Saint Ignatius of Antioch and His Witness to Christ

Exactly when the hieromartyr Ignatius, called the God-bearer, was born, and what his nationality was, are not known with certainty. According to one tradition, he was the child whom the Lord set in the midst of His disciples in the account given by Matthew the Evangelist. The Lord said to them, “Whoever humbles himself like this child is the greatest in the Kingdom of Heaven. And whoever receives one such child in My name receives Me.” As for his nationality, he was most likely Jewish or Syrian. Some say he was a disciple of Saint John the Theologian.

He was also a fellow disciple of Saint Polycarp of Smyrna. The holy Apostles ordained him first as a priest and then as bishop of Antioch, sometime between AD 68 and 70. He shepherded that Church for forty years, laboring tirelessly, with the zeal of the Apostles, to preach the word of faith. He became a faithful servant of the Mysteries of Christ. The emperor at the time, Trajan, was hostile to Christians.

After his victory over the Scythians and Dacians, Trajan ordered the persecution of Christians and the death of anyone who refused to worship idols. In AD 106, while campaigning against the Armenians, Parthians, and Persians, he passed through Antioch. Saint Ignatius then appeared before the emperor, either of his own accord or after being reported to him, and defended the rights of the Church, the truth of the Christian faith, and the holiness of Christian life. The emperor and the senate ordered him imprisoned. The next day, the emperor announced to the senate his decision to throw Ignatius to the beasts. They all praised the idea, but asked that he be sent in chains to Rome and thrown to the beasts there. Their first reason was that, if he were killed in Antioch, his friends would honor him by keeping his bones, as was their custom.

Their second reason was that the long journey would wear him down and make him suffer. If he died as a criminal in a foreign place, they thought no one would care for him there, and he would be completely forgotten. So they brought him out of prison. The emperor tried once more, with promises and threats, to change his mind. But he could not shake the tower of Ignatius’s confession of faith.

So the emperor put his decision in writing. Ignatius was bound in chains, and Trajan handed him over to a group of soldiers with orders to take him to Rome. There, before a great gathering of people in the amphitheater, he was to be thrown to the beasts. Instead of grieving over this sentence, Saint Ignatius was filled with joy and loudly gave thanks to God, the Giver of all good things.

He prayed for the Church and entrusted his flock of rational souls to the Lord, pleading with tears that He keep them firm in the faith. Then he followed the soldiers with joy. When they reached Seleucia, they boarded a ship. Passing through Smyrna, he greeted Saint Polycarp and many other bishops and priests who had come to see him and hear his God-inspired words. After greeting them all, he asked them to pray for him—not that he might escape martyrdom, but that nothing might hinder his path to martyrdom, and that he might be counted worthy to be eaten by the beasts and go swiftly to his beloved Christ. He said this so they would understand how deeply he longed to die for Christ, and would not be overcome with sorrow.

He saw how sorrowful they were and feared they might take him from the soldiers and so prevent him from reaching the end he longed for. He feared the faithful in Rome might do the same, so he sent them a letter ahead of his arrival. Then they continued toward Rome by land. They passed through Troas, Neapolis, Philippi, Macedonia, and other regions. Along the way, Ignatius taught the Word of God, strengthened the bishops and priests, and counseled the younger people. They then crossed the Adriatic and Tyrrhenian Seas and arrived in Rome.

The soldiers handed him over to the prefect of the city, who imprisoned him. On December 20, probably in the year 107, they brought him into the amphitheater. It was packed with people who had come to watch the elderly bishop be torn apart by the beasts. The Saint turned to the crowd and spoke with courage: “Men of Rome, spectators of my contest, know that I have done nothing to deserve death. Yet today I accept it willingly and joyfully, so that I may reach the true God, for whom I thirst and whom I long to enjoy.”

“I am God’s wheat, ground by the teeth of beasts so that I may become pure and spotless bread.” Hungry beasts were released. They rushed at him and devoured him, just as he had longed and prayed they would. Only his larger bones remained. After the crowd had left the amphitheater, Christians gathered those bones and buried them with reverence. Some time later, they brought them to Antioch, an event commemorated on January 29. Saint Irenaeus, bishop of Lyons, praises this God-bearing Father in his writings, as does Saint Polycarp, the hieromartyr and bishop of Smyrna. Later, Emperor Trajan heard of the virtues of Ignatius the God-bearer: how bravely he endured martyrdom with a cheerful, joyful face, even thanking the emperor for sentencing him to be eaten by the beasts. Trajan came to hold in great respect

not only Saint Ignatius, but all Christians. He learned that they avoided shameful deeds, fasted, prayed through the night, and lived virtuous lives. For this reason, he repented of all his earlier actions against Christians and made a law forbidding officials to put any Christian to death. Thus Saint Ignatius benefited Christians in many ways, both during his life and after his death. He is a glory of our faith and a perfect example of how to turn away from passing things and love our sweetest Savior, Christ, with all our hearts.

The Saints are known for their self-denial, their disregard for earthly things, and their love for Christ. All these qualities are found to an exceptional degree in Saint Ignatius, whom we celebrate today. This is why he came to be called the God-bearer. I will share a few passages from his letter to the Romans, and with them we will close today’s account of his life. “I eagerly desire,” the Saint wrote, “the beasts awaiting me in the arena, and I pray that they will not hesitate to rush upon me. I will coax them to devour me at once, instead of drawing back as they did from some martyrs whom they would not even touch. And if they refuse,

I will force them. Forgive me. I know well what is best for me. Only now am I beginning to be a disciple of the Lord. Let every attraction of this world, visible and invisible, fade away before me; let Christ alone be my desire. Let fire and the Cross, attacks by beasts, the scattering of my bones, the tearing of my flesh, the grinding of my whole body—let every trial Satan can devise come upon me, if only I may enjoy Jesus Christ. It is better for me to die for Jesus Christ than to rule to the ends of the earth. I long for Him who died for us; I long for Him who rose for us. The time has come for me to be born into true life.

Do not prevent me from reaching life, for Jesus is the life of the faithful. Do not wish death for me, for life without Christ is death. I write to you while I am still alive, yet I long to die for Christ. My love has been crucified. No desire for material things burns within me. Living water wells up within me and says, ‘Come to the Father.’ Earthly food and pleasures give me no delight. I desire the bread of God, which is the flesh of Jesus Christ, and I desire to partake of His blood, which is incorruptible love.”

Ιερομάρτυς Ιγνάτιος, ο επικαλούμενος Θεοφόρος, πότε ακριβώς γεννήθηκε και ποια ήταν η εθνικότητά του, δεν είναι με βεβαιότητα γνωστό. Κατά μία άποψη, αυτός ήταν το παιδί το οποίο, κατά τη διήγηση του Ευαγγελιστού Ματθαίου, ο Κύριος έστησε στο μέσο των μαθητών Του και είπε σ' αυτούς: «Όστις ούν ταπεινώσει εαυτόν ως το παιδίον τούτο, ούτός εστιν ο μείζων εν τη βασιλεία των Ουρανών, και όστις αν δέξηται παιδίον τοιούτον επί τω ονόματί μου, εμέ δέχεται». Όσον αφορά την εθνικότητά του, το πιθανότερο είναι ότι ήταν Ιουδαίος ή Σύρος. Μερικοί λέγουν ότι υπήρξε μαθητής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.

Συμμαθητής δε του Αγίου Πολυκάρπου Σμύρνης. Χειροτονήθηκε από τους θείους Αποστόλους ιερέας και μετά επίσκοπος Αντιοχίας μεταξύ του 68 και του 70 μετά Χριστόν. Ποίμανε την εκκλησία αυτή επί 40 έτη, κοπιάζοντας πολύ ως ζηλωτής των Αποστόλων για να κηρύξει το λόγο της πίστεως, και αναδείχθηκε τέλειος διάκονος των μυστηρίων του Χριστού. Ο τότε αυτοκράτορας Τραϊανός τήρησε εχθρική στάση κατά των χριστιανών.

Την νίκη του κατά των Σκυθών και των Δακών, διέταξε διωγμό κατά των Χριστιανών και το θάνατο σε όσους αρνούνταν να προσκυνήσουν τα είδωλα. Ο Τραϊανός αυτός, το 106 μετά Χριστόν, εκστρατεύοντας κατά των Αρμενίων, Πάρθων και των Περσών, πέρασε από την Αντιόχεια. Ο Άγιος Ιγνάτιος τότε, είτε από μόνος του είτε μετά από καταγγελία, παρουσιάστηκε στον αυτοκράτορα και υπερασπίστηκε τα δίκαια της Εκκλησίας, την αλήθεια της χριστιανικής πίστεως και την αγιότητα της χριστιανικής ζωής. Ο βασιλέας και η σύγκλητος πρόσταξαν να τον φυλακίσουν. Την επομένη, ο αυτοκράτορας ανακοίνωσε στη Σύγκλητο την απόφασή του να τον ρίξουν στα θηρία. Όλοι επαίνεσαν τη σκέψη αυτή, ζήτησαν όμως να σταλεί δέσμιος στη Ρώμη και να τον ρίψουν εκεί βορά των θηρίων, πρώτον μεν για να μην τον θανατώσουν στην Αντιόχεια και τον δοξάσουν οι φίλοι του έχοντας τα οστά του κατά τη συνήθειά τους,

δεύτερον δε, να ταλαιπωρηθεί και να κακοπαθήσει από τη μεγάλη οδοιπορία και για να θανατωθεί σε ξένο μέρος ως κακούργος, εκεί να μην τον φροντίσει κανείς και να ξεχαστεί τελείως. Τον έβγαλαν λοιπόν από τη φυλακή. Πρώτα δοκίμασε και πάλι ο βασιλέας, με υποσχέσεις και απειλές, να μεταστρέψει τη γνώμη του. Μην μπορώντας όμως να σαλεύσει τον πύργο της ομολογίας του,

έγραψε την ανωτέρω απόφασή του. Τον έδεσαν λοιπόν με αλυσίδες και ο Τραϊανός τον παρέδωσε σε μια στρατιωτική ομάδα με την εντολή να τον μεταφέρουν στη Ρώμη για να ριφθεί σε κάποια μεγάλη συγκέντρωση του λαού στο θέατρό της στα θηρία. Ο Άγιος Ιγνάτιος, αντί να λυπηθεί με την απόφαση αυτή, γέμισε χαρά και ευχαριστούσε μεγαλόφωνα τον Αγαθοδότη Θεό.

Προσευχόμενος, παρεκάλεσε για την Εκκλησία και παρέδωσε στον Κύριο το λογικό του ποίμνιο, μετά δακρύων δεόμενος να το διαφυλάττει στην ευσέβεια. Μετά ακολουθούσε τους στρατιώτες με χαρά. Όταν έφτασαν στη Σελεύκια, επιβιβάστηκαν σε πλοίο. Περνώντας από τη Σμύρνη, χαιρέτησε τον Άγιο Πολύκαρπο και πολλούς άλλους επισκόπους και ιερείς που είχαν έρθει να τον δουν και να απολαύσουν τους θεϊκούς του λόγους. Αφού τους χαιρέτησε όλους, τους παρήγγειλε να προσεύχονται γι' αυτόν, όχι να γλιτώσει το μαρτύριο, αλλά να μην εμποδιστεί ο δρόμος της αθλήσεως και να αξιωθεί να τον φάγουν τα θηρία και να πάει γρήγορα προς τον ποθούμενό του Χριστό. Αυτά τα είπε για να γνωρίσουν τον πόθο που είχε να λάβει το θάνατο και να μην πικραίνονται.

Τους έβλεπε περίλυπους και φοβόταν μη τον αρπάσουν από τους στρατιώτες και εμποδίσουν έτσι την ποθητή του πορεία. Το ίδιο φοβόταν μη κάνουν και στη Ρώμη οι ευσεβείς. Γι' αυτό πρόλαβε και τους έστειλε σχετική επιστολή. Κατόπιν συνέχισαν την προς τη Ρώμη πορεία τους διά ξηράς. Πέρασαν από την Τροάδα, τη Νεάπολη, τους Φιλίππους, τη Μακεδονία και άλλες χώρες, στις οποίες δίδασκε το Λόγο του Θεού, στήριζε τους επισκόπους και πρεσβυτέρους, νουθετούσε τους νεωτέρους. Μετά διέπλευσαν το Αδριατικό και το Τυρρηνικό Πέλαγος και έφτασαν στη Ρώμη.

Παραδόθηκε από τους στρατιώτες στον έπαρχο της πόλεως, ο οποίος τον φυλάκισε. Κατά την 20ή Δεκεμβρίου, πιθανότατα το έτος 107, τον έφεραν στο αμφιθέατρο, που κατακλύστηκε από μεγάλο πλήθος, το οποίο έσπευσε για να παραστεί στο θέαμα του από τα θηρία κατασπαραγμού του γηραιού επισκόπου. Ο Άγιος στράφηκε προς το πλήθος εκείνο και με γενναίο φρόνημα τους είπε: «Άνδρες Ρωμαίοι και θεατές του αγώνος μου, να γνωρίζετε ότι δεν έπταισα σε κάτι για να είμαι άξιος θανάτου. Όμως λαμβάνω αυτόν σήμερα με τη θέλησή μου και χαίροντας, για να επιτύχω τον αληθινό Θεό, τον οποίον διψώ και ποθώ να απολαύσω.

Σίτος Θεού είμαι, αλέθομαι από τα δόντια των θηρίων για να γίνω άρτος, καθαρός και άμωμος». Πεινασμένα θηρία αφέθηκαν, όρμησαν και τον κατέφαγαν, καθώς αυτός ποθούσε και παρακαλούσε. Άφησαν μόνο τα μεγαλύτερα οστά, τα οποία, αφού διαλύθηκε το θέατρο, τα πήραν οι χριστιανοί και τα ενταφίασαν με ευλάβεια. Μετά καιρό δε τα μετέφεραν στην Αντιόχεια, γεγονός το οποίο εορτάζεται την 29η Ιανουαρίου. Το Θεοφόρο αυτό Πατέρα εγκωμιάζει στα έργα του ο Άγιος Ειρηναίος, επίσκοπος Λουγδούνου, καθώς και ο ιερομάρτυς επίσκοπος Σμύρνης Άγιος Πολύκαρπος. Αλλά και ο αυτοκράτορας Τραϊανός, ακούοντας μετά από αυτά τις αρετές του Θεοφόρου Ιγνατίου και ότι γενναία υπέμεινε το μαρτύριο με ιλαρό και πασίχαρο πρόσωπο, ευχαριστώντας αυτόν διότι έβγαλε την απόφαση να γίνει βορά των θηρίων, ευλαβήθηκε πολύ

όχι μόνον τον Άγιο Ιγνάτιο, αλλά και όλους τους χριστιανούς, διότι απείχαν από κάθε αισχρή πράξη, νήστευαν, προσεύχονταν όλη τη νύχτα και γενικώς ζούσαν ενάρετη ζωή. Για το λόγο αυτό μετανόησε για όλες τις προηγούμενες κατά των χριστιανών πράξεις του και έκανε νόμο να μην φονεύει πλέον κανείς από τους άρχοντες χριστιανό. Και έτσι, όχι μόνο ζώντας αλλά και μετά την τελευτή του, ήταν ποικιλοτρόπως ωφέλιμος στους χριστιανούς ο Άγιος αυτός Ιγνάτιος, ο οποίος είναι το καύχημα της πίστεώς μας και τέλειος υπογραμμός καταφρονήσεως των προσκαίρων και θερμότατης αγάπης προς τον γλυκύτατο Σωτήρα Χριστό.

Οι Άγιοι χαρακτηρίζονται από την αυταπάρνηση, την καταφρόνηση των επιγείων και την αγάπη τους προς το Χριστό. Όλα όμως αυτά συναντώνται σε ιδιαίτερα μεγάλο βαθμό στο σήμερα εορταζόμενο Άγιο Ιγνάτιο, ο οποίος γι' αυτό έγινε και αποκαλείται Θεοφόρος. Ενδεικτικά αναφέρω κάποια κομμάτια από την προς τους Ρωμαίους επιστολή του, με τα οποία και θα κλείσουμε το σημερινό συναξάρι. «Επιθυμώ», έγραφε ο Άγιος, «διακαώς τα θηρία που με περιμένουν στο στάδιο και εύχομαι να μην διστάσουν να ριχτούν επάνω μου. Θα τα καλοπιάσω να με κατασπαράξουν ευθύς και όχι να δειλιάσουν, όπως συνέβη σε ορισμένους μάρτυρες που δεν τους άγγιξαν καν. Και αν αυτά δεν θελήσουν,

θα τα βιάσω. Συγχωρέσατέ με. Τι με συμφέρει, εγώ το ξέρω καλά. Τώρα μόλις αρχίζω να είμαι μαθητής του Κυρίου. Ας σβηστούν μπροστά μου όλα τα θέλγητρα του κόσμου, ορατά και αόρατα, μόνο ο Χριστός ας είναι ο πόθος μου. Φωτιά και σταυρός και θηρίων έφοδοι, σκορπίσματα οστών, λιάνισμα σαρκών, αλεσμοί όλου του σώματος, όλοι οι τρόποι δοκιμασίας του σατανά ας έλθουν κάτω πάνω μου, μόνο να απολαύσω τον Ιησού Χριστό. Καλόν μοι αποθανείν για τον Ιησού Χριστό παρά να βασιλεύσω στα πέρατα της γης. Εκείνον ποθώ που πέθανε για μας, εκείνον ποθώ που αναστήθηκε για μας. Ώρα είναι να γεννηθώ στην αληθινή ζωή.

Μη με εμποδίσετε να φτάσω στη ζωή, διότι ο Ιησούς είναι η ζωή των πιστών. Μη θελήσετε το θάνατό μου, διότι θάνατος είναι η χωρίς το Χριστό ζωή. Σας γράφω ζωντανός ακόμη, αλλά ποθώντας να πεθάνω για το Χριστό. Ο δικός μου έρωτας έχει σταυρωθεί. Δεν καίει μέσα μου αίσθημα φιλόϋλο. Αναβρύζει μέσα μου ύδωρ ζων και μου λέγει: «Έλα στον Πατέρα». Δεν ευχαριστιέμαι με γήινες τροφές και χαρές. Άρτο Θεού θέλω, που είναι η σάρκα του Ιησού Χριστού, και θέλω να μεταλάβω το αίμα Του, που είναι αγάπη άφθαρτη».