Apostle Matthias and the Icon of Christ at Camuliana

On the ninth of August, our Church commemorates Saint Matthias the Apostle; the Ten Holy Martyrs who suffered at the Bronze Gate for the Holy Icon of our Savior Jesus Christ—Julian, Marcian, John, James, Alexios, Demetrios, Photios, Peter, Leontios, and Maria the Patrician; Saint Antoninus, the martyr of Alexandria; and the Venerable Psoes. We also commemorate the discovery of the venerable Icon of the Lord at Camuliana, made without human hands.

The Apostle Matthias was one of the Seventy. He was numbered among the Twelve Apostles in place of Judas Iscariot, as we read in the first chapter of Acts. After his betrayal, Judas died by hanging himself. After the Resurrection and the Ascension of the Lord, the eleven disciples, together with the Lady Theotokos, the myrrh-bearing women, and other believers, remained in the Upper Room. Peter proposed that they choose someone in Judas’s place from among those who had followed Christ from His Baptism to His holy Ascension, so that he could be a witness to His Resurrection. They accepted the proposal and put forward Joseph,

called Barsabbas and also known as Justus, and Matthias. Both were among the Seventy disciples. They cast lots, and those gathered in the Upper Room prayed: “You, Lord, who know the hearts of all, show which of these two You have chosen to take the place in this ministry and apostleship from which Judas turned aside to go to his own place.” The lot fell to Matthias, and so he was added to the eleven apostles. We do not know the details of his later life. We do know that he labored alongside the others in Jerusalem and later preached the Gospel in Ethiopia,

where he ended his life as a martyr.

We also commemorate the discovery of the venerable Icon of the Lord at Camuliana, made without human hands. Our Lord Jesus Christ, our righteous and only true God, is invisible in the essence of His divinity, unconquerable in His might, and beyond words in His power. Out of His natural love for humanity and His goodness, He, the perfect image of the Father, graciously chose once more to appear in a Holy Icon, through His goodness and boundless mercy. At His birth and coming in the flesh, He guided the Magi by a star. Here, by revealing Himself in an icon, He brought those still childlike in understanding to full knowledge.

It is truly wondrous and awe-inspiring that the Creator of all should be seen by us, who are made of clay, and should graciously accept veneration through a bodily image. Once again, the Master condescended to us. In Camuliana, a town in Cappadocia in Asia Minor, whose bishop was under the Metropolitan of Caesarea, lived the blessed Bassa, later called Aquilina. She was a pagan, and her husband, Camulus, was also a pagan. He was the local ruler there during the reign of Diocletian, in the year 289 after Christ. Camulus

persecuted and fought the Christians, as Diocletian had commanded him. But his wife Aquilina was granted illumination by divine grace and came to know the true God. She wanted to separate from her husband and his impiety, and sought to turn wholly to God, the King of all. Fearing her unbelieving husband, she kept this knowledge of God hidden in her heart. She continually asked the Lord to count her worthy to receive Holy Baptism, while devoting herself to vigils, fasting, and prayer, and preserving purity of soul and body. Through these things, she was counted worthy to receive the following revelation

from the Holy Spirit: “I have come to you now because your tears have moved me. Prepare a clean table, and place on it a white cloth and a bright, unused vessel filled with water. Set these things in a room made ready, and my right hand will cover you. I will reveal myself to you as I choose.”

Blessed Aquilina did as the voice told her. And Christ the Master, who never overlooks those who hope in Him, cry out to Him in their spiritual heart, and love Him with all their heart, descended at about the fourth hour of the morning. All the angelic hosts came with Him, singing, “Holy, Holy, Holy is the Lord of Sabaoth.” Christ the Master had washed His disciples’ feet and wiped them with the towel around His waist. Now, with His pure hands, He washed His holy face in the water in that vessel. Then He dried

His spotless and divine face with that clean cloth. At once, without any human hand, the likeness and image of His divine form, His all-holy and true features, were imprinted on the cloth. Earlier, out of love for humanity and gracious condescension, the Lord had revealed His becoming man. Now He revealed it to the devout Aquilina. Seeing this act of divine care and condescension, she thanked the Lord fervently and could not stop giving Him thanks. Fearing her husband, she hid that image of the Lord, imprinted by God, in a corner of her house and held it in the highest honor. When she foresaw that her life was drawing to an end,

she made provision for this Holy Icon of Christ the Savior, made without human hands. She wrote down the whole account, placed it together with the Holy Icon inside a wall, and sealed the place. After blessed Aquilina died, the hiding place was revealed to a holy man, said to have been Saint Gregory of Nyssa:

“In Camuliana, in the house of Saint Aquilina, the Icon of the Lord made without human hands lies hidden in a certain place.” The saint went to the place he had been shown, opened the wall, and found the box containing the icon. More wondrous still, beside the icon he found a lamp still burning and a small censer still giving off the fragrance of incense. He took the icon and placed it in the Metropolitan church of Caesarea. Many healings took place through it, just as healings had taken place when the Lord lived among us in the flesh. The blind, the lame, the paralyzed, and those afflicted by demons were healed, revealing the fullness of the grace given by the Holy Spirit. For the Word (Logos) of the Father, who is without beginning, became man; He lives and reigns now and unto the ages of ages. These events took place in Camuliana. As we have said, the Icon of the Lord made without human hands was hidden

during the reign of Diocletian and revealed during the reign of the devout Theodosius the Great, in the year 392, to the glory of the only-begotten Son of God the Father.

The special and wondrous way God entered the life of the devout Saint Aquilina is striking. Even while she was still a pagan, God’s grace granted her illumination, and she came to know Him. Later she received the great blessings of hearing the Lord’s voice and being given His image made without human hands. Yet these blessings did not come without preparation, nor did she leave them unused. Even before receiving Holy Baptism, Aquilina lived in prayer, fasting, vigils, and purity. The Lord Himself told her that her tears had moved Him to come to her. Afterward, too, she received the divine gift with great gratitude and reverence. We might also say that she received it with great humility. Throughout her earthly life she kept the wondrous event secret. She did not rush to announce it and draw attention to herself as a saint worthy of such a great and astonishing gift from God. In the end, we could say that God gave her according to her heart. Perhaps we sometimes feel, though we do not say it aloud, that God has blessed us less than others, or less than He should have,

and so we more or less blame God for our poor spiritual state. But let us never doubt that our God is just, all-wise, and all-good. He wrongs no one, and He orders everything for our spiritual good. He gives us according to our hearts and according to what benefits us, taking into account what we have done and what we will do, for our own good and the good of others. It is quite possible that He withholds blessings from us here so that we may contribute more ourselves and labor harder in the spiritual life, becoming more receptive and worthy of greater blessings.

We have more to receive in the life to come. In the end, both a small measure and an abundance of God’s blessings can benefit us. A small measure helps us grow in humility and spurs us to greater effort. An abundance awakens us to our unworthiness of what we have received and stirs us to respond wholeheartedly to God’s love. For those who love God, all things work together for good.

9 του μηνός Αυγούστου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ματθίου, των Αγίων Δέκα Μαρτύρων, των δια την Αγία Εικόνα του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, των εν τη Χαλκή Πύλη αθλησάντων, Ιουλιανού, Μαρκιανού, Ιωάννου, Ιακώβου, Αλεξίου, Δημητρίου, Φωτίου, Πέτρου, Λεοντίου και Μαρίας της Πατρικίας, του Αγίου Μάρτυρος Αντονίνου του Αλεξανδρέως, του Οσίου Ψόη, και επιτελείται η ανάμνηση της Ευρέσεως της Αχειροποιήτου και Σεβασμίας εικόνος του Κυρίου εις τα Καμουλιανά.

Απόστολος Ματθίας, ο οποίος ήταν ένας από τους Εβδομήκοντα, συγκαταριθμήθηκε μετά των δώδεκα Αποστόλων, αντί του Ιούδα του Ισκαριώτου, καθώς είναι γραμμένο στο πρώτο κεφάλαιο των Πράξεων. Ο Ιούδας, μετά την προδοσία, πέθανε με το να κρεμαστεί μόνος του. Όταν δε μετά την Ανάσταση και την Ανάληψη του Κυρίου οι ένδεκα μαθητές με την Κυρία Θεοτόκο, τις μυροφόρες και άλλους πιστούς προσκαρτερούσαν στο Υπερώο, ο Πέτρος πρότεινε να εκλεγεί άλλος αντί του Ιούδα από εκείνους που ακολουθούσαν το Χριστό από τη βάπτισή του μέχρι την Αγία του Ανάληψη και να είναι μάρτυρας της Αναστάσεώς του. Η πρόταση έγινε δεκτή και τέθηκαν ως υποψήφιοι ο Ιωσήφ,

καλούμενος Βαρσαβάς, ο οποίος επικλήθηκε Ιούστος, και ο Ματθίας, και οι δύο από τους Εβδομήκοντα μαθητές. Έβαλαν κλήρους και μετά προσευχήθηκαν οι μαζεμένοι στο Υπερώο ως εξής: Συ, Κύριε, καρδιογνώστα πάντων, ανάδειξον ον εξελέξω εκ τούτων των δύο ένα, λαβείν τον τόπον της διακονίας ταύτης και αποστολής, αφ' ης παρέβη Ιούδας πορευθήναι εις τον τόπον τον ίδιον. Ακολούθως, ο κλήρος έπεσε στον Ματθία, και έτσι προστέθηκε στους ένδεκα αποστόλους. Η κατοπινή ζωή του δεν είναι στις λεπτομέρειές της γνωστή. Βέβαια όμως είναι ότι συναγωνίστηκε στα Ιεροσόλυμα, αργότερα δε κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αιθιοπία,

και τελείωσε μαρτυρικά τη ζωή του.

Επιτελείται επίσης η ανάμνηση της ευρέσεως της αχειροποίητης και σεβάσμιας εικόνας του Κυρίου στα Καμουλιανά. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο δίκαιος και μόνος αληθινός Θεός μας, ο οποίος είναι αόρατος κατά την ουσία της θεότητος, ανίκητος κατά το κράτος και ανεκλάλητος κατά τη δύναμη, Αυτός ο κατά φύσιν φιλάνθρωπος και αγαθός, η απαράλλακτη εικόνα του Πατρός, Αυτός και πάλι καταδέχθηκε να φανεί σε Αγία Εικόνα για την αγαθότητά Του και άμετρη ευσπλαχνία. Και εκεί μεν στην κατά σάρκα γέννηση και παρουσία Του οδήγησε τους μάγους με αστέρι, εδώ δε, στην εικόνα φανέρωσή Του, έφερε τους νηπίους κατά το νου σε τέλεια επίγνωση.

Πράγματι παράδοξο και φοβερό ότι ο κτίστης των απάντων βλέπεται από εμάς τους πήλινους και καταδέχθηκε να προσκυνείται με εικόνα σωματική. Πάλι έγινε συγκατάβαση του Δεσπότου. Στα Καμουλιανά, κωμόπολη στην επαρχία της Καππαδοκίας της Μικράς Ασίας, που ήταν έδρα επισκόπου υπό τον Μητροπολίτη Καισαρείας, ήταν η μακαρία Βάσα, η οποία αργότερα μετονομάστηκε Ακυλίνα, η οποία ήταν ειδωλολάτρισσα, είχε δε σύζυγο ονομαζόμενο Κάμουλο, ο οποίος ήταν κι αυτός ειδωλολάτρης, τοπάρχης δε του τόπου εκείνου, κατά τους χρόνους του βασιλέα Διοκλητιανού, κατά το έτος 289 μ. Χριστόν. Ο Κάμουλος

δίωκε και πολεμούσε τους χριστιανούς κατά την προσταγή που είχε από τον Διοκλητιανό. Αλλά η σύζυγός του Ακυλίνα φωτίστηκε από τη Θεία Χάρη και γνώρισε τον αληθινό Θεό. Έτσι ζητούσε να χωριστεί από τον άνδρα της και την ασέβειά του, προσπαθούσε δε να στραφεί εντελώς και μόνο προς το Θεό και Βασιλέα του παντός. Την επίγνωση δε αυτή του Θεού φρόντιζε να την κρατά κρυμμένη στην καρδιά της για το φόβο του άπιστου συζύγου της, παρακαλούσε δε πάντοτε τον Κύριο να την αξιώσει να δεχθεί το Άγιο Βάπτισμα, ενώ καταγινόταν σε αγρυπνίες, νηστείες, προσευχές, φυλάγοντας κάθε καθαρότητα ψυχής και σώματος. Από αυτά αξιώθηκε να δεχθεί την κατωτέρω αποκάλυψη

από το Άγιο Πνεύμα: «Γι' αυτό τώρα ήλθα σε σένα, έχοντας καμφθεί από τα δάκρυά σου. Ετοίμασε λοιπόν τραπέζι καθαρό και βάλε επάνω σε αυτό μανδύλι λευκό και αγγείο λαμπρό και αμεταχείριστο, το οποίο γέμισε νερό, ετοίμασε δε αυτά σε στολισμένο δωμάτιο και θα σε σκεπάσει η δεξιά μου και θα φανερωθώ σε σένα καθώς θέλω».

Έκανε λοιπόν αυτά η ευλογημένη Ακυλίνα καθώς της είπε η φωνή. Και ο Δεσπότης Χριστός, ο οποίος ποτέ δεν παραβλέπει όσους ελπίζουν σε Αυτόν και βοούν νοερά προς Αυτόν και Τον αγαπούν με όλη τους την καρδιά, κατέβηκε κατά την τετάρτη πρωινή περίπου ώρα και μαζί με Αυτόν όλες οι αγγελικές δυνάμεις, ψάλλοντας τον ύμνο «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ». Αυτός δε ο Δεσπότης Χριστός, ο οποίος ένιψε τα πόδια των μαθητών του και τα σκούπισε με το προσόψιο με το οποίο ήταν ζωσμένος, αυτός και τότε με τα ακήρατά του χέρια ένιψε το Άγιο του πρόσωπο με το νερό εκείνο που ήταν στο αγγείο. Αφού νίφτηκε, σπόγγισε με το καθαρό εκείνο μαντήλι το

άχραντο και θείο του πρόσωπο και αμέσως, χωρίς ανθρώπινο χέρι, τυπώθηκε στο μαντήλι ο τύπος και η εικόνα της Θείας του Μορφής και ο Πανάγιος και αληθέστατος του χαρακτήρας. Καθώς προηγουμένως ο Κύριος για τη φιλανθρωπία και συγκατάβαση έκανε και έδειξε την ενανθρώπισή του, έτσι και τώρα έδειξε αυτή στην ευλαβέστατη Ακυλίνα, η οποία, καθώς είδε τη συγκατάβαση και την οικονομία αυτή, ευχαρίστησε θερμά τον Κύριο και δεν μπορούσε να πάψει να τον ευχαριστεί. Έκρυψε δε τη θεοτύπωτη εκείνη εικόνα του Κυρίου σε κάποια γωνιά του σπιτιού της, διότι φοβούνταν τον άνδρα της, και την τιμούσε υπερβολικά. Καθώς δε προγνώρισε την τελευτή της,

προνόησε για την Αγία αυτή και αχειροποίητη εικόνα του Σωτήρος Χριστού. Και αφού έγραψε όλη τη σχετική με αυτήν υπόθεση, έβαλε το έγγραφο εκείνο με την Αγία εικόνα μέσα σε τοίχο και ασφάλισε τον τόπο. Αφού δε η μακαρία Ακυλίνα απέθανε, αποκαλύφθηκε σε Άγιο Άνδρα, λέγεται ότι ήταν ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης:

«Στα Καμουλιανά, στον οίκο της Αγίας Ακυλίνης, στον τάδε τόπο, βρίσκεται η κρυμμένη αχειροποίητη εικόνα του Κυρίου». Πήγε λοιπόν ο Άγιος στον τόπο που του υποδείχθηκε και αφού έσκαψε τον τοίχο, βρήκε το κιβώτιο μέσα στο οποίο ήταν η εικόνα. Και το επίσης θαυμαστό ήταν ότι μαζί με την αχειροποίητη εικόνα βρέθηκαν αναμμένη κανδήλα και μικρό θυμιατήρι, το οποίο ακόμη έκαιγε και ανέδιδε οσμή θυμιάματος. Αφού πήρε από εκεί την αχειροποίητη εικόνα, την απέθεσε στη Μητρόπολη της Καισαρείας και με αυτή γίνονταν πολλές θεραπείες όπως και κατά την ενανθρώπιση του Κυρίου. Θεραπεύτηκαν τυφλοί, χωλοί, παραλυτικοί και δαιμονισμένοι, για να φανερωθεί το πλήρωμα της χάριτος της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος. Καθότι ο ενανθρωπήσας Λόγος του Ανάρχου Πατρός, αυτός και τώρα ζει και βασιλεύει εις αιώνας αιώνων. Αυτά έγιναν στα Καμουλιανά και η μεν απόκρυψη της αχειροποίητης εικόνας του Κυρίου έγινε καθώς προαναφέρθηκε

επί της βασιλείας του Διοκλητιανού, η δε φανέρωσή της επί της βασιλείας του ευσεβούς Θεοδοσίου του Μεγάλου, κατά το έτος 392, εις δόξαν του μονογενούς Υιού του Θεού και Πατρός.

Κάνει εντύπωση ο ιδιαίτερος και θαυμαστός τρόπος με τον οποίο ο Θεός επενέβη στη ζωή της ευλαβέστατης και Αγίας Ακυλίνης. Ήδη, ενώ ακόμη αυτή ήταν ειδωλολάτρισσα, φωτίστηκε από τη χάρη του Θεού και τον γνώρισε και μετά είχε τις μεγάλες ευλογίες να ακούσει τη φωνή του Κυρίου και να της δοθεί το αχειροποίητο εκτύπωμά Του. Αλλά όλη αυτή η ευλογία φαίνεται ότι δεν δόθηκε απροϋποθέτως, ούτε μετά έμεινε αναξιοποίητη, διότι πριν ακόμη η Ακυλίνα λάβει το Άγιο Βάπτισμα ζούσε με προσευχές, νηστείες, αγρυπνίες, καθαρότητα. Εξάλλου ο ίδιος ο Κύριος της είπε ότι πήγε σε αυτήν έχοντας καμφθεί από τα δάκρυά της. Αλλά και μετά, με πολλή ευχαριστία και ευλάβεια είχε το θείο δώρο. Ακόμη δε, θα λέγαμε, και με πολλή ταπείνωση, όπως δείχνει το γεγονός ότι σε όλη της την εδώ ζωή κράτησε το θαυμαστό γεγονός μυστικό και δεν έτρεξε να το ανακοινώσει, να το προβάλει και έτσι να διαφημιστεί ως Αγία άξια ενός τόσο μεγάλου, θαυμαστού, καταπληκτικού Θεού δώρου. Τελικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Θεός της έδωσε κατά την καρδίαν της. Εμείς, ίσως μερικές φορές ανομολόγητα, να αισθανόμαστε ότι δεν ευλογηθήκαμε όσο άλλοι ή όσο θα έπρεπε από το Θεό

και έτσι να θεωρούμε λίγο πολύ αίτιο της κακής πνευματικής μας καταστάσεως το Θεό. Αλλά ας μην αμφιβάλλουμε ότι ο Θεός μας είναι δίκαιος, πανσοφός και πανάγαθος. Δεν αδικεί κανένα και όλα τα ρυθμίζει κατά το συμφέρον μας το πνευματικό. Μας δίνει κατά την καρδία μας και κατά το συμφέρον μας, σύμφωνα με εκείνα που κάναμε και με όσα θα κάνουμε, κατά το δικό μας, το προσωπικό μας συμφέρον και το καλό των άλλων. Είναι δε πολύ πιθανόν να μη μας δίνει εδώ ευλογίες για να είναι μεγαλύτερη η δική μας συμβολή, μεγαλύτερος ο δικός μας κόπος στην πνευματική ζωή και έτσι να γίνουμε δεκτικότεροι, άξιοι μεγαλυτέρων ευλογιών.

Έχουμε να λάβουμε περισσότερα στη μέλλουσα ζωή. Τελικά, και η ολιγότητα και η περίσσεια των ευλογιών του Θεού μπορούν να μας ωφελήσουν. Η ολιγότητα βοηθώντας μας στο να ταπεινοφρονούμε και κεντρίζοντάς μας για περισσότερο κόπο και η περίσσεια, διεγείροντας τη συναίσθηση της αναξιότητας για αυτά που πήραμε, αλλά και διεγείροντας τη φιλότιμη ανταπόκρισή μας στην αγάπη του Θεού. Τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν.