Five Apostles and Saint Julitta’s Faithful Witness

Today, July 30, our Church commemorates the Apostles Silas, Silvanus, Crescens, Epaenetus, and Andronicus, together with Saint Julitta of Caesarea, the martyr.

The apostles we celebrate today—Silas, Silvanus, Epaenetus, Crescens, and Andronicus—were among the seventy disciples of the Lord and later became apostles. Silas labored alongside the Apostle Paul.

The Acts of the Apostles tells us that Paul, the great Apostle to the Gentiles, chose Silas in Antioch as his traveling companion and fellow worker. Together they journeyed through Syria, Cilicia, Phrygia, Galatia, and Macedonia. In Philippi, Silas was beaten with rods and imprisoned alongside Paul.

They were freed after an earthquake shook the prison, its doors opened, and their chains came loose.

Silas and Timothy then went to Corinth, where Paul had also gone. Later they returned with him to Antioch. Silas is said to have become bishop of Corinth. The holy Apostle Silvanus served with distinction as bishop of Thessalonica, where he struggled greatly, faced dangers, and suffered for the Gospel of Christ. Of the holy Apostle Epaenetus, Paul wrote in his Epistle to the Romans: “Greet my beloved Epaenetus, who is the firstfruits of Achaia in Christ.” Epaenetus became bishop of Carthage in North Africa.

There he endured many temptations and tribulations at the hands of the pagans. He turned many from idolatry to the knowledge of God, and then departed to the Lord. In the Second Epistle to Timothy, we read that the Apostle Crescens went to Galatia for the sake of the Gospel. Later he became bishop of Chalcedon. He showed many the way to the knowledge of God and led them toward salvation through faith and virtue before departing to the Lord. The holy Apostle Andronicus is chiefly commemorated on May 17, together with Junia. Paul writes of them in his Epistle to the Romans: “Greet Andronicus and Junia, my relatives and fellow prisoners.”

“They are well known among the apostles, and they were in Christ before me.”

Saint Julitta, the martyr of Christ whom we also celebrate today, lived in Caesarea. She was a contemporary of Basil the Great, who held her in high regard for her piety and many virtues. She owned considerable property, but a powerful, greedy man tried to seize it. He dragged her into lawsuits and used false witnesses and other dishonest means against her. Julitta asked Basil the Great for help. Knowing that her cause was just, he agreed to protect her and wrote to Palladius, whom he called an upright, God-fearing man. Palladius could speak on Julitta’s behalf before the governor. Basil also wrote to Julitta herself.

He encouraged her, saying that the Holy God is able to bring her through every affliction, if only we put our hope in Him with a true heart. The case dragged on for a long time. At last, Julitta’s opponent accused her of insulting Julian the Apostate’s decrees in favor of pagan worship. When questioned, she did not deny that she detested the worship of idols. Nor did she cling to passing, perishable possessions. Disregarding all her property, she said, “Let this life perish, together with the glory and wealth of this world. For their sake, I will never deny my God, my Creator and the Maker of all things.” For this confession, she was thrown into the fire.

The flames surrounded the martyr’s body, and her soul ascended to the heavenly dwellings. Her body, however, remained unburned and whole. Thus she lost this passing life and its perishable goods, but inherited the inexpressible, priceless treasures of the Kingdom of Heaven.

Saint Julitta, whom we celebrate today, reminds us in a special way of the saving counsel that every martyr and every saint gives us: love God, and prefer nothing to His love. Rather than lose Christ, Saint Julitta chose to lose everything else: her money, her property, her health, and her life. Let us repeat her words: “Let this life perish, together with the glory and wealth of this world. For their sake, I will never deny my God, my Creator and the Maker of all things.” In this way she was shown worthy of God, worthy of His life and Kingdom. As she lost her perishable wealth,

she gained heavenly blessings. As her property was taken from her, she gained Paradise. As she was unjustly condemned, she became worthy of crowns of glory. As her earthly life was taken away, she received the blessed hope of sharing in the joy of God’s Kingdom with all the saints. Choosing God must also be our daily, constant concern. Every moment we face a choice: God, or something other than God. Our choice sets us on the path of God or the path of sin. It shows whether we are worthy or unworthy of Him.

This is faith: to choose the Holy God, the source of holiness, steadfastly, whatever the cost. This is the faith the Lord asks of us: “Be faithful unto death, and I will give you the crown of life.” The difference between us ordinary Christians and the saints is that they remain faithful unto death, while we lack that steadfastness and often readily make other choices. May God grant us illumination and give us the strength to choose Him always and above all else.

Σήμερα, 30 του μηνός Ιουλίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη των Αγίων Αποστόλων Σίλα, Σιλουανού, Κρίσκεντος, Επενετού και Ανδρονίκου και της Αγίας Μάρτυρος Ιουλίτης της Καισαρείας.

Οι εορταζόμενοι Απόστολοι Σίλας, Σιλουανός, Επενετός, Κρίσκης και Ανδρόνικος ήταν από τους εβδομήκοντα μαθητές και μετέπειτα Αποστόλους του Κυρίου. Ο Απόστολος Σίλας συγκοπίασε μαζί με τον Απόστολο Παύλο.

Οι Πράξεις των Αποστόλων μας πληροφορούν ότι ο μεγάλος Απόστολος των Εθνών, αφού εξέλεξε στην Αντιόχεια ως συνοδοιπόρο και συνεργάτη του τον Σίλα, περιόδευσε μαζί του στη Συρία, την Κιλικία, τη Φρυγία, τη Γαλατία, τη Μακεδονία. Στους Φιλίππους μάλιστα ο Σίλας ραβδίστηκε με τον Παύλο και φυλακίστηκε.

Απελευθερώθηκαν μετά το σεισμό που έγινε στη φυλακή, το άνοιγμα των θυρών και τη λύση των δεσμών.

Ο Σίλας με τον Τιμόθεο πήγαν μετά στην Κόρινθο κατά την εκεί μετάβαση του Αποστόλου Παύλου. Ακολούθως δε, μαζί του επέστρεψαν στην Αντιόχεια. Για τον Σίλα δε αυτόν αναφέρεται ότι αργότερα έγινε Επίσκοπος Κορίνθου. Ο Άγιος Απόστολος Σιλουανός διέπρεψε ως Επίσκοπος Θεσσαλονίκης, όπου έκανε πολλούς αγώνες, διέτρεξε κινδύνους και υπέστη παθήματα για το Ευαγγέλιο του Χριστού. Για τον Άγιο Απόστολο Επενετό, ο Απόστολος Παύλος είχε γράψει στην προς Ρωμαίους επιστολή του: «Ασπάσασθε Επενετόν τον αγαπητόν μου, όστις εστίν απαρχή της Αχαΐας εν Χριστώ». Αυτός έγινε Επίσκοπος Καρθαγένης της Βορείου Αφρικής.

Πολλούς πειρασμούς και θλίψεις από τους εκεί ειδωλολάτρες, πολλούς μετέστρεψε από την ειδωλολατρία στη Θεογνωσία και έτσι απήλθε προς τον Κύριο. Και για τον Απόστολο Κρίσκεντα στη Δευτέρα προς Τιμόθεον Επιστολή βρίσκουμε ότι πήγε για το Ευαγγέλιο στη Γαλατία. Αργότερα έγινε Επίσκοπος Χαλκηδόνος και αφού έδειξε σε πολλούς το δρόμο της Θεογνωσίας και με την πίστη και αρετή οδήγησε στη σωτηρία, απήλθε προς τον Κύριο. Ο Άγιος Απόστολος Ανδρόνικος εορτάζεται κυρίως τη 17η Μαΐου μαζί με την Ιουνία, για τους οποίους ο Απόστολος Παύλος αναφέρει στην προς Ρωμαίους επιστολή του: «Ασπάσασθε Ανδρόνικον και Ιουνίαν, τους συγγενείς μου και συναιχμαλώτους μου».

«Οίτινές εισιν επίσημοι εν τοις Αποστόλοις, οι και προ εμού γέγοναν εν Χριστώ».

Η επίσης σήμερα εορταζομένη Αγία Μάρτυς του Χριστού Ιουλίτα άκμασε στην Καισάρεια, ήταν δε σύγχρονη του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος έτρεφε πολύ προς αυτήν εκτίμηση λόγω της ευσέβειας και των πολλών της αρετών. Κάτοχος αρκετής περιουσίας, πολεμήθηκε από κάποιον πλεονέκτη και άρπαγα ισχυρό, ο οποίος την έμπλεξε σε δίκες και χρησιμοποίησε εναντίον της ψευδομάρτυρες και άλλα αθέμιτα μέσα. Ο Μέγας Βασίλειος, που παρακλήθηκε από αυτή, γνωρίζοντας δε και το δίκαιό της, δέχθηκε να την προστατεύσει και έγραψε σχετικά προς τον Παλλάδιο, άνδρα χρηστό και φοβούμενο το Θεό, καθώς τον ονομάζει, που μπορούσε να συνηγορήσει υπέρ της Ιουλίτης στον έπαρχο. Γράφοντας δε προς αυτή την ίδια,

την εγκαρδιώνει λέγοντας ότι δυνατός δε ο Άγιος Θεός διαγαγείν σε πάσης θλίψεως, μόνον εάν αληθινή καρδία ελπίσωμεν επ' αυτόν. Η δίκη κράτησε επί πολύ. Τέλος δε, ο αντίδικος της Ιουλίτης την κατήγγειλε ότι καθύβριζε τα υπέρ της ειδωλολατρίας διατάγματα του Ιουλιανού του Παραβάτου. Καθώς ανακρίθηκε, δεν αρνήθηκε ότι απεχθανόταν τη λατρεία των ειδώλων, ούτε υποδουλώθηκε στα πρόσκαιρα και φθαρτά αγαθά, αλλά καταφρονώντας όλη της την περιουσία, «Ας χαθεί», είπε, «κι ας αφανιστεί η ζωή αυτή και η του κόσμου δόξα και ο πλούτος, κι εγώ δεν θα αρνηθώ γι' αυτά το δημιουργό μου Θεό και ποιητή των απάντων». Για την ομολογία της αυτή ρίχτηκε στη φωτιά.

Οι φλόγες αγκάλιασαν το σώμα της μάρτυρος και η μεν ψυχή της ανέβηκε στις ουράνιες μονές, το δε σώμα της φυλάχτηκε άφλεκτο και ακέραιο. Και έτσι μεν έχασε την πρόσκαιρη αυτή ζωή και τα φθαρτά της αγαθά, αλλά κληρονόμησε τους ανέκφραστους και ανεκτίμητους θησαυρούς της Βασιλείας των Ουρανών.

Η σήμερα εορταζομένη Αγία Ιουλίτα έρχεται κατά ένα ιδιαίτερο τρόπο να μας τονίζει εκείνο που κάθε Μάρτυς και κάθε Άγιος έχουν να μας πουν ως σωτήριο συμβουλή. Αγαπήσατε τον Θεόν και μηδέν της αγάπης αυτού προτιμήσετε. Η Αγία Ιουλίτα, προκειμένου να μην χάσει το Χριστό, προτίμησε να χάσει οτιδήποτε άλλο. Τα χρήματα, τα κτήματα, την υγεία, τη ζωή της. Ας επαναλάβουμε τα λόγια της: «Ας χαθεί», είπε, «κι ας αφανιστεί η ζωή αυτή και η του κόσμου δόξα και ο πλούτος. Κι εγώ δεν θα αρνηθώ γι' αυτά το Δημιουργό μου Θεό και Ποιητή των απάντων». Έτσι όμως αναδείχθηκε άξια του Θεού, άξια της ζωής και βασιλείας Του και καθώς έχανε τα φθαρτά χρήματα,

κέρδιζε τα ουράνια αγαθά. Καθώς της αφαιρούνταν τα κτήματα, κατακτούσε τον Παράδεισο. Καθώς άδικα καταδικαζόταν, καταξιωνόταν των στεφάνων της δόξης. Καθώς της αφαιρούνταν η πρόσκαιρη ζωή, λάμβανε τις μακάριες ελπίδες να βρίσκεται με όλους τους Αγίους στη χαρά της Βασιλείας του Θεού. Αυτή η προτίμηση του Θεού πρέπει να είναι και το δικό μας καθημερινό, το συνεχές μέλημα. Διότι κάθε στιγμή βρισκόμαστε μπροστά στο δίλημμα, να προτιμήσουμε το Θεό ή να προτιμήσουμε κάτι άλλο που δεν είναι ο Θεός. Και ανάλογα με την επιλογή μας βαδίζουμε το δρόμο του Θεού ή το δρόμο της αμαρτίας. Ανάλογα αναδεικνυόμαστε άξιοι ή ανάξιοι του Θεού.

Αυτό είναι η πίστη, το να προτιμούμε σταθερά έναντι οιουδήποτε τιμήματος τον Άγιο Θεό και την πηγή της αγιότητος. Αυτή την πίστη ζητά ο Κύριος. Γίνου πιστός άχρι θανάτου και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής. Η διαφορά ημών των συνηθισμένων χριστιανών από τους Αγίους είναι ότι οι Άγιοι είναι πιστοί άχρι θανάτου, ενώ εμείς δεν έχουμε αυτή τη σταθερότητα και συνήθως εύκολα κάνουμε και ακολουθούμε άλλες επιλογές. Ο Θεός να μας φωτίζει και να μας δίνει τη δύναμη πάντα και υπέρ πάντα Αυτόν να προτιμούμε.