Saint Isidore and Saint Myrope: Martyrdom and Spiritual Life

Isidore, a martyr for Christ, came from Alexandria. He served in the imperial fleet of Emperor Decius, who reigned from AD 249 to 251. One day, while a squadron of the fleet was in the harbor of Chios, Isidore was reported to Admiral Numerius as a Christian. Called in for questioning, he fearlessly confessed his Christian faith. Numerius, furious with anger, ordered him bound and beaten mercilessly with oxhide whips.

It was astonishing to see the martyr’s body torn by those cruel blows while he himself remained full of joy. He was suffering for love of Christ. The tyrant then ordered a furnace to be lit and the martyr thrown into it. But Saint Isidore remained unharmed by the grace of God, so they took him from the blazing furnace and put him in prison. Isidore’s father, whose family worshipped idols, was shocked when news reached him in Alexandria that his son had become a Christian. It seems that, during his last voyage, Isidore had been drawn to faith in Christ by devout Christians serving alongside him in the navy.

Once he was convinced the news was true, Isidore’s father left Alexandria and, after a long journey, reached Chios. There he asked to see his imprisoned son. The admiral allowed the meeting and was delighted, thinking a father’s intervention would finally break the Christian sailor’s steadfast resolve. Isidore was brought to his father and embraced him with reverence and affection. His father could not hide his deep sorrow. Before long, he voiced his bewilderment and grief at his son’s conversion to Christianity. Isidore was saddened by his father’s words and tried to persuade him that he should rejoice to see his son in the true faith, on the path of salvation. But his father

remained unmoved, and his anger only grew. Isidore earnestly begged him to stop asking him to betray the God-Man, Christ, the founder of his faith, in such a cowardly way. His father would not relent. At last he went to Admiral Numerius, declared that he disowned his son, and urged the admiral to hasten his death sentence. Numerius yielded to this cruel wish. He had Isidore taken ashore and tied behind a horse, which galloped over the stones, dragging him until his body was covered with wounds and blood. The blessed martyr bore the pain in silence and joy, calling only on the Lord Jesus for help.

They dragged him for a long time. When he was still breathing, they cut off his head. Then they threw his honored body into a nearby ravine for the birds of prey to eat, and stationed a few soldiers there to guard it, lest Christians take it away and bury it. The admiral also did this to frighten his sailors, for he had begun to suspect that others among them might secretly be Christians or might intend to embrace the Christian faith. A devout and virtuous young woman of Chios named Myrope heard what had happened. Out of reverence for Saint Isidore the martyr, she resolved

to take his body and bury it. She went at night with her servants and found the soldiers guarding it asleep. She secretly took the body away, anointed it with myrrh, and buried it with reverence. When the ruler learned that the saint’s body had been taken, he put its guards in chains and ordered them to search for it while still bound. If they failed to find it within a set number of days, he would have them beheaded. Seeing the soldiers suffer each day under this hardship and the fear of approaching death, Myrope came forward and told them that she had taken the body while they slept.

They arrested her and brought her before Numerius. Instead of recognizing the courage of this young woman’s act, he told her he would put her to death unless she renounced her faith in Christ. She refused his impious command and even tried to draw the admiral to the truth of Christ. But he remained unyielding and unrepentant. He ordered her beaten mercilessly with thick rods, then dragged by her hair through the whole city while the beating continued. The soldiers carried out his order and threw her into prison, half dead. Around midnight,

as Saint Myrope prayed, a brilliant light shone and filled the prison. At the same time, a choir of angels appeared, with the holy martyr Isidore among them, and together they sang the Thrice-Holy Hymn. Saint Isidore looked at the holy martyr Myrope and said, “Peace be with you. Your prayer to God has been accepted. Come with us, and you will receive the crown of martyrdom prepared for you.” When the saint had finished speaking, Myrope gave up her soul

into the hands of God, and so completed her struggle. Then the prison filled with an indescribable fragrance, and the guards were amazed by this wondrous sign of God’s favor. These extraordinary events were recounted by another prisoner in that same prison, who had stayed awake and remembered what he saw and heard. He too came to believe, was baptized, and suffered martyrdom for Christ. The holy body of the virgin martyr Myrope was laid where she had earlier buried Saint Isidore’s body. The two tombs, separated by a wall, can still be seen. It is said that Emperor Constantine Pogonatus built a magnificent imperial church at the martyr’s tomb. The holy relics of the martyrs Isidore and Myrope

were stolen from their church and sold to the Venetian ambassador in Constantinople. Around 1130, they were taken to Saint Mark’s Basilica in Venice and placed in a chapel dedicated to Saint Isidore. More recently, part of the holy relics was returned to the Holy Metropolis of Chios. The feast of the holy martyr Myrope is celebrated separately on December 2.

A person of good will who wants to be saved pays attention and is edified by both good things and evil, sinful things. The saints, like Saint Isidore and Saint Myrope, show us what it means to live according to God. Those who opposed and persecuted them show us what we must avoid, what we must escape by every means: the death of the soul.

Sin is the death of the soul. According to the teaching of our Fathers, sin is neither merely a legal matter nor simply a moral one. It is separation from God, the source of life. Sin is the death of immortal life. Sin is the absence of the Holy Spirit. As the soul gives life to the body, so the Holy Spirit gives life to the rational soul. Just as the body is dead without the soul, so the soul is dead without the Holy Spirit. When the Third Person of the Holy Trinity departs from a person, the soul loses the blessed life. It does not cease to exist, but lives a life worse than any death. Such a person no longer knows God, and, as Saint Basil the Great says, “Ignorance of God is the death of the soul.” This ignorance

is found among unbelievers, the unbaptized, and those who do not repent. The death of the soul has consequences for the body and for a person’s whole life. The sinner lives with anxiety, insecurity, fear, and agitation. Through the holy Mysteries and the holy virtues, the Church offers healing to the soul. She offers Christ, who is true life. Unbelievers cannot understand this. Those who truly believe experience it.

Μάρτυρας του Χριστού, Ισίδωρος καταγόταν από την Αλεξάνδρεια, υπηρετούσε στον βασιλικό στόλο του Αυτοκράτορα Δεκίου, που βασίλευσε από το 249 μέχρι το 251 μετά Χριστόν. Κάποια μέρα, κατά την οποία μοίρα του βασιλικού στόλου ήταν στο λιμάνι της Χίου, καταγγέλθηκε ο Ισίδωρος στον Ναύαρχο Νουμέριο ότι ήταν χριστιανός. Προσκλήθηκε σε ανάκριση, κατά την οποία ομολόγησε άφοβα τη χριστιανική του πίστη. Ο Νουμέριος, έξαλλος από θυμό, πρόσταξε να τον δέσουν και να τον δείρουν άσπλαχνα με βούνευρα.

Ήταν θαυμαστό να βλέπει κανείς το μεν σώμα του μάρτυρος να κατακόπτεται από τους σκληρούς εκείνους δαρμούς, αυτός δε ο γενναιότατος να είναι γεμάτος χαρά. Βασανιζόταν για την αγάπη του Χριστού. Μετά πρόσταξε πάλι ο τύρανος να ανάψουν καμίνη, στην οποία έριξαν το μάρτυρα. Όμως, ο Άγιος, με τη χάρη του Θεού, παρέμεινε αβλαβής και έτσι τον έβγαλαν από την πυρακτωμένη εκείνη καμίνη και τον έριξαν στη φυλακή. Ο πατέρας του Ισιδώρου, καθώς η οικογένειά του λάτρευε τα είδωλα, εκπλάγηκε όταν τον πληροφόρησαν στην Αλεξάνδρεια ότι ο γιος του έγινε χριστιανός. Φαίνεται ότι ο Ισίδωρος κατά το τελευταίο του ταξίδι είχε ελκυστεί στην πίστη του Χριστού από θερμούς χριστιανούς οι οποίοι συνυπηρετούσαν στο ναυτικό.

Πείστηκε για την αλήθεια της είδησης, αναχώρησε από την Αλεξάνδρεια μετά πολλή περιπλάνηση έφτασε στη Χίο, όπου και ζήτησε να δει τον φυλακισμένο του γιο. Ο Ναύαρχος του επέτρεψε να τον συναντήσει, χάρηκε δε υπερβολικά νομίζοντας ότι η πατρική παρέμβαση θα έκαμπτε την μέχρι τότε άκαμπτη επιμονή του χριστιανού ναύτου. Ο Ισίδωρος οδηγήθηκε στον πατέρα του, τον οποίο κατασπάστηκε με ευλάβεια και στοργή. Εκείνος δεν μπόρεσε να κρύψει από την αρχή την πολλή του στενοχώρια και σε λίγο εξέφρασε την απορία και τη λύπη του για τη χριστιανική του μεταστροφή. Ο Ισίδωρος θλίβηκε ακούγοντας τα λόγια του πατέρα του, προσπάθησε δε να τον πείσει ότι μάλλον θα έπρεπε να χαρεί βλέποντας τον γιο του στην πίστη της αλήθειας, στο δρόμο της σωτηρίας, αλλά εκείνος

παρέμενε αμετάπειστος και μάλλον ο θυμός του εξαπτόταν. Θερμά παρακαλούσε ο Ισίδωρος τον πατέρα του να πάψει να του ζητά τόσο δειλή προδοσία του Θεανθρώπου αρχηγού της πίστεώς του. Ο πατέρας παρέμενε ανένδοτος και στο τέλος πήγε στον Ναύαρχο Νουμέριο και του δήλωσε ότι αποκηρύσσει τον τέτοιο γιο του και τον παρακαλεί να επισπεύσει τη θανατική του καταδίκη. Ο Νουμέριος ενέδωσε στην άγρια εκείνη διάθεση. Αφού αποβίβασε τον Ισίδωρο στην ξηρά, τον έδεσε πίσω από άλογο το οποίο τον παρέσυρε καλπάζοντας πάνω σε πέτρες, στις οποίες προσκρούοντας ο Μάρτυρας γέμισε πληγές και αίματα. Ο Μακάριος υπέμεινε τους πόνους με σιωπή και χαρά και μόνο τον Κύριο Ιησού επικαλούνταν σε βοήθεια.

Τον έσυραν επί αρκετό χρόνο και δεν απέθανε αλλά ακόμη ανέπνε, του έκοψαν την τίμια κεφαλή. Κατόπιν έριξαν το τίμιό του λείψανο σε κάποιο κοντινό φαράγγι για να το φάνε τα όρνια, λίγοι δε στρατιώτες τοποθετήθηκαν εκεί ως φύλακες, μη τυχόν χριστιανοί πάρουν το σώμα και το θάψουν. Και αυτό έγινε για να εκφοβήσει ο Ναύαρχος τους ναύτες του, για τους οποίους άρχισε να υποπτεύεται ότι πιθανόν και άλλοι από αυτούς να ήταν κρυφοί χριστιανοί ή σκόπευαν να ασπαστούν τη χριστιανική πίστη. Την υπόθεση είχε πληροφορηθεί κάποια παρθένος της Χίου, ευσεβής και ενάρετη, ονόματι Μυρώπη, η οποία κινουμένη από ευλάβεια προς το μάρτυρα Άγιο Ισίδωρο

να πάρει το μαρτυρικό σώμα και να το ενταφιάσει. Γι' αυτό πήγε νύχτα με τις υπηρέτριές της, καθώς βρήκε τους φύλακες στρατιώτες να κοιμούνται, πήρε το λείψανο κρυφά και αναχώρησε. Μετά, αφού το μύρωσε, το ενταφίασε με ευλάβεια. Όταν ο άρχοντας έμαθε την αρπαγή του Αγίου Λειψάνου, αλυσόδεσε τους στρατιώτες που το φύλαγαν και τους πρόσταξε έτσι σιδηροδέσμιοι να γυρίζουν για να το βρουν. Εάν δεν το έβρισκαν σε ορισμένες μέρες, θα τους αποκεφάλιζε. Τότε η Μυρώπη, βλέποντας τους στρατιώτες να υποφέρουν καθημερινά τόση κακοπάθεια και να βασανίζονται με τον φόβο του επικείμενου θανάτου, παρουσιάστηκε σε αυτούς και φανέρωσε ότι αυτή ήταν που πήρε το λείψανο ενώ κοιμόταν.

Τη συνέλαβαν και την οδήγησαν στον Νουμέριο, ο οποίος αντί να εκτιμήσει το ύψος του εγχειρήματος μιας κόρης, της δήλωσε ότι θα την τιμωρούσε με θάνατο για το τόλμημά της, εκτός εάν αρνούνταν την πίστη της στο Χριστό. Αυτή όχι μόνο δεν έστερξε να συμμορφωθεί με το ασεβές του πρόσταγμα, αλλά και προσπάθησε να ελκύσει τον Ναύαρχο στην αλήθεια του Χριστού. Αυτός όμως, ανένδοτος και αμετανόητος μένοντας, πρόσταξε να την δείρουν άσπλαχνα με χονδρά ραβδιά, μετά δε πάλι δέρνοντάς την, να την σύρουν από τις τρίχες της κεφαλής της και να την γυρίζουν σε όλη την πόλη. Οι στρατιώτες εκτέλεσαν την προσταγή και μετά μισοπεθαμένη την έριξαν στη φυλακή. Κατά το μεσονύχτιο,

ενώ η Αγία προσευχόταν, φως λαμπρό έλαμψε και γέμισε τη φυλακή, συγχρόνως δε ήλθε χορός αγγέλων, στο μέσο των οποίων ήταν και ο Άγιος Μάρτυρας Ισίδωρος, έψαλαν δε όλοι μαζί τον τρισάγιο ύμνο. Ο δε Άγιος Ισίδωρος κοίταξε την Αγία Μάρτυρα Μυρώπη και είπε: «Ας είναι ειρήνη σε σένα, διότι έγινε δεκτή η παράκλησή σου στο Θεό και να έρχεσαι μαζί μας και θα λάβεις τον στέφανο του μαρτυρίου, ο οποίος έχει ετοιμαστεί». Αφού δε τελείωσε ο Άγιος το λόγο, παρέδωσε η Μάρτυς Μυρώπη την ψυχή της

στα χέρια του Θεού και τελείωσε έτσι τον αγώνα της. Τότε η φυλακή γέμισε με άρρητη ευωδία και οι φύλακες έμειναν έκπληκτοι από τούτο το θαυμάσιο σημάδι της ευαρεστήσεως του Θεού. Αυτά τα παράδοξα διηγήθηκε κάποιος φυλακισμένος στην ίδια εκείνη φυλακή, ο οποίος έμεινε άγρυπνος και διαφύλαξε όσα είδε και άκουσε. Ο ίδιος πίστεψε, βαπτίστηκε και μαρτύρησε για τον Χριστό. Το δε Άγιο Λείψανο της Παρθενομάρτυρος Μυρώπης τοποθετήθηκε εκεί όπου αυτή ενταφίασε προηγουμένως το Λείψανο του Αγίου Ισιδώρου, φαίνονται δε και τώρα οι δύο τάφοι που χωρίζονται μεταξύ τους με ένα τείχος. Λέγεται ότι ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Πωγωνάτος έκτισε περικαλλή και βασιλικό ναό στον τάφο του μάρτυρος. Τα ιερά λείψανα των Αγίων Μαρτύρων Ισιδώρου και Μυρώπης

κλάπηκαν από τον Ιερό τους Ναό, πουλήθηκαν στον Πρεσβευτή της Ενετίας στην Κωνσταντινούπολη. Κατά το 1130 μεταφέρθηκαν και κατατέθηκαν στο Ναό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία σε ιδιαίτερο παρεκκλήσι του Αγίου Ισιδώρου, τελευταία δε μέρος του Ιερού Λειψάνου αποδόθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Χίου. Η μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Μυρώπης εορτάζεται ιδιαίτερα στις 2 Δεκεμβρίου.

Άνθρωπος που έχει καλή διάθεση και θέλει να σωθεί προσέχει και ωφελείται και από τα καλά αλλά και από τα άσχημα και αμαρτωλά. Οι Άγιοι, όπως ο Άγιος Ισίδωρος και η Αγία Μυρώπη, μας δείχνουν την κατά Θεό ζωή, αλλά και οι αντιτιθέμενοι προς αυτούς, οι διώχτες τους, μας δείχνουν εκείνο που πρέπει να αποφύγουμε, εκείνο από το οποίο με κάθε τρόπο πρέπει να γλιτώσουμε. Και αυτό είναι ο θάνατος της ψυχής.

Της ψυχής είναι η αμαρτία. Η αμαρτία, κατά τη διδασκαλία των πατέρων μας, δεν έχει έννοια νομική ή απλά ηθική, αλλά είναι η απομάκρυνση από το Θεό, από την πηγή της ζωής. Αμαρτία θάνατος εστί της αθανάτου ζωής. Αμαρτία είναι η απουσία του Αγίου Πνεύματος και όποια σχέση έχει η ψυχή προς το σώμα, την ίδια σχέση το Άγιο Πνεύμα προς τη λογική ψυχή. Όπως το σώμα παραμένει νεκρό χωρίς την ψυχή, έτσι και η ψυχή παραμένει νεκρή χωρίς το Άγιο Πνεύμα. Όταν το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος αποφοιτά από τον άνθρωπο, τότε η ψυχή χάνει τη μακαρία ζωή. Δεν εξαφανίζεται, αλλά ζει μια ζωή που είναι χειρότερη από κάθε θάνατο. Έτσι ο άνθρωπος έχει άγνοια Θεού και κατά το Μέγα Βασίλειο, «Θεού άγνοια, θάνατος εστί της ψυχής». Και αυτή η άγνοια

υπάρχει στους άπιστους, στους αβάπτιστους, στους αμετανόητους και ο θάνατος της ψυχής έχει συνέπειες και στο σώμα και σε όλη τη ζωή του ανθρώπου. Ο αμαρτωλός ζει με άγχος, ανασφάλεια, φόβο, νευρικότητα. Η Εκκλησία με τα Άγια Μυστήρια και τις Άγιες Αρετές προσφέρει υγεία στην ψυχή. Προσφέρει το Χριστό που είναι η αληθινή ζωή. Οι άπιστοι δεν μπορούν να το καταλάβουν. Οι πραγματικά πιστοί το βιώνουν.