Saint Mary Golinduch and Saint Sarah on Faith and Humility

Mary, a martyr of Christ, was formerly named Golinduch. She came from Persia and lived in the sixth century after Christ, when Khosrow II ruled the Persians and Maurice ruled the Romans. Her husband was a chief magus, and she, like him, followed the Persian religion. Yet her good heart was ready to receive Christ’s mercy and the life of the Gospel. One night, while she slept, she had a vision. She saw a beautiful, radiant place and wanted to enter it. But an angel stood before the gate and told her that unbelievers could not enter. Golinduch woke troubled and deeply saddened. As she struggled to understand what to do, she remembered a Christian who had told her that Christianity was the one true faith.

At daybreak, after her husband had left the house, she stood at the door, lost in thought, and saw that same Christian passing by. At the sight of him, a divine ray of light illumined her nous, her spiritual mind. Could God’s providence have sent this man to show her how to enter the beautiful place she had seen in her sleep?

Disregarding every danger, she approached the Christian. He persuaded her, and she came to believe in Christ. After her Baptism, she was given the name Mary. Her husband soon discovered what had happened. Growing suspicious, he searched and found Christian icons in one of her chests. When he questioned her, she did not hide her new faith. Though his anger was frightening, she confessed that she believed in Christ. Falling at his feet, she begged him to come as well to the faith of truth, love, hope, and eternal life. But the fanatical Persian beat her savagely and denounced her for embracing the Christian faith.

A judge sentenced her to confinement in a fortress, where she suffered many hardships and privations. She bore them without complaint, glad that she had come to know the true God. Her only sorrow was that her husband remained on the path to destruction. Though confined in body, she was free in spirit, and within the fortress she tried to draw as many of the other exiles as she could to Christ. The ground there was ready for the good seed. Far from worldly pleasures and the cares of daily life, which choke that seed and darken the soul with the smoke of the passions, the exiles had come to see the emptiness of earthly things.

They thirsted for comfort and strength within, and were ready to hear the Lord’s words: “Come to Me, all who labor and are heavy laden, and I will give you rest.” In the eighteenth year of Mary’s confinement, the officer in charge of the fortress learned what was happening and reported her. She was taken out and thrown into a very deep pit. They left her there without food, but God gave her the grace to feel no hunger and to need no human food. She remained there for four months. Then they brought her out and flogged her so harshly that her body was covered with wounds.

Still, she did not cease glorifying God, who counted her worthy to endure and even rejoice in suffering for His sake. Then, to take revenge on her for saying that Christians’ bodies are members of Christ, they put her in a brothel. But whenever someone entered to dishonor the Saint, divine power hid her from his sight. Even this did not open the eyes of the Persian rulers. They took it for magic and ordered her beheaded. That night, however, an angel of the Lord freed her from prison. The jailer, terrified by the vision, let her go.

She walked through the night, putting a good distance behind her, and continued on to Jerusalem. She visited the Holy Places and also went to several monasteries that followed the heresy of Severus. She prayed and asked God to reveal whether she should have fellowship with them. Then she saw an angel holding two cups, one dark and the other bright. The angel showed her that the bright cup represented the one Holy, Catholic, and Apostolic Church, while the dark cup represented the assembly of the heretics. When the Patriarch of Jerusalem at that time asked her to go to Constantinople and pray for the emperors, she replied that her death and departure to God were drawing near. Nevertheless, she set out for the imperial city. According to some accounts, she arrived and died there. According to others, she fell ill on the way, in a church of Saint Sergius. After giving thanks to God and praying for the salvation of the whole world, she placed her soul in God’s hands.

Today’s Synaxarion also records some words attributed to Saint Sarah, who is commemorated today. Once, two renowned spiritual fathers and hermits from the region of Pelusium went to visit her. As they walked, they said to each other, “Let us humble this old woman.” When they arrived, they told her, “Take care that you do not grow proud and think, ‘Look, hermits are coming to visit me, a woman.’” She answered, “By nature I am a woman, but not in my way of thinking.” Another time, fathers from Scetis visited her. She set a table and served them some food that had been brought to her. They left the good dishes and ate the poorer ones. Then the Saint said, “You truly are men of Scetis.” This blessed woman was so steadfast in her spiritual struggle that for sixty years she lived beside a river without once bending down to look at it. Once, the demon of lust fought her fiercely, filling her mind with the vain things of this world. Out of fear of God and through ascesis, her ascetic discipline, she did not yield to the evil thought. She went straight up to her cell to pray. Then that spirit appeared to her and said, “You have defeated me, Sarah.” But she replied:

“It was not I who defeated you, but my Master, Christ.” We need to pay close attention to those last words. The devil makes one final attempt to bring us down. When we struggle and defeat him, whether by doing something good or by avoiding evil and sin, he can easily plant a proud thought in us: that we are good, that we are strong, and so on. We may accept that thought, become proud, fall, and lose everything we had gained up to that point. So beware of pride,

especially in the moment of victory. That victory comes through the grace of Christ. Without His grace, our defeat is certain.

Μάρτυς του Χριστού Μαρία, η οποία προηγουμένως ονομαζόταν Γολινδούχ, καταγόταν από την Περσία, έζησε κατά τον έκτο μετά Χριστόν αιώνα, όταν βασιλέας των Περσών ήταν ο Χωσρόης ο Δεύτερος, των δε Ρωμαίων ο Μαυρίκιος. Ο άνδρας της ήταν αρχιμάγος και όπως ο σύζυγός της έτσι και αυτή ακολουθούσε τη θρησκεία των Περσών. Όμως η αγαθή καρδία της ήταν άξια του ελέους του Χριστού και της ζωής του Ευαγγελίου. Μια νύχτα λοιπόν, ενώ κοιμόταν, είδε οπτασία. Της φάνηκε δηλαδή ότι είδε φωτεινό και εξαίσιο τόπο, στον οποίο θέλησε κι αυτή να εισέλθει. Εμποδιζόταν όμως από άγγελο στεκόταν μπροστά στην πύλη και της έλεγε ότι στον τόπο εκείνο δεν μπορούσαν να εισέλθουν οι άπιστοι. Η Γολινδούχ ξύπνησε ταραγμένη και περίλυπη. Ενώ αγωνιζόταν να βρει τη λύση, ήρθε στη μνήμη της κάποιος χριστιανός από τον οποίο είχε ακούσει ότι η μόνη αληθινή θρησκεία ήταν η χριστιανική.

Ξημέρωσε και βγήκε από το σπίτι της ο σύζυγός της, στάθηκε στην πόρτα και, ενώ ήταν σκεπτική, είδε να περνά ο χριστιανός που προαναφέρθηκε. Στη θέα του θεϊκή ακτίνα φώτισε το νου της. Μήπως τον άνθρωπο εκείνο τον έστελνε η πρόνοια του Θεού για να της δείξει τον τρόπο με τον οποίο θα εισερχόταν στον ωραιότατο τόπο που είδε στον ύπνο της;

Καταφρονώντας κάθε κίνδυνο τον χριστιανό, από τον οποίο πείστηκε και επίστεψε στο Χριστό, αφού δε βαπτίστηκε, μετονομάστηκε Μαρία. Ο σύζυγός της δεν άργησε να ανακαλύψει το πράγμα. Καθώς υποπτεύθηκε, ερεύνησε και βρήκε σε κάποιο κιβώτιο της συζύγου του εικόνες χριστιανικές και εκείνη, όταν ρωτήθηκε, δεν του απέκρυψε τη νέα της πίστη. Αν και η οργή του διαφαινόταν τρομερή, του ομολόγησε ότι πίστευε στο Χριστό. Πέφτοντας δε στα πόδια του, τον παρακαλούσε να προσέλθει και αυτός στη θρησκεία της αλήθειας, της αγάπης, της ελπίδος και της αιωνίου ζωής. Αλλά ο φανατικός Πέρσης την κτύπησε βάρβαρα και την κατάγγειλε ότι ασπάστηκε τη θρησκεία των χριστιανών.

Δικαστής της επέβαλε ως ποινή τον περιορισμό μέσα σε φρούριο, όπου πέρασε με πολλές στερήσεις και κακουχίες. Αλλά εκείνη τα υπέμεινε αγόγγιστα, ευχαριστημένη, διότι γνώρισε τον αληθινό Θεό, λυπημένη μόνο για το ότι ο σύζυγός της εξακολουθούσε να παραμένει στην απώλεια. Ελεύθερη δε κατά το πνεύμα, παρά το σωματικό της περιορισμό, καταγινόταν μέσα στο φρούριο στο να ελκύει προς το Χριστό όσους μπορούσε από τους άλλους εξορίστους. Και ήταν το έδαφος κατάλληλο εκεί, διότι μακριά από τις κοσμικές απολαύσεις και τις βιωτικές μέριμνες που πνίγουν τον καλό σπόρο και σκοτίζουν με τους καπνούς των παθών, ξέροντας καλά όλες τις ματαιότητες της γης,

εξόριστοι διψούσαν για εσωτερική παρηγοριά και ενίσχυση και ήταν προδιατεθειμένοι να ακούσουν τους λόγους του Κυρίου «Δεύτε πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Ο αξιωματικός, ο υπεύθυνος για τη φύλαξη του φρουρίου, κατά το δέκατο όγδοο έτος του περιορισμού της Μαρίας, καθώς πληροφορήθηκε τα συμβαίνοντα, την κατήγγειλε και αφού την έβγαλαν από εκεί, την έβαλαν σε βαθύτατο λάκκο. Εκεί την άφηναν χωρίς τροφή, όμως πήρε τη χάρη από το Θεό να μην ενοχλείται από την πείνα και να μην χρειάζεται ανθρώπινη τροφή και έτσι έκανε τέσσερις μήνες. Μετά την έβγαλαν από εκεί και τη μαστίγωσαν τόσο σκληρά που γέμισε το σώμα της πληγές.

Εκείνη δεν έπαψε να δοξολογεί το Θεό, διότι την αξίωνε να αντέχει και να χαίρει στα υπέρ Αυτού παθήματα. Μετά την έβαλαν σε πορνοστάσιο για να την εκδικηθούν, διότι έλεγε ότι τα σώματα των Χριστιανών είναι μέλη του Χριστού. Όμως όσες φορές έμπαινε κάποιος για να ατιμάσει την Αγία, θεία δύναμη την έκρυβε από τα μάτια τους. Αλλά και το γεγονός αυτό δεν άνοιξε τα μάτια των αρχόντων των Περσών. Το πράγμα θεωρήθηκε από αυτούς αποτέλεσμα μαγείας και διέταξαν τον αποκεφαλισμό της. Τη νύχτα όμως, Άγγελος Κυρίου την ελευθέρωσε από τη φυλακή, ο δε δεσμοφύλακας, γεμάτος φόβο από την οπτασία, την άφησε να φύγει.

Βαδίζοντας τότε εκείνη όλη τη νύχτα, απομακρύνθηκε αρκετά και συνεχίζοντας την πορεία της πήγε στα Ιεροσόλυμα. Επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους, πήγε δε και σε μερικά μοναστήρια τα οποία ακολουθούσαν την αίρεση του Σεβήρου. Προσευχήθηκε τότε και ζήτησε από το Θεό να της αποκαλύψει εάν θα έπρεπε να επικοινωνήσει μαζί τους. Έτσι είδε Άγγελο, ο οποίος κρατούσε δύο ποτήρια, το ένα σκοτεινό και το άλλο φωτεινό. Της έδειχνε δε και της έλεγε ότι το μεν φωτεινό ποτήρι φανέρωνε τη μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, το δε σκοτεινό τη Συναγωγή των Ερετικών. Όταν ο τότε Πατριάρχης Ιεροσολύμων παρακάλεσε να πάει στην Κωνσταντινούπολη να ευχηθεί τους βασιλείς, εκείνη του αποκρίθηκε ότι πλησίαζε η τελευτή και η προς τον Θεό εκδημία της. Όμως ξεκίνησε για τη Βασιλεύουσα και κατ' άλλους μεν έφτασε και τελεύτησε εκεί, κατ' άλλους δε καθοδόν σε κάποιο ναό του Αγίου Σεργίου, αφού ευχαρίστησε το Θεό, αρρώστησε λίγο και αφού ζήτησε τη σωτηρία όλου του κόσμου παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού.

Το σημερινό συναξάρι με κάποιους λόγους που φέρεται να έχει πει η επίσης σήμερα εορταζομένη οσία Σάρα. Κάποια φορά πήγαιναν σε αυτή την οσία δύο μεγάλοι γέροντες και αναχωρητές από τα μέρη του Πηλουσίου Όρους, καθώς δε πορεύονταν, έλεγαν ανάμεταξύ τους «Ας ταπεινώσουμε τη γριά αυτή». Όταν λοιπόν έφτασαν εκεί, της είπαν «Πρόσεχε μήπως υπερηφανευτείς και πεις με το λογισμό σου, να, οι αναχωρητές έρχονται σε μένα που είμαι γυναίκα». Εκείνη δε τους αποκρίθηκε «Κατά μεν τη φύση είμαι γυναίκα, όχι όμως κατά το λογισμό». Άλλη φορά που την επισκέφτηκαν πατέρες από τη Σκήτη έβαλε τραπέζι και τους παρέθεσε κάποια φαγητά που της είχαν φέρει. Εκείνοι δε άφησαν τα καλά φαγητά και έφαγαν τα άσχημα. Τότε τους είπε η οσία, αληθινά είστε σκητιώτες. Τόσο αγωνίστρια ήταν η μακαρία αυτή, ώστε εξήντα χρόνια κάθισε πάνω από ένα ποτάμι και κάτω δεν έσκυψε να δει. Κάποτε την πολέμησε πολύ ο δαίμονας της πορνείας, υποβάλλοντάς της τα μάταια του κόσμου. Αυτή δε, χωρίς να υποχωρήσει στον κακό λογισμό από το φόβο του Θεού και για την άσκηση, ανέβηκε αμέσως στο κελί της για να προσευχηθεί. Τότε της παρουσιάστηκε το πνεύμα αυτό και της είπε «Συ με νίκησες, Σάρα». Αυτή δε είπε

«Δεν σε νίκησα εγώ, αλλά ο δεσπότης μου Χριστός». Αυτό το τελευταίο χρειάζεται ιδιαίτερα να το προσέξουμε. Πρόκειται για μια προσπάθεια του διαβόλου με την οποία έρχεται την τελευταία στιγμή να μας ανατρέψει. Όταν δηλαδή αγωνιζόμαστε και νικούμε το διάβολο, είτε κάνοντας κάτι καλό, είτε αποφεύγοντας το κακό, την αμαρτία, τότε είναι εύκολο να μας υποβάλει ο διάβολος τον υπερήφανο λογισμό ότι εμείς είμαστε οι καλοί, εμείς δυνατοί και τα παρόμοια. Και τότε είναι εύκολο να δεχθούμε αυτόν τον υπερήφανο λογισμό, να υπερηφανευτούμε και έτσι να πέσουμε και έτσι να χάσουμε ό,τι μέχρι την ώρα εκείνη είχαμε κερδίσει. Προσοχή λοιπόν στην υπερηφάνεια,

ιδιαίτερα την ώρα της νίκης, η οποία οφείλεται στη χάρη του Χριστού, χωρίς την οποία η ήττα μας είναι εξασφαλισμένη.