Saint Babylas of Antioch and His Martyrdom

Today, September 4, our Church commemorates Saint Babylas, the hieromartyr and bishop of Antioch, and the three children with him; the holy martyr Babylas of Nicomedia and the eighty-four children; the holy prophet Moses, who beheld God; Saint Hermione, daughter of the Apostle Philip; Saints Theotimos and Theodoulos, who died far from home; Saint Petronios; the holy martyr Charitine; the holy martyr Sarbilos; the holy martyrs Kentyrion, Theodore, Amianos, and Julian; the holy martyrs Thathouel and Bebes; and the 3,628 holy martyrs.

The holy hieromartyr Babylas lived in the second half of the third century after Christ and succeeded Sebinos as bishop of Antioch. The Roman emperor was Numerian, who went to war with the Persians.

In the agreements that followed, the Persian king entrusted his son to Numerian as a hostage to guarantee that the terms would be kept. The boy was still very young. His father believed his life would be safe, since there would be no reason to disturb the peace. But the Roman emperor respected neither the agreement nor his oaths, and felt no shame before anyone.

Returning from the war on his way to Antioch, he killed the Persian prince with his own hands, driving a sword through his neck. This ruthless killer left the boy’s body trembling and marched on with his army without even burying him. The horrifying news spread through Antioch and brought great sorrow to the Christians. Numerian learned from his spies that Bishop Babylas, in particular, had condemned the murder of the innocent child. Arrogant and contemptuous of everything holy, he decided to enter the city’s Christian church during a service.

While the service was under way, Babylas heard that the emperor was approaching the church with a splendid entourage: guards, generals, civic leaders, and a noisy crowd of attendants. He was neither afraid nor shaken. One holy resolve took hold of him: an emperor guilty of such a crime, with the blood of that innocent child on his hands, must not enter the holy church. Wearing his vestments, he quickly went to the entrance. Without insolence or hesitation, and with the authority God had given him, the bishop ordered Numerian, who had already stepped inside,

to leave the holy gathering at once. Such an act could have cost Babylas his life. But he wanted only to do his duty faithfully, whatever the consequences, and he would gladly accept whatever God allowed. Numerian, an emperor of power, pride, and cruelty, could have ordered the Saint killed on the spot. No weapon would have defended him. Yet divine power struck fear into the emperor, and he withdrew like a frightened beast. Once back at his residence, however, anger flared within him.

Those around him fanned that anger, insisting that the Christian bishop’s boldness should be drowned in blood. And so blessed Babylas was thrown into prison in chains. Before long, he was brought out and led to the place of execution. As he went, he left one instruction for the Christians following him: bury him with his chains. He wanted to show that chains borne for Christ are honorable and glorious, as the Apostle Paul believed when he boasted of his own chains. Then, with joy and thanksgiving, he bowed his blessed head.

He was beheaded in the year 283. The Christians buried him just as he was, with chains around his neck and feet, as he had instructed, and so he received the crown of martyrdom. Some years later, the Saint’s relics were moved to Daphne, the famous suburb of Antioch.

Saint John Chrysostom tells us why they were moved. Emperors like Numerian and Diocletian had passed away, violence against Christians had been broken, and Christian emperors had ascended the throne in Constantinople. One of them, the devout Constantine, visited Antioch the Great and saw that beautiful Daphne had become a center of excessive revelry, especially among pagan young people. Their behavior even descended into indecency. To address this sinful state of affairs, he ordered the hieromartyr’s holy relics moved to a tomb near the entrance to the suburb. The measure bore fruit. Christian young people, even the liveliest among them, stopped holding feasts in Daphne out of reverence for the Saint’s memory. Pagan young people, too, hesitated to organize noisy and shameful entertainments in a place the Christians held in such reverence.

Another good thing came from moving the Saint’s relics. By God’s grace, the oracle in Apollo’s temple at Daphne ceased to give answers. This greatly distressed the priests and supporters of pagan worship. Later, when Julian the Apostate visited Antioch, he wanted to restore the former splendor and influence of the idols at Daphne and recover the tarnished standing of Apollo’s temple. He arrived in that great and splendid city of the East accompanied by a whole company of magicians.

They were followed by men who ran brothels and women who procured for them. Julian also brought many offerings and animals for sacrifice, so many that streams of their blood flowed through the pagan temple. Yet the Apostate sought an answer from Apollo in vain. The oracle remained silent. What was happening? Apollo’s priests said their god would give no answer while Babylas’s relics remained in Daphne. Julian then ordered the relics carried back down into the city, to their original tomb. But divine judgment was not long in coming.

Lightning struck Apollo’s temple, burning its beautiful roof and the image of the false god. The pagans tried to blame the Christians, claiming that they had set the fire. But a priest of the pagan temple could not deny that the fire had come from no human hand. Indeed, it was plain to see that the fire had been sent by God: the roof caught fire and Apollo’s statue was completely burned, while the columns supporting the roof remained entirely untouched. Saint John Chrysostom vividly describes the pagans’ deep sorrow, saying:

“He cut off their boldness, extinguished all their joy, and cast over them such a cloud of despair.” They grieved as though every one of their temples had been destroyed. The laments that the renowned sophist Libanius poured out in a lament of his own over that destruction have also gone down in history. Saint John Chrysostom answered those laments with all the force of his eloquence. Along with the memory of the holy hieromartyr Babylas, we commemorate three children today. They were brothers,

very young in years but unshakable in faith. At their mother’s urging, they were deeply devoted to their teacher Babylas and loved him dearly. When he was led away in chains to prison, the children followed him and pleaded insistently to be imprisoned too. The emperor Numerian was told of this. After vainly trying to make the three brothers deny Christ, he had them beheaded. Thus they rose above the power of an emperor opposed to God and proved worthy of the Kingdom of God.

Love is the highest of the virtues, their queen. For someone who truly loves, there is nothing greater, more precious, or more desirable than to suffer for the beloved in a way pleasing to God. The instruments and signs of such suffering, born of love, are therefore spiritual adornments worthy of honor and reverence. So it was with the chains of Saint Babylas, whom we celebrate today. Saint John Chrysostom says of them: “When blessed Babylas was about to be killed, he instructed that he be buried with his chains. He showed that things thought to bring disgrace, when borne

for Christ, become honorable and glorious. We should not hide them; we should glory in them, following blessed Paul, who spoke again and again of his wounds, his bonds, and his chain, boasting of the very things that made others ashamed. Because the Saints loved Christ, they accepted suffering for their Master eagerly and found even greater joy in it. Paul says, ‘I rejoice in my sufferings,’ and Luke says the same of the other Apostles: after many beatings, they went away rejoicing that they had been counted worthy to suffer dishonor for the Name.”

So that no unbeliever should think these trials and tribulations were borne unwillingly, Saint Babylas ordered the signs of his struggle to be buried with his body. In this way he showed how deeply he honored and cherished them because they bound him to the love of Christ. All his chains lie there with his relics, urging those who lead the Churches to bear it all willingly and with great joy, if they must be bound, killed, or made to suffer in any way. Then they will neither betray nor bring shame upon the freedom God has entrusted to us. Do those chains not offer the same encouragement to every one of us?

Σήμερα, 4 του μηνός Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Βαβύλα, Επισκόπου Αντιοχείας, και των συν αυτώ τριών παίδων, του Αγίου Μάρτυρος Βαβύλα του εν Νικομηδεία και των ογδοήκοντα τεσσάρων παίδων, του Αγίου Προφήτου και Θεόπτου Μωυσέως, της Αγίας Ερμιόνης, θυγατέρας του Αποστόλου Φιλίππου, των Αγίων Θεοτίμου και Θεοδούλου, των αποδημίων, του Αγίου Πετρωνίου, της Αγίας Μάρτυρος Χαριτίνης, του Αγίου Μάρτυρος Σαρβίλου, των Αγίων Μαρτύρων Κεντηρίωνος, Θεοδώρου, Αμιανού και Ιουλιανού, των Αγίων Μαρτύρων Θαθουήλ και Βεβές και των Αγίων 3628 Μαρτύρων.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Βαβύλας άκμασε κατά το δεύτερο ήμισυ του τρίτου μετά Χριστόν αιώνος και διαδέχθηκε τον Σεβίνο στον επισκοπικό θρόνο της Αντιόχειας. Αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Νουμεριανός, ο οποίος συνέβη να έλθει σε πόλεμο με τους Πέρσες.

Στις συμφωνίες που ακολούθησαν, ο Πέρσης βασιλέας, προς επιβεβαίωση της τηρήσεώς τους, παρέδωσε στον Νουμεριανό ως όμηρο το γιο του, παιδί ακόμη απαλό, με την πεποίθηση ότι η ζωή του δεν θα διέτρεχε κανένα κίνδυνο, αφού δεν θα έδινε καμιά αφορμή για διατάραξη της ειρήνης. Αλλά ο Ρωμαίος αυτοκράτορας ούτε της συμφωνίας σεβάστηκε, ούτε τους όρκους ευλαβήθηκε, ούτε τους ανθρώπους ντράπηκε.

Επιστρέφοντας από τον πόλεμο και κατευθυνόμενος προς την Αντιόχεια, φόνευσε με τα ίδια του τα χέρια τον Πέρση βασιλόπαιδα, του οποίου το λαιμό διαπέρασε με το ξίφος. Ο δεσποτικός φονιάς, ασυγκίνητος και ανάλγητος, άφησε το σώμα να σπαρταρά και προχώρησε με το στρατό του χωρίς καν να το θάψει. Η φρικιαστική είδηση διαδόθηκε από στόμα σε στόμα στην Αντιόχεια, προκάλεσε δε μεγάλη θλίψη στους χριστιανούς. Ο Νουμεριανός πληροφορήθηκε από τους κατασκόπους του ότι ιδίως ο Επίσκοπος Βαβύλας απεδοκίμασε τη σφαγή του αθώου παιδιού. Υπερόπτης καθώς ήταν και καταφρονητής κάθε ιερού, αποφάσισε να εισέλθει σε καιρό λειτουργίας στο χριστιανικό ναό της πόλεως.

Ο Βαβύλας πληροφορήθηκε κατά την τέλεση της λατρείας ότι έξω από το ναό φάνηκε να έρχεται ο αυτοκράτορας με λαμπρή ακολουθία, υπασπιστές, στρατηγούς, πολιτικούς άρχοντες και σμήνος άλλων θορυβωδών συνοδών. Δεν φοβήθηκε, ούτε θορυβήθηκε καθόλου. Μια μόνη ιερή ορμή τον κυρίευσε: ότι με κανένα τρόπο δεν έπρεπε να εισέλθει στον Άγιο Ναό αυτοκράτορας εγκληματίας, του οποίου τα χέρια έφεραν το αίμα τόσο ανόσιας σφαγής. Γρήγορα πήγε στα πρόθυρα του ναού με τη στολή του, χωρίς αυθάδεια αλλά και χωρίς δισταγμό, και ο επίσκοπος αυτός, με την εξουσία που του έδωσε ο Θεός, διέταξε τον Νουμεριανό που ήδη είχε εισέλθει

να βγει αμέσως από την ιερή εκείνη συνάθροιση. Το τόλμημα θα μπορούσε να στοιχίσει το θάνατο σε εκείνον που το έκανε. Αλλά ο Βαβύλας ένα μόνο ήθελε: να εκτελέσει ευσυνείδητα το καθήκον του, μη υπολογίζοντας καθόλου τις συνέπειες, και ευχαρίστως θα δεχόταν ό,τι ήθελε επιτρέψει ο Θεός. Ο αυτοκράτορας της δυνάμεως, του εγωισμού και της ωμότητας, ο Νουμεριανός, θα μπορούσε να διατάξει την άμεση θανάτωση του Αγίου, τον οποίο δεν έμελλε να υπερασπίσει κανένα όπλο. Όμως θεία δύναμη καταθορύβησε τον αυτοκράτορα, ο οποίος απεχώρησε σαν θηρίο φοβισμένο. Αφού όμως επέστρεψε στα βασίλειά του, άναψε μέσα του ο θυμός

ο οποίος αναρριπίστηκε από τους περί αυτόν, οι οποίοι διατείνονταν ότι η τόλμη του χριστιανού επισκόπου θα έπρεπε να πνιγεί στο αίμα. Έτσι ο Μακάριος Βαβύλας ρίχτηκε αλυσοδεμένος στη φυλακή, από την οποία βγήκε μετά από λίγο για να οδηγηθεί στον τόπο της καταδίκης. Καθώς τον οδηγούσαν εκεί, μια παραγγελία άφησε στους χριστιανούς που τον ακολουθούσαν: να τον θάψουν μαζί με τα δεσμά του, για να δείξει με αυτό ότι οι για το Χριστό αλυσίδες είναι σεβαστές και λαμπρές, όπως τις θεωρούσε ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος καυχόταν για τα δεσμά του. Κατόπιν, με χαρά και ευχαριστία, έκλινε τη μακαρία του κεφαλή

Αποκεφαλίστηκε κατά το έτος 283, τάφηκε δε από τους χριστιανούς καθώς ήταν, με τις αλυσίδες στο λαιμό και τα πόδια, καθώς είχε παραγγείλει, και έτσι απέλαβε το στέφανο του μαρτυρίου. Μετά από μερικά έτη, το λείψανο του Αγίου μετακομίστηκε στο περίφημο προάστιο της Αντιόχειας, τη Δάφνη.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας γνωστοποιεί το λόγο της μετακομιδής αυτής. Οι Νουμεριανοί και οι Διοκλητιανοί παρήλθαν, η κατά των χριστιανών βία συντρίφτηκε και στο θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως ανέβηκαν χριστιανοί αυτοκράτορες. Ένας από αυτούς, ο ευσεβέστατος Κωνσταντίνος, όταν επισκέφθηκε την Αντιόχεια τη Μεγάλη, είδε ότι οι περικαλλείς και πάντερπνοι Δάφνες ήταν κέντρο υπερβολικών ελευθεριοτήτων, ιδίως της ειδωλολατρικής νεολαίας, ελευθεριοτήτων οι οποίες έφταναν μέχρι την ασέλγεια. Για να αντιδράσει λοιπόν σε αυτή την αμαρτωλή κατάσταση, διέταξε και μετακομίστηκαν εκεί τα Άγια Λείψανα του Ιερομάρτυρος σε τάφο κοντά στην είσοδο του προαστείου. Και το μέτρο δεν υπήρξε άκαρπο. Οι μεν χριστιανοί νέοι, ακόμη και οι πιο ζωηροί, ευλαβούμενοι τη μνήμη του Αγίου, έπαυσαν να συμποσιάζουν στη Δάφνη. Η δε ειδωλολατρική νεολαία δεν θεωρούσε τόσο εύκολο, δίσταζε να οργανώνει θορυβώδεις και αισχρές διασκεδάσεις σε μέρος το οποίο ευλαβούνταν τόσο οι χριστιανοί.

Και άλλο καλό προέκυψε από τη μετάθεση εκείνη του Αγίου Λειψάνου. Ο Θεός, η Χάρη του Θεού, έκανε να μην βγαίνουν πλέον χρησμοί στο ναό του Απόλλωνος που ήταν εκεί στη Δάφνη, πράγμα το οποίο λύπησε πολύ τους ιερείς και τους θιασώτες της ειδωλολατρείας. Αντίθετα, όταν ο Ιουλιανός ο Παραβάτης επισκέφθηκε την Αντιόχεια, θέλησε να αποκαταστήσει στη Δάφνη όλη την προηγούμενη λάμψη και επιβολή των ειδώλων και να αποδώσει στο ναό του Απόλλωνος το γόητρο που του είχε αμαυρωθεί. Είχε έλθει στη μεγάλη και περίλαμπρη εκείνη πόλη της Ανατολής, συνοδευόμενος από ολόκληρο επιτελείο μάγων.

Ακολουθούσαν όλοι αυτοί, μαζί με άνδρες πορνοβοσκούς και γυναίκες προαγωγούς. Έφερε δε μαζί του και πολλά αφιερώματα, καθώς και πολλά ζώα, από το αίμα των οποίων, κατά τις θυσίες στον ειδωλολατρικό ναό, σχηματίζονταν ολόκληροι χείμαρροι. Μάταια όμως ο Παραβάτης ζητούσε χρησμό από τον Απόλλωνα. Το μαντείο παρέμενε βουβό. Τι συνέβαινε λοιπόν; Οι ιερείς του Απόλλωνος είπαν ότι ο θεός αυτός δεν θα έδινε χρησμό εφόσον εξακολουθούσαν να υπάρχουν στη Δάφνη τα λείψανα του Βαβύλα. Ο Ιουλιανός τότε διέταξε να επανακομιστούν τα λείψανα κάτω στην πόλη, στον αρχικό τάφο. Αλλά η θεία Δίκη δεν άργησε να εκραγεί.

Κεραυνός που έπεσε στο ναό του Απόλλωνος κατέκαψε την περικαλλή στέγη και το είδωλο του ψευδοθεού. Οι ειδωλολάτρες θέλησαν να επιρρίψουν την ευθύνη στους χριστιανούς, λέγοντας ότι τάχα αυτοί έβαλαν φωτιά. Αλλά αυτός ο ιερέας του ειδωλολατρικού ναού δεν μπόρεσε να αρνηθεί ότι η φωτιά δεν προήλθε από ανθρώπινα χέρια. Και πράγματι, οφθαλμοφανώς η φωτιά ήταν θεόπεμπτη, διότι ενώ αναφλέχθηκε η στέγη και κατακάηκε ολόκληρο το άγαλμα του Απόλλωνος, έμειναν εντελώς άθικτες οι κολώνες οι οποίες στήριζαν την οροφή. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παριστάνει κατά τρόπο χαρακτηριστικό την πολλή θλίψη των ειδωλολατρών, λέγοντας:

«Τὴν μὲν αὐτῶν παρρησίαν ἐξέκοψεν, ἅπασαν δὲ τὴν εὐφροσύνην ἔσβεσε, τοσαύτην δὲ τῆς ἀθυμίας τὴν ἀχλὺν αὐτοῖς κατεσκέδασεν», τόσο λυπήθηκαν, ως εάν πάντες απολώλεσαν οι ναοί, σαν να χάθηκαν όλοι τους οι ναοί. Ιστορικοί δε θα μείνουν οι θρήνοι και οι οδυρμοί, τους οποίους λόγω της καταστροφής εκείνης εξέφρασε σε μια του μονωδία ο περίφημος σοφιστής Λιβάνιος, οδυρμοί τους οποίους με τόση δύναμη καταγέλασε και χτύπησε η ευγλωττία του Ιερού Χρυσοστόμου. Μαζί με τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Βαβύλα, συνεορτάζεται σήμερα η μνήμη τριών παιδιών. Ήταν αδελφοί

νεότατοι κατά την ηλικία, αλλά βράχοι άσειστοι κατά την πίστη, με πολλή αφοσίωση και αγάπη, σύμφωνα και με τις προτροπές της μητέρας τους, προς την άγια μορφή του διδασκάλου τους Βαβύλα. Όταν εκείνος δέσμιος οδηγούνταν στη φυλακή, τα παιδιά τον ακολούθησαν και παρακαλούσαν επίμονα να τα φυλακίσουν και αυτά. Το πράγμα γνωστοποιήθηκε στον αυτοκράτορα Νουμεριανό. Μετά δε μάταιες απόπειρες οι τρεις αδελφοί να αρνηθούν το Χριστό, αποκεφαλίστηκαν και έτσι αναδείχθηκαν ανώτεροι της αντίθεης αυτοκρατορικής επιβολής και άξιοι της Βασιλείας του Θεού.

Η αγάπη είναι, όπως και είναι, η κορυφή και βασιλίδα των αρετών. Το να πάσχει κάποιος κατά Θεόν υπέρ του αγαπωμένου είναι ό,τι ανώτερο, πολυτιμότερο και πλέον επιθυμητό για εκείνον που πραγματικά αγαπά. Γι' αυτό και τα όργανα και οι ενδείξεις του πάθους αυτού, του πάθους της αγάπης, είναι πνευματικά στολίδια και άξια τιμής και ευλάβειας. Τέτοια ήταν τα δεσμά του σήμερα εορταζομένου Αγίου Βαβύλα και σχετικά λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Μέλλοντας λοιπόν ο μακάριος Βαβύλας να σφαγεί, έδωσε την εντολή να ταφεί με τα σίδερα, δείχνοντας ότι εκείνα που θεωρούνται ατιμωτικά, αυτά

γίνονται για το Χριστό, είναι σεμνά και λαμπρά και όχι μόνο δεν πρέπει να τα σκεπάζει κανείς, αλλά να τα έχει για καύχημά του, μιμούμενος τον μακάριο Παύλο, ο οποίος πάνω και κάτω έστρεφε τα στίγματα, τα δεσμά, την αλυσίδα, καυχώμενος για εκείνα για τα οποία άλλοι ντρέπονταν. Οι Άγιοι, καθώς αγαπούσαν τον Χριστό, τα υπέρ του δεσπότου πάθη δέχονταν με πολλή προθυμία και με αυτά χαίρονταν περισσότερο. Και ο μεν λέγει «Χαίρω εν τοις παθήμασί μου», ο δε Λουκάς τα ίδια λέγει για τους υπόλοιπους Αποστόλους, διότι μετά τις πολλές μαστιγώσεις έφευγαν χαίροντες ότι κατηξιώθησαν υπέρ του ονόματος ατιμασθήναι.

Να μη λοιπόν κάποιος από τους απίστους νομίσει ότι αναγκαστικοί ήταν οι άθλοι και οι θλίψεις, τα σύμβολα αυτά των άθλων πρόσταξε ο Άγιος Βαβύλας να ταφούν μαζί με το σώμα, δείχνοντας ότι πολύ τα τιμούσε και τα αγαπούσε για τη στενή του σχέση με την αγάπη του Χριστού. Κείνται λοιπόν με τα λείψανα όλα τα δεσμά και προτρέπουν τους προεστώτες των εκκλησιών, αν χρειαστεί να δεθούν ή να σφαγιαστούν ή οτιδήποτε να πάθουν, όλα με προθυμία και με πολλή ηδονή να τα υπομένουν, ώστε την ελευθερία που ο Θεός μας εμπιστεύθηκε να μην την προδώσουν και να μην την ντροπιάσουν. Την ίδια προτροπή δεν κάνουν και στον καθένα μας;