Prophet Zechariah, John the Baptist, and the Call to Holiness

Today, September 5, our Church commemorates the Holy Prophet Zechariah, father of the Honorable Forerunner; Saint Audaeus, bishop and martyr; and the holy martyrs Medemnos, Urbanus, Theodore, and their fellow sufferers, eighty priests and deacons.

The Prophet Zechariah, whom we celebrate today, lived when Herod, called the Great, ruled Judea. He was a priest of the division of Abijah, though some say he was a high priest. His wife, Elizabeth, was a descendant of Aaron. Both were faithful to God and lived according to the law and the commandments of the Lord. They had no child because Elizabeth was barren. The years passed, and when Zechariah’s division came to serve and he was carrying out his priestly duties before God,

he was chosen by lot, as was customary in assigning priestly duties, to enter the Temple of the Lord and offer incense. It would have been September. While he offered incense, the whole crowd was praying outside. Then an angel of the Lord appeared to him. As the angel himself said, he was the Archangel Gabriel. Zechariah was troubled at the sight of him and overcome with fear. But the angel reassured him: “Do not be afraid, Zechariah. Your prayer has been heard. Your wife Elizabeth will bear you a son, and you shall name him John. You will have joy and gladness, and many will rejoice at his birth.”

“He will be great before the Lord. He will be filled with the Holy Spirit even from his mother’s womb, and he will turn many Israelites back to the Lord their God. He will go before the Lord in the spirit and power of the Prophet Elijah, preparing the people to receive Him.” Zechariah was shaken by this announcement, and he doubted it. Along with Elizabeth’s barrenness, they now faced old age. Yet his doubt did not thwart God’s will. The Archangel Gabriel told Zechariah that, as a punishment, he would be unable to speak until the angel’s words came to pass. Meanwhile, the people waiting for Zechariah

wondered why he was taking so long inside the Temple. When he came out, he could not speak to them, and they understood that he had seen a vision there. He made signs to them but remained speechless. When his days of service in the Temple were over, he returned to his home in the hill country, and Elizabeth conceived. She welcomed the Virgin Mary, her first cousin, into her home, and Mary stayed with her during the last three months of her pregnancy. Nine months after conceiving, Elizabeth gave birth to a son. Her neighbors and relatives heard the news and welcomed it as a sign of God’s great mercy toward her.

They rejoiced with her. Eight days later, at the child’s circumcision, the relatives wanted to name him Zechariah after his father. But Elizabeth said, “No, he shall be called John.” They replied that no one in her family had that name. They asked Zechariah by signs what he wanted his son to be called; it seems he had also become deaf. The elder asked for a small writing tablet and wrote, “His name is John.” Everyone was amazed. At once he was able to speak again. Filled with the Holy Spirit, he began praising God, saying:

“Blessed is the Lord God of Israel, for He has come to His people and redeemed them. For our sake He has raised up a mighty Savior from the house of His servant David, just as He spoke centuries ago through His holy prophets. Through Him, He will save us from our enemies and from the power of all who hate us.”

“He has shown mercy to our fathers and fulfilled His holy covenant. He has kept the oath He swore to our father Abraham: to count us worthy, once delivered from the hands of our enemies, to worship Him as people who belong to Him and do what is right before Him all our days. And you, my child,”

“will be called a prophet of the Most High God. You will go before the Lord to prepare His way, making known to His people salvation through the forgiveness of their sins, because our God is full of mercy.”

“He has caused a light from on high to dawn upon us, to shine on those who live in darkness and the shadow of death, and to guide our feet into the way of peace.” According to the tradition recounted here, the holy Prophet Zechariah was killed by the Jews at Herod’s command, between the altar and the sanctuary, for these reasons. First, he proclaimed that the Lady Theotokos (God-bearer) was both Mother and Virgin. Second, as a consequence of this,

he instructed the Theotokos, after the birth of Christ, to remain in the place assigned to the virgins. Third, during the killing of the infants, Herod’s men sought his son John but could not find him, because he and his mother were hiding in a cave beyond the Jordan River. The holy relic of this prophet was found in 409 AD, during the reign of Emperor Theodosius the Younger, in the village of Kophar near Eleutheropolis in Palestine. He wore a white garment, a golden mitre on his head, and golden sandals on his feet, just as when he had been serving God at the altar. Now, it is said,

the relic is in Italy. Its discovery is celebrated on February 11.

The doubt that the Prophet Zechariah once felt reminds us that the Saints were people like us. They did not all begin life as Saints; not all were sanctified from their mothers’ wombs. Some showed lesser or greater weaknesses, and others had been great sinners. But they did not remain as they were. Through metanoia, through repentance, they moved forward. They walked the longest road a human being can walk: from Hades to Paradise, or from the devil to God. In the end, through faith and repentance,

they came to Christ. Held in the embrace of the risen God-Man, Christ, who had ascended to heaven, the Saints rose with Him and ascended with Him. But first they had been crucified with Him and had become like Him in His death. They also became like Him in the life they lived, following the path that led through His Resurrection and the Ascension. In this way, they lived out Christ’s life in themselves: the life of the One who conquered sin, death, and the devil. By God’s grace and through their own struggle, they were united to Christ and made Christlike. Thus they fulfilled what God had set

as the purpose of human existence. They became gods by grace, God-men by grace, and Christs by grace. In this sense, every Saint lives out Christ’s life anew. This is the calling of every Christian too, according to the measure of each one’s faith. The whole life of the Church, and all its daily services, continually invite us to do this: to live out Christ’s life together with the Saint we commemorate that day, living in prayer and grace, and taking part in the life and works of the Saints as they took part in the life and works of Christ.

“Imitate me, as I also imitate Christ.” This is what the holy Apostle commands me, you, and every one of us, for we have all been called to holiness, to a holy way of living, to a holy life.

Σήμερα, 5 του μηνός Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη του Αγίου Προφήτου Ζαχαρίου, πατρός του Τιμίου Προδρόμου, του Αγίου Μάρτυρος Αυδαίου Επισκόπου και των Αγίων Μαρτύρων Μεδήμνου, Ουρβανού, Θεοδώρου και των συναθλητών τους, ογδόντα ιερέων και διακόνων.

Ο σήμερα εορταζόμενος προφήτης Ζαχαρίας έζησε κατά την εποχή κατά την οποία βασιλέας στην Ιουδαία ήταν ο Ηρώδης, ο επιλεγόμενος Μέγας. Ήταν ιερέας από την ιερατική τάξη του Αβιά, αν και μερικοί λέγουν ότι ήταν αρχιερέας. Η σύζυγός του λεγόταν Ελισάβετ, ήταν δε απόγονος του Ααρών. Και οι δυο ήταν άνθρωποι πιστοί στο Θεό και η ζωή τους ήταν σύμφωνη με το νόμο και τις εντολές του Κυρίου. Δεν είχαν παιδί, διότι η Ελισάβετ ήταν στείρα. Είχαν περάσει τα χρόνια και όταν κάποτε ήρθε η σειρά να εφημερεύσει η τάξη του Ζαχαρίου και αυτός εκτελούσε τα ιερατικά του καθήκοντα προς το Θεό,

συνέβη να του ανατεθεί με κλήρο, όπως συνηθιζόταν να μοιράζονται τα ιερατικά καθήκοντα, να μπει στο Ναό του Κυρίου, θα ήταν μήνας Σεπτέμβριος, και να προσφέρει θυμίαμα. Όλο το πλήθος του λαού, την ώρα του θυμιάματος, προσευχόταν έξω. Τότε εμφανίστηκε σε αυτόν ένας άγγελος Κυρίου, ο οποίος, καθώς ο ίδιος είπε, ήταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Ο Ζαχαρίας ταράχτηκε όταν τον είδε και τον κυρίευσε φόβος. Ο άγγελος όμως τον καθησύχασε. «Μη φοβάσαι, Ζαχαρία», του είπε, «διότι η προσευχή σου εισακούστηκε και η γυναίκα σου Ελισάβετ θα σου γεννήσει γιο και θα του δώσεις το όνομα Ιωάννης. Θα νιώσεις χαρά και αγαλλίαση και θα χαρούν πολλοί για τη γέννησή του.

Ενώπιον του Κυρίου θα είναι μέγας. Θα είναι γεμάτος με Πνεύμα Άγιο ήδη από την κοιλία της μητέρας του και θα κάνει πολλούς Ισραηλίτες να επιστρέψουν στον Κύριο το Θεό τους. Θα προπορευθεί στο έργο του Κυρίου με το Πνεύμα και τη δύναμη του Προφήτου Ηλία, θα ετοιμάσει το λαό να υποδεχθεί τον Κύριο». Ο Ζαχαρίας σκύθησε με το άγγελμα, αλλά και δυσπίστησε. Τώρα πλέον, τώρα που κοντά στη στείρωση υπήρχαν και τα γεράματα, η δυσπιστία αυτή δεν ματαίωσε τη βουλή του Θεού, αλλά ο Αρχάγγελος Γαβριήλ δήλωσε μόνο προς τον Ζαχαρία ότι για τιμωρία του θα έμενε βουβός μέχρι την πραγματοποίηση των λόγων του. Εν τω μεταξύ, ο λαός που περίμενε το Ζαχαρία

απορούσε για την αργοπορία του μέσα στο ναό. Όταν βγήκε, δεν μπορούσε να τους μιλήσει και κατάλαβαν ότι μέσα στο ναό είχε δει κάποιο όραμα. Εκείνος τους έκανε νοήματα και παρέμενε άλαλος. Όταν τελείωσαν οι ημέρες της υπηρεσίας του στο ναό, επέστρεψε στην πατρίδα του, την Ορεινή, και η Ελισάβετ συνέλαβε. Αυτή υποδέχτηκε στο σπίτι της την Παρθένο Μαρία, η οποία ήταν πρώτη της εξαδέλφη και τη συμπαραστάθηκε κατά τους τρεις τελευταίους μήνες της κυοφορίας της. Εννέα μήνες μετά τη σύλληψη, η Ελισάβετ γέννησε γιο. Το γεγονός αναγγέλθηκε και χαιρετίστηκε από τους γείτονες και συγγενείς της ως ένδειξη μεγάλου ελέους του Θεού προς αυτήν.

Χαίρονταν μαζί της. Μετά οκτώ μέρες, κατά την τελετή της περιτομής του παιδιού, οι συγγενείς ήθελαν να του δώσουν το όνομα Ζαχαρίας, όπως λεγόταν ο πατέρας του, αλλά η Ελισάβετ είπε: «Όχι, θα ονομαστεί Ιωάννης». Εκείνοι της είπαν ότι κανένας στη συγγένειά της δεν είχε το όνομα αυτό. Με νοήματα ρώτησαν τον Ζαχαρία, φαίνεται ότι είχε γίνει και κουφός, πώς αυτός θα ήθελε να ονομαστεί ο γιος του. Ο γέροντας ζήτησε και πήρε μια μικρή πλάκα και έγραψε: «Ιωάννης είναι το όνομά του», και όλοι απόρησαν. Αμέσως το στόμα του άνοιξε, λύθηκε η γλώσσα του, άρχισε να ομιλεί, γεμάτος δε Πνεύμα Άγιο δοξολογούσε το Θεό λέγοντας:

«Είναι ευλογημένος ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, διότι ήλθε και λύτρωσε το λαό Του. Για χάρη μας έστειλε ένα δυνατό σωτήρα από τη γενιά του Δαβίδ του δούλου Του, όπως ακριβώς είχε πει αιώνες πριν με το στόμα των Αγίων Προφητών Του. Με αυτόν θα μας σώσει από τους εχθρούς μας και από την εξουσία όλων όσων μας μισούν.

Έδειξε την ευσπλαχνία Του στους πατέρες μας και εκπλήρωσε την Αγία Διαθήκη Του. Τήρησε τον όρκο που έδωσε στον πατέρα μας τον Αβραάμ να μας αξιώσει, αφού γλιτώσουμε από τα χέρια των εχθρών μας, να Τον λατρεύουμε σαν άνθρωποι που Του ανήκουμε και κάνουμε το σωστό ενώπιόν Του σε όλη μας τη ζωή. Και εσύ, παιδί μου,

της του Υψής του Θεού. Θα προπορευτείς πριν από τον Κύριο για να ετοιμάσεις το δρόμο Του, κάνοντας γνωστή στο λαό Του τη σωτηρία με τη συγχώρηση των αμαρτιών τους, επειδή ο Θεός μας είναι γεμάτος ευσπλαχνία.

Έκανε να ανατείλει για μας ένα φως από ψηλά, για να φωτίσει αυτούς που ζουν στο σκοτάδι και κάτω από τη σκιά του θανάτου και να οδηγήσει τα βήματά μας στον δρόμο της ειρήνης». Ο θείος αυτός προφήτης Ζαχαρίας φονεύτηκε από τους Ιουδαίους κατά προσταγή του Ηρώδου στο μέσο του θυσιαστηρίου για τις εξής αιτίες. Πρώτον, επειδή κήρυττε την Κυρία Θεοτόκο ότι είναι μαζί Μητέρα και Παρθένος. Δεύτερον, για το ότι, συνεπεία του προηγουμένου,

πρόσταξε τη Θεοτόκο μετά τη γέννηση του Χριστού να παραμένει στον τόπο που ήταν διορισμένος να στέκονται οι Παρθένες και τρίτον, διότι ο γιος του Ιωάννης κατά τον καιρό της βρεφοκτονίας ζητούνταν και δεν βρισκόταν, διότι με τη μητέρα του κρυβόταν πέρα από τον Ιορδάνη ποταμό σε σπήλαιο. Το Ιερό Λείψανο του Αγίου Αυτού Προφήτου βρέθηκε κατά τους χρόνους του Βασιλέα Θεοδοσίου του Νέου, το 409 μ.Χ., στο χωριό Κοφάρ της Ελευθερουπόλεως της Παλαιστίνης. Φορούσε λευκό ένδυμα, μίτρα χρυσή στην κεφαλή και σανδάλια χρυσά στα πόδια, καθώς βρισκόταν στο θυσιαστήριο όταν λειτουργούσε στο Θεό. Τώρα δε, καθώς λέγεται,

βρίσκεται στην Ιταλία. Η δε εύρεσή του εορτάζεται κατά την 11η Φεβρουαρίου.

Η κάποτε δυσπιστία του σήμερα εορταζομένου προφήτου Ζαχαρίου μας δίνει την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι οι Άγιοι ήταν άνθρωποι σαν και εμάς. Όλοι δεν ήταν ευθύς εξ αρχής Άγιοι, όλοι οι Άγιοι δεν ήταν ηγιασμένοι εκ κοιλίας μητρός. Κάποιοι παρουσίασαν μικρές ή μεγαλύτερες αδυναμίες, άλλοι υπήρξαν μεγάλοι αμαρτωλοί. Όμως δεν σταμάτησαν εκεί, αλλά με τη μετάνοια προχώρησαν. Βάδισαν τον πιο μακρύ δρόμο που μπορεί να βαδίσει ένα ανθρώπινο ον, τον δρόμο από τον Άδη μέχρι τον Παράδεισο ή από το Διάβολο μέχρι το Θεό. Τελικά, με την πίστη και τη μετάνοια

κατέληξαν στον Χριστό. Κρατούμενοι στην αγκαλιά από τον Αναστημένο και αναληφθέντα Θεάνθρωπο, οι Άγιοι αναστήθηκαν μαζί Του και αναλήφθηκαν με Αυτόν. Προηγουμένως όμως είχαν σταυρωθεί μαζί Του και έγιναν όμοι με Αυτόν ως προς το θάνατο, αλλά επίσης όμοι με Αυτόν με τη ζωή την οποία έζησαν μέχρι την Ανάσταση και την Ανάληψη. Με αυτόν τον τρόπο επανέλαβαν στον εαυτό τους το Χριστό, επανέλαβαν τον νικητή της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου. Με τη χάρη του Θεού και το δικό τους αγώνα ενσωματώθηκαν στον Χριστό και χριστοποιήθηκαν. Έτσι κατόρθωσαν να πραγματοποιήσουν αυτό το οποίο έθεσε ο Θεός

σκοπό της ανθρώπινης υπάρξεως. Έγιναν θεοί κατά χάριν, θεάνθρωποι κατά χάριν και Χριστοί κατά χάριν. Τελικά, κάθε Άγιος είναι ο Χριστός επαναλαμβανόμενος. Στην πραγματικότητα αυτό είναι και κάθε Χριστιανός, αλλά κατά το μέτρο της πίστεώς του. Όλη δε η ζωή της Εκκλησίας, όλες οι καθημερινές ακολουθίες της, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διαρκής πρόσκληση σε αυτό, να επαναλαμβάνουμε κι εμείς τη ζωή του Χριστού μαζί με τον Άγιο που εορτάζουμε εκείνη τη μέρα, ζώντας μέσα στην προσευχή και τη χάρη, βιώνοντας τη ζωή και τα έργα των Αγίων όπως εκείνοι βίωσαν τη ζωή και τα έργα του Χριστού.

«Μιμηταί μου γίνεσθε καθώς καγώ Χριστού». Αυτό παραγγέλλει ο Θείος Απόστολος και σε μένα και σε σένα και στον καθένα μας, διότι όλοι έχουμε κληθεί στην Αγιότητα, στην Αγία Πολιτεία, στην Αγία Ζωή.