and, as the prophet king says, the Lord fulfills the desire of those who fear Him. Blessed Methodia lived according to the Gospel, with purity and self-control, submitting herself completely to God’s will. On a voyage near the coast of Asia Minor, her husband was shipwrecked and never returned to Kimolos. After losing him and being freed from her household cares, she resolved to fulfill her first desire and devote herself entirely to God.

Renouncing the world and all that belongs to it, she was tonsured and received the monastic habit in the church of the Most Holy Theotokos Hodegetria on Kimolos. Archbishop Methodios of Syros performed the tonsure, and Irene was given the name Methodia. Blessed Methodia felt indescribable joy, for she had been granted what she had longed for with all her heart since childhood. She glorified Christ, her heavenly Bridegroom, who had counted her worthy to take up her cross and follow the pure ascetic life, free from material cares. Once she became a nun, she gave herself with great zeal and tireless devotion to the ascetic struggle,

through which she put to death the flesh with its passions and desires. With discernment and wisdom, she walked the narrow and difficult path that leads to eternal life. To free herself from worldly contacts and empty company that might draw her nous, her spiritual mind, away from theoria, the contemplation of heavenly things, she withdrew into a small cell in the area known as Mesa Kastro on Kimolos, near the church of the Nativity of the Lord. She left it only when a great need arose and love called her to serve her neighbors, for she sought their good even more than her own.

Announcement.

What struggles blessed Methodia undertook there! Who could truly recount the labors of her secluded, angelic life: her fasting, her vigils, her tears, and her unceasing prayer? She slept only a little, enough to meet the body’s needs, on a wooden bed without a mattress. She spent the rest of the night praying with tears of katanyxis, or compunction, to Christ, her sweetest Bridegroom. Her food was very simple. She fasted strictly throughout the week, except on Saturday and Sunday, when she received the spotless Mysteries and her heart filled with inexpressible spiritual joy. Many devout people brought her food and clothing.

The saint distributed these gifts to the poor and the sick who needed them. Throughout Great and Holy Lent, she remained in her cell, received no visitors, and devoted herself entirely to prayer and spiritual reading. Only occasionally did she speak with people outside through a window and give those who asked a little blessed oil from the ever-burning lamp in her cell. The people of Kimolos received it with faith and used it for healing from various illnesses. Her virtuous and holy way of life reflected the angelic lives of the saints of old, both men and women, whose zeal and virtues she imitated.

Through an active life of virtue and spiritual ascetic struggle, she completely put to death the desires of the flesh and cast off every material and earthly way of thinking. With the help of God’s grace, she rose to unceasing noetic prayer and theoria, the contemplation of things beyond matter. She purified her soul and heart and received illumination from the All-Holy Spirit, who dwells in pure hearts. She attained a measure of apatheia, freedom from the passions, and of spiritual perfection. Having reached this blessed state, Methodia, whose thoughts were turned to God, became like an olive tree laden with heavenly fruit. Illumined by divine grace, she became a true teacher of metanoia, repentance, and devotion to God in her native Kimolos, which she brightened with her virtuous life

and benefited in many ways through her words of grace, and even more through her holy example. Whether she spoke or remained silent, she edified others. News of her angelic life soon spread beyond Kimolos to the neighboring islands. Many women—she received only women—heard about her and came to her cell, which had become a place of spiritual teaching. They sought spiritual benefit and relief from the troubles of daily life. Those who came to her found what they longed for and received comfort in both soul and body. She taught them to turn away from sin, to do works pleasing to God as part of metanoia, repentance,

to live modestly and fulfill their Christian duties, to love one another, and to show patient endurance and steadfastness in their afflictions. In short, she taught them to dwell on whatever is true, honorable, just, pure, lovely, and worthy of praise. As the prophet Isaiah says, her words were like dew and healing for weary souls; for the hardhearted and unwilling, they were sharper than any sword. Many who had lived disorderly and sinful lives, especially sailors, changed their ways and sincerely repented through Methodia’s words and example. The many women who came to her cell returned home completely changed,

transformed by God, full of courage, faith, and love for Christ. They recounted what they had seen and heard: words that benefited them and led toward eternal life. By her pure and heavenly life, through which she pleased and glorified God, Methodia was granted grace not only to guide souls along God’s path but also to work miracles for Christ’s glory among those who sought her help in faith. We will mention a few of these. A man named George from Kimolos had a growth on his neck. He came to the saint with fervent faith. She prayed, made the sign of the Precious Cross over the afflicted place,

and gave the sick man oil from the ever-burning lamp in her cell to drink. He was completely healed and glorified God. Alexandra, the wife of Vasilios Logothetis, was unable to have children. She went to Saint Methodia and earnestly asked her to pray that she might have a child. The saint prayed, and Alexandra conceived and gave birth. She too glorified Christ for the miracle. Aikaterini Logothetou, who lived in Kastro opposite the saint’s cell, became seriously ill. The saint visited her and, through her prayers and oil from the lamp in her cell, healed her in a wondrous way.

Another woman from Kimolos had a growth on her breast. Hearing of the grace the saint had received from the Lord, she came to her in faith and was completely healed through her prayers and the blessed oil. A priest named George Logothetis became gravely ill and was in danger of dying. The saint sent him blessed oil from her ever-burning lamp so that he could be anointed with the sign of the Cross. They anointed him, and he recovered. In this way, blessed Methodia was truly a blessing from God to the island of Kimolos. Its devout people rejoiced greatly in the treasure they had, and in the days when the saint lived among them, the island enjoyed good days.

The saint fought the good fight of ascesis, ascetic discipline, and virtue. She lived for the glory of God and the benefit of her neighbor, fulfilling her purpose on earth. She fell asleep in the Lord on October 5, 1908, at just forty-three years of age, and was numbered among the saints whose footsteps she had followed and whose ascetic struggle she had imitated with fervent zeal. The day after her repose, people noticed that her hands and the rest of her body had not become stiff, as happens after death. Wondrously, they remained supple, as though she were still alive. They wrapped her precious and most sacred remains.

All the islanders buried her with great reverence and honor. When her remains were later taken up, her precious relics were placed in the church of Saint Spyridon and the Holy Forty Martyrs of Kimolos.

The virtues and achievements of Saint Methodia, and the grace the Lord gave her, were a partial reward. The saints will receive their full reward at the Savior’s Second Coming, in the age to come. She turned away from passing pleasures and the vanity of this world, choosing Christ and life in Christ. She walked the narrow and difficult path of the Gospel’s commandments in this world, and through her holy life she glorified the Lord. For this reason, He glorified her. “Those who honor Me I will honor,” says the Lord. Every saint brings us comfort and serves as a constant reminder. Comfort,

because a saint may help us through an illness or another difficult time in this life, but also because the saints show us that salvation is possible. They continually remind us that, if we long for salvation, our lives in this world must bear the marks of theirs. Above all, they remind us of what Abba Isaac the Syrian taught: “No one has ascended to heaven by taking the easy way.”

Σήμερα, 5 του μηνός Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Χαριτίνης, της Αγίας Μάρτυρος Μαμέλχθης, της Οσίας Μεθοδίας της εν Κιμώλω και των Αγίων Μητροπολιτών Πέτρου, Αλεξίου και Ιωνά, των Θαυματουργών Ρώσων.

Η οσία Μεθοδία γεννήθηκε στην Κίμολο κατά το έτος 1865, 10 Νοεμβρίου, από γονείς ευσεβείς και φοβούμενους τον Θεό. Ο πατέρας της ονομαζόταν Ιάκωβος, η δε μητέρα της Μαρία. Είχαν δε τρεις γιους και πέντε θυγατέρες. Από αυτές η δεύτερη ήταν η Ειρήνη, η μετέπειτα Μεθοδία. Από τη νεαρή της ηλικία φαινόταν η μακάρια ποια έμελλε να γίνει και ποιους καρπούς θα απέφερε στην Αγία του Χριστού Εκκλησία ως άλλη ελαία κατάκαρπος, διότι αποστρεφόταν και απόφευγε με όλες της τις δυνάμεις καθετί που θα μπορούσε να βλάψει την ψυχή της και εγκολπωνόταν τα καλά και ωφέλιμα, τα αγνά ήθη και τις αγνές και πνευματικές συναναστροφές, με τις οποίες φωτιζόταν η ψυχή της και

θερμαινόταν η καρδιά της στον έρωτα του Θεού. Ήταν σεμνότατη, γεμάτη φρόνηση και θείο φόβο, αγαπούσε δε θερμά την εκκλησία, στην οποία τακτικά, σε κάθε ευκαιρία πήγαινε, με κάθε ευλάβεια και κατάνυξη. Με τέτοια παιδεία και νουθεσία Κυρίου ανατραφείσα, ήλθε σε νόμιμη ηλικία, κατά την οποία σκόπευε να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στον Θεό, αλλά οι γονείς της θέλησαν να την παντρέψουν. Για να μην τους λυπήσει όμως υπάκουσε στη θέλησή τους και έλαβε σύζυγο καταγόμενο από τη Χίο, ναυτικό κατά το επάγγελμα. Αν και η Μεθοδία μπήκε στον γάμο, ο ζήλος και η θερμή της αγάπη προς τον Νυμφίο Χριστό δεν μαράθηκαν καθόλου, αλλά ακόμη περισσότερο άναβε στην ψυχή της ο Θείος Έρωτας.

Ακολουθούσε την ίδια όπως και προηγουμένως ζωή, όσο βέβαια μπορούσε, παρακαλώντας θερμά τον Κύριο να την αξιώσει αυτό που ποθούσε και να αφιερωθεί εντελώς σε Αυτόν, όπως η χάρη Του ευδοκούσε. Τα πάντα ανέθετε στο θέλημα του Κυρίου, ο δε Κύριος ποιεί το θέλημα των φοβουμένων Αυτόν, κατά τον Προφητάνακτα. Ζούσε λοιπόν η μακαρία Μεθοδία ευαγγελική και σώφρονα ζωή και υποτασσόταν ολοκληρωτικά στο θείο θέλημα. Ο σύζυγός της σε κάποιο ταξίδι στις ακτές της Μικράς Ασίας ναυάγησε και δεν ξαναγύρισε στην Κίμολο. Αφού λοιπόν έχασε τον σύζυγό της η οσία και απαλλάχθηκε από κάθε φροντίδα, αποφάσισε πλέον να εκπληρώσει την πρώτη της επιθυμία και να αφιερωθεί τελείως στον Θεό.

Απαρνούμενη τον κόσμο και όλα τα του κόσμου, έτσι έγινε η μοναχική της κουρά και φόρεσε το μοναχικό σχήμα στον Ιερό Ναό της Παναγίας Οδηγήτριας της Κιμώλου από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Σύρου Μεθόδιο και αντί Ειρήνης ονομάστηκε Μεθοδία. Ανεκλάλητη χαρά αισθάνθηκε η μακαρία στην ψυχή της, διότι αξιώθηκε εκείνο το οποίο από τη νεαρή της ηλικία ολόψυχα επιθυμούσε και δόξαζε τον ουράνιο Νυμφίο της Χριστό, ο οποίος την αξίωσε να σηκώσει τον σταυρό του και να ακολουθήσει την καθαρή και απαλλαγμένη από υλικές φροντίδες ασκητική ζωή. Καθώς έγινε λοιπόν μοναχή η οσία, επιδόθηκε με πολύ ζήλο και ακατάβλητη και θερμή προθυμία στους ασκητικούς αγώνες

με τους οποίους νέκρωσε τη σάρκα συν τοις παθήμασι και τις επιθυμίες και βάδιζε με σύνεση και σοφία τη στενή και τεθλιμμένη οδόν την απάγουσαν εις ζωήν αιώνιον. Μάλιστα, για να απαλλαγεί τελείως από κάθε επαφή και μάταιη συναναστροφή του κόσμου που θα μπορούσε να αποσπάσει τον νου της από τη θεωρία και μελέτη των ουρανίων πραγμάτων, έκλεισε τον εαυτό της σε μικρό κελί, που βρισκόταν στο λεγόμενο Μέσα Κάστρο της Κιμώλου, κοντά στον ιερό ναό της Γεννήσεως του Κυρίου, από το οποίο έβγαινε μόνο σε μεγάλη ανάγκη, όταν την καλούσε η αγάπη, το συμφέρον και η ωφέλεια των πλησίον, διότι περισσότερο από το δικό της ζητούσε η οσία το συμφέρον των πλησίον,

Αγγελία.

Ποιους αγώνες έκανε εδώ η μακαρία Μεθοδία! Πραγματικά, αδυνατεί κανείς να διηγηθεί τους κόπους της έγκλειστης και ισάγγελης ζωής της, τη νηστεία, την αγρυπνία, τα δάκρυα, την αδιάλειπτη προσευχή. Κοιμόταν λίγο, για την ανάγκη του σώματος, σε ξύλινο κρεβάτι χωρίς στρώμα. Το υπόλοιπο δε μέρος της νύχτας προσευχόταν με δάκρυα κατανύξεως προς τον γλυκύτατον Νυμφίο Χριστό. Το φαγητό της ήταν λιτότατο. Όλες τις μέρες της εβδομάδας νήστευε αυστηρά, εκτός από το Σάββατο και την Κυριακή, οπότε και μεταλάμβανε τ' άχραντα μυστήρια και γέμιζε η καρδιά της ανέκφραστη πνευματική χαρά. Πολλοί ευσεβείς της πρόσφεραν διάφορες τροφές και ενδύματα.

Η οσία τα μοίραζε στους πτωχούς και τους αρρώστους που τα είχαν ανάγκη. Όλη την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή έμενε έγκλειστη, δεν δεχόταν κανέναν σε επίσκεψη και επιδιδόταν ολοκληρωτικά στην προσευχή και τις πνευματικές μελέτες. Μόνο μερικές φορές επικοινωνούσε με τους έξω μέσω κάποιου παραθύρου και έδινε σε αυτούς που ζητούσαν ευλογημένο λαδάκι από την ακοίμητη κανδήλα του κελιού της, το οποίο έπαιρναν με πίστη οι Κιμώλιοι και το χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία και την απαλλαγή από διάφορες αρρώστιες. Η ενάρετη αυτή και άγια πολιτεία της Οσίας ήταν εικόνα και απομίμηση της ισάγγελης ζωής των παλαιών οσίων, ανδρών και γυναικών, των οποίων μιμούνταν τον ζήλο και τις αρετές.

Με την πρακτική αρετή και τους πνευματικούς ασκητικούς αγώνες νέκρωσε τελείως τις σαρκικές επιθυμίες, απόρριψε κάθε υλικό και γήινο φρόνημα και ανέβηκε με τη βοήθεια της Χάριτος του Θεού στην αδιάλειπτη νοερή προσευχή και τη θεωρία των αΰλων. Καθάρισε την ψυχή και την καρδιά και φωτίστηκε με τον φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος που ενοικεί στις καθαρές καρδιές και έφτασε σε μέτρα απάθειας και τελειότητας. Αφού η θεόφρων αυτή Μεθοδία έφτασε στη μακαρία αυτή κατάσταση, ελαία κατάκαρπος των ουρανίων καρπών, φωτιζόμενη από τις ελλάμψεις της Θείας Χάριτος, αναδείχθηκε αληθινή διδάσκαλος της μετάνοιας και της ευσέβειας στην πατρίδα της Κίμολο, την οποία λάμπρυνε με την ενάρετη ζωή

και ποικιλότροπα ωφέλησε με τον λόγο της χάριτος και πολύ περισσότερο με το άγιο παράδειγμά της, διότι και λαλούσα και σιγώσα προξενούσε ωφέλεια. Η φήμη της αγγελικής ζωής της διαδόθηκε πολύ γρήγορα όχι μόνο στην Κίμολο αλλά και στα γύρω νησιά και πολλές γυναίκες, διότι μόνο γυναίκες δεχόταν, που άκουγαν και μάθαιναν για αυτή, έτρεχαν στο ασκητήριό της, το οποίο έγινε πνευματικό διδασκαλείο, για να βρουν πνευματική ωφέλεια και ανακούφιση στα προβλήματα και τις ταλαιπωρίες της καθημερινής ζωής. Οι προσερχόμενες στην οσία έβρισκαν ό,τι ποθούσαν και ανακουφίζονταν και κατά την ψυχή και κατά το σώμα. Η οσία τις δίδασκε την αποχή από την αμαρτία, τα θεάρεστα έργα της μετανοίας,

σεμνά ήθη και τα διάφορα χριστιανικά καθήκοντα, την προς αλλήλους αγάπη, την υπομονή και καρτερία στις θλίψεις και με έναν λόγο, όσα εστίν αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγνά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα. Ο λόγος της οσίας ήταν, κατά τον προφήτη Ισαΐα, δρόσος και ίαμα στις ταλαιπωρημένες ψυχές, αλλά και τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν στους σκληρόκαρδους και δυσπειθείς. Πολλοί που ζούσαν άτακτη και αμαρτωλή ζωή, και μάλιστα ναυτικοί, άλλαζαν ζωή και μετανοούσαν ειλικρινά με τον λόγο και το παράδειγμα της Μεθοδίας. Οι γυναίκες που έτρεχαν στο ασκητήριο της οσίας, και αυτές ήταν πολλές, επέστρεφαν στα σπίτια τους τελείως αλλαγμένες και αλλαγμένες,

αλλοιωμένες τη θεία αλλοίωση, γεμάτες θάρρος και πίστη και αγάπη προς τον Χριστό, διηγούμενες όσα είδαν και άκουσαν, ωφέλιμα και σωτήρια ρήματα ζωής αιωνίου. Με την καθαρότατη και ουράνια ζωή της η Μεθοδία, με την οποία ευαρέστησε και δόξασε τον Θεό, αξιώθηκε τη χάρη όχι μόνο να καθοδηγεί ψυχές στον δρόμο του Θεού, αλλά και να κάνει θαύματα προς δόξαν Χριστού σε αυτούς που με πίστη ζητούσαν τη βοήθειά της σε διάφορες ανάγκες και περιστάσεις, από τα οποία αναφέρουμε μερικά. Κάποιος Γεώργιος από την Κίμολο είχε όγκο στον λαιμό. Κατέφυγε με θερμή πίστη στην Οσία, η οποία προσευχήθηκε, σημείωσε στο πάθος τον Τίμιο Σταυρό,

έδωσε στον άρρωστο να πιει το λάδι της ακοίμητης κανδήλας του ασκητηρίου της. Ο άρρωστος θεραπεύτηκε τελείως δοξάζοντας τον Θεό. Η Αλεξάνδρα, σύζυγος του Βασιλείου Λογοθέτου, ήταν στείρα και κατέφυγε στην οσία Μεθοδία παρακαλώντας την θερμά να προσευχηθεί για να αποκτήσει παιδί. Η οσία πράγματι προσευχήθηκε και η πρώην στείρα συνέλαβε και γέννησε, δοξάζοντας και αυτή τον Χριστό για το θαύμα που της έγινε. Η Αικατερίνη Λογοθέτου, η οποία κατοικούσε στη θέση Κάστρο απέναντι από το ασκητήριο της οσίας, αρρώστησε βαριά. Η οσία επισκέφθηκε την άρρωστη γυναίκα, την οποία με τις προσευχές της και το λάδι της κανδήλας του ασκητηρίου της παραδόξως τη θεράπευσε.

Άλλη γυναίκα της Κιμώλου είχε όγκο στο στήθος. Καθώς άκουσε για τη χάρη την οποία πήρε η οσία από τον Κύριο, πρόστρεξε σε αυτή με πίστη και θεραπεύτηκε τελείως με τις προσευχές της και το αγιασμένο λάδι. Ο ιερέας Γεώργιος Λογοθέτης αρρώστησε βαριά και κινδύνευσε. Η οσία του έστειλε σταύρωμα από το αγιασμένο λάδι της ακοίμητης κανδήλας της. Άλειψαν με αυτό τον βαριά άρρωστο και θεραπεύτηκε. Έτσι ζώντας η μακαρία Μεθοδία αποτελούσε στο νησί της Κιμώλου πραγματική ευλογία Θεού. Χαίρονταν οι ευσεβείς Κιμώλιοι χαράν μεγάλην για τον θησαυρό που είχαν και το νησί κατά τις ημέρες εκείνες, κατά τις οποίες διέπρεπε η οσία, είδε ημέρας αγαθάς.

Αγωνίστηκε η οσία τον καλόν της ασκήσεως και της αρετής αγώνα, και έτσι πέρασε τη ζωή της προς δόξαν Θεού και ωφέλειαν του πλησίον, και έτσι εκπλήρωσε τον επί γης προορισμό της. Κοιμήθηκε η οσία την 5η Οκτωβρίου του έτους 1908, μόλις 43 ετών, και συναριθμήθηκε στη χορεία των Οσίων, τα ίχνη των οποίων ακολούθησε και την άσκηση των οποίων με θερμό ζήλο μιμήθηκε. Την επομένη της κοιμήσεώς της παρατηρήθηκε ότι τα χέρια καθώς και το υπόλοιπο σώμα της δεν έγιναν σκληρά και άκαμπτα όπως συμβαίνει στα νεκρά σώματα, αλλά παραδόξως διατηρούνταν ευλύγιστα σαν να ήταν ζωντανή η μακαρία. Το πανέντιμο και ιερότατο εκείνο λείψανο το εντύλιξαν.

Ενταφίασαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού με πολλή ευλάβεια και τιμή. Κατά την ανακομιδή, τα τίμιά της λείψανα εναποτέθηκαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος και των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων της Κιμώλου.

Ήταν οι αρετές και τα κατορθώματα της οσίας Μεθοδίας και η χάρη που της δόθηκε από τον Κύριο και η μερική ανταπόδοση, διότι το τέλειο της ανταμοιβής θα λάβουν οι Άγιοι κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Σωτήρος κατά τον μέλλοντα αιώνα. Αρνήθηκε τις πρόσκαιρες ηδονές και απολαύσεις, τη ματαιότητα του κόσμου τούτου, και προτίμησε τον Χριστό και τη ζωή του Χριστού. Βάδισε τη στενή και τεθλιμμένη οδό των Ευαγγελικών εντολών στον παρόντα κόσμο και με την άγια της ζωή δόξασε τον Κύριο, γι' αυτό και δοξάστηκε από Αυτόν. «Τους δοξάζοντάς με δοξάσω», λέγει Κύριος. Ο κάθε Άγιος αποτελεί μια παρηγοριά και μια διαρκή υπόμνηση. Παρηγοριά

τόσο διότι μπορεί να μας βοηθήσει σε μια αρρώστια ή γενικώς να ξεπεράσουμε μια δύσκολη κατάσταση και έτσι να περάσουμε καλύτερα στη ζωή αυτή, αλλά παρηγοριά με την έννοια ότι υπάρχει για τον άνθρωπο δυνατότητα σωτηρίας. Έτσι είναι για μας και μια συνεχής υπόμνηση ότι για να επιτύχουμε αυτή την ποθητή σωτηρία πρέπει η ζωή μας στον κόσμο αυτό να έχει τα χαρακτηριστικά της δικής του ζωής. Βασικά μας θυμίζουν αυτό που τονίζει ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, ότι «ουδείς ανήλθεν εις τον ουρανόν μετά ανέσεως».