Saint Juliana of Nicomedia and Holy Perseverance

Juliana, who belonged to Christ, was from Nicomedia and lived in the days of the impious Emperor Maximian, who reigned from AD 286 to 305. She came from a prominent family. She was beautiful, admirable in her conduct, virtuous, and deeply devout. What is most remarkable is that her father and other relatives worshipped idols, while her mother worshipped neither idols nor Christ and was uncertain in her faith. Juliana’s father, moreover, hated Christians and fiercely opposed them. But Juliana was discerning by nature. As she looked at the earth, the sky, the

air, the sea, and all the rest of creation, she sought their Creator. Through created things she came to know their Maker, and she said, “If there is only one true God, it is He whom I must worship and honor, and I must reject the idols.” She lived by these words. She set aside needless concern for her body and desired only what would nourish her soul. Every day she read the divine Scriptures and prayed, and she eagerly did whatever she knew was pleasing to God. At that time there was a pagan official in Nicomedia named Eleusius, a close friend of the emperor. Juliana’s parents had betrothed her to him, and he was pressing for the wedding, unaware of her wishes.

Juliana made it a condition of the wedding that Eleusius worship the God and Master in whom she believed. When Eleusius heard this, he became very angry and told her father. He even threatened to mistreat him unless he forced Juliana to yield to his desire. Her father was distressed when he heard this. He hurried home and first tried to win the Saint over with flattery. But she declared that it would not be right to take Eleusius as her husband unless he first shared her faith. Her father grew angry and threatened her. Undaunted, the Saint answered once more that unless Eleusius

worshipped Christ, she would have nothing to do with him. Seeing that words alone achieved nothing, her father shut her in a dark prison. She remained steadfast in her faith. Enraged, her father beat her mercilessly and then handed her over to her betrothed to do with her as he wished. Eleusius begged her to marry him, but she stood firm. “Nothing will persuade me to marry you,” she told him, “unless you first receive divine Baptism and become a fully committed Christian, as I am.” Eleusius replied, “I would gladly do as you wish if it did not put my life in danger.”

“For if I did such a thing, as soon as the emperor heard of it, he would take away my province and put me to a cruel death.” The Saint answered, “If you fear a mortal emperor whose reign will pass, who cannot touch your soul but can only torment your body, how could I fail to fear the immortal, heavenly Master of all kings, who holds every breath and every life in His power? How could I turn away from such a King and take His enemy as my husband? Do not waste your time. If you wish, come to my God and believe. Otherwise, slaughter me or burn me, but I will never join myself to you.” When Eleusius heard this,

his anger turned him savage. He ordered the Saint to be stretched out with straps and beaten mercilessly. Yet this torment only strengthened her faith. Then they hung her by her hair for the whole day, leaving her a pitiful sight. After that, he pressed heated irons against her armpits, sides, and thighs, and they threw her into prison. There, in terrible pain, she prayed: “My Lord, almighty and all-powerful God, just as You delivered the Prophet Daniel, the Three Holy Youths, and Saint Thecla the first woman martyr from fire and wild beasts, come to my aid now as well,

and deliver me from these dreadful tortures and from the one who fights against me, O unconquerable King.” After the Saint had prayed these words, the devil appeared to her in the form of an angel and urged her to sacrifice to the idols. When the Martyr asked who he was, he answered, “I am an angel of God. He has sent me to tell you to do what the tyrant says, so that your body will not be destroyed so cruelly. God loves mankind and will forgive you for the weakness of the flesh.” The Martyr was perplexed. She saw the form of an angel, but heard the counsel of a demon. She sighed, wept, and said, “Lord, do not turn away from me and let the wicked devil deceive me.

Show me who this is who gives me such counsel while pretending to be Your servant and messenger.” Then a voice was heard from heaven: “Take courage, Juliana, for I am with you. I give you the strength to overcome the one who tempts you, and he will tell you the truth.” A miracle followed the voice. The Saint’s bonds fell away, and the Martyr questioned the evil one, demanding to know who he was, why he had come, and who had sent him. Compelled by an unseen power, the demon immediately revealed that his father Satan had sent him to lead her astray, because her courageous struggles had dealt him many wounds. When Juliana heard this,

she thanked and glorified God for delivering her from his schemes and healing all her wounds. The next day the governor sent men to bring her before the court, if she was still alive. When he saw her healthy and healed, he ordered a furnace to be heated fiercely and the Martyr to be thrown inside. But as the Saint entered the furnace, its terrible fire went out. Five hundred men of Nicomedia witnessed this miracle and cried out with one voice: “There is one God, the God of the Martyr Juliana. We too worship Him, even if you put us to death by fire or sword.” All of them

the governor ordered to be beheaded, along with one hundred and thirty women who likewise confessed Christ as the true God. Then, in great anger, the governor placed the Saint in a cauldron full of molten lead. But the grace of God kept her unharmed. The tyrant realized that further tortures would not overcome her; they would only bring more people to faith in Christ and leave him further defeated and mocked. So he passed his final sentence: she was to be beheaded. Victorious Juliana went to her death with joy, delight, and boundless gladness, for she was being delivered from the sorrows of this passing, empty life and

was going to the joyful and glorious beauty of Paradise. She taught those who followed her to value the love of Christ above all things and to be ready to endure every torture, even a painful death, in order to gain Christ. When she reached the place of execution, she first prayed. Then she bowed her neck before the executioner. She showed no sorrow or gloom, but was full of joy. And so they cut off her honored head, the head of one who had won victory through so many struggles. A wealthy Roman woman named Sophia happened to be in Nicomedia on necessary business. When she saw what had happened,

she took the Martyr’s holy relic and built a magnificent church for her in her homeland, worthy of the Saint’s struggles and contests. A few days later, Eleusius received his just punishment. While he was travelling by sea with many others, a great storm arose. The others aboard the ship drowned, and he alone managed to survive. Clinging to a plank, he reached a deserted place, where wild beasts devoured him. Thus Saint Juliana, pure in heart, who had been betrothed to Eleusius at the age of nine, was joined to Christ the Master at eighteen through her glorious martyrdom and its many trials.

Holy Scripture, Scripture, the Resurrection, the Apocalypse, the Apocalypse, the Resurrection, the Resurrection, the Apocalypse, the Apocalypse.

In Saint Juliana the Martyr, whom we celebrate today, we see a steadfastness in faith that would not yield, even in the face of death. If we wanted to use the word “stubbornness,” we could call it holy stubbornness, a stubbornness that leads to salvation. There are two kinds of stubbornness: holy and sinful. Holy stubbornness means holding fast to what God tells us and reveals as truth and as His will, both in the faith we confess and in the way we live. Holding fast to this faith and this way of life leads to salvation, because it makes us sharers in the life and grace

and holiness of God. The Saints had this kind of stubbornness. The other kind, sinful stubbornness, is insisting on our own way, on what we ourselves think is right, whether in our opinions or in how we live. Spiritually, this is destructive. It estranges us from God’s truth and His way of life, and from His saving grace, which alone can save us. Indeed, the better a human opinion seems, the more dangerous it can be: we may cling to it all the more tightly and find it all the harder to let it go and put God’s ways in its place. So let us take care to have holy

stubbornness, not sinful stubbornness: to hold fast to God’s ways rather than our own. The Lord’s words can help us here: “I do not do My own will, but the will of the Father who sent Me.” As man, the Lord did not follow His human will independently. His human will was natural and entirely good, unlike ours, which inclines toward evil; yet it always followed and was obedient to His divine will. How much more should we sinners set aside our own ways and hold fast to the ways of God.

του Χριστού Ιουλιανή ήταν από τη Νικομήδεια και ζούσε κατά τους χρόνους του δυσσεβή βασιλέα Μαξιμιανού, ο οποίος βασίλευσε κατά τα έτη 286 με 305 μετά Χριστόν. Ήταν αυτή από γένος επιφανές, ωραία κατά την όψη, επαινετή κατά τον τρόπο, ενάρετη και ευσεβέστατη, αν και, και αυτό είναι το θαυμαστότερο, ο πατέρας της και οι άλλοι συγγενείς της ήταν ειδωλολάτρες, η δε μητέρα της ούτε τα είδωλα σεβόταν, ούτε το Χριστό, αλλά ήταν αμφίβολη κατά την πίστη. Επιπλέον, ο πατέρας της Ιουλιανής μισούσε πολύ τους χριστιανούς και πολύ τους πολεμούσε. Αλλά η Ιουλιανή, ως γνωστική που ήταν εκ φύσεως, βλέποντας τη γη, τον ουρανό, τον

αέρα, τη θάλασσα και τα άλλα δημιουργήματα, ζητούσε τον δημιουργό τους. Μέσω των κτισμάτων εννόησε τον ποιητή και έλεγε: «Εάν είναι μόνο ένας Θεός αληθέστατος, αυτόν πρέπει να προσκυνώ και να σέβομαι, τα δε είδωλα να βδελύσσομαι». Αυτά έλεγε και τα έργα ακολουθούσαν τους λόγους. Καταφρονώντας τις περιττές φροντίδες του σώματος, μόνο τα ψυχικά ποθούσε, καθημερινά διάβαζε τις θείες γραφές, προσευχόταν και ό,τι άλλο θεάρεστο γνώριζε το έκαμνε προθύμως. Ήταν δε τότε στη Νικομήδεια κάποιος άρχοντας ονόματι Ελεύσιος, ειδωλολάτρης, φίλος μεγάλος του βασιλέα, με τον οποίον είχαν αρραβωνιάσει οι γονείς της την Ιουλιανή και εκείνος βιαζόταν να τελέσουν τους γάμους, μη γνωρίζοντας τη γνώμη της.

Η δε Ιουλιανή έθεσε ως προϋπόθεση για να γίνει ο γάμος το να προσκυνήσει εκείνος τον Θεό και Δεσπότη τον οποίον πίστευε αυτή. Όταν άκουσε αυτά, θύμωσε πολύ ο Ελεύσιος και το ανήγγειλε στον πατέρα της, τον οποίο μάλιστα απείλησε ότι θα κακοποιήσει, εάν δεν την εξανάγκαζε να ικανοποιήσει τον πόθο του. Όταν έμαθε αυτά ο πατέρας της Ιουλιανής, λυπήθηκε και έτρεξε αμέσως στο σπίτι του και δοκίμασε πρώτα με κολακείες να μεταστρέψει την Αγία. Εκείνη δε δήλωσε ότι εάν δεν γίνει προηγουμένως κοινωνός στην πίστη της ο Ελεύσιος, δεν είναι πρέπον να τον λάβει ως σύζυγό της. Τότε ο πατέρας της θύμωσε και την απείλησε, η δε Αγία απτόητη απάντησε για μια ακόμη φορά ότι εάν ο Ελεύσιος δεν

προσκυνήσει το Χριστό, δεν πρόκειται να συγκοινωνήσει μαζί του. Βλέποντας ο πατέρας της Αγίας ότι με μόνα τα λόγια δεν κατόρθωνε τίποτε, την έκλεισε σε σκοτεινή φυλακή. Αυτή όμως παρέμενε αμετάθετη στην πίστη της. Τότε θύμωσε ο πατέρας της, την έδειρε ανηλεώς και άσπλαχνα και μετά την παρέδωσε στο μνηστήρα της για να την έκαμνε όπως ήθελε. Εκείνος την παρακαλούσε για να κάνουν το γάμο, εκείνη όμως επέμενε και του έλεγε ότι τίποτε δεν θα με πείσει να συζευχθώ μαζί σου εάν δεν λάβεις προηγουμένως το θείο βάπτισμα και δεν γίνεις όπως κι εγώ χριστιανός τέλειος. Ο Ελεύσιος απάντησε: «Αληθινά θα δεχόμουν να κάνω το θέλημά σου εάν δεν κινδύνευε η ζωή μου».

Διότι και αν κάνω τέτοιο πράγμα, αμέσως μόλις το μάθει ο βασιλέας, όχι μόνο θα μου αφαιρέσει την επαρχία, αλλά και θα με θανατώσει με πικρότατο θάνατο. Αποκρίθηκε η Αγία: «Εάν συ φοβάσαι το θνητό και πρόσκαιρο βασιλέα, ο οποίος δεν μπορεί να σου αγγίσει την ψυχή, παρά μόνο να παιδέψει το σώμα σου, πώς εγώ να μη φοβηθώ τον αθάνατο και ουράνιο δεσπότη όλων των βασιλέων, ο οποίος εξουσιάζει κάθε πνοή και ζωή; Πώς εγώ να καταφρονήσω τέτοιο βασιλέα και να λάβω τον εχθρό του ως σύζυγό μου; Μη χάνεις τον καιρό σου, αλλά εάν θέλεις, πρόσελθε στο Θεό μου και πίστευσε. Διαφορετικά, σφάξε με, κάψε με, αλλά εγώ δεν πρόκειται να συγκοινωνήσω μαζί σου». Όταν άκουσε αυτά ο Ελεύσιος,

από το θυμό έγινε θηρίο ανήμερο. Πρόσταξε να τανύσουν την Αγία με λουριά και να τη δέρνουν ανηλεώς. Η Αγία όμως με τη βάσανο αυτή στερεωνόταν περισσότερο στην πίστη της. Μετά την κρέμασαν από τις τρίχες της κεφαλής της όλη την ημέρα και έγινε θέαμα ελεεινό. Κατόπιν έβαλε πυρωμένα σίδερα στις μασχάλες, στα πλευρά της και στους μηρούς της και την έριξαν στη φυλακή. Εκεί με σφοδρούς πόνους προσευχόταν και έλεγε: «Κύριέ μου, Θεέ Παντοκράτορ και Παντοδύναμε, καθώς λύτρωσες τον προφήτη Δανιήλ, τους Αγίους Τρεις Παίδας, τη Θέκλα την πρωτομάρτυρα από το πυρ και τα θηρία, αυτός και τώρα παραστάσου και σε μένα,

λύτρωσέ με από τα πάνδεινα αυτά κολαστήρια και από τον πολεμούντα με, Βασιλεύ αήττητε». Αφού προσευχήθηκε και είπε αυτά η Αγία, της φάνηκε ο διάβολος με μορφή αγγέλου που την προέτρεπε να θυσιάσει στα είδωλα. Όταν τον ρώτησε η Μάρτυς ποιος ήταν, αποκρίθηκε: «Άγγελος είμαι του Θεού και με απέστειλε να σου πω να κάνεις το λόγο του τυράννου, να μην αφανιστεί κακώς το σώμα σου. Ο δε Θεός είναι φιλάνθρωπος και θα σε συγχωρέσει για της σαρκός την ασθένεια». Η δε Μάρτυς απόρησε. Βλέποντας μορφή αγγέλου, συμβουλή δαίμονος άκουγε. Στέναξε, δάκρυσε και είπε: «Κύριε, μη με καταφρονήσεις και με απατήσει ο πονηρός διάβολος».

Δείξε μου ποιος είναι αυτός που με συμβουλεύει τέτοια και προσποιείται ότι είναι δούλος και υπηρέτης σου». Τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που έλεγε: «Έχε θάρρος, Ιουλιανή, διότι εγώ είμαι μαζί σου και σου δίνω τη δύναμη να νικήσεις τον πειράζοντα, ο οποίος θα σου ομολογήσει την αλήθεια». Με τη φωνή ακολούθησε και το θαύμα. Τα δεσμά της Αγίας λύθηκαν και η Μάρτυς εξέταζε τον πονηρό για να της πει ποιος ήταν και γιατί ήλθε και ποιος τον έστειλε. Ο δε δαίμων, βιαζόμενος από αόρατη δύναμη, φανέρωσε αμέσως ότι στάλθηκε από τον πατέρα του Σατανά για να την πλανήσει, διότι και αυτή τον κατεπλήγωσε με τους ανδρείους αγώνες της. Η Ιουλιανή, καθώς άκουσε αυτά,

ευχαριστούσε και δοξολογούσε το Θεό, διότι τη λύτρωσε από τις κακουργίες του και θεράπευσε όλες τις πληγές της. Την επομένη έστειλε ανθρώπους ο έπαρχος να τη φέρουν στο κριτήριο, εάν ακόμη ζούσε. Βλέποντάς την υγιή και θεραπευμένη, διέταξε να κάψουν δυνατά κάμινο μέσα στην οποία έριξαν τη μάρτυρα. Όμως, καθώς η Αγία μπήκε στο καμίνι εκείνο, η φοβερή εκείνη φωτιά έσβησε. Βλέποντας ο λαός των Νικομηδέων, πεντακόσιοι τον αριθμόν άνδρες, το θαύμα αυτό με μια φωνή φώναξαν: «Ένας είναι ο Θεός, ο Θεός της μάρτυρος Ιουλιανής, τον οποίον και εμείς σεβόμαστε, και αν με πυρ ή ξίφος μας θανατώσεις». Όλους αυτούς

ο έπαρχος πρόσταξε και τους αποκεφάλισαν, καθώς και εκατόν τριάντα γυναίκες, οι οποίες παρόμοια ομολόγησαν το Χριστό Θεό αληθινό. Έπειτα, με θυμό πολύ ο έπαρχος έβαλε την Αγία σε λέβητα γεμάτο λιωμένο μόλυβδο. Όμως η χάρη του Θεού τη φύλαξε αβλαβή. Συλλογιζόμενος λοιπόν ο τύρανος ότι εάν την υποβάλει και σε άλλα βασανιστήρια, δεν την νικά, αλλά θα πιστέψουν και άλλοι στο Χριστό, θα ζημιωθεί και θα χλευαστεί περισσότερο, έδωσε εναντίον της την τελευταία απόφαση να την αποκεφαλίσουν. Η δε καλλίνικος Ιουλιανή πορευόταν προς το θάνατο με χαρά, με ηδονή και άμετρη αγαλλίαση, διότι λυτρωνόταν από τα λυπηρά του παρόντος μάταιου βίου και

απερχόταν στα χαρμόσυνα και πανευφρόσυνα κάλλη του Παραδείσου. Δίδασκε δε εκείνους που την ακολουθούσαν να προτιμούν την αγάπη του Χριστού από όλα τα πράγματα και να είναι έτοιμοι να υπομείνουν όλα τα βασανιστήρια και αυτόν ακόμη τον επώδυνο θάνατο για να κερδίσουν το Χριστό. Αφού έφτασε στον τόπο της καταδίκης, πρώτα μεν προσευχήθηκε, έπειτα δε έκλινε τον αυχένα της προς τον δήμιο, χωρίς να δείξει σημείο λύπης ή κάποιας σκυθρωπότητας, αλλά ήταν γεμάτη χαρά και έτσι απέκοψαν την τίμια της κεφαλή, τη νικηφόρο και πολύαθλο. Κάποια πλούσια Ρωμαία ονόματι Σοφία συνέβη να βρίσκεται εκεί στη Νικομήδεια για κάποια αναγκαία υπόθεση. Και αφού είδε αυτά που συνέβησαν,

το άγιο λείψανο της Μάρτυρος και της έκτισε στην πατρίδα της περικαλέστατο ναό αντάξιο των άθλων και των αγώνων της. Μετά από λίγες μέρες ο Ελεύσιος έλαβε τη δικαία τιμωρία, διότι ενώ ταξίδευε διά της θαλάσσης μαζί με πολλούς άλλους έγινε μεγάλη τρικυμία, οι δε που ταξίδευαν με το πλοίο εκείνο πνίγηκαν και μόνο αυτός μπόρεσε να σωθεί. Κρατώντας μια σανίδα βγήκε σε κάποιον έρημο τόπο, αλλά εκεί έγινε τροφή των θηρίων. Έτσι η σώφρων και Αγία Ιουλιανή, η οποία όταν ήταν εννέα ετών αρραβωνιάστηκε τον Ελεύσιο, κατά το 18ο έτος της ηλικίας της νυμφεύτηκε το Δεσπότη Χριστό με το ένδοξο και πολυάθλο της μαρτύριο.

Αγία Γραφή, Γραφή, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Αποκάλυψη, Ανάσταση, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Αποκάλυψη.

Ιδιαίτερα στη σήμερα εορταζόμενη Αγία Μάρτυρα Ιουλιανή βλέπουμε μια εμμονή, μια ανυποχώρητη μέχρι θανάτου επιμονή στην πίστη. Εάν θα θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη πείσμα, θα λέγαμε ότι πρόκειται για ένα άγιο πείσμα, για ένα σωτήριο πείσμα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχουν δύο ειδών πείσματα: το άγιο και το αμαρτωλό. Το άγιο είναι η εμμονή σε αυτό που μας λέγει, μας αποκαλύπτει ο Άγιος Θεός σαν αλήθεια και σαν θέλημα, σαν δόγμα και τρόπο ζωής, δηλαδή σαν ήθος. Η εμμονή σε αυτό το δόγμα και σε αυτό το ήθος είναι σωτήρια, διότι μας καθιστά και κοινωνούς στη ζωή, στη χάρη,

αγιότητα του Θεού. Οι Άγιοι αυτό το πείσμα είχαν. Το άλλο, το αμαρτωλό πείσμα, είναι εμμονή στο δικό μας, σε αυτό που εμείς νομίζουμε ότι είναι σωστό ως άποψη και ως τρόπο ζωής. Η εμμονή όμως αυτή, από άποψη πνευματική, είναι καταστροφική, διότι μας αποξενώνει από την αλήθεια και το ήθος του Θεού, αποξενώνει από τη σωτήρια χάρη του Θεού που είναι η μοναδική σωτηρία του ανθρώπου. Μάλιστα, όσο πιο καλή φαίνεται η ανθρώπινη άποψη, τόσο πιο επικίνδυνη είναι, διότι τόσο πιο πολύ μπορεί ο άνθρωπος να προσκολληθεί σε αυτή και τόσο δύσκολο είναι να την εγκαταλείψει και στη θέση της να βάλει τα του Θεού. Προσοχή λοιπόν να έχουμε το άγιο και

όχι το αμαρτωλό πείσμα, να εμμένουμε στα του Θεού και όχι στα δικά μας. Και σε αυτό μπορεί να μας βοηθήσει ο λόγος του Κυρίου: «Οὐ ποιῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμόν, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με Πατρός». Σαν άνθρωπος δεν έκανε το ανθρώπινο θέλημα ο Κύριος, το οποίο ήταν φυσικό και κάλλιστο και όχι σαν το δικό μας που ρέπει προς το κακό, αλλά πάντοτε το ανθρώπινό του θέλημα ακολουθούσε, υποτασσόταν στο θεϊκό. Πόσο περισσότερο θα πρέπει εμείς οι αμαρτωλοί να αφήνουμε τα δικά μας και να εμμένουμε στα του Θεού.