Israel’s Wilderness Complaints and the Practice of Patience

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

It has been a long time since we left the Psalms, so today we ought to move on a little. We are in Psalm 105. Here, too, the Psalmist describes how little faith the Israelites showed in the face of all the wonders God worked for them. We had reached verse 12, where he speaks of the crossing of the Red Sea. For a moment they seemed to be in danger, yet God saved them. They crossed the sea, and when their pursuers followed, the waters closed over them and they drowned.

As they crossed the Red Sea, they saw that they had been saved from certain death: the men coming to kill them had drowned.

So they sang hymns and gave glory to God. All of them sang to Him, men and women alike. But from verse 13 onward comes another reproach: “They quickly forgot His works.” Very quickly! They did not even let a little time pass. They forgot what God had done and how He had brought them out of Egypt.

He led them through the Red Sea and destroyed their enemies, and they forgot it all. What can one say? These things really happened; no one can deny them. Yet this stiff-necked people forgot at once, as though God had done nothing for them.

It was as though they could not see that God was with them, leading them and saving them in a wondrous way. “They quickly forgot His works; they did not endure His counsel.” And Father Joel translates this as follows:

“They did not have the patience, in their afflictions, to see what the Lord’s counsel was.” I think we said that we should look at this a little differently as well. Yes, they did not have the patience to see, amid their afflictions, what the Lord’s counsel was, what God’s will was. But perhaps it would be truer, more accurate, to hear the words “they did not endure His counsel” this way: what happened was God’s will, and so was what would happen next. They had to learn to endure His will and accept every difficulty and affliction. That is the will of God which they did not endure. And to bring this home to ourselves, our whole life is encompassed by God’s counsel. God already has a will for each of us. What that will holds, no one knows. But we must endure it, rather than grow troubled, take offense, or even turn against God.

Are we so different? We are no different from the Israelites. Do we not see what is before us? We live in the Church, which is a miracle. We live in the Christian truth, which is a miracle. God dwells within us, and that is a miracle. Yet we quickly forget all this when afflictions come. God has ordered these things according to His will because we need them. We quickly take offense and forget; we lose our patient endurance and, with it, our spiritual reward.

So we must learn this deeper truth and live by it: each of us must live the life God has appointed for us. What that life will be, He knows. It will become clear as we go. Each of us has our own suffering,

our own cross to bear. We must bear whatever God wills for us with patient endurance, steadfastness, and trust in Him, certain that the Lord will bring us through in the end and lead us to salvation. All these things are meant to save us. “They quickly forgot His works; they did not endure His counsel. They craved a craving in the wilderness and tested God in a waterless place.” Because they were so quick to forget, their sins began. The first was this: “They craved a craving in the wilderness.”

The Psalmist says “in the wilderness.” He hardly needs to tell us where it happened, but the words have a deeper meaning too. You are in the wilderness. And why are you there? To undertake ascetic discipline, to go without things, to feel the lack of some comforts and let them fade from your thoughts. To be hungry and thirsty. You are in the wilderness! Yet that was precisely when they gave in to craving. They remembered the food they had eaten in Egypt. The account says plainly that they longed intensely for the food of Egypt. That was their first failing: they craved a craving in the wilderness.

They wanted to eat. They were a people with very little endurance, with very little discipline. It was more than disobedience to Moses: they could not discipline themselves before God. We see the same thing in many Christians. The moment they might have to go without something or face a difficulty, anxiety and strong desire take hold. Sometimes this happens at the very time when we are called to go without. Great Lent, for example, is a spiritual wilderness in which we are called to know hunger, thirst, and other forms of deprivation. Many Christians lack endurance. So, “they craved a craving in the wilderness and tested God in a waterless place.” They tested God when there was no water: as we know, they began to grumble and cry out. Here the Psalmist is certainly referring to the water Moses gave them in the wilderness,

from the rock. But it did not happen only then. The Psalmist is speaking more generally, to show that

they did not bring themselves into accord with God’s will. They neither obeyed it nor considered what it was, so that they might endure it. Instead, they were led by whatever their hearts desired. “They craved a craving in the wilderness and tested God in a waterless place. And He gave them what they asked for and sent satiety into their souls.” God yielded to them, as He so often does. But that does not mean it was for their benefit. Even with Thomas, Christ graciously met him where he was and said, “Come,

put your finger into the marks of the nails, and put your hand into My side. Do not be unbelieving, but believing.” Yet the Lord does not commend Thomas for needing this. He says, “Blessed are those who have not seen and yet have believed.” He granted what Thomas needed in his weakness. In the same way, God gave the Israelites food, even more than they asked for. He “sent satiety into their souls”: meat, quail, and all the rest, and plenty of the water they needed in the wilderness.

So some people fail to notice what this means. I often hear them say, “God never refuses me. God loves me. Whatever we ask of Him, He gives us.” They take pride in it and boast about it. But it is no cause for boasting.

God may grant your request because you are weak, so that you cannot claim He does not love you. He gives as He sees fit. One person may cry out again and again and receive nothing; another may ask only briefly and receive what he wants. We must not conclude that God is absent from the one who receives nothing, or that He is pleased with the one who receives what he asks for. I remember something from where I grew up. Perhaps you remember such things too. I do not know whether it happened elsewhere, but in our area, when people were poor, you would sometimes see

a little child crying all day because he knew his mother had a bit of cheese, or some pork, or something else put away. “Give me some of that! I want some of that!” The poor woman was saving it for another day, for a better time. But he kept whining until his parents could bear it no longer. Then she would give it to him, almost stuffing it into his mouth, if I may put it that way. We had a local expression for that, but you would not understand it, so I had better leave it. Well then, eat it! I do not hear anyone whispering the expression. You do not know it. Thank you.

Well...

Yes, God dealt with them somewhat like that: “Go on, eat. You want meat? Have meat. You want water? Have water as well.” But God wanted them to endure a little lack of meat, food, and water. They did have some water to drink, but they wanted plenty. “You want that much? Then take that much.” We should remember this. I do not think we would be wrong to say that God sometimes gives a person riches: “You want riches? Have riches.” That does not mean God favors that person. It is we, in our narrowness, who draw such conclusions. This life will end, another life will come, and we will see that things are different there.

Think of poor Lazarus and the rich man in the parable told by the Lord Himself. What could seem worse than Lazarus’s lot? Yet Lazarus departed this life, the rich man died too, and at once their circumstances changed. God gives us this life to prepare for eternity. Our pleas do not mislead Him into caring only for our life here while we lose the life to come. Still, because God is always good, He gives some people riches: “This is what you want? Then have it. Have your fill, but do not expect anything more.” That is why we see cases like the rich man’s. The Lord has Abraham speak to him and say, “You received your good things

And Lazarus likewise received bad things. But now he is comforted here, while you are in anguish.” That is how he puts it. “You enjoyed them; you asked me, and I gave them to you, so that you would have no complaint that I had them but paid you no attention. But that is all. Nothing else for you.” And the truth is that many people make such a sacrifice. Esau gave up his birthright to Jacob for a bowl of lentils. These things happen. So let us be watchful, lest we become trapped by our own selves and our desires, make grave mistakes, and lose our souls. I will continue from where we left off last time.

Πολύς καιρός, δηλαδή, που αφήσαμε τους ψαλμούς και πρέπει σήμερα να προχωρήσουμε λίγο. Είμαστε στον 105ο ψαλμό και εδώ στον ψαλμό αυτό επίσης παρουσιάζει ο ψαλμωδός όλα αυτά τα οποία, την ολιγοπιστία που έδειξαν οι Ισραηλίτες στα θαυμαστά που τους έκανε ο Θεός. Είχαμε φτάσει μέχρι και τον 12ο στίχο, που αναφέρεται ο ψαλμωδός εδώ στη διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης, που ενώ φάνηκε προς στιγμήν ότι κινδυνεύουν κτλ., και όμως ο Θεός τους έσωσε και πέρασαν την Ερυθρά Θάλασσα και ήρθαν οι άλλοι από πίσω και έκλεισαν τα νερά και πνίγηκαν εκείνοι.

Περνώντας τη θάλασσα, την Ερυθρά, καθώς είδανε ότι σώθηκαν από βέβαιο θάνατο, διότι οι άλλοι πνίγηκαν, οι οποίοι έρχονταν για να τους θανατώσουν,

Ε... ύμνησαν, εδόξασαν τον Θεό, έψαλαν εις τον Θεό όλοι τους, και οι άνδρες και οι γυναίκες κτλ. Όμως, 13ος στίχος και εξής, νέα μομφή κατά του Κυρίου: «Ἐτάχυναν, ἐπελάθοντο τῶν ἔργων αὐτοῦ». Πολύ γρήγορα, πολύ γρήγορα ετάχυναν. Δεν άφησαν να περάσει ένας κάποιος χρόνος. Πολύ γρήγορα λοιπόν ξέχασαν τι έκανε ο Θεός, πώς τους έβγαλε από την Αίγυπτο,

τους πέρασε από την Ερυθρά Θάλασσα, πώς εθανάτωσε τους εχθρούς τους, όλα τα ξέχασαν. Τι να πει κανείς! Και αυτά είναι πραγματικότητες, κανείς δεν μπορεί να τα αρνηθεί αυτά, ότι έτσι είναι! Κι όμως αυτός ο σκληροτράχηλος λαός ήταν έτσι. Αμέσως ξεχνούσε, αμέσως λησμονούσε, αμέσως σαν να μην είχε κάνει τίποτε ο Θεός,

σαν να μην έβλεπαν ότι κατά θαυμαστό τρόπο ο Θεός είναι μαζί τους και κατά θαυμαστό τρόπο ο Θεός τους οδηγεί και κατά θαυμαστό τρόπο ο Θεός τους σώζει. «Ἐτάχυναν, ἐπελάθοντο τῶν ἔργων αὐτοῦ, οὐχ ὑπέμειναν τὴν βουλὴν αὐτοῦ». Και λέγει ο πατήρ Ιωήλ, μεταφράζει:

«Δεν είχαν υπομονή στις θλίψεις των να δουν ποια ήταν η βουλή του Κυρίου». Και είχαμε πει, νομίζω, ότι πρέπει να το δούμε και λίγο διαφορετικότερα. Όντως, δηλαδή, δεν είχαν υπομονή στις θλίψεις των να δουν ποια ήταν η βουλή του Κυρίου, ποιο ήταν το θέλημα του Θεού. Αλλά μπορεί όμως να είναι λίγο αληθινότερο, λίγο σωστότερο, δεν ξέρω, αν πούμε «οὐχ ὑπέμειναν τὴν βουλὴν αὐτοῦ». Δηλαδή αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Το θέλημα του Θεού ήταν να συμβούν όσα συνέβησαν και να συμβούν επίσης όσα θα συμβούν από εδώ και πέρα. Αυτοί έπρεπε τελικά να μάθουν να υπομένουν ποιο ήταν το θέλημα του Θεού και να δέχονται τις όποιες δυσκολίες και τις όποιες θλίψεις. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, που «οὐχ ὑπέμειναν τὴν βουλὴν» του Θεού. Όλη η ζωή μας, για να έρθουμε σε εμάς, όλη η ζωή μας είναι αυτή η βουλή του Θεού, όλη η ζωή μας. Ήδη ο Θεός για τον καθένα μας έχει το θέλημά Του. Τώρα πώς είναι αυτό το θέλημα, κανείς δεν το ξέρει. Εμείς οφείλουμε όμως να υπομείνουμε αυτό το θέλημα του Θεού, αυτήν τη βουλή του Θεού, και όχι να μην υπομένουμε και όχι να ταρασσόμεθα και όχι να σκανδαλιζόμεθα και όχι να τα βάζουμε και με τον Θεό.

Διαφέρουμε πολλές φορές; Δεν διαφέρουμε καθόλου από τους Εβραίους. Εμείς δεν βλέπουμε τα πράγματα; Εμείς ζούμε μέσα στην Εκκλησία, που είναι ένα θαύμα, δεν ζούμε μέσα στη χριστιανική αλήθεια, που είναι ένα θαύμα, δεν είναι μέσα μας ο Θεός, που είναι ένα θαύμα; Όμως, γρήγορα τα ξεχνάει κανείς, μόλις έρθουν κάποιες θλίψεις, οι οποίες είναι κατά το θέλημα του Θεού, έτσι τα έχει κανονίσει ο Θεός διότι μας χρειάζονται, σκανδαλιζόμεθα λοιπόν πολύ γρήγορα, λησμονούμε πολύ γρήγορα, χάνουμε την υπομονή μας και χάνουμε επομένως και τον μισθό μας τον πνευματικό.

Να μάθουμε λοιπόν, αυτό είναι το βαθύτερο μυστικό, αν θέλετε, η βαθύτερη αλήθεια που οφείλουμε να γνωρίζουμε και να έχουμε υπόψη μας και να ζούμε σύμφωνα με αυτήν, ότι πρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας όπως έχει ορίσει ο Θεός για τον καθένα μας. Πώς, Εκείνος το ξέρει, θα φανεί πάνω στα πράγματα. Καθένας έχει το δικό του πάθημα,

το δικό του Σταυρό. Οφείλουμε λοιπόν να σηκώσουμε το όποιο θέλημα έχει ο Θεός για μας με υπομονή, με καρτερία, με εμπιστοσύνη στον Θεό, βεβαιωμένοι ότι θα μας βγάλει στο τέλος ο Κύριος και θα μας βγάλει στη σωτηρία. Όλα αυτά είναι για να σωθούμε. «Ἐτάχυναν, ἐπελάθοντο τῶν ἔργων αὐτοῦ, οὐχ ὑπέμειναν τὴν βουλὴν αὐτοῦ, καὶ ἐπεθύμησαν ἐπιθυμίαν ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ ἐπείρασαν τὸν Θεὸν ἐν ἀνύδρῳ». Και καθώς λοιπόν βιάστηκαν κτλ., άρχισαν οι αμαρτίες. Πρώτη αμαρτία: «Ἐπεθύμησαν ἐπιθυμίαν ἐν τῇ ἐρήμῳ».

Επιθύμησαν, να πούμε, βέβαια, «ἐν τῇ ἐρήμῳ», ούτε χρειάζεται εδώ να το βάλει ο ψαλμωδός, στην έρημο συνέβη αυτό. Αλλά έχει όμως και πνευματικότερη σημασία. Στην έρημο είστε, στην έρημο είστε, στην έρημο τι; Στην έρημο είστε για να ασκηθείτε, στην έρημο είστε για να στερηθείτε, στην έρημο είστε για να σας λείψουν μερικά πράγματα, να ξεχαστείτε λιγάκι. Να πεινάσετε, να διψάσετε, να... Στην έρημο είστε. Τίποτα, αυτοί τότε θυμήθηκαν, τότε επιθύμησαν επιθυμία. Τότε θυμήθηκαν τα φαγητά που είχαν στην Αίγυπτο. Εκεί, ευθέως λέει, από μεγάλη επιθυμία των φαγητών της Αιγύπτου. Το ένα ήταν αυτό, ότι επιθύμησαν επιθυμία ἐν τῇ ἐρήμῳ.

Να φάνε δηλαδή, να φάνε. Ήταν πολύ ακαρτέρητος λαός. Πολύ, ας πούμε, λαός απειθάρχητος. Όχι απλώς δεν πειθαρχούσαν στον Μωυσή, αλλά δεν πειθαρχούσαν να έχουν μια αυτοπειθαρχία και να πειθαρχούν ενώπιον του Θεού κλπ. Είπα, το βλέπουμε αυτό σε πολλούς χριστιανούς που μην τυχόν στερηθούν, μην τυχόν δυσκολευτούν, μην τυχόν λείψει κάτι, μην τυχόν, και αμέσως αρχίζει η ανησυχία και αρχίζει η έντονη επιθυμία και καμιά φορά σε τόπο και σε καιρό που πρέπει κανείς, όπως ας πούμε έχουμε τη Μεγάλη Σαρακοστή, είναι μία έρημος πνευματική και εκεί καλούμεθα να στερηθούμε και να πεινάσουμε και να διψάσουμε και άλλα. Πολλοί χριστιανοί λοιπόν είναι ακαρτέρητοι και «ἐπεθύμησαν ἐπιθυμίαν ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ ἐπείρασαν τὸν Θεὸν ἐν ἀνύδρῳ» και έβαλαν σε πειρασμό τον Θεό, καθώς, ας πούμε, δεν είχε νερό και όπως ξέρουμε άρχισαν να γογγύζουν και άρχισαν να φωνάζουν και άρχισαν να... Οπωσδήποτε τώρα εδώ αναφέρεται στο νερό που τους έδωκε στην έρημο ο Μωυσής, βέβαια,

από την πέτρα. Αλλά δεν έγινε μόνο τότε, και αργότερα, γενικότερα αναφέρεται ο ψαλμωδός, για να δείξει δηλαδή

δεν συντονίζονταν με το θέλημα του Θεού και δεν υπήκουαν στο θέλημα του Θεού και δεν ελάμβαναν υπόψη ποιο είναι το θέλημα του Θεού και να υπομείνουν αυτό το θέλημα του Θεού, αλλά επηρεάζονταν από το ό,τι ήθελε η καρδούλα τους και επιθυμούσαν. «Ἐπεθύμησαν ἐπιθυμίαν ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ ἐπείρασαν τὸν Θεὸν ἐν ἀνύδρῳ καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς τὸ αἴτημα αὐτῶν καὶ ἐξαπέστειλε πλησμονὴν εἰς τὰς ψυχὰς αὐτῶν». Και ο Θεός έκανε συγκατάβαση, όπως πάντοτε κάνει συγκατάβαση ο Θεός. Πάντοτε κάνει συγκατάβαση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ωφελεί. Δεν σημαίνει, εδώ και στον Θωμά ακόμη ο Χριστός είπε και συγκατέβη ο ίδιος και του είπε: «Έλα, έλα,

βάλε το δάκτυλό σου εις τον τύπον των ήλων και βάλε τη χείρα σου εις την πλευρά μου και μη γίνου άπιστος αλλά πιστός». Αλλά δεν συμφωνεί με αυτό όμως ο Κύριος, λέει: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες». Δεν συμφωνεί λοιπόν εδώ, συγκαταβαίνει. Και ο Θεός τούς έδωσε να φάνε και τους παραέδωκε δηλαδή να φάνε, «ἐξαπέστειλε πλησμονὴν εἰς τὰς ψυχὰς αὐτῶν», που τους έστειλε δηλαδή τα κρέατα, τα ορτύκια και τα λοιπά, και το πολύ το νερό εκεί στην έρημο που χρειαζόταν.

Επομένως... Επομένως, μερικοί κάπως αυτό δεν το προσέχουν. Ακούω συχνά που λένε «δεν μ’ αφήνει ο Θεός, δεν μ’ αφήνει. Με αγαπάει ο Θεός, ό,τι του ζητήσουμε το δίνει ο Θεός», και το καμαρώνουν αυτό και το καυχώνται. Δεν είναι όμως για καύχηση.

Συγκαταβαίνει ο Θεός επειδή είσαι αδύναμος, για να μην βρίσκεις προφάσεις ότι τάχα ο Θεός δεν σ’ αγαπάει, και συγκαταβαίνει και σου δίνει αυτά τα οποία ο Θεός ξέρει. Σε άλλον, όσο κι αν φωνάζει, όσο κι αν κράζει, δεν του δίνει, και σε άλλον λίγο να φωνάξει του δίνει. Αλλά ούτε σε εκείνον που δεν δίνει ενώ κράζει και φωνάζει πρέπει να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι μ’ αυτόν δεν είναι ο Θεός, ούτε ότι στον άλλο είναι ευχαριστημένος ο Θεός μαζί του. Θυμάμαι, δεν ξέρω κι εσείς τα έχετε κατά νουν, θα έχετε υπόψη δηλαδή αυτό που θα πω, δεν ξέρω αν συνέβαινε σε άλλα μέρη, αλλά στα δικά μας τα μέρη εκεί θυμάμαι που, καθώς ήταν φτωχοί οι άνθρωποι και λοιπά, έβλεπε κανείς το...

Εεεε... Παιδάκι να κλαίει όλη την ημέρα καθώς γρυκούσε, γρυκό το λένε αυτό, καθώς καταλάβαινε, ας πούμε, ότι κάπου έχει λίγο τυρί η μητέρα ή κάπου έχει λίγο χοιρινό ή κάτι και λοιπά, και «θέλω να μου δώσεις από εκείνο και θέλω να μου δώσεις από εκείνο», και εκείνη, η καημένη, το κρατούσε για άλλη φορά, για καταλληλότερη ώρα και λοιπά. Και αυτό γκρίνιαζε, έως που οι καημένοι δεν μπορούσαν, και έπιανε το άλλο άκρο. Και του το ’δινε σαν να το στούμπωνε στο στόμα, αν επιτρέπετε να πούμε έτσι, και λέγε μια λέξη εδώ που αν την πω δεν την καταλαβαίνετε, μάλλον και δεν θα την πω. Λοιπόν, φάε να... Δεν ακούω να ψιθυρίζεται, αλλά δεν την ξέρετε. Λοιπόν, ευχαριστώ.

Εεεε...

Ναι, κάπως έτσι ο Θεός: άδεια, να φάτε. Κρέατα θέλετε; Φάτε κρέατα. Νερά θέλετε; Πάρτε και νερά και λοιπά. Ναι, ο Θεός όμως τους ήθελε λίγο να αντέξουν και από πλευράς κρεάτων και από πλευράς φαγητού και από πλευράς νερού, και είχαν ένα κάποιο νερό να πιούνε, αλλά πολύ ήθελαν, πλησμονήν. Ε, θέλετε τόσο; Πάρτε τόσο. Το έχουμε κατά νου, δηλαδή πολλές φορές ο Θεός, δεν νομίζω ότι κάνουμε λάθος αν πούμε ότι σε κάποιον δίνει πλούτη. Πλούτη θέλεις; Πλούτη πάρε. Δεν σημαίνει ότι αυτόν τον ευνοεί ο Θεός. Εμείς οι στενόψυχοι βγάζουμε αυτά τα συμπεράσματα. Ναι, αλλά δεν θα είναι πάντοτε αυτή η ζωή, τελειώνει αυτή η ζωή και θα έρθει η άλλη ζωή και θα δούμε ότι είναι αλλιώς τα πράγματα.

Τι χειρότερο, μεταξύ ας πούμε Λαζάρου, πτωχού Λαζάρου και Πλουσίου, παραβολή που τη λέει ο ίδιος ο Κύριος, τι χειρότερο για τον Λάζαρο. Και όμως έφυγε ο Λάζαρος, πέθανε και ο Πλούσιος και αμέσως άλλαξαν τα πράγματα. Και ο Θεός, που έχει αυτήν τη ζωή για να ετοιμαστούμε για την αιωνιότητα, δεν ξεγελιέται ο Θεός από τα δικά μας να παρασυρθεί, ας πούμε, και να μας φροντίσει για την εδώ ζωή και να χάσουμε την εκεί. Αλλά φαίνεται όμως, επειδή ο Θεός πάντοτε είναι αγαθός, σε μερικούς δίνει πλούτη: αυτά θέλετε, αυτά να έχετε, χορτάστε τα, αλλά μην περιμένετε να λάβετε τίποτε άλλο. Γι’ αυτό και θα έχουμε τέτοιες περιπτώσεις, όπως λέει εκεί στον Πλούσιο, εσύ, βάζει στο στόμα του Αβραάμ να μιλάει στον Πλούσιο και του λέει: «Εσύ, ἀπέλαβες τὰ ἀγαθά

Ο Λάζαρος ομοίως τα κακά. Νυν δε ώδε παρακαλείται, συ δε οδυνάσαι. Έτσι, λοιπόν, τα λέει. Απέλαυσες, μου ζήτησες και εμένα, σου έδωσα να μην έχεις παράπονο ότι τα είχα, δεν σε πρόσεξα. Λοιπόν, αλλά αυτά είναι όλα. Τίποτε άλλο για σένα. Και βέβαια η αλήθεια είναι ότι πολλοί θυσιάζουν, όπως ο Ησαύ για ένα πιάτο φακή θυσίασε τα πρωτοτόκια στον Ιακώβ. Γίνονται αυτά τα πράγματα. Ας έχουμε το νου μας, μην παγιδευόμεθα, λοιπόν, και στον ίδιο τον εαυτό μας και στις επιθυμίες μας και τελικά κάνουμε μεγάλα λάθη και χάσουμε την ψυχή μας. Θα συνεχίσουμε όμως την προηγουμένη φορά.