Akindynos and His Companions: Martyrdom in Persia

Today, November 2, our Church commemorates the Holy Martyrs Akindynos, Pegasios, Aphthonios, Elpidiphoros, and Anempodistos; the Holy Martyrs of the senate; the Holy Martyrs Eudoxios, Agapios, and eight others; the Holy Martyrs Kyriake, Domnina, and Domna; and Saint Markianos of Istingyros.

The Martyr Akindynos and those who suffered with him came from Persia. They were among the leading officials of Shapur II, king of the Persians, who reigned around the year 330 after Christ. Shapur cruelly tortured anyone he found confessing Christ. The Church there was in great turmoil, for unbelievers were betraying Christians every day. They also betrayed Saints Akindynos, Pegasios, and Anempodistos, who were hiding in a house and teaching Christians to disregard the king’s commands, remain firm in the faith, and pay no heed to temporary torments. When Shapur learned of this, he angrily ordered them to be...

brought before him for judgment. He asked about their family and their work. They answered that they were Christians and condemned idolatry. This made the tyrant even angrier, and he threatened them with a cruel death. The saints replied that, for love of Christ, they were ready to endure torments that would benefit them and save their souls. He ordered them beaten mercilessly all over their bodies. The saints endured the ordeal steadfastly in prayer. Then he ordered them suspended by ropes and burned until they died. Once again, the saints stood firm in their faith.

As they prayed, Christ appeared to them in human form. At once their bonds fell away, the fire miraculously cooled them, and they stood before the king unharmed, their faces full of joy. But he took the miracle for magic. To show him that Christ had done it, the saints said that he should become deaf and mute, and so he did. The king could make his wishes known only by gestures. Yet neither this chastening nor the wondrous appearance of a multitude of angels that followed brought the tyrant to his senses. Instead of rejoicing, he groaned and thrashed about. Akindynos saw the king’s hardened, unrepentant heart and, moved by compassion, restored his speech. But the king...

though freed from his inability to speak, was not freed from the blindness of his soul. He ordered the saints laid on iron beds and burned. They endured this new torment with joy, and through their prayers many received illumination and came to believe in the God of the martyrs, the true God. Then the king took them to the temple of the idols, hoping they would worship the statue of Zeus. Instead, they knelt and worshipped the true God. An earthquake struck, and the idol fell and shattered. After that, they heated lead until it melted and put the saints into it.

Once again, by God’s grace, they remained unharmed. When the king rushed to force the martyrs beneath the molten lead, it burst outward and burned his hands. Seeing these wonders, a royal servant named Aphthonios cried out, “Great is the God of the Christians! Know, O king, that I too worship Him, who can do such great and wondrous things.” Still unrepentant, the tyrant ordered him beheaded. Aphthonios asked the martyrs to forgive the harm he had earlier done them at the king’s command, and he asked for their blessing. Seeing that he would enter Paradise before them, they asked for his blessing in return. Aphthonios embraced them as brothers...

kissed them warmly, and bade them farewell. He went to the appointed place and met his blessed end. Christians who were there reverently buried his holy remains. The tyrant then imprisoned the saints. Elpidiphoros, the foremost member of the senate, had been a Christian in secret. He now declared his faith and rebuked the king. Another senator, Philologos, called the king mad. The king ordered them killed. He ordered Akindynos, Pegasios, and Anempodistos thrown into pits of wild beasts and reptiles, but holy angels appeared and they remained unharmed. He then ordered their heads cut off. So the saints went with gladness to receive the death they longed for.

Those who had come to faith in God through the saints followed them, asking to be taught and strengthened in the faith. The king ordered them, and anyone else found believing in Christ, to be beheaded. That day, three hundred people were put to death, choosing to die for Christ rather than enjoy passing pleasures. Then the king seemed to change his mind. He ordered the martyrs imprisoned and commanded that they be thrown into a blazing furnace the next day. At that point Shapur’s mother came forward. She openly declared her faith in Christ and her devotion to Him, and said she wished to join the martyrs in their suffering. When the saints approached the burning furnace, they prayed.

They thanked Christ for strengthening them through all they had endured, and asked Him to give them courage for this final trial. The fire gave the saints an opportunity to speak of the far worse fire of eternal Hell. The executioners were moved to compunction and asked, “How can we escape that Hell?” The saints told them, “Those who believe in Christ, the one true God, are delivered from Hell.” The executioners pleaded, “Do for us whatever your faith requires, so that we may become true servants of the heavenly King.” With great joy the martyrs prayed, “Receive, O Master, those whom You have called today at the eleventh hour into the vineyard of Your martyrdom.

Give them a reward worthy of Your boundless goodness, and count them among Your martyrs who have gone before.” These words gave the soldiers courage. All twenty-eight of them made the sign of the precious Cross and leapt into the furnace, together with the king’s mother and Saints Akindynos, Pegasios, and Anempodistos. Thus, on November 2, they completed their blessed course of martyrdom. An indescribable fragrance filled the whole place. Christians took the saints’ precious remains and buried them with reverence.

In today’s account of the saints, we see many people who witnessed the wonders through which God made His presence known. They understood what those signs meant, came to believe, confessed their faith, and finally sealed it with their martyrdom. King Shapur, by contrast, may have seen more miracles than anyone, yet they left him unmoved. Far from feeling compunction, he grew angry. He neither believed nor repented; he seems to have grown worse. Clearly, this was a demonic state. The devil is provoked and suffers when he sees humility, love, or any virtue, and God’s grace burns him.

This happens because his evil, the spiritual corruption he has suffered, begins with pride. It makes goodness feel intolerable to him. Instead of delighting in it, he is pained by it; it stirs up his malice and creates Hell within him. A person shares in this demonic state and in Hell when he is proud, especially when he is consumed by envy: he sees another person’s good fortune and grieves, then sees misfortune and rejoices. So Hell and Paradise are, at their heart, bound up with our inner life.

With whether the inner person, the heart, is pure or impure.

Thank you. May we acquire a heart that is contrite, humble, and loving, and so live in His Paradise both now and for all eternity.

Σήμερα, 2 του μηνός Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Ακινδύνου, Πηγασίου, Αφθονίου, Ελπιδιφόρου και Ανεμποδίστου, των Αγίων Μαρτύρων των από τη συγκλήτου βουλή, των Αγίων Μαρτύρων Ευδοξίου, Αγαπείου και άλλων οκτώ, των Αγίων Μαρτύρων Κυριακής, Δομνίνης και Δόμνης και του Οσίου Μαρκιανού του Ιστιγκύρω.

Μάρτυς Ακίνδυνος και οι άλλοι μάρτυρες που μαρτύρησαν μαζί του κατάγονταν από την Περσία, ήταν δε από τους πρώτους άρχοντες του βασιλέως των Περσών, Σαβωρίου του Δευτέρου, που βασίλευσε κατά το 330 μετά Χριστόν. Ο εν λόγω Σαβώριος βασάνιζε σκληρά όσους έβρισκε να ομολογούν το Χριστό. Έτσι η Εκκλησία εκεί βρισκόταν τότε σε μεγάλη αναταραχή, διότι καθημερινά οι άπιστοι πρόδιδαν τους Χριστιανούς, όπως πρόδωσαν και τους Αγίους Ακίνδυνο, Πηγάσιο και Ανεμπόδιστο, οι οποίοι κρύβονταν σε κάποιο σπίτι και δίδασκαν τους Χριστιανούς να καταφρονούν τα βασιλικά προστάγματα, να παραμένουν σταθεροί στην πίστη και να μην λογαριάζουν τα πρόσκαιρα βασανιστήρια. Όταν έμαθε αυτά ο Σαβώριος, πρόσταξε με μεγάλο θυμό να...

φέρουν τους Αγίους στο κριτήριο, όπου τους ρώτησε ποιο ήταν το γένος και το επάγγελμά τους. Αυτοί απάντησαν ότι ήταν Χριστιανοί, κατέκριναν δε την ειδωλολατρία. Με αυτά ο τύρανος θύμωσε ακόμη περισσότερο και απείλησε να τους θανατώσει με σκληρό θάνατο. Οι Άγιοι απάντησαν ότι ήταν έτοιμοι για την αγάπη του Χριστού να υποστούν τα βασανιστήρια ως ωφέλιμα και ψυχοσωτήρια. Διατάχθηκε λοιπόν να τους ραβδίσουν ανηλεώς σε όλο τους το σώμα. Οι Άγιοι υπέμειναν με προσευχή και καρτερικά τη βάσανο. Μετά δόθηκε διαταγή να τους κρεμάσουν με σκοινιά στον αέρα και να τους κατακαίουν μέχρι να ξεψυχήσουν. Και πάλι στάθηκαν οι Άγιοι ακλόνητοι στην πίστη τους.

Ενώ δε προσεύχονταν, τους παρουσιάστηκε ο Χριστός ως άνθρωπος και αμέσως τα δεσμά λύθηκαν, η φωτιά παραδόξως τους δρόσιζε και αυτοί παρουσιάστηκαν στο βασιλέα σώοι, αβλαβείς και με χαρούμενο πρόσωπο. Εκείνος όμως το θαύμα θεώρησε μαγεία. Οι Άγιοι δε, για να του αποδείξουν ότι ήταν έργο του Χριστού, είπαν να μείνει κωφός και άλαλος, πράγμα που έγινε, και με νεύμα μόνο ο βασιλέας φανέρωνε ό,τι ήθελε. Όμως ο τύρανος ούτε με αυτή την παιδεία συνετίστηκε ούτε με τη θαυμαστή παρουσία πλήθους αγγέλων που ακολούθησε, και αντί να χαίρεται στέναζε και χτυπιόταν. Βλέποντας ο Ακίνδυνος την πώρωση και αμετανοησία του βασιλέα, και καθώς τον λυπήθηκε, ως φιλάνθρωπος του ξανάδωσε τη λαλιά του. Εκείνος

κι αν λύθηκε από την αφωνία, δεν λύθηκε από την τύφλωση της ψυχής, αλλά διέταξε να κατακαίγουν τους Αγίους ξαπλωμένους πάνω σε σιδερένια κρεβάτια. Οι Άγιοι υπέμειναν με χαρά και τη νέα βάσανο, με προσευχή τους δε πολλοί φωτίστηκαν και πίστεψαν στο Θεό των μαρτύρων, τον αληθινό Θεό. Μετά ο βασιλέας τους πήγε στο ναό των ειδώλων, θέλοντας να προσκυνήσουν το άγαλμα του Διός. Εκείνοι όμως γονάτισαν και προσκύνησαν τον αληθινό Θεό, έγινε δε σεισμός από τον οποίο κατέπεσε και συντρίφθηκε το είδωλο. Μετά ζέσταναν και έλιωσαν μόλυβδο, μέσα στον οποίο έβαλαν τους Αγίους.

Και πάλι, με τη χάρη του Θεού, έμειναν αβλαβείς. Όταν ο βασιλέας προσπάθησε με ορμή να βυθίσει τους μάρτυρες στο λιωμένο μόλυβδο, αυτός σχίστηκε προς τα έξω και κατέκαψε τα χέρια του. Βλέποντας τα θαυμαστά αυτά, κάποιος υπηρέτης του βασιλέα, ονόματι Αφθόνιος, φώναξε με μεγάλη φωνή: «Μέγας ο Θεός των Χριστιανών! Γνώριζε, βασιλέα, ότι Αυτόν προσκυνώ κι εγώ, ο οποίος μπορεί να κάνει τέτοια μεγάλα και θαυμαστά». Ο τύρανος αμετανόητος διέταξε να αποκεφαλιστεί. Ο Αφθόνιος ζήτησε οι μάρτυρες να τον συγχωρέσουν για τα κακά που προηγουμένως, κατά βασιλική διαταγή, τους είχε προξενήσει και ζήτησε την ευχή τους. Εκείνοι, καθώς είδαν ότι θα προπορευόταν στον Παράδεισο, ζήτησαν τη δική του ευχή. Ο Αφθόνιος, αφού αδελφικά τους αγκάλιασε,

καταφίλησε και χαιρέτησε, πήγε στον ορισμένο τόπο και έλαβε το μακάριο τέλος. Χριστιανοί που βρίσκονταν εκεί ενταφίασαν με ευλάβεια το άγιό του λείψανο. Κατόπιν ο τύρανος φυλάκισε τους Αγίους. Ο πρώτος δε της συγκλήτου, ονόματι Ελπιδηφόρος, Χριστιανός κρυμμένος, φανερώθηκε και τον ονείδισε. Ο δε συγκλητικός Φιλόλογος τον ονόμασε παράφρονα. Ο βασιλέας διέταξε αυτούς μεν να φονεύσουν, τους δε Ακίνδυνο, Πηγάσιο και Ανεμπόδιστο να ρίξουν σε λάκκους με θηρία και ερπετά, από τα οποία με την παρουσία Αγίων Αγγέλων παρέμειναν αβλαβείς, μετά δε να κόψουν τις τίμιές τους κεφαλές. Πήγαιναν λοιπόν οι Άγιοι με αγαλλίαση για να λάβουν τον ποθούμενο θάνατο.

Όσοι δε φωτίστηκαν μέσω αυτών στη θεοσέβεια, τους ακολουθούσαν και ζητούσαν να τους διδάξουν και να τους στερεώσουν στην πίστη. Ο βασιλέας διέταξε αυτούς και όσους άλλους θα έβρισκαν στην πίστη του Χριστού να αποκεφαλίσουν, και έτσι τη μέρα εκείνη θανατώθηκαν τριακόσιοι, οι οποίοι προτίμησαν να πεθάνουν για το Χριστό παρά να έχουν απόλαυση πρόσκαιρη. Μετά ο βασιλέας φάνηκε να άλλαξε γνώμη και διέταξε οι μάρτυρες να φυλακιστούν, την επομένη δε να τους ρίξουν σε πυρωμένο καμίνι. Τότε παρουσιάστηκε η μητέρα του Σαβωρίου, η οποία φανέρωσε την πίστη και ευλάβειά της προς το Χριστό, ακόμη δε τη διάθεση να ακολουθήσει τους μάρτυρες στο μαρτύριο. Όταν οι Άγιοι πλησίασαν το αναμμένο καμίνι, προσευχήθηκαν

αφού ευχαρίστησαν τον Χριστό διότι τους δυνάμωσε να κάνουν τον μέχρι τότε αγώνα, τον παρεκάλεσαν να υπομείνουν με ανδρεία και την τελευταία εκείνη δοκιμασία. Η φωτιά εκείνη έδωσε την ευκαιρία στους Αγίους να μιλήσουν για το χειρότερο πυρ της αιωνίου κολάσεως. Οι δήμιοι κατανύχθηκαν και ρώτησαν: «Πώς μπορούμε να αποφύγουμε εκείνη την κόλαση;» Τους είπαν οι Άγιοι: «Όσοι πιστεύουν στον Χριστό, τον αληθινό και μόνο Θεό, λυτρώνονται από την κόλαση». Οι δήμιοι τους παρεκάλεσαν: «Κάντε σε μας όσα η πίστη σας ζητεί, για να γίνουμε δούλοι γνήσιοι του ουράνιου βασιλέα». Οι μάρτυρες με μεγάλη χαρά είπαν: «Πρόσδεξε, Δέσποτα, σήμερα εκείνους που προσκάλεσες στην ενδέκατη ώρα στον αμπελώνα του μαρτυρίου σου,

δώσε σε αυτούς μισθό άξιο της άμετρης αγαθότητάς σου, συναριθμώντας τους με τους προτελευτήσαντες μάρτυρές σου». Από αυτά πήραν θάρρος οι στρατιώτες και, αφού έκαναν το σημείο του Τιμίου Σταυρού, πήδησαν όλοι, 28 τον αριθμό, μαζί με τη μητέρα του βασιλέα και τους Αγίους Ακίνδυνο, Πηγάσιο και Ανεμπόδιστο, και έτσι κατά τη δευτέρα του μηνός Νοεμβρίου τελείωσαν το μακάριο δρόμο της αθλήσεως. Όλος εκείνος ο τόπος γέμισε άρρητη ευωδία. Χριστιανοί δε πήραν τα τίμια των Αγίων λείψανα και τα ενταφίασαν με ευλάβεια.

Στο σημερινό συναξάρι πολλούς οι οποίοι, βλέποντας τα θαυμαστά με τα οποία ο Θεός δήλωνε την παρουσία Του, να πιάνουν το μήνυμα των σημείων αυτών, να πιστεύουν, να ομολογούν την πίστη τους αυτή και τέλος να την επισφραγίζουν με το μαρτύριό τους. Αντίθετα, ο βασιλέας Σαβώριος, ο οποίος ίσως είδε τα περισσότερα από όλους θαύματα, παρέμεινε ανέγγιχτος απ' αυτά. Και όχι μόνο δεν κατανυσσόταν, αλλά θύμωνε. Όχι μόνο δεν πίστεψε και δεν μετενόησε, αλλά μάλλον χειρότερος έγινε. Προφανώς επρόκειτο για δαιμονική κατάσταση. Διότι ο διάβολος ερεθίζεται και υποφέρει όταν βλέπει κάπου την ταπείνωση, την αγάπη και γενικά την αρετή και καίγεται από τη χάρη του Θεού.

Αυτό συμβαίνει διότι η κακία, η πνευματική διαστροφή που έχει πάθει και η οποία ξεκινά από την υπερηφάνεια, του προξενεί πνευματική αλλεργία και το καλό, αντί να τον ευφραίνει και να τον χαροποιεί, τον θλίβει, εξάπτει την κακία του και δημιουργεί μέσα του την κόλαση. Σε αυτή τη δαιμονική κατάσταση και κόλαση συμμετέχει ο άνθρωπος όταν έχει υπερηφάνεια και ιδιαίτερα όταν έχει το πάθος της ζηλοφθονίας και βλέπει το καλό του άλλου και λυπάται, βλέπει το κακό και τη δυστυχία και χαίρεται. Επομένως η κόλαση και ο παράδεισος είναι βασικά εσωτερική υπόθεση.

Καθαρότητος ή μη του έσω ανθρώπου, της καρδίας.

Ευχαριστώ. Αποκτήσουμε καρδία συντετριμένη και τεταπεινωμένη και αγαπώσα και έτσι να ζούμε από τώρα και στην αιωνιότητα, στον Παράδεισό Του.