Saint John the Merciful and the Treasure of Almsgiving

Today, November 12, our Church commemorates Saint John the Merciful, Archbishop of Alexandria; Saint Nilus the Ascetic; Saint Nilus the Myrrh-streaming of Kynouria; Saint Martin the Wonderworker, Bishop in France; the Holy Prophet Ahijah; the Holy Martyr Arsakios; Saint Martin, Bishop of Terracina; the Holy Martyrs Anthony, Zebinas, Germanos, Nikephoros, and the virgin Maratho; Saint Leo, Patriarch of Constantinople; the Holy New Martyr Savvas; Nikdelis and Samoladas; and the Holy New Martyr Nicholas, who suffered martyrdom in Constantinople.

Saint John the Merciful, Archbishop of Alexandria, was born in Cyprus in the year 555 and grew up there. His father, Epiphanios, was governor of the island. When John came of age, his parents arranged for him to marry, against his wishes. But his wife and children soon departed this life. Grateful even in his sorrow, John gave thanks and glory to God, who had given them and had taken them away. Their loss grieved him, but it also freed him from worldly cares, and he devoted himself to works of love. He opened his heart and his doors to everyone in need, and freely gave away all his wealth.

He gave everyone what they needed. In this way he became known to ordinary people and rulers alike, even to Emperor Heraclius. At that time, the patriarchal throne of Alexandria was vacant. At the people's request, the emperor sent for John and brought him from Cyprus.

The emperor asked him to accept the dignity of that throne, but John said he was unworthy of such a great and weighty responsibility. In the end, Saint John was persuaded with difficulty. He accepted and became the successor of the Apostle Mark in the year 610. As soon as he took the throne, he worked to strengthen the Orthodox faith and completely root out the weeds of heresy.

These were the teachings of the Monophysite Patriarch Peter the Fuller, who had inserted the blasphemous words, “Holy Immortal, who was crucified for us,” into the Trisagion Hymn. Saint John removed this addition, affirming that the Godhead cannot suffer and is immortal. When he became Patriarch, he found only seven Orthodox churches. He increased their number tenfold by building another sixty-three. His pastoral work was extensive, but he had a special compassion for the poor and cared for them. He held nothing back: he emptied the treasuries to give alms. He built hospitals, maternity homes for women without means, lodgings for travelers, and shelters for the poor. His acts of kindness were countless.

Every day he gave food to the hungry and cared for many refugees. No one in need who came to him left empty-handed or downcast. Some young women came dressed well and wearing jewelry, as was customary. When the men distributing alms saw them, they said to him, “Look, Saint John, we do not think we should give alms to these women.” He looked at them sternly and said, “If you want to distribute Christ's wealth, carry out His command simply: ‘Give to the one who asks you.’” When one man saw Saint John's boundless kindness, he decided to test him.

Saint John was on his way to visit the sick in the hospital, as he usually did three times a week. The man met him and asked for alms. The Saint told the man distributing them to give him six coins. After taking the coins, the man changed his clothes, hurried ahead to another place, and asked Saint John for alms again, saying he was in great need. The distributor came up to the Saint and said, “Master, that is the man who took the six coins.” Saint John pretended not to recognize him and gave him another six. The man took them, changed his appearance once more, and returned to ask for alms again. The servant said to the Saint, “It is the same man who has already come twice and deceived you.”

The gentle Patriarch was not offended in the least. Wanting to overcome himself and remain faithful in giving alms, he told the servant, “Give him twice as much as you gave him before. What if he is my Master Jesus, come in the guise of a poor man to test me?” Saint John had also done this as soon as he became Patriarch: he called together those who managed the Church's finances and said, “Brothers, it does not seem right to me to attend to anything else before we attend to our Christ. Go through the whole city and bring me a written list of the names of all my masters.” They were puzzled, for they could not understand his words, and asked him to explain what he meant.

John told them, “Those whom you call poor, I call my masters and helpers, because they can help us and lead us to the heavenly kingdom.” So they went and recorded the names of all the poor. There were 7,500 of them, and he ordered that each receive enough alms every day to meet their needs. The Second Coming, Diadochos of Photike, the Gospel, the Annunciation, Hesychios the Priest, the Gospel, the Annunciation.

Do not give your attention to worldly affairs and neglect the service and your rule of prayer. This holy Patriarch was very humble, in his words and deeds, and also in what he ate and wore. A ruler of the city happened to enter his humble cell. Seeing how poor his bedding was, he felt sorry for him and sent him a costly blanket for which he had paid thirty-six coins. He begged Saint John to accept it and cover himself with it, for his sake. The Saint accepted it out of respect for the man's devotion, but that night, when he lay under it, he could not sleep.

“Woe to me, miserable man! How can I have such a costly covering? My brothers in Christ lie hungry and naked, shivering with cold in the city squares. And you, wretched John, a man called to metanoia, to repentance, eat and drink well and rest comfortably. On top of all that, you cover yourself with such an expensive blanket. Know this: with comforts like these, you will not enter the Kingdom of Heaven. Instead, you will hear the dreadful words spoken to the merciless rich man: ‘Remember, child, that you received your good things in your lifetime, while the poor man received suffering.’ So they will be comforted, and you will have eternal anguish. Let humble John never again cover himself with such a blanket. Let its price instead clothe my poor and

needy brothers.” In the morning he sent the blanket to the market, and with the money it brought he clothed many poor people. The ruler bought it and gave it back to the Saint, asking him to keep it for the Lord's sake. But Saint John sold it again and clothed just as many more poor people. This happened again and again, until he met the ruler and said, “Let us see which of us wins in the end: I by selling it, or you by buying it and sending it back to me?” This blessed Patriarch also used to say, “If countless martyrs shed their blood for love of Christ and their neighbor,

how much more do we owe it to Christ to give our wealth to the poor, so that we may receive a hundredfold reward on the day of recompense? For whoever sows little will reap little, while whoever sows generously will enjoy the Kingdom of Heaven and rejoice forever.” In Alexandria there was a layman who gave generously to the poor, and Saint John loved him for this virtue. He asked whether he had cared for the poor by nature, ever since childhood, or whether something had led him to it. The man replied, “I used to be very hard-hearted. Then one day disaster struck, and I lost part of my fortune. As I thought about that great loss, I said in deep pain, ‘Truly,

God has punished me for my lack of compassion.’ From then on I began giving five dinars to the poor. Yet a demon planted an intrusive thought, a logismos, in me to stop me: I could spend those five dinars on my children. So I no longer wanted to give alms. To free myself from this love of money, I told my servant to take five dinars from me secretly each day and give them to the poor. Being obedient and kind, he gave more than five. Before long, I saw that through this almsgiving my wealth had grown in a wonderful way. So I began giving more myself, and I told my servant,

‘The five dinars you gave in alms have benefited me. From today on, give ten, for I can see that my wealth has grown.’ He said to me, ‘Give glory to God for the alms I gave on your behalf, through which you became prosperous. And you should know that many times I secretly took three times as much as you told me to, or even more.’ I thanked him and blessed him. From then on I became generous to the poor, and the more I give, the more the Lord sends me.” When Saint John heard this, he rejoiced greatly and devoted himself still more to the ascesis, the ascetic discipline, of almsgiving. Many more deeply instructive events from the life of this great Patriarch of Alexandria could be told,

but for the sake of brevity, we pass over them and come to the end of his life. While Saint John was sailing to Constantinople, a storm brought him to a harbor on Rhodes. There he had a vision: an angel in human form, shining more brightly than the sun and holding a golden scepter, said to him, “The King of kings invites you to come to the blessed city beyond, where we shall rejoice together forever.” With great joy the Saint thanked the all-good God, who had shown him compassion and resolved to bring him out of this valley of tears. He went to his homeland, Amathus in Cyprus, where he reposed in the Lord

in the year 619, at the age of sixty-four. As a faithful servant, he glorified God; and God glorified him both during his life and after his death through wonderful miracles. We will mention just one. On the Saint's feast day, people were celebrating his memory in the church of Saint Tychon. A great crowd was singing hymns and songs. Then God, wishing to show how much glory He had given the Saint and how boldly this devoted servant of mercy could approach Him, caused fragrant myrrh to flow from his relics. Many received healing and salvation, and all gave praise and thanks to the source of every good thing.

In every age, and perhaps especially in our own, great importance is placed on money. Much of human effort goes into finding ways to earn more, and to earn it faster. The stock market, and the sometimes frenzied rush to invest in it, express this human tendency. But our Lord, and Saint John the Merciful, whom we celebrate today, point us to another exchange: the heavenly exchange, God's own exchange.

In the earthly market, you can lose money, as so many have. In the heavenly one, you never lose. Any gain in the human market is limited; the gain God gives is beyond measure. Even in this life, a person may receive many material blessings. More important still, one gains eternal life, the life of God, with which no other good can compare. One need only believe that this is true and make the truly wise choice. So let us make for ourselves purses that do not wear out, an unfailing treasure in heaven, where no thief comes near and no moth destroys.

Σήμερα, 12 του μηνός Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη του Αγίου Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρίας του Ελεήμονος, του Οσίου Νείλου του Ασκητού, του Οσίου Νείλου του από την Κυνουρία του Μυροβλήτου, του Οσίου Μαρτίνου του Θαυματουργού Επισκόπου Φραγκίας, του Αγίου Προφήτου Αχιά, του Αγίου Μάρτυρος Αρσακίου, του Οσίου Μαρτίνου Επισκόπου Ταρακίνης, των Αγίων Μαρτύρων Αντωνίου, Ζεβινά, Θερμανού, Νικηφόρου και Μαραθούς της παρθένου, του Αγίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Λέοντος, του Αγίου Νεομάρτυρος Σάβα, του Νικδελή και Σαμολαδά και του Αγίου Νεομάρτυρος Νικολάου, ο οποίος μαρτύρησε εις την Κωνσταντινούπολη.

Άγιος Ιωάννης Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρίας ο Ελεήμων γεννήθηκε το 555 στην Κύπρο, στην οποία και ανατράφηκε. Ο δε πατέρας του Επιφάνειος ήταν έπαρχος του νησιού. Όταν ο Άγιος έφτασε στην κατάλληλη ηλικία, οι γονείς του, παρά τη δική του επιθυμία, τον νύμφευσαν. Όμως τόσο η σύζυγός του όσο και τα παιδιά του σύντομα έφυγαν από τη ζωή αυτή, ο δε Ιωάννης ως ευγνώμων ευχαρίστησε και δόξασε τον Θεό, ο οποίος και τα έδωσε και τα πήρε. Η στέρηση αυτή τον λύπησε αλλά και τον λύτρωσε από τις βιωτικές μέριμνες και επιδόθηκε σε έργα αγάπης. Άνοιξε τα σπλάχνα και όλες τις πόρτες εκείνων που είχαν ανάγκη. Σκόρπισε άφθονα όλο του τον πλούτο.

Χαρίζοντας σε όλους τα χρειαζούμενα. Έτσι έγινε γνωστός σε όλους, ιδιώτες και άρχοντες, μέχρι και σε αυτόν τον Αυτοκράτορα Ηράκλειο. Τον καιρό εκείνο χήρευε ο Πατριαρχικός θρόνος της Αλεξάνδρειας. Ο βασιλέας, μετά από παράκληση του λαού, έστειλε και έφερε τον Ιωάννη αυτόν από την Κύπρο.

Τον παρεκάλεσε να δεχθεί την αξία του θρόνου, αλλά εκείνος έλεγε ότι δεν ήταν άξιος για τόσο βάρος και μεγαλείο. Τελικά, μετά βίας καταπείστηκε ο Άγιος και δέχτηκε και έγινε διάδοχος του Αποστόλου Μάρκου το έτος 610 μ.Χ. Αμέσως όπου ανέβηκε στο θρόνο, αγωνίστηκε να στερεώσει την ορθόδοξη πίστη και να εκριζώσει τελείως τα ζιζάνια των αιρετικών.

Του Μονοφυσίτου Πατριάρχου Πέτρου του Κναφέως, ο οποίος στον Τρισάγιο Ύμνο είχε βάλει τη βλάσφημη προσθήκη λέγοντας «Άγιος Αθάνατος ο σταυρωθείς δι’ ημάς», την οποία έβγαλε ο Άγιος δογματίζοντας ότι η Θεότητα είναι απαθής και αθάνατος. Όταν έγινε Πατριάρχης βρήκε μόνο επτά Ορθοδόξους ναούς, τους οποίους δεκαπλασίασε κτίζοντας άλλους εξήντα τρεις. Το ποιμαντικό του έργο ήταν πλούσιο, όμως ιδιαίτερα σπλαχνιζόταν και φρόντιζε τους φτωχούς. Χωρίς να λυπάται τα χρήματα άδειαζε τα ταμεία και έδινε ελεημοσύνη. Έκτιζε νοσοκομεία, μαιευτήρια για τις άπορες γυναίκες, ξενοδοχεία για τους ξένους, πτωχοτροφεία. Έκανε αναρίθμητες καλοσύνες.

Καθημερινά τροφή στους πεινασμένους. Περιέθαλψε πολλούς πρόσφυγες. Κανείς που είχε ανάγκη και ερχόταν σε αυτόν δεν έφευγε με άδεια τα χέρια και λυπημένο το πρόσωπο, αλλά απολάμβανε την πολλή του καλοσύνη. Έρχονταν δε και μερικές νέες, οι οποίες κατά τη συνήθεια των γυναικών φορούσαν στολίδια και ήταν καλοντυμένες, τις οποίες βλέποντας αυτοί που έκαναν τις διανομές του είπαν «Δες πω τα Άγιε, νομίζουμε ότι δεν πρέπει να δίνουμε ελεημοσύνη σε αυτές τις γυναίκες». Ο δε Άγιος τους παρατήρησε με αυστηρό βλέμμα και τους είπε «Εάν θέλετε να μοιράσετε τον πλούτο του Χριστού, κάνετε με απλότητα την εντολή του που λέγει «Τω αιτούντί σε δίδου»». Κάποιος, βλέποντας την άμετρη καλοσύνη του Αγίου, θέλησε να τον δοκιμάσει.

Λοιπόν πήγαινε ο Άγιος να επισκεφτεί τους ασθενείς στο νοσοκομείο, είχε δε τη συνήθεια να το κάνει αυτό τρεις φορές την εβδομάδα, πήγε, τον συνάντησε και του ζήτησε ελεημοσύνη. Ο Άγιος είπε στο διανομέα να του δώσει έξι νομίσματα. Αφού τα πήρε, άλλαξε το ένδυμά του και πρόλαβε σε άλλο τόπο τον Άγιο και του ξαναζήτησε ελεημοσύνη λέγοντας ότι είχε μεγάλη ανάγκη. Ο διανομέας πλησίασε και είπε στον Άγιο «Εκείνος που πήρε τα έξι νομίσματα είναι, δέσποτα». Ο Άγιος έκανε πως δεν τον γνώρισε και του ξανάδωσε άλλα έξι νομίσματα, τα οποία αφού τα πήρε εκείνος ξαναγύρισε με άλλη εμφάνιση και ξαναζήτησε ελεημοσύνη. Ο υπηρέτης είπε στον Άγιο «Εκείνος ο πρώτος είναι που ήρθε δυο φορές και σε εξαπάτησε».

Ο πραότατος Πατριάρχης δεν σκανδαλίστηκε καθόλου, αλλά θέλοντας να νικήσει τον εαυτό του και να μην αμελήσει την ελεημοσύνη, είπε στον υπηρέτη «Δώσ’ του δυο φορές περισσότερα από ό,τι του έδωσες προηγουμένως. Μήπως είναι ο Δεσπότης μου Ιησούς και ήλθε με πτωχικό σχήμα να με δοκιμάσει;». Είχε κάνει δε και το εξής αμέσως μόλις έγινε Πατριάρχης. Κάλεσε τους διαχειριστές των οικονομικών της Εκκλησίας και τους είπε «Αδελφοί, δεν μου φαίνεται πρέπον να φροντίζουμε για άλλα πράγματα πριν φροντίσουμε για τον Χριστό μας. Πηγαίνετε σε όλη την πόλη και φέρτε μου γραμμένα όλων μου των κυρίων τα ονόματα». Εκείνοι απορούσαν καθώς δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα λόγια του και ζητούσαν να τους εξηγήσει τι ακριβώς εννοούσε.

Ιωάννης τους είπε «Εκείνους που εσείς ονομάζετε πτωχούς, εγώ τους ονομάζω κυρίους και βοηθούς, διότι αυτοί μπορούν να μας βοηθήσουν και να μας δώσουν την επουράνιο βασιλεία». Πήγαν λοιπόν και κατέγραψαν όλους τους πτωχούς, οι οποίοι βρέθηκαν να είναι 7.500, στους οποίους πρόσταξε να δίνουν κάθε μέρα αρκετή ελεημοσύνη για να πορεύονται στις ανάγκες τους. Δευτέρα Παρουσία, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός.

Να μην δίνετε ο νου σας στα βιωτικά και αμελείτε την ακολουθία και τον κανόνα σας. Ήταν δε ο Άγιος αυτός Πατριάρχης πολύ ταπεινός, όχι μόνο στα λόγια και τις πράξεις, αλλά και στην τροφή και στην ενδυμασία του. Κάποιος άρχοντας της πόλης εκείνης που έτυχε να μπει στο φτωχικό του κελί, βλέποντας το πόσο τυποτένια ήταν τα στρωσίδια του, τον λυπήθηκε και του έστειλε πολύτιμο πάπλωμα που το αγόρασε τριάντα έξι νομίσματα και τον παρεκάλεσε να το δεχθεί να το σκεπάζεται για την αγάπη του. Ο Άγιος το δέχτηκε για την ευλάβεια του ανθρώπου εκείνου, αλλά το βράδυ όταν το σκεπάστηκε δεν μπορούσε να κοιμηθεί.

Αλίμονο τον άθλιο, πώς έχω τόσο πολύτιμο σκέπασμα; Οι εν Χριστώ αδελφοί μου κείνται πεινασμένοι και γυμνοί και τρέμουν από το κρύο στις πλατείες της πόλεως και εσύ, ταλαίπωρε Ιωάννη, που είσαι άνθρωπος μετανοίας, τρως και πίνεις καλά και αναπαύεσαι και ύστερα από όλα αυτά σκεπάστηκες με τέτοιο πολύτιμο σκέπασμα. Αληθινά, γνώριζε ότι με τέτοιες απολαύσεις δεν πηγαίνεις στη βασιλεία των ουρανών. Αλλά θα ακούσεις τη φοβερή εκείνη φωνή που άκουσε ο άσπλαχνος πλούσιος, «μνήσθητι τέκνον, ότι απέλαβες συ τα αγαθά σου εν τη ζωή σου, ο δε πένης τα επώδυνα». Και γι’ αυτό αυτοί θα έχουν παράκληση κι εσύ οδύνη αιώνια. Ας μη σκεπαστεί πλέον ο ταπεινός Ιωάννης με τέτοιο σκέπασμα, αλλά με την τιμή του να ενδυθούν πτωχοί και

πένητες αδελφοί μου. Το πρωί έστειλε το σκέπασμα στην αγορά και με τα χρήματα που πήρε έντυσε πολλούς πτωχούς. Το αγόρασε δε ο άρχοντας, ο οποίος το ξαναχάρισε στον Άγιο και του το έστειλε με την παράκληση να το κρατήσει για τον Κύριο. Ο Άγιος όμως το πούλησε και πάλι και έντυσε άλλους τόσους πτωχούς. Αυτό έγινε όχι μόνο δυο και τρεις, αλλά πολλές φορές, μέχρι που συναντήθηκαν με τον άρχοντα εκείνο και του είπε «Για να δούμε ποιος από τους δυο μας θα νικήσει στο τέλος. Εγώ να το πουλώ ή εσύ να το αγοράζεις και να μου το στέλνεις;». Έλεγε δε ο μακάριος αυτός Πατριάρχης και το ακόλουθο: «Εάν για την αγάπη του Χριστού και του πλησίον έχυσαν το αίμα τους αναρίθμητοι μάρτυρες,

περισσότερο χρωστάμε εμείς να δώσουμε για το Χριστό στους πτωχούς τον πλούτο μας για να λάβουμε μισθό εκατονταπλάσιο κατά την ημέρα της ανταποδόσεως, καθώς όποιος σπέρνει λίγο, λίγο και θα θερίσει και όποιος σπέρνει πολύ θα απολαύσει τη Βασιλεία των Ουρανών για να αγάλλεται αιώνια». Εκεί στην Αλεξάνδρεια ήταν κάποιος άνθρωπος κοσμικός πολύ ελεήμων, τον οποίο ο Άγιος αγαπούσε γι’ αυτή του την αρετή και τον ρώτησε αν από τη φύση του, από παιδί, ήταν φιλόπτωχος ή ύστερα από άλλη αιτία έγινε. Εκείνος του αποκρίθηκε «Εγώ ήμουν πολύ άσπλαχνος και κάποια μέρα μου συνέβη συμφορά και ζημιώθηκα την περιουσία μου». Στοχαζόμενος δε τη μεγάλη μου ζημία είπα με πολύ πόνο: «Αληθινά,

την ασπλαχνία μου ο Θεός με τιμώρησε και από τότε άρχισα να δίνω στους πτωχούς πέντε δινάρια, αλλά και πάλι ο δαίμονας μου έβαλε τον λογισμό για να με εμποδίσει ότι αυτά τα πέντε δινάρια θα μπορούσα να τα ξοδέψω για τα παιδιά μου κι έτσι δεν είχα όρεξη να δίνω ελεημοσύνη. Για να λυτρωθώ από αυτή μου τη φιλαργυρία είπα στον δούλο μου να μου παίρνει κρυφά κάθε μέρα πέντε δινάρια και να τα δίνει στους φτωχούς. Εκείνος δε ως υπάκουος και αγαθός άνθρωπος όχι μόνο πέντε αλλά και περισσότερα έδινε. Σε λίγο καιρό είδα ότι από την ανωτέρω ελεημοσύνη η περιουσία μου μεγάλωσε κατά τρόπο θαυμαστό. Γι’ αυτό άρχισα και έδινα κι εγώ περισσότερα και είπα στον δούλο μου:

«Με ωφέλησαν τα πέντε δινάρια που έδινες σε ελεημοσύνη. Από σήμερα δίνε δέκα, διότι βλέπω ότι η περιουσία μου πλήθυνε». Εκείνος μου είπε «Δόξαζε το Θεό για την ελεημοσύνη που σου έκαμα και για την οποία πλούτησες». Γνώριζε δε ότι πολλές φορές έπαιρνα κρυφά τρεις φορές περισσότερα από όσα μου είπες και περισσότερα. Εγώ τον ευχαρίστησα και τον ευχήθηκα και έτσι από τότε και μετά έγινα ελεήμων και όσο δίνω τόσο περισσότερα μου στέλνει ο Κύριος. Καθώς άκουσε αυτά ο Άγιος χάρηκε πολύ και αγωνιζόταν ακόμη περισσότερο στην άσκηση της ελεημοσύνης. Πολλά ακόμη και διδακτικότατα περιστατικά θα μπορούσαν να αναφερθούν από τη ζωή του μεγάλου αυτού πατριάρχη της Αλεξανδρείας,

τα οποία όμως για λόγους συντομίας παραλείπονται για να έρθουμε στο τέλος της. Ο Άγιος, καθώς έπλεε για την Κωνσταντινούπολη, μετά από θαλασσοταραχή βρέθηκε σε κάποιο λιμάνι της Ρόδου. Εκεί είδε, είδε όραμα, άγγελο με ανθρώπινη μορφή, να λάμπει περισσότερο από τον ήλιο, με χρυσό σκήπτρο στο χέρι και να του λέγει: «Ο Βασιλεύς των Βασιλευόντων σε προσκαλεί να έρθεις στην μακαρία και άλλη πόλη για να συναγαλλώμεθα πάντοτε». Τότε ο Άγιος με μεγάλη χαρά ευχαρίστησε τον Πανάγαθο Θεό, ο οποίος τον σπλαχνίστηκε και αποφάσισε να τον βγάλει από την κοιλάδα αυτή του κλαυθμώνος, πήγε δε στην πατρίδα του την Αμαθούντα της Κύπρου όπου και αναπαύτηκε εν Κυρίω

το έτος 619 και σε ηλικία 64 ετών. Έτσι, ως πιστός δούλος δόξασε το Θεό, αλλά και Αυτός τον δόξασε και στη ζωή αυτή και μετά το θάνατό του με εξαίσια θαύματα, από τα οποία αναφέρουμε μόνο ένα. Κατά την εορτή του Αγίου, γιόρταζαν τη μνήμη του στο ναό του Αγίου Τύχωνος. Πολύς λαός έψαλλε υμνωδίες και άσματα. Τότε, θέλοντας ο Θεός να φανερώσει πόση δόξα έδωσε στον Άγιο και πόση παρρησία βρήκε ο ζηλωτής της φιλανθρωπίας, ευδόκησε να αναβλύσει το λείψανό του μύρο ευωδέστατο, εις υγεία και σωτηρία πολλών και έπαινο και ευχαριστία της πηγής κάθε αγαθότητας.

Κάθε εποχή, ίσως περισσότερο τη δική μας, δίδεται μεγάλη σημασία στην οικονομία και ίσως το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης δραστηριότητας καταναλώνεται στο πώς θα κερδίσει κανείς περισσότερα και μάλιστα το γρηγορότερο. Έκφραση αυτής της ανθρώπινης τάσεως το χρηματιστήριο και οι μεταμανίες πολλές φορές ορμοί για επενδύσεις σ’ αυτό. Όμως, ο Κύριός μας πρώτα και ο σήμερα εορταζόμενος Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων μας υποδεικνύουν ένα άλλο χρηματιστήριο. Το Ουράνιο Χρηματιστήριο, το Χρηματιστήριο του Θεού.

Στο επίγειο μπορεί κανείς να χάσει, και πόσοι δεν έχασαν σ’ αυτό, στο ουράνιο όμως ποτέ, στο ανθρώπινο το κέρδος αν υπάρχει, περιορισμένο. Στο του Θεού είναι ανυπολόγιστο. Και στην παρούσα ζωή υλικά ευλογείται πολλαπλά, αλλά και αυτό είναι το σπουδαιότερο, κερδίζει την αιώνια ζωή, τη ζωή του Θεού, με την οποία δεν μπορεί να συγκριθεί κανένα άλλο αγαθό. Αρκεί κανείς να πιστέψει ότι έτσι έχουν τα πράγματα και να κάνει την πραγματικά έξυπνη κίνηση. Λοιπόν, ας ποιήσουμε εαυτοίς βαλάντια μη παλαιούμενα, θησαυρόν ανεκλείπτον εν τοις ουρανοίς, όπου κλέπτης ουκ εγγίζει, ουδέ σης διαφθείρει.