November 19 Saints, Martyrs, and the Power of Prayer

Today, November 19, our Church commemorates Saint Obadiah the Prophet; Saint Barlaam the Martyr; Saint Azes the Martyr; the 150 soldier martyrs; the wife and daughter of the prefect Aquilinus, who came to believe in Christ through Saint Azes; the twelve soldier martyrs; Saint Agapios the Martyr; Saint Heliodorus the Martyr of Magydos in Pamphylia; the martyrs Anthimos, Thalelaos, Christophoros, Euphemia, and their children; Saint Pacharios; and Venerable Barlaam, abbot of the Russian Cave Monastery.

The Prophet Obadiah came from Shechem and lived eight hundred years before Christ. His name means “servant of the Lord” or “one who confesses.” He had served Ahab, king of Samaria, as steward and, as Holy Scripture expressly says, he feared God greatly. When Jezebel was killing the prophets of the Lord, Obadiah took a hundred prophets, hid them in a cave in groups of fifty, and supplied them with bread and water. Later he served King Ahaziah. Ahaziah had sent to the glorious Prophet Elijah

two captains, each commanding fifty men, to tell him to come down from the mountain and go to the king. Through the prophet’s prayer, fire fell from heaven and consumed both captains and their hundred men. Ahaziah sent Obadiah himself as a third captain to plead with Elijah and bring him to the king. Elijah had compassion on Obadiah because he approached him with humility: falling at his feet, Obadiah begged him not to call down fire upon him, but to come down and go to the king. The prophet did so, as the Book of Kings relates. From then on, Obadiah left the king’s service, followed the Prophet Elijah, served him, and became his disciple. He

prophesied many things. When he died, he was buried in the tomb of his fathers.

Saint Barlaam the Martyr came from Antioch in Syria. In his old age, he confessed Christ and was brought before the prefect of Antioch, whom he faced with remarkable courage. When he refused to sacrifice to the idols, they beat him with ox sinews and then tore out his nails. Next they led him to an altar of the idols and ordered him to hold out his hand over it. They placed burning coals and incense in his hand. The ruler thought the elder would not bear the heat and would drop the coals and incense, making it appear that he had offered a sacrifice to the idols. But this brave champion of Christ

kept his hand still until the fire burned through his flesh. He chose to let his hand burn rather than move it and appear to the unbelievers to have offered incense and sacrifice to the demons. In this torment he gave his soul into God’s hands and received from Him the crown of martyrdom.

The Martyr Azes lived during the reign of Emperor Diocletian. He came from Isauria and had been a soldier. After leaving military service, he lived in the wilderness, where he performed many miracles and healings. Some hunters revealed his whereabouts, and a detachment of soldiers was sent to arrest him. In the wilderness the soldiers grew thirsty. The Saint took pity on them and, through his prayer, water sprang forth for them to drink. Because of this miracle, many came to believe in Christ. Azes was then brought before Diocletian, where he confessed his Christian faith. He and the 150 soldiers who had come to believe in Christ through his miracle were handed over to the prefect Aquilinus.

The prefect subjected Azes to many tortures. Then they bound him to a wheel and lit a fire beneath it. Miraculously, the fire went out, and the Saint remained unharmed. Seeing this miracle, the ruler’s wife and daughter came to believe in Christ. He ordered the 150 soldiers, his wife, and his daughter to be beheaded first. Then he had the Saint beaten and beheaded. Thus they all received the unfading crowns of martyrdom.

Saint Heliodorus the Martyr lived during the reign of Emperor Aurelian, who ruled from AD 270 to 276. He came from the city of Magydos, where Aetius was governor. The Saint preached Christ there openly and was reported to the governor. When flattery failed to persuade him to sacrifice to the idols, they hung him up, tore his sides with iron claws, and burned him with flaming torches. The pain was so severe that he nearly lost heart. But he prayed, called upon the name of Christ, and said, “Lord Jesus Christ, help me.” At once a voice came from heaven

and said to him, “Do not be afraid, for I am with you.” The men holding the torches heard the voice and saw four angels preventing them from torturing the Saint. They came to believe in the Lord and rebuked the governor. For this they were thrown into the sea and received the crowns of martyrdom. Aetius then ordered a bronze figure of a bull to be heated red hot and the Martyr to be thrown inside it. Once inside, the Saint prayed and, O wonder, the burning metal immediately grew cool. The Martyr remained unharmed and sang hymns from within. When the governor heard him singing, he was astonished.

He came closer and saw that the bronze, which had been red hot only moments before, had grown cool. He said to the Saint, “Wicked man, your sorcery has won again.” “My ‘sorcery,’” the Martyr replied, “is my Christ. But give me three days to consider what I should do.” The Saint was granted the time he asked for and went to the temple called the Pantheon, which housed all the idols. There he prayed, and at once an earthquake struck, toppling and shattering every idol. When the governor learned of this, he ordered the Saint to be hung up and red-hot nails driven into his head. As this champion of Christ felt the intense pain,

he again called on God for help, and the unbearable pain was eased. Next they ordered his hands and feet to be fastened in a wooden torture device, then placed him in a large, red-hot pan. The Martyr stood there praying. He even urged those present to enter it, assuring them that they too would remain unharmed. Many trusted his words and stepped in. When they were unharmed, just as the Saint had said, they came to believe in Christ, saying, “Truly, great is the God of the Christians.” More tortures followed, including the cutting of his tongue and a beating that lasted for hours.

Through them all, the Martyr remained steadfast in his faith. Finally, they put a bridle on him and dragged him outside the city to the place of his execution. There they beheaded him, and so the blessed Martyr received the unfading crown of martyrdom.

“Without Me you can do nothing.” We have seen how Heliodorus, the martyr we commemorate today, reached the limits of his endurance. He would surely have passed those limits and given way long before if he had not received divine help from above. In that hard hour, when his need was greatest, he turned to prayer. Through prayer to the One who is able to save, he received the help he so urgently needed. He has given us a strong and beautiful example for the many times we too face hardship and especially need God’s help.

The Lord was always praying, even spending the whole night in prayer to God. The holy Apostles “all continued with one accord in prayer.” And when Peter was imprisoned, “earnest prayer was made to God by the Church” for him. We can see how much we need prayer, especially in difficult times. That is why the Apostle Paul tells us, “Pray without ceasing.” And James, the brother of the Lord, says, “Is anyone among you suffering? Let him pray. Is anyone cheerful? Let him sing psalms.” Yet perhaps our hardest struggle is with ourselves and our own sin.

How hard it is for us to leave sin behind and live in metanoia, in repentance. Prayer matters greatly in this work of repentance. Saint Macarius the Great tells us that the summit of every good endeavor, the highest spiritual achievement, is perseverance in prayer. Through it we can acquire the other virtues too, by asking God for them. Then, as He promised, He will vindicate her, cleanse her of the evils within her, and present her to Himself as a bride without blemish or stain.

Σήμερα, 19 του μηνός Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη του Αγίου Προφήτου Αυδιού, του Αγίου Μάρτυρος Βαρλάμ, του Αγίου Μάρτυρος Άζη, των Αγίων 150 μαρτύρων των στρατιωτών και των Αγίων Γυναικός και Θυγατέρας του επάρχου Ακιλίνου, οι οποίοι πίστευσαν στον Χριστό διά του Αγίου Άζη, των Αγίων Δώδεκα Στρατιωτών Μαρτύρων, του Αγίου Μάρτυρος Αγαπείου, του Αγίου Μάρτυρος Ηλιοδώρου, του εν Μαγειδώ της Παμφυλίας, των Αγίων Μαρτύρων Ανθίμου, Θαλελαίου, Χριστοφόρου, Ευφημίας και των Τέκνων των, και του Αγίου Παχαρίου και του Οσίου Βαρλάμ, ηγουμένου του Σπηλαίου του Ρώσου.

Ο προφήτης Αυδίου καταγόταν από τη Σιχέμ και έζησε 800 χρόνια πριν από τον Χριστό. Το όνομά του ερμηνεύεται στην ελληνική γλώσσα «Δούλος Κυρίου» ή «Εξομολογούμενος». Αυτός υπηρετούσε προηγουμένως τον βασιλέα της Σαμάρειας Αχάβ ως οικονόμος, ήταν δε, καθώς χαρακτηριστικά λέγει η Αγία Γραφή, φοβούμενος τον Θεό σφόδρα. Όταν δε η Ιεζάβελ φόνευε τους προφήτες του Κυρίου, πήρε ο Αυδίου εκατό προφήτες και τους έκρυψε ανά πενήντα σε κάποια σπηλιά και τους διέτρεφε, δίδοντάς τους το απαραίτητο νερό και ψωμί. Μετά υπηρέτησε τον βασιλέα Οχοζία. Αυτός ο Οχοζίας είχε αποστείλει στον ένδοξο προφήτη Ηλία

δύο πεντηκοντάρχους για να του πουν να κατέβει από το όρος και να πάει στον βασιλέα, τους οποίους με προσευχή του προφήτου κατέκαυσε η φωτιά που έπεσε από τον ουρανό μαζί με τους εκατό ανθρώπους τους. Τρίτο πεντηκόνταρχο ο ίδιος ο Οχοζίας έστειλε αυτόν τον προφήτη Αυδίου για να παρακαλέσει τον Ηλία και να τον φέρει στον βασιλέα. Ο προφήτης λυπήθηκε τον Αυδίου, διότι πήγε σε αυτόν με ταπείνωση, και αφού έπεσε στα πόδια του, τον παρεκάλεσε να μην τον κατακάψει, αλλά να κατέβει και να πάει στον βασιλέα, πράγμα που έκανε ο προφήτης, καθώς τούτο αναφέρεται στο βιβλίο των Βασιλειών. Από τότε, αφού άφησε τον βασιλέα και την υπηρεσία του προς αυτόν, ακολουθούσε τον προφήτη Ηλία, τον υπηρετούσε, έγινε μαθητής του και

προφήτευσε πολλά. Όταν πέθανε, τάφηκε στον τάφο των πατέρων του.

Ο Άγιος Μάρτυς Βαρλάμ ήταν από την Αντιόχεια της Συρίας. Σε μεγάλη ηλικία, ομολογώντας τον Χριστό, οδηγήθηκε στον έπαρχο της Αντιόχειας, τον οποίο αντιμετώπισε με ευψυχία θαυμαστή. Επειδή δεν πείστηκε να θυσιάσει στα είδωλα, τον έδειραν με βούνευρα και μετά ξερίζωσαν τα νύχια του. Κατόπιν τον οδήγησαν σε έναν βωμό των ειδώλων, πάνω στον οποίο τον διέταξαν να απλώσει το χέρι του. Πάνω δε στο χέρι εκείνο έβαλαν αναμμένα κάρβουνα και θυμίαμα. Το έκανε δε αυτό ο άρχοντας, νομίζοντας ότι ο γέροντας δεν θα υπέμενε τη φωτιά και ότι θα έριχνε τα κάρβουνα και το θυμίαμα και έτσι θα θεωρούνταν ότι πρόσφερε θυσία στα είδωλα. Όμως ο γενναίος αθλητής του Χριστού

κράτησε ακίνητο το χέρι του μέχρι που η φωτιά κατέκαψε τις σάρκες. Προτίμησε να κατακαεί το χέρι του παρά να το κουνήσει και να φανεί στους απίστους ότι πρόσφερε λιβάνι και θυσία στους δαίμονες. Έτσι και στη βάσανο αυτή παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού και έλαβε από Αυτόν το στεφάνι του μαρτυρίου.

Ο Μάρτυς Άζης έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Καταγόταν από την Ισαυρία και ήταν στρατιώτης. Μετά την αποστράτευσή του ζούσε στις ερημιές, όπου έκανε πολλά θαύματα και πολλές θεραπείες. Κάποιοι κυνηγοί τον φανέρωσαν και στάλθηκε στρατιωτικό απόσπασμα για να τον συλλάβει. Στην ερημιά οι στρατιώτες δίψασαν. Ο Άγιος τους λυπήθηκε και με προσευχή του ανέβλυσε νερό και τους πότισε. Από το θαύμα αυτό πολλοί πίστεψαν στον Χριστό. Μετά παρουσιάστηκε στον Διοκλητιανό, όπου ομολόγησε τη χριστιανική του πίστη, και στη συνέχεια παραδόθηκε στον έπαρχο Ακυλίνο μαζί με τους 150 στρατιώτες που με το θαύμα του πίστεψαν στον Χριστό.

Ο έπαρχος υπέβαλε τον Άζη σε πολλά βασανιστήρια. Μετά τον έδεσαν σε τροχό και από κάτω άναψαν φωτιά, η οποία όμως κατά τρόπο θαυμαστό έσβησε και ο Άγιος έμεινε αβλαβής. Βλέποντας το θαύμα, πίστεψαν στον Χριστό η σύζυγος και η θυγατέρα του άρχοντα, ο οποίος πρόσταξε πρώτα να αποκεφαλιστούν οι 150 στρατιώτες, η σύζυγος και η θυγατέρα του, και μετά να δείρουν τον Άγιο και να τον αποκεφαλίσουν. Έτσι έλαβαν όλοι τους αμαράντινους στεφάνους του μαρτυρίου.

Ο Άγιος Μάρτυς Ηλιόδωρος έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Αυρηλιανού, που βασίλευσε από το 270 μέχρι το 276 μετά Χριστόν. Καταγόταν από την πόλη Μαγειδώ, όπου ήταν ηγεμόνας ο Αέτιος. Στην πόλη εκείνη ο Άγιος κήρυττε με παρρησία τον Χριστό, γι' αυτό και καταγγέλθηκε στον ηγεμόνα. Αφού παρουσιάστηκε σ' αυτόν και με κολακίες δεν πείστηκε να θυσιάσει στα είδωλα, κρεμάστηκε και με σιδερένια νύχια του ξέσχιζαν τις πλευρές και τον κατέκαιγαν με αναμμένες δάδες. Η οδύνη ήταν δριμύτατη και παρολίγο να λιποψυχήσει, αλλά προσευχήθηκε, επικαλέστηκε το όνομα του Χριστού και είπε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, βοήθει μοι». Αμέσως ήλθε φωνή από τον ουρανό

που του έλεγε: «Μη φοβού, διότι εγώ είμαι μαζί σου». Καθώς άκουσαν τη φωνή αυτή εκείνοι που κρατούσαν τις δάδες, είδαν δε και τέσσερις αγγέλους που τους εμπόδιζαν να βασανίζουν τον Άγιο, πίστεψαν στον Κύριο και έλεγξαν τον ηγεμόνα. Γι' αυτό τους έριξαν στη θάλασσα και έτσι έλαβαν τους στεφάνους του μαρτυρίου. Μετά πρόσταξε ο Αέτιος να πυρωθεί χάλκινο ομοίωμα βοδιού και μέσα στο κοίλωμά του να ριφθεί ο Μάρτυς. Όταν τον έβαλαν εκεί, ο Άγιος προσευχήθηκε και, ω του θαύματος, το πυρωμένο μέταλλο αμέσως έγινε ψυχρό και ο Μάρτυς, παραμένοντας αβλαβής, από μέσα έψαλε. Καθώς άκουσε ο ηγεμόνας να ψάλλει από μέσα ο Άγιος, απόρησε πολύ.

Όταν πλησίασε και είδε ότι ο πριν από λίγο πυρωμένος χαλκός μεταβλήθηκε και έγινε ψυχρός, είπε στον Άγιο: «Ανόσιε, οι μαγείες σου και αυτή τη φορά νίκησαν». «Οι μαγείες μου», είπε ο Μάρτυς, «είναι ο Χριστός μου. Δώσε μου όμως διορία τριών ημερών για να σκεφτώ τι πρέπει να κάνω». Βγήκε ο Άγιος και, καθώς πήρε τη διορία που ζήτησε, πήγε στον ναό που είχε όλα τα είδωλα και ονομαζόταν Πάνθεο. Εκεί μέσα προσευχήθηκε ο Άγιος και αμέσως έγινε σεισμός από τον οποίο έπεσαν και συντρίφθηκαν όλα τα είδωλα. Όταν έμαθε αυτό ο ηγεμόνας, πρόσταξε να κρεμάσουν τον Άγιο και να καρφώσουν στην κεφαλή του καρφιά πυρωμένα. Καθώς ο αθλητής του Χριστού αισθανόταν δυνατό τον πόνο

επικαλέστηκε και πάλι τη βοήθεια του Θεού και έτσι του ελάφρυνε ο αφόρητος εκείνος πόνος. Κατόπιν δόθηκε διαταγή να βάλουν τα χέρια και τα πόδια του μάρτυρος στο τιμωρητικό ξύλο, μετά δε να τον βάλουν σε μεγάλο πυρωμένο τηγάνι, όπου ο Μάρτυς στεκόταν και προσευχόταν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και παρακινούσε τους παριστάμενους να μπουνε και αυτοί σ' αυτό, διαβεβαιώνοντάς τους ότι θα έμεναν και αυτοί αβλαβείς. Πολλοί που πίστεψαν στους λόγους του μπήκαν και, επειδή δεν βλάφτηκαν, καθώς τους είχε πει ο Άγιος, πίστεψαν στον Χριστό λέγοντας: «Αληθινά είναι μεγάλος ο Θεός των Χριστιανών». Ακολούθησαν και άλλα βασανιστήρια, όπως το κόψιμο της γλώσσας και ο επί ώρες ξυλοδαρμός.

Στα οποία ο Μάρτυς παρέμενε αμετάθετος και σταθερός στην πίστη του. Τέλος, και αφού δεμένο με χαλινάρι τον έσυραν έξω από την πόλη, στον τόπο της τελειώσεως, τον απεκεφάλισαν και έτσι ο Μακάριος έλαβε τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου.

μου, ου δύνασθε ποιείν ουδέν. Είδαμε τον σήμερα εορταζόμενο μάρτυρα Ηλιόδωρο να έχει φτάσει στα όρια της αντοχής του και βεβαίως θα τα είχε προ πολλού ξεπεράσει και θα είχε καμφθεί εάν δεν είχε την άνωθεν, τη θεϊκή βοήθεια. Και τη δύσκολη ώρα, την ώρα της ιδιαίτερης ανάγκης, κατέφυγε στην προσευχή και με αυτή προς τον δυνάμενο σώζειν και με το μέσον αυτής ήλθε η επιθυμητή, η αναγκαία βοήθεια. Έτσι και σε εμάς, οι οποίοι πολλές φορές βρισκόμαστε σε δύσκολες περιστάσεις και νιώθουμε ιδιαίτερα την ανάγκη της βοήθειας του Θεού, έδωσε λοιπόν και σε μας ένα ωραίο και δυνατό υπόδειγμα χειρισμού των περιπτώσεων αυτών.

Ο Κύριος ήταν πάντοτε προσευχόμενος και μάλιστα διανυκτερεύων εν τη προσευχή του Θεού, ενώ οι Άγιοι Απόστολοι ήταν πάντες προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και στη δύσκολη περίπτωση της φυλακίσεως του Πέτρου «προσευχή ην εκτενώς γινομένη υπό της Εκκλησίας προς τον Θεό». Λοιπόν, καταλαβαίνουμε πόσο εμείς έχουμε ανάγκη από την προσευχή και μάλιστα στις δύσκολες περιστάσεις. Γι' αυτό ο Απόστολος Παύλος μας λέγει: «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Ο δε αδελφόθεος Ιάκωβος: «Κακοπαθεί τις εν υμίν; Προσευχέσθω. Ευθυμεί τις; Ψαλλέτω». Αλλά ίσως θα μπορούσε να πει κανείς ότι η πιο δύσκολη περίπτωση είναι η περίπτωση του εαυτού μας, της αμαρτίας μας.

Τόσο δυσκολευόμαστε να την αφήσουμε και να ζήσουμε εν μετανοία. Για αυτή την υπόθεση της μετάνοιας η προσευχή έχει μεγάλη σημασία και ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος μας λέγει ότι κορυφή κάθε σπουδής αγαθής και κορυφαίο πνευματικό κατόρθωμα είναι η καρτέρηση στην προσευχή, με την οποία θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε και τις υπόλοιπες αρετές με το να τις ζητάμε από τον Θεό. Τότε ποιήσει την εκδίκησιν αυτής, καθώς υποσχέθηκε, και θα την καθαρίσει από τις εν αυτή κακίες και άμωμον και άσπιλον νύμφην αυτώ παραστήσει αυτήν.