Saint Leo of Catania and the Sorcerer Heliodorus

Leo the Wonderworker, Bishop of Catania in Sicily, lived in the time of Emperor Leo the Wise, in the ninth and early tenth centuries. He was born in Ravenna, Italy, to noble parents. Noble by birth, Saint Leo was nobler still in soul, for his extraordinary virtue and praiseworthy way of life. He cultivated every virtue even before his ordination. When Savinus, the bishop of Catania, died, Leo was chosen to succeed him because of his remarkable life. He bore the courage of a lion in his soul, just as his name suggested.

He fought bravely against the unseen wolves. Through vigils, prayers, and other works of virtue, he strove to protect his flock from heretics and demons. Each day he exposed and overturned false teachings, and with great wisdom he condemned the myths of the idolaters. Toward the faithful he was compassionate and merciful. Following Christ’s example, he gave generously to the poor, fed orphans, defended those who suffered injustice, and helped everyone in need. As the Apostle says, he became all things to all people, so that he might save as many as he could. He also labored to put an end to idolatry.

Some people were still immersed in the darkness of idol worship. Leo taught them through words, deeds, and miracles, so they might see how powerless their false gods were and how great the power of the true God is. One day he went with a large crowd to a place where the idolaters had worshipped an image since the time of Decius. There, the wise Leo prayed with tears to Christ the Master, asking Him in His almighty power to cast it down. At once, what a wonder, the unclean idol fell to the ground and shattered. In its place, a wondrous cross appeared. Everyone who saw it was astonished.

They built a church there in honor of the Forty Martyrs. Saint Leo also built another church, beautiful and prominent, in honor of Saint Lucy, who had been martyred there in Catania. His holy relics were later laid to rest in that church. Saint Leo performed many miracles. Here is one of them. In Sicily there lived a man named Heliodorus who practiced divination by means of a basin. With the help of demons, he performed signs and wonders. His mother was a Christian noblewoman named Barbara, and he was thought to be a Christian himself.

From childhood, Heliodorus was insolent and proud. He wanted to become governor of the city, but it was not God’s will that he should receive so high an office, for he was unworthy. So he turned to another path. He befriended a Jewish man skilled in sorcery and enchantments and asked him to help him gain the office he desired. The man gave him a letter and said, “Go at midnight to the tombs of the rulers and climb onto a pillar. Someone terrifying to behold will come to you, but do not be afraid. If he tells you to come down, do not obey until he promises to do everything you ask.” Heliodorus went there gladly.

He threw the letter high into the air and saw the devil riding a deer. “What do you want from me?” the devil asked. Heliodorus replied, “I want you to give me whatever I desire.” The devil said, “If you agree to renounce Christ, I will immediately give you whatever you ask.” Then that wretched man renounced Christ and joined himself to the devil. The devil gave him a demon named Gaspar, the most cunning and powerful in wickedness, and ordered the demon to stay beside Heliodorus and carry out all his commands. Having said this, the prince of darkness vanished.

Heliodorus was delighted at his denial of God, foolishly unaware of the ruin he had brought upon his soul and body. He condemned his soul to eternal punishment and, as we shall see, through God’s just judgment also lost his earthly life. This new apostate, a follower of Lucifer, gave no thought to the invincible power of God. He set out to harm the faithful and troubled everyone with illusions and enchantments. His sorcery disturbed people not only in Catania but throughout the cities and villages of Sicily. For this reason, the emperor ordered his execution. Many times Bishop Leo, that most compassionate shepherd,

admonished him with Christlike kindness and begged him to stop his evil deeds, so that he would not be condemned. But Heliodorus only grew worse. He dismissed the saint’s warnings and instructions as idle talk and added lawlessness to lawlessness. He even dared to enter the holy Church and mock the spotless and divine Mysteries. One day, during a great feast while Saint Leo was celebrating the Divine Liturgy, the defiled Heliodorus came in. He danced, stamped about, spoke nonsense and blasphemies, and boasted that he would make the saint and everyone else at the service dance too. But the wretched man could not do this, because the power of God

held back the demon’s evil works. To put an end to this insolence, the God-fearing Leo knelt and prayed fervently for God’s help and for the demons’ schemes to be put to shame. After praying and receiving the Holy Gifts, he came out of the sanctuary before removing his vestments. He wrapped his omophorion around Heliodorus’s neck and said, “The Lord God, who cast your father the devil down from heaven, commands you: you shall no longer work sorcery to deceive and destroy so many people.” At once, all Heliodorus’s sorcery and satanic power vanished. He was then arrested in accordance with the emperor’s decree

and sentenced to death by fire for the crimes he had committed. Then a great miracle took place. Saint Leo entered the fire with him and remained there. The sorcerer was completely consumed and reduced to ashes. Justly, the unjust man was consumed by the flames and went to the unending fire. But Leo, the great bishop and wonderworker, came out of the flames unharmed, to the amazement of all who were there. The fire did not dare to burn even his sacred vestments or a single hair on his venerable head. So it was with the three holy youths in Babylon in the days of Nebuchadnezzar.

At the sight of this awesome miracle, those present loudly glorified the Lord, who works such wonders to glorify His servants. News of it spread throughout the world. The emperor wrote to Saint Leo, inviting him to Constantinople so that he might see him and receive his blessing. Leo went, wishing to obey the emperor’s summons. The emperor honored him with reverence and respect. He saw the dignity of Leo’s angelic way of life, the grace and radiance of his spirit, and the divine uncreated energies manifested in his miracles. For Saint Leo performed many miracles there in the imperial city. Among them,

he placed burning coals and incense in his cassock and censed those present to the glory of God. The angels marveled at this great saint’s life. The demons feared the power and authority the Almighty had given him over them. Heretics trembled at the thunder of his true teaching. Idolaters were silenced and put to shame by his wisdom. Blind eyes received sight, paralyzed hands and feet were healed, and every case of leprosy, bodily illness, and afflicted limb was cured through his prayer and the laying on of his hands. Saint Leo worked these and even greater wonders, both during his life and after his departure to God.

A noblewoman from Syracuse suffered from bleeding. She had spent all her wealth on physicians but found no relief. At last, guided by a divine revelation, she went to this healer who asked no payment. She fell before his holy relics and, with faith and tears, asked to be healed. The outcome matched her faith: she was miraculously healed. She returned home rejoicing, recounting the wonders of God and praising His faithful servant. Saint Leo entrusted his blessed soul into God’s hands on February 20. His precious and venerable relics were buried, as was fitting, in the beautiful Church of Holy Wisdom,

which he himself had built. And the Lord, who glorifies those who glorify Him, glorified this faithful servant through the fragrant myrrh that flowed from his tomb. It heals every illness in those who come with reverence and faith.

The account of Saint Leo, whom we commemorate today, gives us another chance to glimpse the glory and blessing enjoyed by those who love God, give themselves to Him, and are united with Him. It also shows the ruin that comes to those who turn away from Him and give themselves to the envious devil, who hates all that is good. We have seen what became of Heliodorus: the death of both soul and body, and punishment that began in this life and, without repentance, became eternal Hell. Sadly, Heliodorus is not the only one. Even today, in the twenty-first century, after humanity has gained centuries of experience and made such progress in science and technology, there are many who imitate him. Some ally themselves with the evil one through the many forms of sorcery, which are truly satanic. Others do not practice these arts themselves but turn to them, seeking the work of demons. Some even openly declare themselves worshippers of Satan and take part in worship of the devil. It seems the situation has grown worse. Perhaps worst of all, young children

are drawn into sorcery. Think of Harry Potter. Why does all this happen? Because people think they will gain something from Satan. How far can a person be led astray by disregarding the word of God? How can anyone fail to see that no good can come from the source of evil? Even when the devil seems to do someone a favor, he does only enough to deceive them. He uses the bait of a temporary benefit to win their trust, draw them in, enslave them, and finally bring them to ruin. We must remember one thing: no good can come from the devil.

And we must remember that Christ alone can save us from the one who hates all that is good. He came to destroy the works of the devil.

Θαυματουργός Λέων, Επίσκοπος Κατάνης της Σικελίας, έζησε κατά τους χρόνους του Αυτοκράτορα Λέοντος του Σοφού, δηλαδή κατά τον 9ο και τις αρχές του 10ου αιώνος. Γεννήθηκε στην πόλη της Ραβένης της Ιταλίας από γονείς ευγενείς. Ο Άγιος, ευγενής κατά κόσμον, κατά την κατάσταση δε της ψυχής ήταν πολύ ευγενέστερος για την υπερβολική του αρετή και αξιέπαινη η πολιτεία. Διότι όχι μόνο μετά τη χειροτονία του, αλλά και προηγουμένως ασκούσε όλες τις αρετές. Για τη θαυμαστή του πολιτεία, όταν πέθανε ο Σαβίνος, ο τότε αρχιερέας της Κατάνης της Σικελίας, ο Λέων ψηφίστηκε αρχιερέας της πόλεως αυτής, αυτός ο οποίος κατά την επωνυμία είχε και τη γενναιότητα στην ψυχή.

Πολεμούσε ανδρείως κατά των νοητών λύκων, αγωνιζόμενος με αγρυπνίες, προσευχές και άλλα έργα αρετών, για να φυλάξει τα πρόβατα τα λογικά χωρίς βλάβη από τους αιρετικούς και από τους δαίμονες, ελέγχοντας καθημερινά και ανατρέποντας τις αισχρές και κακόδοξες ετεροδιδασκαλίες και στηλιτεύοντας τους μύθους των ειδωλολατρών ως πάνσοφος. Προς δε τους πιστούς ήταν πολύ συμπαθής και εύσπλαχνος, δίνοντας πολλές ελεημοσύνες ο Χριστομίμητος. Έτρεφε τους πτωχούς και τα ορφανά, υπερασπιζόταν τους αδικούμενους και γενικώς όσους είχαν ανάγκη, πλουσιοπάροχα τους βοηθούσε και γινόταν τα πάντα τοις πάσι κατά τον Απόστολο για να σώσει όσους μπορούσε. Αγωνιζόταν να εξαλείψει την ειδωλολατρία εντελώς.

Υπήρχαν ακόμη μερικοί βυθισμένοι στο σκοτάδι των ειδώλων. Τους δίδασκε, όχι μόνο με λόγια, αλλά και με έργα και θαύματα, για να γνωρίσουν το ανίσχυρο και αδύνατο των ματαίων θεών και του αληθινού Θεού την υπερβολική δύναμη. Έτσι κάποια μέρα πήγε με πολλούς ανθρώπους σε κάποιο τόπο, στον οποίο είχαν στημένο οι ειδωλολάτρες ένα είδωλο από τον καιρό του Δεκίου και το λάτρευαν. Ο πάνσοφος Λέων έκανε εκεί προσευχή προς τον Δεσπότη Χριστό με δάκρυα για να το κρημνίσει ως παντοδύναμος. Και αμέσως, ω του θαύματος, έπεσε κατά γης και συντρίφθηκε το ακάθαρτο εκείνο είδωλο, στον τόπο του δε την ώρα εκείνη βρέθηκε ένας θαυμάσιος σταυρός. Βλέποντας οι παριστάμενοι το θαύμα αυτό, εκπλάγηκαν.

Έκτισαν εκεί Εκκλησία των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. Όχι δε μόνο το ναό αυτό, αλλά και άλλο, ωραιότατο και περίβλεπτο οικοδόμησε ο όσιος στο όνομα της Παρθένου Λουκίας, η οποία μαρτύρησε εκεί στην Κατάνη, στο ναό δε αυτό εναποτέθηκε αργότερα και το δικό του Άγιο Λείψανο. Πολλά θαύματα επιτέλεσε ο Άγιος. Ένα από αυτά είναι το ακόλουθο. Στο νησί της Σικελίας ήταν ένας λεκανομάντης, ονόματι Ηλιόδωρος, ο οποίος με συνέργεια των δαιμόνων έκαμνε σημεία και τέρατα. Αυτός ήταν γιος κάποιας χριστιανής πατρικίας, ονόματι Βαρβάρας, και νομιζόταν χριστιανός.

Από παιδί ήταν θρασύς και υπερήφανος. Επιθυμούσε να γίνει έπαρχος της πόλεως. Όμως δεν ήταν θέλημα Θεού να λάβει τέτοιο μεγάλο αξίωμα, καθώς ήταν ανάξιος. Έτσι τράπηκε και ακολούθησε άλλο δρόμο. Βρήκε δηλαδή κάποιον Ιουδαίο, προχωρημένο στις μαγείες και γοητείες, με τον οποίο έγινε φίλος και τον παρεκάλεσε να τον βοηθήσει να λάβει το ποθούμενο αξίωμα, αυτός δε του έδωσε κάποια επιστολή και του είπε: «Πήγαινε το μεσονύκτιο στους τάφους των αρχόντων, ανέβα επάνω σε μια στήλη και εκεί θα έλθει κάποιος φοβερός στη θέα, αλλά μη δειλιάσεις. Εάν σου πει να κατέβεις, μη υπακούσεις, μέχρι που να σου υποσχεθεί ότι θα κάνει όλα τα θελήματά σου». Έτσι ο Ηλιόδωρος πήγε στον τόπο εκείνο χαρούμενος.

Ρίχνοντας ψηλά στον αέρα την επιστολή, είδε τον διάβολο ανεβασμένο πάνω σε ένα ελάφι, ο οποίος του είπε: «Τι χρειάζεσαι από μένα;» Ο δε Ηλιόδωρος αποκρίθηκε: «Θέλω να μου κάνεις ό,τι ποθώ και ορέγομαι». Εκείνος δε απάντησε: «Εάν δέχεσαι να αρνηθείς το Χριστό, θα σου δίνω αμέσως ό,τι μου ζητήσεις». Τότε ο δυστυχής εκείνος απαρνήθηκε το Χριστό και συντάχθηκε με τον διάβολο, ο οποίος του έδωσε τον πιο δυνατό στην κακία και πιο πονηρό δαίμονα, ονομαζόμενο Γάσπαρο, τον οποίο πρόσταξε να στέκεται κοντά του και να του υποτάσσεται πάντοτε εκτελώντας όλα τα προστάγματά του. Αφού πρόσταξε αυτά, ο άρχοντας του σκότους έγινε άφαντος.

Ο δε αρνησίθεος Ηλιόδωρος έμεινε χαρούμενος, μη γνωρίζοντας ο άφρων της ψυχής και του σώματός του την απώλεια, διότι δεν κόλασε μόνο την ψυχή του αιώνια, αλλά κατά τη δικαιοκρισία του Θεού, καθώς θα δούμε, και την παρούσα ζωή στερήθηκε. Διότι ο νέος αυτός αποστάτης και του Εωσφόρου ακόλουθος, μη λαμβάνοντας κατά νου το ανίκητο της Θείας Δυνάμεως, επιχειρούσε να κακοποιεί τους ευσεβείς και όλους τους τάρασε με φαντασίες και γοητείες. Όχι δε μόνο εκεί στην πόλη της Κατάνης, αλλά και στις υπόλοιπες πόλεις και τα χωριά της Σικελίας, όλους τους τάρασε με τις μαγείες του και για το λόγο αυτό αποφασίστηκε από τον βασιλέα η θανάτωσή του. Πολλές φορές ο Επίσκοπος Λέων, ο συμπαθέστατος ποιμένας,

νουθέτησε με καλοσύνη χριστομίμητη και τον παρακαλούσε να πάψει τις κακουργίες του για να μην κολαστεί. Αλλά εκείνος μάλλον χειρότερα έκαμνε, νομίζοντας φλυαρίες τις νουθεσίες και τα παραγγέλματα του Αγίου και προσθέτοντας ανομία στην ανομία, τόλμησε ακόμη να εισέρχεται στην Αγία Εκκλησία και να περιπαίζει και να χλευάζει τα άχραντα και θεία μυστήρια. Κάποια μέρα μάλιστα, κατά την οποία ήταν μεγάλη εορτή και λειτουργούσε ο Άγιος, μπήκε ο μιαρός εκείνος Ηλιόδωρος και χόρευε και εκτυπούσε άτακτα και έλεγε φλυαρίες και βλασφημίες και καυχιόταν ότι θα έκαμε τον Άγιο και όλους τους άλλους εκεί εκκλησιαζομένους να χορεύουν. Και αυτά, μεν, δεν μπορούσε να κάνει ο δυστυχισμένος εκείνος, διότι η δύναμη του Θεού

εμπόδιζε τις κακουργίες του δαίμονα. Την αυθάδεια όμως αυτή, θέλοντας ο θεόφρων Λέων να σταματήσει, γονάτισε και προσευχήθηκε θερμότατα να τον βοηθήσει ο Θεός και να καταισχύνει τις δαιμονικές πανουργίες. Έπειτα, μετά την προσευχή, αφού μετέλαβε τα θεία μυστήρια, βγήκε έξω από το Άγιο Βήμα πριν βγάλει τα ιερά άμφια και έδεσε από το λαιμό με το ομοφόριό του τον Ηλιόδωρο λέγοντας: «Κύριος ο Θεός, ο οποίος κρήμνισε από τον ουρανό τον πατέρα σου διάβολο, σε επιτιμά να μην μπορέσεις πλέον να ενεργήσεις τις μαγείες σου προς απάτη και απώλεια πολλών». Αμέσως τότε όλη η μαγική τέχνη και σατανική δύναμη του Ηλιοδώρου εξαφανίστηκε. Έτσι συνελήφθη κατά τη βασιλική απόφαση

και υπέστη τον διά πυράς θάνατο για τα κακουργήματα τα οποία είχε διαπράξει. Θαύμα μέγα δε τότε έγινε, διότι μαζί με αυτόν εισήλθε στην πυρά και ο Άγιος Λέων και έμεινε σ' αυτήν. Και εκείνος μεν ο μάγος κατεφρώθηκε εντελώς και έγινε στάχτη, και δικαίως ο άδικος αναλώθηκε από την πυρά ως κληρονόμος του πυρός και απήλθε στο πυρ το ατελεύτητο. Ο δε μέγας αρχιερέας και θαυματουργός Λέων βγήκε αβλαβής από τις φλόγες προς έκπληξη και θαυμασμό των παρισταμένων, και ούτε καν τα ιερά του άμφια δεν τόλμησε να κάψει η φωτιά, ή έστω μια τρίχα από τη σεβάσμια και πανιερώτατη κεφαλή. Όπως και στη Βαβυλώνα, τον καιρό του Ναβουχοδονόσορος, στους Αγίους Τρεις Παίδας.

Τέτοιο φρικτό θαύμα, το οποίο βλέποντας οι παρόντες δόξαζαν μεγαλόφωνα τον Κύριο, ο οποίος ενεργεί τέτοια θαυμάσια για να δοξάσει τους δούλους του. Η φήμη του γεγονότος έφτασε στα πέρατα της Οικουμένης. Ο βασιλέας έστειλε στον Άγιο γράμματα και τον προσκαλούσε να πάει στην Κωνσταντινούπολη να τον απολαύσει και να πάρει την ευλογία του. Έτσι πήγε για να μην παρακούσει το βασιλικό πρόσταγμα. Ο δε αυτοκράτορας με ευλάβεια και σεβασμό τον τίμησε, βλέποντας εκείνη τη σεμνοπρέπεια της αγγελικής διαγωγής και τη χάρη και λαμπρότητα του πνεύματος και την ενέργεια των θαυμάτων. Διότι ο Άγιος έκανε εκεί, εκεί στη Βασιλεύουσα, πολλά θαύματα, εκτός δε των άλλων,

αναμμένα κάρβουνα και θυμίαμα στο ράσο του και τους θύμιασε προς δόξαν Θεού. Αυτού του μεγάλου Αγίου τον βίο θαύμασαν οι άγγελοι, οι δαίμονες φοβήθηκαν για τη δύναμη και εξουσία την οποία του έδωσε εναντίον τους ο Παντοδύναμος. Οι αιρετικοί από τη βροντή των ορθών δογμάτων του δείλιασαν. Οι ειδωλολάτρες από τη σοφία του φιμώθηκαν και καταντροπιάστηκαν, οφθαλμοί τυφλοί φωτίστηκαν, χέρια και πόδια παράλυτα γιατρεύτηκαν, και κάθε λέπρα και ασθένεια σώματος και κάθε μέλος άρρωστο θεραπεύτηκαν με την επίθεση των χεριών και την προσευχή του. Αυτά και άλλα θαυμαστότερα έκανε ο Άγιος Λέων, όχι μόνο όταν ζούσε, αλλά και μετά την προς Θεό εκδημία του.

Ευγενής γυναίκα από την πόλη των Συρακουσίων ήταν αιμορροούσα, ξόδευσε όλο της τον πλούτο σε γιατρούς, αλλά δεν είδε κάποια ωφέλεια. Τέλος, αφού φωτίστηκε από κάποια θεία αποκάλυψη, πήγε στον άμισθο αυτό γιατρό. Πρόσπεσε στο Άγιο Λείψανο και με πίστη και δάκρυα ζητούσε τη θεραπεία της. Λοιπόν, κατά την πίστη της ακολούθησε και η έκβαση. Με τρόπο θαυμαστό πέτυχε τη θεραπεία της και έτσι επέστρεψε στο σπίτι της χαρούμενη, διηγούμενη τα θαύματα του Θεού και μεγάλυνε το γνήσιο θεράποντά του. Ο Άγιος παρέδωσε στα χέρια του Θεού τη μακαρία του ψυχή την 20ή Φεβρουαρίου. Το δε τίμιο και πάνσεπτό του λείψανο το ενταφίασαν καθώς έπρεπε, στον περικαλλή ναό της Αγίας Σοφίας,

τον οποίον αυτός οικοδόμησε. Ο δε Κύριος, ο οποίος δοξάζει τους αυτόν δοξάζοντας, δόξασε αυτόν τον γνήσιο δούλο του και με την ανάβλυση από τον τάφο του μύρου, το οποίο θεραπεύει κάθε ασθένεια σε αυτούς που προσέρχονται με ευλάβεια και πίστη.

Συναξάρι του σήμερα εορταζομένου Αγίου Λέοντος μας έδωσε την ευκαιρία για μια ακόμη φορά να δούμε όσο είναι δυνατόν τη δόξα και την ευλογία την οποία απολαμβάνουν όσοι αγαπούν και δίνονται και ενώνονται με το Θεό και αντίθετα την καταστροφή στην οποία καταλήγουν όσοι απομακρύνονται από Αυτόν και δίνονται στο φθονερό και μισόκαλο διάβολο. Είδαμε το κατάντημα του Ηλιοδώρου, τον θάνατο της ψυχής αλλά και του σώματος, την κόλαση, την πρόσκαιρη που σε περίπτωση αμετανοησίας γίνεται και αιώνια. Δυστυχώς, η περίπτωση του Ηλιοδώρου δεν είναι η μοναδική. Και σήμερα ακόμη, τον 21ο αιώνα, η ανθρωπότητα έχει πλουτιστεί με την πείρα τόσων επιπλέον αιώνων που τόσες προόδους έκανε στις επιστήμες, στην τεχνολογία κλπ., οι μιμητές του Ηλιοδώρου δεν είναι λίγοι. Πολλοί συμμαχούν και δίνονται στον πονηρό με το να επιδίδονται στις πραγματικά σατανικές πολυάριθμες και πολύμορφες μαγικές τέχνες. Άλλοι, ενώ οι ίδιοι δεν ασχολούνται άμεσα με αυτές, καταφεύγουν σε αυτές και τελικά επιζητούν τη δαιμονική επενέργεια. Εάν δε λάβουμε υπόψη μας ότι σήμερα υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι γυμνή τη κεφαλή δηλώνουν σατανολάτρες και επιδίδονται στη λατρεία του διαβόλου, φαίνεται ότι η κατάσταση μάλλον χειροτέρεψε. Ίσως δε το χειρότερο είναι ότι μικρά παιδιά

στη μαγεία. Βλέπε Χάρι Πότερ. Όλα αυτά δε γιατί γίνονται; Διότι νομίζει ο άνθρωπος ότι κάτι θα ωφεληθεί από τον Σατανά. Αλήθεια, πόσο μπορεί ο άνθρωπος να πλανηθεί όταν παραθεωρεί το λόγο του Θεού; Όταν αγνοεί ότι κανένα καλό δεν μπορεί να προέλθει από την πηγή της κακίας; Ο διάβολος, και όταν ακόμη φαίνεται ότι ευεργετεί τον άνθρωπο, τον ευεργετεί τόσο όσο να τον ξεγελάσει. Με το δόλωμα της προσωρινής ευεργεσίας να αποσπάσει την εμπιστοσύνη του, να τον τραβήξει και να τον υποδουλώσει και έτσι να τον οδηγήσει και να τον ρίξει τελικά στην καταστροφή. Ένα χρειάζεται να έχουμε υπόψη. Διάβολος και καλό δεν γίνεται.

Ακόμη ότι ο μόνος που μπορεί να μας γλιτώσει από τον μισόκαλο είναι ο Χριστός, ο οποίος ήλθε για να καταστρέψει τα έργα του διαβόλου.