March 29 Saints and the Way of Self-Denial

Mark lived in the time of Emperor Constantine the Great, who reigned from 307 to 337. Moved by divine zeal, he tore down a pagan temple and built a Christian church in its place. Later, when Julian the Apostate came to power in 361 and tried to restore pagan worship, he persecuted Saint Mark and many others who had torn down pagan altars. At first, Saint Mark hid, in keeping with the Lord’s command. But when others were arrested and tortured in his place, he came forward and

gave himself up to the pagans. The soldiers seized him, stripped him, beat him severely, and threw him into a filthy ditch. Then they took him out and handed him over to children, who pricked him with needles. They poured brine over his wounded body, smeared him with honey, placed him in a basket, and hung him outside in the sun to be scorched and tormented by bees and wasps. But blessed Mark, a brave servant of the Lord, endured these torments courageously. When his tormentors saw the courage and generosity of spirit of this remarkable elder, they took him down. They embraced faith in Christ,

came to Saint Mark with reverence, and made him their teacher. Blessed Cyril, a martyr of Christ, was a deacon of the Church in Phoenicia during the reign of Julian the Apostate. He too was seized by pagans for his struggle against idols. They cut open his abdomen with a sword and scattered his entrails. In the days of Julian the Apostate, several virgin women in Ascalon and Gaza, along with some clergy, met a similar death. Their memory is celebrated with his today. Through similar struggles, they too received the eternal crowns of martyrdom.

The Holy Martyrs Jonah and Barachisius, and those who suffered alongside them, whose memory our Church also celebrates today, were from Persia. They lived in the time of Constantine the Great, emperor of the Romans, and Shapur, king of the Persians, who reigned in the fourth century after Christ. Jonah and Barachisius were monks. One day, when they heard of persecutions in the region, they went to a town called Marmiaboch. There they learned that nine local people had been imprisoned for confessing Christ. Their names were Zanithas, Lazarus, Maruthas, Narses, Elias, Mares, Abibus, Simeides, and Sabbas.

They managed to visit the prisoners, encourage them, and urge them to remain steadfast in their faith and confession of Christ to the end. The prisoners did remain steadfast in their faith and love for Christ. They confessed Him again and again throughout their torture, which was deliberately prolonged to break their resolve. When the tyrant saw that his hopes were in vain, he ordered their immediate execution. Thus all nine received the radiant, unfading crown of martyrdom. Jonah and Barachisius were arrested next. As was customary, they were first asked whether they were Christians. When they said yes, they were ordered to renounce their faith.

They declared that they too were ready to die for their faith, so their torture was ordered. Jonah was tied up and beaten savagely. Badly bruised, he was left naked outdoors through a night of bitter cold. Molten lead was poured into Barachisius’s nose and throat. The next day, when both Saints declared that they stood firm in their Christian confession, their deaths were ordered. Jonah’s fingers, toes, and tongue were cut off. He was flayed and then thrown into a deep pit, where the blessed man died and received the crown of martyrdom. Sharp reeds were driven into Barachisius’s body.

Then they broke his bones. He too gave up his soul into God’s hands and received from Him the crown of martyrdom. A devout Christian named Abdischiotes bought the Saints’ holy relics from their executioners and buried them together with the relics of the nine Holy Martyrs. The nine were martyred on March 27. The Holy Martyrs Jonah and Barachisius were martyred on March 29, the day on which their memory is celebrated.

Eustathius the Confessor lived during the turbulent period of Iconoclasm. From his youth he walked the path of godliness. Deep and fervent in faith, he kept the commandments faithfully: he knew them and lived by them. His living devotion grew still stronger after he became a monk and was later ordained a priest. He strove to obey Christ fully and, as the Apostle instructs, to make himself an example to other Christians. He was a gifted teacher, humble, merciful, gentle, peaceful, and a peacemaker. He was a father to all his parishioners, a provider for the poor, and a protector of orphans, always willing to wear himself out

to bring relief to others. Widespread recognition of his virtues led to his becoming bishop of Cius in Bithynia. In this new ministry his gifts as a shepherd shone even more brightly. He expanded his charitable work and struggled to preserve the Orthodox faith against the iconoclasts. Some of them slandered the Saint to the iconoclast emperor of the time. Eustathius was first threatened, then interrogated, beaten, imprisoned, and made to suffer. Finally, the iconoclasts beat him with heavy rods and exiled him from his diocese because he venerated and honored the holy icons. There in exile

he lived for several years, afflicted and mistreated, deprived of necessities, hungry, thirsty, and without adequate clothing. After enduring these hardships, he gave thanks to God and departed to the eternal dwellings. Thank you.

The account of the Saints our Church honors today brings home the central theme of self-denial, through which eternal life is gained. “He who hates his life in this world will keep it for eternal life.” Whoever gives up himself and his life for Christ and for his brothers and sisters gains eternal life. The greatest example of this self-denial and obedience was Christ’s death on the Cross. He endured it willingly, in obedience to the will of God the Father. “He humbled Himself and became obedient unto death, even death on a cross.” At the same time, the Cross of Christ

is the greatest expression of His love for humanity. Through Christ’s death, human nature was granted freedom from corruption and immortality. The Cross and Christ’s death reveal both the deepest humility of God Most High and His greatest glory. In Orthodox iconography, the Crucified One is the King of Glory, for true glory is found in humility, not pride. The Mystery of the Cross is at work especially in the Holy Martyrs. By renouncing everything in this world, even their own lives, they showed their great love for Christ and inherited His life. In the Cross, the death, and the Resurrection of Christ

we too share through Holy Baptism. “As many of us as were baptized into Christ Jesus were baptized into His death.” We bring this Mystery to life when we live accordingly, sharing in the life of the Cross and the Resurrection. As the Apostle says, “The world has been crucified to me, and I to the world.” We do not cling to the world or let it shape us. “Those who belong to Christ have crucified the flesh with its passions and desires.” Through fasting and self-restraint more generally, vigils, prostrations, standing in prayer, and other hardships, we are crucified to various pleasures and comforts.

And through almsgiving, we are crucified to money and possessions and freed from love of money and lack of compassion. By living without seeking attention and by embracing humility, we are crucified to honors and human praise and freed from pride, vainglory, and the desire to please people.

Through patient endurance of injustice and slander, by giving up our claims to what we believe we are owed, and by cutting off and renouncing our own will in obedience, we strike a final blow against selfishness. In this way the old self dies, and a new life is gained: eternal life, the life of Christ.

Μάρκος έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέα Κωνσταντίνου του Μεγάλου, ο οποίος βασίλευσε από το 307 μέχρι το 337. Κινούμενος δε από ζήλο θεϊκό, γκρέμισε κάποιο ναό των ειδώλων και ανήγειρε στον τόπο του εκκλησία χριστιανική. Όταν δε αργότερα, το 361, βασίλευσε ο Παραβάτης Ιουλιανός και προσπάθησε να αποκαταστήσει την ειδωλολατρία, όχι μόνο αυτόν τον Άγιο Μάρκο κακοποίησε, αλλά και πολλούς άλλους οι οποίοι είχαν γκρεμίσει βωμούς ειδώλων. Ο Άγιος Μάρκος στην αρχή είχε κρυβεί σε κάποιο μέρος κατά την εντολή του Κυρίου. Επειδή όμως αντί για αυτόν συνελήφθηκαν άλλοι και βασανίζονταν, γι' αυτό φανερώθηκε και

παρέδωσε τον εαυτό του στους ειδωλολάτρες. Οι στρατιώτες τον συνέλαβαν, τον γύμνωσαν, του έδωσαν πολλούς ραβδισμούς και τον έριξαν σε βρωμερό χαντάκι. Μετά τον έβγαλαν από εκεί και τον παράδωσαν σε παιδιά για να τον τρυπούν με βελόνες. Έπειτα δε στο πληγιασμένο του σώμα έριξαν άλμη. Μετά τον άλειψαν με μέλι, τον έβαλαν μέσα σε ένα καλάθι και τον κρέμασαν στο ύπαιθρο κάτω από τον ήλιο για να καταφλέγεται και να βασανίζεται από τις μέλισσες και τις σφήκες. Αλλά ο γενναίος μαχητής του Κυρίου Μάρκος υπέμεινε ο μακάριος ανδρείως τους βασανισμούς. Βλέποντας την ανδρεία και μεγαλοψυχία του θαυμαστού αυτού γέροντος Μάρκου, τον κατέβασαν από εκεί που τον είχαν κρεμασμένο. Μεταστράφηκαν αυτοί στην πίστη του Χριστού,

προσέρχονταν δε στον Άγιο με ευλάβεια και τον έκαναν διδάσκαλό τους. Ο δε μακάριος του Χριστού μάρτυς Κύριλλος ήταν διάκονος της Εκκλησίας της Φοινίκης επί της βασιλείας του Ιουλιανού του Παραβάτου και αυτός για τους αγώνες του κατά των ειδώλων συνελήφθη από τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι έσχισαν την κοιλιά του με το ξίφος και διασκόρπισαν τα σπλάχνα του. Με όμοιο θάνατο κατά τις ημέρες του Ιουλιανού του Παραβάτου τελειώθηκαν και αρκετές παρθένες γυναίκες στην Ασκάλωνα και τη Γάζα, καθώς και μερικοί ιερωμένοι, των οποίων η μνήμη συνεορτάζεται τη σημερινή μέρα, οι οποίοι με όμοιες αθλήσεις ομοίως έλαβαν και τους αιωνίους στεφάνους.

Άγιοι Μάρτυρες Ιωνάς και Βαραχίσιος και οι συναθλητές τους, των οποίων τη μνήμη επίσης σήμερα η Εκκλησία μας επιτελεί, κατάγονταν από την Περσία. Έζησαν δε κατά τους χρόνους του βασιλέως των Ρωμαίων Κωνσταντίνου του Μεγάλου και του βασιλέως των Περσών Σαββορίου, ο οποίος βασίλευσε κατά τον τέταρτο μετά Χριστόν αιώνα. Ο Ιωνάς και ο Βαραχίσιος ήταν μοναχοί. Κάποια μέρα, καθώς πληροφορήθηκαν τους διωγμούς της πόλης, πήγαν σε μια κωμόπολη ονομαζομένη Μαρμιαβόχ. Εκεί έμαθαν ότι είχαν φυλακιστεί, διότι ομολόγησαν τον Χριστό, εννέα από τους κατοίκους, οι οποίοι ονομάζονταν Ζανιθάς, Λάζαρος, Μαρουθάς, Ναρσής, Ηλίας, Μάρης, Άβιβος, Σιμείδης και Σάββας.

Κατόρθωσαν να τους δουν, να τους ενθαρρύνουν και να τους προτρέψουν να μένουν ακλόνητοι στην πίστη και την ομολογία του Χριστού μέχρι τέλους. Οι φυλακισμένοι πράγματι παρέμειναν ακλόνητοι στην πίστη και αγάπη τους προς το Χριστό. Επανέλαβαν πολλές φορές την ομολογία του κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων, τα οποία επίτηδες παρατείνονταν για να κάμψουν την καρτερία τους. Όταν όμως ο τύραννος είδε το μάταιο των ελπίδων του, διέταξε τον άμεσο θάνατό τους. Έτσι και οι εννέα έλαβαν το λαμπρό και αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου. Ακολούθως συνελήφθηκαν ο Ιωνάς και ο Βαραχίσιος. Κατά τη συνήθεια ρωτήθηκαν πρώτα εάν είναι χριστιανοί. Μετά την καταφατική απάντησή τους προστάχθηκαν να απαρνηθούν την πίστη τους.

Επειδή δε και αυτοί δήλωσαν ότι ήταν έτοιμοι να αποθάνουν γι' αυτήν, διατάχθηκε ο βασανισμός τους. Και ο μεν Ιωνάς, αφού δέθηκε, ραβδίστηκε σκληρότατα, βαρύτατα δε μωλωπισμένος, αφέθηκε γυμνός τη νύχτα στο ύπαιθρο, στο δριμύτατο ψύχος. Στον δε Βαραχίσιο έριξαν λιωμένο μόλυβδο στη μύτη και το φάρυγγά του. Την επομένη, με τη δήλωση και των δύο Αγίων ότι επέμεναν στη χριστιανική τους ομολογία, διατάχθηκε ο θάνατός τους. Και του μεν Ιωνά έκοψαν τα δάκτυλα των χεριών και των ποδιών καθώς και τη γλώσσα, τον έγδαραν και μετά τον έριξαν σε βαθύτατο λάκκο, όπου ο μακάριος τελειώθηκε και έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου. Στου δε Βαραχισίου το σώμα έμπηξαν καλάμια μυτερά.

Κατόπιν δε σύντριψαν τα κόκαλά του και έτσι και αυτός παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού, από τον οποίο έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου. Κάποιος ευλαβής χριστιανός ονόματι Αβδισχιώτης εξαγόρασε από τους δημίους τα ιερά των Αγίων λείψανα και τα ενταφίασε μαζί με τα λείψανα των Αγίων εννέα Μαρτύρων. Οι εννέα Άγιοι Μάρτυρες τελειώθηκαν κατά την 27η του Μαρτίου μηνός. Οι δε Άγιοι Μάρτυρες Ιωνάς και Βαραχίσιος τελειώθηκαν κατά την παρούσα 29η του ιδίου μηνός, κατά την οποία και επιτελείται η μνήμη τους.

Ευστάτιος ο Ομολογητής έζησε κατά την πολυθόρυβη περίοδο της εικονομαχίας. Από τη νεότητά του βάδισε τον δρόμο της ευσεβείας. Στολισμένος με βαθιά και θερμή πίστη ήταν ακριβής τηρητής των εντολών, τις οποίες δεν γνώριζε μόνο αλλά και εφάρμοζε. Η ζωντανή του ευσέβεια έγινε θερμότερη αφού έγινε μοναχός και χειροτονήθηκε κατόπιν ιερέας. Προσπάθησε να κάνει πλήρη υπακοή στο Χριστό και να δώσει τον εαυτό του τύπο στους χριστιανούς κατά την παραγγελία του Αποστόλου. Ήταν διδακτικός, ταπεινός, ελεήμων, πράος, ειρηνικός, ειρηνοποιός, κοινός πατέρας των ενοριτών του, προνοητής των πτωχών, προστάτης των ορφανών, πρόθυμος να καταπονεί τον εαυτό του για

να ανακουφίζει τους άλλους. Κοινή αναγνώριση των αρετών του τον ανέβασε στην επισκοπή της Κίου της Βιθυνίας. Στη νέα του δε αυτή διακονία ανάδειξε ακόμη περισσότερο τα ποιμαντικά του χαρίσματα. Ανέπτυξε φιλανθρωπική δράση, αλλά και αγωνίστηκε για την ασφαλή διατήρηση του Ορθοδόξου φρονήματος, το οποίο πολεμούνταν από τους εικονομάχους. Μερικοί από αυτούς διέβαλαν τον Άγιο στον τότε εικονομάχο βασιλέα. Κατά πρώτον ο Ευστάθιος απειλήθηκε, μετά ανακρίθηκε, δάρθηκε, φυλακίστηκε, κακοπάθησε. Τελευταία οι εικονομάχοι, αφού τον έδειραν με χονδρά ραβδιά, τον εξόρισαν από την επισκοπή του, διότι προσκυνούσε και τιμούσε τις άγιες εικόνες. Εκεί λοιπόν στην εξορία

έζησε μερικά έτη, θλιβόμενος, κακουχούμενος, στερούμενος, πεινώντας, διψώντας και γυμνητεύοντας, και με τέτοιες κακοπάθειες, αφού ταλαιπωρήθηκε, ευχαριστώντας το Θεό, απήλθε στις αιώνιες μονές. Ευχαριστώ.

Το συναξάρι των σήμερα τιμωμένων Αγίων της Εκκλησίας μας έρχεται να μας τονίσει το βασικό θέμα της αυταπαρνήσεως με την οποία κερδίζεται η αιώνια ζωή. Ο μισών την ψυχήν αυτού εν τω κόσμω τούτω εις ζωήν αιώνιον φυλάξει αυτήν. Εκείνος που θυσιάζει τον εαυτό του και τη ζωή του χάρη του Χριστού και των αδελφών του την κάνει ζωή αιώνια. Μέγιστη ένδειξη αυτής της αυταπαρνήσεως και της υπακοής υπήρξε ο επί του Σταυρού θάνατος του Χριστού, διότι τον υπέμεινε με τη θέλησή του, κάνοντας υπακοή στο θέλημα του Θεού Πατέρα. Εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Ταυτοχρόνως ο Σταυρός του Χριστού

αποτελεί και τη μέγιστη ένδειξη της αγάπης προς τον άνθρωπο. Με το θάνατο του Χριστού χαρίστηκε στην ανθρώπινη φύση η αφθαρσία και η αθανασία. Ο Σταυρός και ο θάνατος του Χριστού είναι η μέγιστη ταπείνωση του ύψους του Θεού και η μέγιστη δόξα. Ο Σταυρωμένος κατά την Ορθόδοξη Εικονογραφία είναι ο βασιλεύς της δόξης, διότι δόξα αληθινή δεν είναι η περηφάνεια αλλά η ταπείνωση. Το μυστήριο του Σταυρού ενεργεί κατ' εξοχήν στους Αγίους Μάρτυρες, οι οποίοι, απαρνούμενοι τα πάντα, ακόμη και τη ζωή τους, εν τω κόσμω τούτω, έδειξαν τη μεγάλη τους αγάπη προς τον Χριστό, του οποίου τη ζωή κληρονόμησαν. Στο Σταυρό, το θάνατο αλλά και την Ανάσταση του Χριστού

συμμετέχουμε και εμείς με το Άγιο Βάπτισμα. Όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν. Το μυστήριο όμως αυτό ενεργοποιούμε και αξιοποιούμε όταν ζούμε ανάλογη ζωή, όταν ζούμε σταυροαναστάσιμη ζωή, όταν κατά το αποστολικό «εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ κόσμω» δεν προσκολλούμαστε στον κόσμο και δεν επηρεαζόμαστε από τον κόσμο. Οι δε του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις. Με τη νηστεία και τη γενικότερη εγκράτεια, την αγρυπνία, τις μετάνοιες, την ορθοστασία και τις άλλες κακοπάθειες, σταυρωνόμαστε ως προς τις ποικίλες ηδονές και αναπαύσεις.

και την ελεημοσύνη. Σταυρωνόμαστε ως προς τα χρήματα και τα κτήματα και απαλλασσόμαστε από τη φιλαργυρία και την ασπλαχνία. Με την αφάνεια και την ταπείνωση σταυρωνόμαστε ως προς τις τιμές και την ανθρώπινη δόξα και απαλλασσόμαστε από την υπερηφάνεια, την κενοδοξία και την ανθρωπαρέσκεια.

Με την υπομονή στις αδικίες και τις συκοφαντίες, την παραίτηση από τα δικαιώματά μας και την αποκοπή, την απάρνηση κάθε θελήματός μας και την υπακοή, δίνουμε τη χαριστική βολή στον εγωισμό. Έτσι πεθαίνει ο παλαιός άνθρωπος και μια νέα ζωή κερδίζεται. Η αιώνια ζωή, η ζωή του Χριστού.