Moses, Aaron, and the Power of Simple Speech

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

We had reached verse 25 of Psalm 104. From verse 26 through verse 38, the psalm speaks about the departure from Egypt. It begins: “He sent Moses His servant, and Aaron whom He had chosen.” God decided to bring His people out of Egypt. He sent Moses to carry out this work and chose Aaron to help him. As we know from the Old Testament, Moses was the one who led the people. God entrusted this work to him, found him pleasing to His heart, and showed him favor. How many mysteries God revealed to Moses, and how much Moses was granted the grace to experience! Yet, for all that, Moses was slow of speech.

Slow of speech—and still he was God’s instrument. Through him God spoke the truth and guided the people. I do not mean simply telling them where to go. Through Moses, God’s truth was passed on to the people and gave them light. Yet Moses was slow of speech, and God left him that way. Aaron was eloquent, but his role was to help Moses. Remember when God sent Moses from the land of Midian, at Sinai, to bring the people out and speak to Pharaoh. Moses asked, “How can I go? What shall I say?” God told him, “Aaron will go with you. You will do what I tell you and perform the signs and wonders before Pharaoh: you will throw down your staff, it will become a snake, and when you take hold of it again, it will become a staff.” Aaron had the gift of speech. We see something similar with the Apostle Paul and Barnabas at Lystra, I think, in Asia Minor. There, people seemed to favor Barnabas because his speech made a stronger impression; he was more eloquent.

It was to the Apostle Paul that God entrusted the fullness of His truth. That does not mean He did not entrust it to the Apostle Barnabas as well, but Paul was the leader. This is especially clear in the case of Moses and Aaron. So let us pay attention: the essential thing is not eloquence, whatever human eloquence a person may have. God gives that gift too, and it has its place. The essential thing is God’s truth. And God’s truth often loves to reveal itself through very simple words and very simple actions.

Take the Gospel according to John. I think we have spoken about this before. If we judge it by the rules of Greek, we might find quite a few faults in its plain language, if I may put it that way. And yet it is the most spiritual Gospel. In earlier times, some called the first three Gospels the bodily Gospels, and the Gospel according to John the spiritual Gospel. We will speak about this more fully next time.

Είχαμε φτάσει μέσα στον 104ο ψαλμό και είχαμε φτάσει μέχρι τον 25ο στίχο, και από τον 26ο στίχο και μέχρι τον 38ο γίνεται λόγος για την έξοδο από την Αίγυπτο. Και λέει, το πρώτο που λέει: «Εξαπέστειλε Μωυσήν τον δούλον αυτού, Ααρών ον εξελέξατο». Ο Θεός αποφάσισε να βγάλει το λαό του από την Αίγυπτο και έστειλε τον Μωυσήν να κάνει αυτό το έργο και διάλεξε λοιπόν για αυτό το έργο τον Ααρών. Ξέρουμε πολύ καλά, όλοι υποθέτω καταλαβαίνουμε εδώ, διότι ξέρουμε την Παλαιά Διαθήκη, ότι ο Μωυσής βέβαια ήταν εκείνος που οδηγούσε το λαό, ο Μωυσής ήταν εκείνος στον οποίο εμπιστεύθηκε ο Θεός Μωυσής ήταν εκείνος που τον βρήκε κατά την καρδία του ο Θεός, εύρισκε γαρ χάριν παρά τω Θεώ, και πόσα μυστήρια του φανέρωσε ο Θεός και πόσα αξιώθηκε ο Μωυσής. Παρά ταύτα όμως ο Μωυσής ήταν ο βραδύγλωσσος.

Ραδιογλώσσες Αυτός είναι το όργανο του Θεού, δι' αυτού ο Θεός λέει την αλήθεια, δι' αυτού ο Θεός οδηγεί το λαό. Λαό δι' αυτού οδηγεί, όχι οδηγεί με την έννοια πάμε από εδώ, πάμε από εκεί, αλλά και με την έννοια μεταδίδεται η αλήθεια του Θεού στο λαό και φωτίζει το λαό ως δι' αυτού, δι' αυτού Μωυσέως. Αλλά είναι βραδύγλωσσος και το αφήνει έτσι ο Θεός, βραδύγλωσσος. Ο Ααρών είναι ο ρητορικός, αλλά ο Ααρών απλώς βοηθάει εκεί τον Μωυσή. Γιατί αν θυμηθείτε, όταν τον έστειλε τον Μωυσή ο Θεός, που είχε βρεθεί στη γη Μαδιάμ, στο Σινά, τον έστειλε ο Θεός να πάει να βγάλει το λαό, να πάει στον Φαραώ να μιλήσει, «Πώς θα πάω», λέει, «τι θα πω;» «Θα έρθει και ο Ααρών μαζί σου», λέει, «και εσύ θα κάνεις και αυτό που σου λέγω, τα σημεία και τα τέρατα ενώπιόν του, που θα ρίξεις τη ράβδο και τα λοιπά, θα γίνει φίδι και θα την ξαναπιάσεις και θα γίνει ράβδος». Και ο Ααρών θα έχει, όπως βλέπουμε εκεί στο δίδυμο του Αποστόλου Παύλου και του Βαρνάβα, και στα Λύστρα νομίζω εκεί είχε γίνει αυτό το πράγμα, εκεί στη Μικρά Ασία, που έδειξαν ότι προτιμούσαν τον Βαρνάβα περισσότερο, επειδή ακριβώς ο Βαρνάβας επιβαλλόταν με το λόγο του, ήταν πιο ρητορικός.

Ο Απόστολος, ο Θεός εμπιστευόταν την όλη αλήθειά του, όχι ότι δεν εμπιστευόταν στον Απόστολο Βαρνάβα, αλλά όμως ο Παύλος ήταν ο ηγούμενος. Εδώ προπαντός στην περίπτωση του Μωυσή και του Ααρών έτσι είναι τα πράγματα. Το θέμα επομένως δεν είναι, για να προσέχουμε αυτά, το θέμα δεν είναι η καλλιέπεια ή όποια καλλιέπεια η ανθρώπινη, που αφού ο Θεός τη δίνει και αυτήν, χρειάζεται και αυτή και τα λοιπά, αλλά το θέμα είναι όμως η αλήθεια του Θεού. Και η αλήθεια του Θεού πολλές φορές φιλεί, αγαπάει η αλήθεια του Θεού, θέλει, προτιμά η αλήθεια του Θεού να φανερώνεται μέσα από πολύ απλά λόγια, μέσα από πολύ απλές ενέργειες.

Πιο πεζό Ευαγγέλιο, ας πούμε, τα είχαμε πει νομίζω κι άλλη φορά αυτά, έτσι, πολλοί έτσι, και αν το συγκρίνουμε με τους κανόνες της ελληνικής γλώσσης, ας πούμε, θα βρούμε πολλά έτσι κουσούρια, αν επιτρέπετε να πω από αυτής της πλευράς, στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιον. Και όμως είναι το πιο πνευματικό Ευαγγέλιο, που παλαιότερα ορισμένοι τα τρία πρώτα Ευαγγέλια τα έλεγαν σωματικά Ευαγγέλια, και εκείνο είναι το πνευματικό Ευαγγέλιο, το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο. Θα τα πούμε όμως στην προσεχή φορά καλύτερα.