Joseph’s Trials and Trust in God’s Providence

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

We are in Psalm 104. If I remember rightly, we had reached verse fifteen or sixteen. We said that this psalm tells the story of Israel, including earlier times, but especially the years of Joseph and the exodus from Egypt. Around verse seventeen it says, “He sent a man before them; Joseph was sold as a slave.” God sent His man ahead of the whole people, before Joseph’s father, his brothers, and the others went down to Egypt. They would have to go because of the famine, and there they could be given food. So God sent Joseph ahead of them, sold as a slave. Last time we spoke about how God sent him. Joseph himself said that he knew God had sent him there first to prepare everything. But look at the way God sent him! God was with him and saw to it that he went down there, yet the circumstances could hardly have been worse. None of this made Joseph lose faith, and none of it made him…

None of it embittered Joseph. He held nothing against anyone, and nowhere do we see him complain. We never see him complain to God, though everything was so hard until the day his brothers arrived and he could give them grain so they would not die. We need to understand this. Influenced by the spirit of our age, we tie our relationship with Christ, our love for Christ, our communion with Christ, and our belonging to Him to whether things go the way we want. They will not go the way we want. They will go the way Christ wants. And we must not lose faith, grow troubled, or grumble inwardly.

Blessed be what God permits; the Lord knows. Joseph was sold into slavery by his brothers and went to Egypt under those conditions. And as we said, as though that were not enough, he was imprisoned and remained there forgotten for two years, completely forgotten. Of course he prayed, and in prayer he surely felt God’s presence. Yet outwardly, things were as they were. It is a great thing to know that God can free you from prison and still not lose faith when He does not. You even have examples: God went and freed the Apostle Peter, yet He might let you die in prison. He did not do that with Joseph, but in another case He might let someone die there. We must neither lose faith nor complain.

Moving on.

The great question is not what happens to us. The great question is whether we believe in Christ, follow Him, and love Him, so that nothing upsets us or makes us lose faith. That is what matters. We should not dwell on “Christ does this for me, Christ does that for me.” How happy a person can be when he sees that God has given him certain blessings! Suppose something he dearly wanted goes well. He rejoices, of course, in what he has received.

Let me put it another way. He does not rejoice only in what he has received. Deeper down, he thinks, “Ah, God has done this for me…” We do not realize how much ego can lie in that. If you are simply glad for the good things God gives you, that is one thing. But if your deeper joy is, “See, God accepts me; He recognizes me,” you may not realize the self-love, that root passion, and the worship of your own ego hidden underneath. All such self-love and self-worship die away when you accept whatever comes without grumbling, growing troubled, or losing faith. “Blessed be what You permit, my God.” That is how the old self dies within us. That is how the ego dies.

Then the Spirit of God enters the human soul without hindrance, and the person belongs wholly to God. Joseph was such a person.

And this is what we see: people of God do not rejoice excessively or show their joy very much when they receive blessings from God. Their attention remains on God, on God Himself. They do not focus on themselves or on the fact that they have felt satisfied and pleased.

His Apostles were twelve, but there was also a wider circle of Apostles, the Seventy. Once, the Lord sent the Seventy out and gave them power. They went and preached, then returned rejoicing. With great joy they said, “Even the demons are subject to us.” They rejoiced that, by Christ’s power, they were freeing people from demons and, beyond that, healing other sick people. It was a great joy. But this was still before Christ’s Crucifixion, before His Resurrection, before the descent of the Holy Spirit, before baptism in the Holy Spirit. So it is understandable that such childlike things remained within them. This was not only among the Apostles.

…taking pleasure in such things the way a small child does, as though what matters is their own satisfaction. God is everything. The more such things happen, the more a saint of God trusts in Him and knows that God is everything.

“He sent a man before them; Joseph was sold as a slave. They humbled his feet with fetters; iron passed through his soul.” As we noted last time, this psalm tells these events very briefly. Yet it says quite a lot about Joseph, who is a type of Christ. “They humbled his feet with fetters.” Perhaps this refers especially to what happened when his brothers sold him to those men. They took him away, and even if they did not bind him on the journey, they may have done so when they reached Egypt. In those days slaves were commonly bound with chains. They were not merely slaves; they were kept in heavy chains. You…

Remember how the Apostle Paul speaks of the chains on his hands? And when Joseph was put in prison in Egypt after what happened with Potiphar, he too was probably bound in irons. He remained there for two years. “They humbled his feet with fetters; iron passed through his soul.” His whole soul passed through that hard ordeal, and it was refined… His whole soul passed through it; he lived among those irons. Forgive me, he lived within… The next verse helps us here. We must try to understand these things as best we can, to come close to them rather than stand far away.

If someone truly wants to believe in God as Joseph did, if God wills to make that person His servant, then more or less he will pass through things like these. Unexpected things, things he never imagined: suddenly he finds himself as though in chains, as though his whole soul were passing through iron. “Iron passed through his soul. Until his word came, the word of the Lord refined him by fire.” He went through all this until the time God had appointed, until God’s word was fulfilled. Yes, indeed…

Suppose you are in irons, doing drudgery, confined in a prison of the mind, living under a rule of prayer, or, if God permits it, being struck by one blow after another. Endure it; do not hurry. When the time comes, God will take these things away. They will not leave whenever you wish. If you insist on escaping, you may get away sooner, but what God intends to bring about in you will not be accomplished. You will not receive the full blessing He intends for you. “Until his word came”: Joseph went through all this until the appointed time, when it ended as God had ordained. That is why Joseph seems forgotten. First his brothers do what they do to him, and it is as though God does not see it.

He arrives in Egypt and goes through all he goes through, and it is as though God does not see. He is put in prison and stays there for two years, and again it is as though God does not see. Then the time comes, and everything changes.

As we said before, the Apostle Paul had not been forgotten—he had not been forgotten, though it seemed as if he had. After the Lord met him, spoke with him, and entrusted him with a particular work, and so on, Paul went to Tarsus, where he again seemed forgotten. He sat there and waited. That is how the Saints wait; they do not hurry. We are different: “This must happen; that must happen. Why won’t the way open? Harm is being done, when otherwise many good things would come.” The Saints do not hurry; God arranges things. Paul stayed in Tarsus until Barnabas came, found him, and took him along. Later, the Apostle Paul seemed forgotten again for two years in prison at Caesarea, near the Mediterranean Sea. For two years he was forgotten there. “Sit there,” Paul says, “for those two years.”

We are not told much about what happened during that time. Afterward he went to Rome. Here, too, Joseph seemed forgotten in Egypt until the time came. “Until his word came, the word of the Lord refined him by fire.” Through everything God had ordained, Joseph passed as if through fire—whether a fire of coals or, let us say, glowing iron—like metal passing through fire and being purified. That is how Joseph was refined, and events unfolded as they did.

As the account goes on to say, though we will not go further today, the king eventually remembered to send for him. Two men in the prison had dreams. One of them had served the king, Pharaoh, and Joseph explained their dreams. Everything turned out just as he had said. Later Pharaoh himself had dreams, and the one prisoner who had survived remembered that someone in prison could explain dreams. The other man had been executed by the king. So Pharaoh sent for Joseph, brought him out, and Joseph explained the king’s dreams as well. Then all that followed came to pass.

We are so impatient. Above all, we think we know best: we have minds, we are clever, we want things our way, and we do not leave matters for God to arrange. When you resist like that, God will try, this way and that, to hold you back so that you may come to your senses in His hands. But if you will not understand, He lets you go. You may seem to have escaped a temptation or difficulty, yet in the end you lose your crown; you lose the spiritual growth that could have come from it. Let us remain like little lambs in Christ’s hands, as He remained silent, “like a spotless lamb before its shearer; so He opens not His mouth.” We have spoken of this before…

Very rarely does a lamb bleat when the shepherd lays it down and begins to shear it. Goats cry out, but lambs stay there quietly as they are shorn. And because Christ is the spotless Lamb, the words apply here too: “like a spotless lamb, silent before its shearer.” The shepherd shears the lamb, and it says nothing. Does it speak, lamenting its fate? No. For Christ, that silence is worship offered to God: obedience to the will of the heavenly Father. We, too, must obey Christ’s will, keeping silence and accepting in a spirit of worship whatever God permits us to suffer. That is all for today.

Είμαστε λοιπόν στον 104ο ψαλμό. Είχαμε φτάσει, αν δεν απατώμαι, μέχρι το 15ο στίχο, μέχρι το 16ο στίχο. Είπαμε, εδώ περιέχεται το περιεχόμενο του ψαλμού αυτού, είναι η όλη ιστορία του Ισραήλ, και από πιο παλιά, αλλά κυρίως έτσι από τα χρόνια του Ιωσήφ και τα χρόνια της εξόδου από την Αίγυπτο. Βάζουμε μέχρι και το 15ο στίχο, 16ο στίχο, 17ο στίχο, εκεί που λέγει ότι ο Θεός έστειλε: «Απέστειλεν έμπροσθεν αυτών άνθρωπον· εις δούλον επράθη Ιωσήφ». Έστειλε λοιπόν πριν από τον όλο λαό, πριν πάει ο πατέρας του Ιωσήφ δηλαδή και τα αδέλφια του και όλοι οι άλλοι. Πριν πάνε στην Αίγυπτο, που θα πήγαιναν οπωσδήποτε επειδή έγινε πείνα και εκεί είχαν να τους δώσουν να φάνε, πιο μπροστά λοιπόν έστειλε ο Θεός τον άνθρωπό του. Έστειλε ως δούλον, που επράθη, που επωλήθη ως δούλος ο Ιωσήφ. Είχαμε πει την άλλη φορά πώς τον έστειλε. Τον έστειλε, το λέγει και ο Ιωσήφ αυτό, το διαβάσαμε, ότι είχε συνείδηση ότι τον είχε στείλει ο Θεός πριν από αυτούς εκεί κάτω για να ετοιμάσει όλα αυτά τα πράγματα. Αλλά δεν τον έστειλε... Βλέπετε, ενώ ο Θεός είναι μαζί του και ο Θεός φροντίζει να σταλεί εκεί κάτω, αλλά με τι συνθήκες! Οι συνθήκες δεν γίνονταν χειρότερες. Και καθόλου αυτά δεν σκανδάλισαν τον Ιωσήφ, και καθόλου δεν τον...

Έτσι, δεν τον πείραξαν τον Ιωσήφ, ούτε κρατάει τίποτε μέσα του, ούτε φάνηκε πουθενά να παραπονέθηκε. Πουθενά δεν φαίνεται, ποτέ δεν φάνηκε τέτοιο πράγμα, να παραπονέθηκε στον Θεό, και τι ήταν τόσο άσχημα όλα έως την ώρα που έφτασαν τα αδέρφια του για να τους δώσει στάρι να μην πεθάνουν. Και όλα αυτά πρέπει να τα καταλάβουμε, διότι εμείς, επηρεασμένοι από το όλο πνεύμα της εποχής, συνδέουμε τη σχέση μας με τον Χριστό, την αγάπη μας στον Χριστό, την κοινωνία μας με τον Χριστό, αυτό το ότι είμαστε του Χριστού, το συνδέωμε πιο πολύ με το να πάνε τα πράγματα όπως τα θέλουμε. Καθόλου δεν θα πάνε όπως τα θέλουμε. Θα πάνε όπως τα θέλει ο Χριστός. Και εμείς καθόλου να μην σκανδαλιστούμε, καθόλου να μην στενοχωρηθούμε, καθόλου μέσα μας να μην έτσι γογγύσουμε.

Είναι ευλογημένο, ξέρει ο Κύριος. Ο Ιωσήφ επωλήθη από τα αδέρφια του ως δούλος και πήγε στην Αίγυπτο έτσι όπως πήγε. Και όπως λέγαμε, σαν να μην έφταναν τα άλλα, ακόμη και φυλακίστηκε και έμεινε δύο χρόνια ξεχασμένος εκεί στη φυλακή, εντελώς ξεχασμένος. Βέβαια, οπωσδήποτε προσευχόταν και στην προσευχή του ένιωθε ασφαλώς την παρουσία του Θεού, αλλά συγχρόνως εξωτερικά, ναι. Είναι μεγάλη υπόθεση να ξέρει δηλαδή ότι ο Θεός μπορεί να σε ελευθερώσει από τη φυλακή και εσύ καθόλου να μην σκανδαλίζεσαι που δεν σε ελευθερώνει. Και να έχεις και παραδείγματα ότι, να, πήγε εκεί και ελευθέρωσε τον Απόστολο Πέτρο και σένα μπορεί να σε αφήσει ο Θεός να πεθάνεις στη φυλακή. Εδώ τον Ιωσήφ δεν έκανε έτσι, αλλά σε άλλη περίπτωση μπορεί να τον αφήσει εκεί να πεθάνει στη φυλακή. Δεν πρέπει να σκανδαλιστεί κανείς, δεν πρέπει να παραπονεθεί.

Moving on.

Το μεγάλο θέμα δεν είναι τι γίνεται. Το μεγάλο θέμα είναι αν πιστεύουμε στον Χριστό, αν ακολουθούμε τον Χριστό, αν τον αγαπούμε και δεν μας πειράζει τίποτα και δεν μας σκανδαλίζει τίποτα. Αυτό είναι. Όχι «ο Χριστός μου κάνει αυτό, ο Χριστός μου κάνει εκείνο, ο Χριστός μου κάνει το άλλο». Πόσο χαίρεται κανείς όταν, ας πούμε, διαπιστώνει ότι ναι, και πράγματα ο Θεός δίνει, κάποια πράγματα, και έχει χαρά μεγάλη. Και δεν χαίρεται κανείς τόσο για αυτήν την όποια ευλογία, ας πούμε πήγε μια δουλειά καλά, ας πούμε, που την ήθελε πάρα πολύ κανείς και όντως πήγε έτσι, και χαίρεται κανείς κυρίως για αυτό που απολαμβάνει αφενός.

Ήθελα αλλιώς να το πω. Και δεν χαίρεται μόνο για αυτό που απολαμβάνει, αλλά χαίρεται βαθύτερα: «Α, εμένα ο Θεός...» Και δεν το καταλαβαίνουμε ότι έχει εγωισμό μέσα το πράγμα. Αν χαίρεσαι απλώς μόνο για τα καλά που σου δίνει, τέλος πάντων. Αν χαίρεσαι όμως βαθύτερα ότι «Να, ο Θεός εμένα με δέχεται, με αναγνωρίζει», δεν καταλαβαίνει κανείς ότι βαθύτερα έχει φιλαυτία το πράγμα. Βαθύτερα έχει εγωλατρία το πράγμα. Εκεί που σβήνει η πάσα φιλαυτία και η πάσα εγωλατρία και τα λοιπά είναι έτσι: όπως και αν έρχονται, ούτε να γογγύζεις, ούτε να στενοχωρηθείς, ούτε να σκανδαλισθείς, ούτε τίποτα. Να 'ναι ευλογημένα, Θεέ μου. Έτσι πεθαίνει μέσα ο παλιός άνθρωπος, πεθαίνει μέσα το εγώ.

Χωρίς κανένα εμπόδιο, έρχεται το Πνεύμα του Θεού μέσα στην ψυχή του ανθρώπου και ο άνθρωπος πλέον ανήκει στον Θεό. Ο Ιωσήφ ήταν αυτός.

Αυτό και βλέπουμε ότι οι άνθρωποι του Θεού δεν πολύ χαίρονται, δεν το δείχνουν έτσι ιδιαίτερα, όταν δέχονται κάποιες ευλογίες από τον Θεό. Πάλι το αυτό τους, πάλι στον Θεό, τον ίδιο τον Θεό, δεν προσέχουν τον εαυτό τους και το ότι ικανοποιήθηκαν και ευχαριστήθηκαν.

Οι απόστολοί του ήτανε δώδεκα και υπήρχε και ευρύτερος κύκλος των Αποστόλων, οι Εβδομήκοντα. Οι Εβδομήκοντα που εστάλησαν κάποια φορά από τον Κύριο να πάνε, τους έδωσε και δύναμη, πήγαν λοιπόν και κήρυξαν και γύρισαν χαρούμενοι και έλεγαν με πολλή χαρά: «Και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν». Χαιρόντανε που με τη δύναμη του Χριστού ελευθέρωναν κάποιον από τα δαιμόνια του, αλλά και πιο πέρα, θεράπευαν άλλους αρρώστους. Χαρά μεγάλη. Αλλά αυτή ήταν ακόμη πριν τη Σταύρωση του Χριστού, πριν την Ανάσταση του Χριστού, πριν την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, πριν το βάπτισμα εν πνεύματι Αγίω. Έτσι και δικαιολογούνται να έχουν τέτοια παιδικά πράγματα μέσα. Δεν είναι μόνο στους Αποστόλους.

Να... Να χαίρονται σε τέτοια πράγματα, σαν να τα απολαμβάνουν όπως ένα μικρό παιδί, και που δείχνει βαθύτερα ότι ναι, ικανοποιούνται. Το παν είναι ο Θεός. Όσα περισσότερα τέτοια γίνονται, τόσο πιο πολύ κανείς, ο Άγιος δηλαδή του Θεού, εμπιστεύεται στον Θεό και γι' αυτό το παν είναι ο Θεός.

«Απέστειλεν λοιπόν έμπροσθεν αυτών άνθρωπον· εις δούλον επράθη Ιωσήφ. Εταπείνωσαν εν πέδαις τους πόδας αυτού, σίδηρον διήλθεν η ψυχή αυτού». Κάνει εντύπωση ότι σε έναν ψαλμό, που το είχαμε επισημάνει την άλλη φορά, που είναι πολύ περιληπτικός εν σχέσει με όλα αυτά τα γεγονότα, κάνει εντύπωση ότι αρκετά αναφέρει εδώ για τον Ιωσήφ, που είναι ο τύπος του Χριστού. «Εταπείνωσαν εν πέδαις τους πόδας αυτού». Πιο πολύ ίσως εδώ αναφέρεται στο ότι πώλησαν τα αδέρφια του εις αυτούς, αυτοί τον πήρανε κάπως, κι αν δεν τον έδεσαν καθώς πήγαιναν, όταν έφτασαν εκεί στην Αίγυπτο, γιατί τότε συνηθίζαν έτσι να δένουν τους δούλους με αλυσίδες. Δεν είναι απλώς ότι ήταν δούλοι, αλλά ήταν πάντοτε δεμένοι, αλυσίδες, χοντρές αλυσίδες. Σας...

Ο Απόστολος Παύλος, θυμάστε που λέει ότι έχει στα χέρια του αλυσίδες; Αλλά και στη φυλακή όταν ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, όταν έγινε αυτό με τον Πετεφρή στην Αίγυπτο και τον έβαλαν στη φυλακή δύο χρόνια, και στη φυλακή κατά πάσα πιθανότητα ήταν δεμένος με σίδερα. «Εταπείνωσαν εν πέδαις τους πόδας αυτού, σίδηρον διήλθεν η ψυχή αυτού». Και η όλη ψυχή του πέρασε δηλαδή από την όλη αυτή σιδερένια ταλαιπωρία και επύρωσεν... Η όλη ψυχή του λοιπόν πέρασε από, έζησε μέσα σε αυτά τα σίδερα. Με συγχωρείτε, έζησε μέσα στο... Παρακάτω στίχο, και πρέπει να προσπαθήσουμε εδώ να καταλάβουμε όσο μπορούμε, να τα πλησιάζουμε, να μην καθόμαστε πάρα μακριά.

Πολύ δηλαδή, αν κανείς ποτέ θελήσει έτσι να πιστεύσει στον Θεό όπως ο Ιωσήφ, αν θελήσει ο Θεός να τον κάνει δούλο του δηλαδή, λίγο πολύ θα περάσει ο άνθρωπος από τέτοια πράγματα. Ανεπάντεχα πράγματα, πράγματα που δεν τα φαντάστηκε, στα καλά καθούμενα θα βρεθεί σαν να είναι σε αλυσίδες, σαν να περνάει όλη η ψυχή του μέσα από σίδερο και από τέτοια. «Σίδηρον διήλθεν η ψυχή αυτού. Μέχρι του ελθείν τον λόγον αυτού, το λόγιον του Κυρίου επύρωσεν αυτόν». Όλα αυτά μέχρις ότου, ας πούμε, είχε κανονίσει ο Θεός να περάσει έτσι. Μέχρις ότου να εκπληρωθεί ο λόγος του Θεού. Βεβαίως, βεβαίως...

Είσαι, ας πούμε, σε σίδερα, άμα είσαι σε χαμαλοδουλειές, άμα είσαι σε φυλακές νοερές, άμα είσαι έτσι κάτω από κανόνα, αν ο Θεός επιτρέπει, πέφτουνε πάνω σου κεραυνοί και τέτοια. Ναι, τα υπομένεις και μην βιάζεσαι. Όταν θα έρθει η ώρα θα τα πάρει ο Θεός, δεν θα φύγουν αυτά όποτε θέλεις εσύ. Και αν δείξεις ότι θέλεις να γλιτώσεις, το συντομότερο μπορείς να γλιτώσεις, αλλά δεν θα γίνει όλο εκείνο που θέλει να γίνει επάνω σου. Δεν θα έρθει όλη η ευλογία που θέλει να έρθει επάνω σου. «Μέχρι του ελθείν τον λόγον», να έρθει, μέχρις ότου όλα αυτά τα πέρασε ο Ιωσήφ, έως ότου ήρθε η ώρα να τελειώσει, όπως τα είχε κανονίσει ο Θεός. Και γι' αυτό μοιάζει λοιπόν σαν να είναι ξεχασμένος ο Ιωσήφ. Καταρχήν δηλαδή τον κάνουν τα αδέρφια του ό,τι τον κάνουν και σαν να μην τα βλέπει όλα αυτά ο Θεός.

Φτάνει στην Αίγυπτο και περνάει όσο περνάει και σαν να μην βλέπει ο Θεός. Και πάει στη φυλακή και μένει δύο χρόνια και σαν να μην βλέπει ο Θεός, ώσπου ήρθε η ώρα και άλλαξαν τα πράγματα.

Ο Απόστολος Παύλος δεν είχε ξεχαστεί, λέγαμε και άλλη φορά, δεν είχε ξεχαστεί, σαν να είχε ξεχαστεί. Πέρα που σαν να είχε ξεχαστεί μετά που τον συνάντησε ο Κύριος, που μίλησε με τον Κύριο, που τον ανέκτησε ο Κύριος στο ειδικό έργο και τα λοιπά, αυτός πήγε στην Ταρσό και σαν να ξεχάστηκε εκεί. Και καθότανε και περίμενε. Έτσι περιμένουν οι Άγιοι, δεν βιάζονται. Δεν είναι όπως εμείς: πρέπει να γίνει αυτό, πρέπει να γίνει εκείνο, γιατί δεν ανοίγει ο δρόμος, διότι γίνεται ζημιά, ενώ αλλιώς θα 'ρθουν πολλά καλά πράγματα. Δεν βιάζονται οι Άγιοι, τα κανονίζει ο Θεός. Και κάθεται στην Ταρσό, ώσπου πήγε ο Βαρνάβας και τον βρήκε, τον πήρε. Μετά, ξεχασμένος ο Απόστολος Παύλος δύο χρόνια στη φυλακή εκεί στην Καισάρεια, κοντά στη Μεσόγειο Θάλασσα. Δύο χρόνια ξεχασμένος εκεί. Κάτσε, λέει ο Παύλος, εκείνα τα δύο χρόνια.

Και δεν λέγονται και πολλά πράγματα, που ούτε ούτε ούτε συνέβησαν, δεν λέγονται, ναι. Και ύστερα πήγε στη Ρώμη. Ξεχασμένος εδώ ο Ιωσήφ στην Αίγυπτο, έως ότου ήρθε η ώρα. Μέχρι του ελθείν τον λόγον αυτού. Το λόγιο του Κυρίου επύρωσεν αυτόν. Έτσι δηλαδή όπως τα είχε κανονίσει ο Θεός, αυτός πέρασε σαν μέσα από φωτιά, φωτιά είτε με κάρβουνα είτε φωτιά, φλογισμένα ας πούμε σίδερα, πέρασε μέσα από τη φωτιά όπως περνάει ας πούμε το μέταλλο και καθαρίζει. Έτσι πυρώθηκε ο Ιωσήφ και έφτασαν τα πράγματα εκεί που ήρθαν.

Θυμήθηκε, όπως λέει στη συνέχεια, δεν θα προχωρήσουμε βέβαια πιο κάτω, τότε θυμήθηκε ο βασιλιάς να στείλει, όταν δηλαδή είδαν κάποιοι που ήταν μέσα στη φυλακή όνειρα, και ο άλλος φυλακισμένος που εργαζόταν εκεί στον βασιλιά, στον Φαραώ, εκείνος τους εξήγησε τα όνειρα και έτσι βγήκαν έτσι ακριβώς όπως τους τα εξήγησε. Και όταν είδε και ο Φαραώ άλλα όνειρα λίγο αργότερα και θυμήθηκε ο ένας από αυτούς τους δύο που γλίτωσε, γιατί ο άλλος αποκεφαλίστηκε από τον βασιλιά, θυμήθηκε λοιπόν ότι στη φυλακή είναι κάποιος που ξέρει τα όνειρα και τότε πήγε λοιπόν, έστειλε ο βασιλιάς, τον πήρε από εκεί και εξήγησε και αυτά του βασιλιά και έγιναν όσα έγιναν από εκεί και πέρα.

Όπως είμαστε έτσι ανυπόμονοι και κυρίως, κυρίως ότι θέλουμε εμείς να ξέρουμε, ξέρουμε, έχουμε μυαλό εμείς, εμείς είμαστε έξυπνοι, θέλουμε, δεν αφήνουμε τον Θεό να τα κανονίσει τα πράγματα. Και άμα τσινάς έτσι, ας πούμε, ο Θεός λίγο από εδώ, λίγο από εκεί θα προσπαθήσει να σε συγκρατήσει για να φρονιμέψεις στα χέρια Του. Αν όμως δεν καταλάβεις, αφήνει. Ενώ φαίνεται ότι, να, γλίτωσες από τον όποιο πειρασμό και από την όποια δυσκολία, τελικά όμως χάνεις το στέφανό σου, χάνεις δηλαδή την πνευματική πρόοδο. Θα μείνουμε εκεί σαν αρνάκια στα χέρια του Χριστού, όπως εκείνος έμεινε έτσι «ως αμνός άμωμος εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού». Λέγαμε και άλλη φορά...

Πολύ σπάνια, πάρα πολύ σπάνια το αρνί, όταν το βάζει κάτω ο τσομπάνος και αρχίζει να το κουρεύει, πάρα πολύ σπάνια να βελάξει, δεν φωνάζει. Ε, τα κατσίκια φωνάζουν, τα αρνιά, κάθεται εκεί και το κουρεύουν. Και επειδή είναι αμνός άμωμος γενικώς, λοιπόν συνδέεται και με αυτό: «ως αμνός άμωμος εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος». Τον κουρεύει τον αμνό λοιπόν ο βοσκός και αυτός άφωνος, δεν λέει και το... λέει, κλαίγοντας τη μοίρα του; Όχι, αλλά εκεί είναι λατρεία εις τον Θεό αυτό, ότι εκείνος υπάκουσε το θέλημα του ουρανίου Πατρός, ο Χριστός, εμείς το θέλημα του Χριστού, για να σιωπούμε και να δεχόμεθα με λατρεία ό,τι και να επιτρέψει ο Θεός να πάθουμε. Αυτά για σήμερα.