Saint Abercius of Hierapolis: Miracles, Ministry, and Holiness

Today, October 22, our Church commemorates Saint Abercius, Equal to the Apostles, Bishop of Hierapolis and Wonderworker; the Holy Martyrs Alexander the Bishop, Heraclius, Anna, Elizabeth, Theodota, and Glyceria; the Holy Martyr Zacharias; and the Venerable Rufus and Lot.

Abercius lived in the second century after Christ. He embraced the faith of Christ and lived a blameless life. His teaching was known for its power and fruitfulness. After many appeals from the faithful, he became bishop of Hierapolis in Phrygia, in Asia Minor. His office did nothing to lessen his zeal. It is said that a leader must do more than appear to stand above others: he must truly rise to the responsibility, become a better person, and increase his labors in service. According to the Gospel, a leader does not rule over others but serves them. When Abercius took up his ministry as bishop, he brought other preachers to work alongside him and raised up new ones, so that

the teaching and faith in the living and true God might spread further. Leading his fellow workers in the Gospel, this zealous bishop worked with great success for the souls of his flock. Through his words and miracles, he brought many pagans into the body of Christ. Saint Abercius became known in other provinces too, and people came in groups to hear his teaching and receive his blessing. Through his loving care as bishop, many poor people, widows, and abandoned orphans found their daily food and the other things they needed to live. Reverence for Abercius

grew when he healed Phrygella, the mother of Poplion, the city's chief official. She was blind. When she heard accounts of Bishop Abercius, she wanted to hear him teach. One day, she was led to the square, where he was teaching a large crowd from a raised platform. Her soul was illumined, and her heart opened to receive the heavenly refreshment of the truth. She asked to be taken to the bishop. Seeing her approach, he told those around him to make way. Phrygella said to him, “I thank you for the light your words have shed upon my blind soul. I want to become a Christian.” The bishop was deeply moved.

He laid his hands on her and prayed, calling upon the Lord: “In the name of Jesus Christ, who has mercy on those who have gone astray and gives sight to the blind, may your bodily eyes see, just as the eyes of your soul have been opened.” At once she was healed and regained her sight. The people were astonished and deeply moved. Phrygella joyfully glorified God and thanked His servant, through whom the miracle had taken place. The Christians present glorified the true God. Some of the pagans came to believe, while others began to reflect and prepare to embrace fully a faith whose preachers showed such love for humanity and such power.

Saint Abercius extended his good work as far as Rome. He went there by the will of God, longing to venerate the place where the foremost Apostles, Peter and Paul, had shed their blood as martyrs. Through his preaching and holiness, more people there received the Gospel. Still more came to faith when his prayers freed Lucilla, the sixteen-year-old daughter of the emperor of that time, from an unclean demon. He then traveled through Syria, first to Antioch, then to Apamea and other cities, teaching the Orthodox faith and opposing the heresy of Marcion. From there he crossed the Euphrates and went to Nisibis and other parts of Mesopotamia.

He had heard that this heresy was present there as well, and through the power of his words and his life pleasing to God, he restored peace to the Churches wherever he went. He then returned to Asia Minor, traveling through Cilicia, Lycaonia, Pisidia, and Synnada in Phrygia, before finally reaching Hierapolis, the seat of his bishopric. His flock, who had missed him, welcomed him with great joy. Although Abercius had endured the strain of constant preaching and very long journeys, he sought no rest. With his usual zeal, he resumed his pastoral work: preaching the word of truth, baptizing catechumens, freeing those afflicted by demons, and healing every kind of illness.

Once, when he climbed a high mountain with many others, they grew thirsty. He knelt and prayed, and wonderfully sweet water sprang forth. They all drank and were refreshed, and they called that place the Place of Kneeling. As the time drew near for the Saint to depart this world, he saw the Lord in a vision. The Lord said to him, “The time has come, Abercius, for you to rest from your many labors.” He awoke, told his brethren about the vision, and said that he would soon go to the Lord. He counseled the priests, deacons, and most respected laypeople of his flock to live in harmony and peace, caring for the good of the Church and the salvation of their souls.

He also urged them to choose his successor. Grieving at the thought of losing their teacher and shepherd, they elected the Church’s chief priest as their next bishop. The Saint blessed and ordained him. Then, after praying and calling upon God’s mercy, Abercius entrusted his blessed soul into the hands of the Lord.

“Godlike in your life, you received the gift bestowed upon the Apostles; through wondrous deeds, Abercius, you confirmed the glory of the truth for those who welcomed you.” With these words, the hymn of praise to Saint Abercius gives us a brief picture of his life and work.

It was a great work, equal to that of an Apostle. It rested on his Godlike way of life and his holiness, as well as on a special gift like the one the Apostles received. That gift included the power to work miracles, which confirmed the truth of what he preached. We may lack this particular gift for missionary work.

Perhaps Christ and His Church do not call us to be teachers and missionaries.

But the first task belongs to all of us: through metanoia, through repentance, to come to live a Godlike life and, always by the grace of God, to grow in holiness. This should be our deepest concern: that the work of bringing the faith takes place within us, moves forward, and bears fruit.

Whether we remain silent or speak humbly, we will truly and fruitfully proclaim Christ. Without even setting out to do so, we will become missionaries. Otherwise, if we are blind but think we can see, and try to teach others, the words of Christ will apply to us: “If the blind lead the blind, both will fall into a pit.” That is why Saint Gregory the Theologian advises us: “We must first be cleansed, and then cleanse others; become wise, and then make others wise; become light, and then give light; draw near to God, and then bring others near; become holy, and then make others holy.” But who can say they have reached such a high state? And what should we do when something needs to be said? When it is necessary, let us speak, but with an awareness of our unworthiness. As Abba Isaac says, let us speak as learners, without claiming authority, judging ourselves and, if possible, with tears, in the hope that God will have mercy on us and on others.

Σήμερα, 22 του μηνός Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη του Ισαποστόλου Αβερκίου, Επισκόπου Ιεραπόλεως του Θαυματουργού, των Αγίων Μαρτύρων Αλεξάνδρου, Επισκόπου, Ηρακλείου, Άννης, Ελισάβετ, Θεοδότης και Γλυκερίας, του Αγίου Μάρτυρος Ζαχαρίου και των Οσίων Ρούφου και Λωτ.

Ο Αβέρκειος έζησε κατά το δεύτερο μετά Χριστόν αιώνα. Δέχτηκε την πίστη του Χριστού και έδειξε άμεμπτη ζωή, διακρίθηκε δε για τη δύναμη και καρποφορία της διδασκαλίας του. Μετά από πολλές παρακλήσεις του πιστού λαού ανέβηκε στον επισκοπικό θρόνο της Ιεραπόλεως της Φρυγίας της Μικράς Ασίας. Το αξίωμα δεν ελάττωσε το ζήλο του. Λέγεται ότι ο άρχοντας δεν αρκεί να φαίνεται επάνω, αλλά οφείλει και να είναι πραγματικά επάνω. Να είναι ανώτερος άνθρωπος και να αυξάνει τους κόπους της διακονίας του. Κατά το Ευαγγέλιο ο άρχοντας δεν είναι εξουσιαστής, αλλά διάκονος. Ο Αβέρκειος φρόντισε με την ανάληψη της επισκοπικής διακονίας να πάρει κοντά του και άλλους κήρυκες, να αναδείξει δε και νέους, για να

να απλωθεί περισσότερο η διδασκαλία και η πίστη στον ζώντα και αληθινό Θεό. Επικεφαλής των συνεργατών του Ευαγγελίου, ο ζηλωτής Επίσκοπος εργάστηκε με πολλή επιτυχία για τις ψυχές του ποιμνίου του, το οποίο αύξησε με το λόγο και τα θαύματά του, προσελκύοντας πολλούς ειδωλολάτρες και καθιστώντας τους μέλη του σώματος του Χριστού. Η φήμη του Αγίου Αβερκίου διαδόθηκε και σε άλλες επαρχίες, από όπου έρχονταν κατά ομάδες για να ακούσουν τη διδασκαλία του και να πάρουν την ευλογία του. Ακόμη, με τις φιλόστοργες επισκοπικές του φροντίδες, πολυάριθμοι φτωχοί, χήρες και ορφανά εγκαταλελειμμένα έβρισκαν την καθημερινή τους τροφή και τα άλλα αναγκαία για τη συντήρησή τους. Την ευλάβεια προς το πρόσωπο του Αβερκίου

μεγάλωσε η θεραπεία της Φρυγέλλας, η οποία ήταν μητέρα του πρώτου άρχοντα της πόλεως, του Ποπλίωνος. Αυτή ήταν τυφλή και, καθώς άκουσε τις διηγήσεις για τον επίσκοπο Αβέρκιο, θέλησε να τον ακούσει να διδάσκει. Έτσι, κάποια μέρα την οδήγησαν στην πλατεία, όπου από κάποιο υψηλό βήμα δίδασκε τους πολλούς ακροατές του. Η ψυχή της τυφλής φωτίστηκε και η καρδιά της άνοιξε και δεχόταν την ουράνια δροσιά της αλήθειας. Παρακάλεσε να την πάνε στον Επίσκοπο. Εκείνος την είδε να πλησιάζει και είπε σε αυτούς που ήταν γύρω του να παραμερίσουν. Η Φρυγέλλα είπε τότε προς αυτόν: «Ευχαριστώ για το φως με το οποίο οι λόγοι σου καταύγασαν την τυφλή μου ψυχή. Θέλω να γίνω χριστιανή». Συγκινήθηκε ο Επίσκοπος.

Έβαλε πάνω της τα χέρια και, προσευχόμενος, επικαλέστηκε τον Κύριο και είπε: «Εν ονόματι του Ιησού Χριστού, ο οποίος ελεεί τους πλανεμένους και φωτίζει τους τυφλούς, άσε να βλέψουν οι οφθαλμοί του σώματός σου, καθώς ανέβλεψαν οι οφθαλμοί της ψυχής σου». Και αμέσως η τυφλή θεραπεύτηκε και βρήκε το φως της. Η εντύπωση που προκλήθηκε ήταν μεγάλη και η συγκίνηση ανέκφραστη. Η Φρυγέλλα δοξολογούσε με ενθουσιασμό το Θεό και ευχαριστούσε τον λειτουργό του με τον οποίο έγινε το θαύμα. Οι παριστάμενοι χριστιανοί δόξαζαν τον αληθινό Θεό, από δε τους ειδωλολάτρες άλλοι πίστεψαν και άλλοι άρχισαν να προβληματίζονται και να προετοιμάζονται για την ολοκληρωτική αποδοχή της πίστεως, της οποίας οι κήρυκες ήταν τόσο φιλάνθρωποι αλλά και τόσο δυνατοί.

Ο Άγιος Αβέρκειος επέκτεινε την ευεργετική του δράση μέχρι και αυτή τη Ρώμη. Πήγε εκεί με το θέλημα του Θεού και με πόθο να προσκυνήσει τον τόπο ο οποίος δέχθηκε τα μαρτυρικά αίματα των πρωτοκορυφαίων Αποστόλων, Πέτρου και Παύλου. Εκεί, με το κήρυγμα και την αγιότητά του, το Ευαγγέλιο είχε νέες κατακτήσεις, οι οποίες έγιναν ακόμη περισσότερες όταν με την προσευχή του απαλλάχθηκε από ακάθαρτο δαιμόνιο η δεκαεξάχρονη θυγατέρα του τότε Αυτοκράτορα, η Λουκίλλα. Μετά πήγε στη Συρία, πρώτα στην Αντιόχεια, έπειτα στην Απάμεια και τις υπόλοιπες πόλεις, διδάσκοντας σε αυτές την Ορθόδοξη Πίστη και πολεμώντας την αίρεση του Μαρκίωνος. Από εκεί πέρασε τον Ευφράτη ποταμό και πήγε στη Νίσιβη και άλλα μέρη της Μεσοποταμίας.

Άκουσε ότι και εκεί υπήρχε η αίρεση αυτή και ειρήνευε παντού τις εκκλησίες με τη δύναμη των λόγων του και τη θεάρεστη διαγωγή του. Από εκεί επέστρεψε στη Μικρά Ασία, πήγε στην Κιλικία, στη Λυκαονία, στην Πισιδία, στα Σύνναδα της Φρυγίας και τελικά έφτασε στην έδρα της Επισκοπής του, την Ιεράπολη. Το ποίμνιό του, που τον είχε στερηθεί, τον υποδέχθηκε με πολλή αγαλλίαση. Μολονότι δε ο Αβέρκειος είχε υποβληθεί σε τόσους κόπους συνεχούς κηρύγματος και μακρότατης οδοιπορίας, χωρίς να ζητήσει ανάπαυση, άρχισε ξανά, με το συνηθισμένο του ζήλο, το ποιμαντικό του έργο, κηρύττοντας το Λόγο της Αληθείας, βαπτίζοντας τους κατηχουμένους, θεραπεύοντας τους δαιμονισμένους και γιατρεύοντας κάθε ασθένεια.

Κάποτε που ανέβηκε σε ένα ψηλό βουνό μαζί με πολλούς άλλους, δίψασαν. Τότε γονάτισε, προσευχήθηκε και ανέβλυσε γλυκύτατο νερό, από το οποίο ήπιαν και ευφράνθηκαν όλοι και ονόμασαν τον τόπο εκείνο τόπο γονυκλισίας. Όταν πλησίασε ο καιρός της από τον κόσμο αυτό εκδημίας του Αγίου, είδε σε όραμα τον Κύριο, ο οποίος του είπε: «Ήρθε ο καιρός, Αβέρκιε, να αναπαυθείς από τους πολλούς σου κόπους». Σηκώθηκε από τον ύπνο, φανέρωσε την οπτασία στους αδελφούς του και τους είπε ότι έμελλε να απέλθει προς τον Κύριο. Στους Πρεσβυτέρους, Διακόνους και τους πιο έγκριτους από τους λαϊκούς του ποιμνίου του έδωσε συμβουλές να ζουν με ομόνοια και ειρήνη, φροντίζοντας για το καλό της Εκκλησίας και τη σωτηρία των ψυχών τους.

Προέτρεψε δε να εκλέξουν το διάδοχό του. Εκείνοι λυπήθηκαν και θρήνησαν για τη στέρηση του διδασκάλου και ποιμένα τους, ψήφισαν δε ως μελλοντικό τους επίσκοπο τον Αρχιπρεσβύτερο της Εκκλησίας, τον οποίο ο Άγιος ευλόγησε και χειροτόνισε. Μετά, αφού προσευχήθηκε και επικαλέστηκε το έλεος του Θεού, παρέδωσε τη μακάρια ψυχή του στα χέρια του Κυρίου.

Θεοειδή, της των Αποστόλων κατετρύφησας δωρεάς, έργοις παραδόξοις, Αβέρκιε, πιστούμενος αληθείας δόξαν τοις δεξαμένοις σε. Με αυτά το μεγαλυνάριο του Αγίου Αβερκίου μας σκιαγραφεί με λίγα λόγια την προσωπικότητα και το έργο του.

Έργο πολύ μεγάλο, έργο ίσο Αποστόλου, το οποίο στηριζόταν στο θεοειδή βίο του, στην αγιότητα της ζωής του, αλλά και στο ειδικό χάρισμα, στη δωρεά που έλαβαν οι Απόστολοι, μέσα στην οποία ήταν και το χάρισμα της θαυματουργίας, με το οποίο πιστοποιούσε την αλήθεια αυτών που κήρυττε. Εμείς ίσως στερούμαστε αυτό το ειδικό ιεραποστολικό χάρισμα.

Ίσως δεν μας καλεί ο Χριστός και η Εκκλησία του να κάνουμε το διδάσκαλο και ιεραπόστολο.

Για όλους μας είναι το πρώτο, δηλαδή το να αποκτήσουμε με τη μετάνοια το θεοειδή βίο, το να επιτύχουμε, πάντα με τη χάρη του Θεού, τον αγιασμό μας. Αυτός θα πρέπει να είναι ο καημός μας. Να γίνει, να προχωρήσει, να επιτύχει η ιεραποστολή στον εαυτό μας.

Είτε σιωπούμε είτε ταπεινά ομιλούμε, θα κηρύξουμε αληθινά και με επιτυχία Χριστό και χωρίς να θέλουμε θα είμαστε ιεραπόστολοι. Διαφορετικά, εάν δηλαδή ενώ είμαστε τυφλοί, νομίζουμε ότι βλέπουμε και προσπαθούμε να κάνουμε το δάσκαλο στους άλλους, θα ισχύσουν τα λόγια του Χριστού: «Τυφλός δε τυφλόν εάν οδηγεί, αμφότεροι εις βόθυνον πεσούνται». Γι' αυτό ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος συμβουλεύει: «Καθαρθήναι δει πρώτον, είτα καθάραι, σοφισθήναι και ούτως σοφίσαι, γενέσθαι φως και φωτίσαι, εγγίσαι Θεώ και προσαγαγείν άλλους, αγιασθήναι και αγιάσαι». Ποιος όμως μπορεί να πει ότι έφτασε σε αυτή την υψηλή κατάσταση και τι θα γίνει όταν χρειάζεται κάτι να ειπωθεί; Όταν είναι ανάγκη, ας μιλήσουμε, αλλά με τη συναίσθηση της αναξιότητάς μας. Ας μιλάμε, όπως λέγει ο Αββάς Ισαάκ, ως μαθητές και όχι με αυθεντία, κατακρίνοντας τον εαυτό μας και, αν είναι δυνατόν, με δάκρυα, με την ελπίδα ότι ο Θεός θα ελεήσει και εμάς και τους άλλους.