David’s Integrity at Home and Rejection of Sin

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Well, we are on Psalm 100. We looked at the first verse and just a little of the second—really, only its first half: “I will sing to You of mercy and judgment, O Lord. I will sing and walk wisely in a blameless way. When will You come to me?” I will sing, I will seek to understand, and...

I will try to find the right path, the true path, the perfect path. “When will You come to me?” When will You come? This is what I intend to do, so to speak. We spoke of it differently last time, but we can put it this way too. These are the things I intend to do. When will You come close to me and help me so that all this may come about? Then we come to the second half of the second verse: “I walked with an innocent heart within my house.” Of course, this is in the past tense; it refers to the past. But David means that he will go on living this way from now on. It is David speaking here, for this is his psalm. Thank you.

“Within my house, I walked with an innocent heart.” Here is the great question. Many people are good in public, where life can be something of a display before others. But at home they are not good. David takes care to live with an innocent heart in his own home: to conduct himself that way, to live that way, and to govern his household that way. We can look at this from another angle too. That is...

David does not let his position go to his head. The ancients used to say, “Authority reveals the man.” Give someone a position and some power, and you will see what kind of person he is. Until someone has responsibility or authority over others, he may seem good. Put a priest in that position, though, and everything comes out: he may start acting important, and so on. The ancients knew what they were talking about. David became king because God Himself called him and made him king. Yet David did not become proud or domineering, even in his own home.

Among his own people, he would live with an innocent heart. He would order their life in that spirit, being friendly, kind, cooperative, and considerate toward everyone in his household. There is another meaning here too: whatever he is going to do for his people, he must begin doing it at home. We see something relevant to this in our own day. I am not sure whether I can touch on it briefly, but let me say it.

What can one say? It is sad. But is there no responsibility here? Some people claim they want to put others right, yet they have done nothing to put their own household right.

This happens in explicitly religious and church circles, among Christians, and beyond them as well. Some people have managed to do almost nothing at home, in their relationship with their wife or with their children. In their own home they were the least fit to guide and raise others. Yet they go out into public life and present themselves as guides and educators to people beyond their household.

It is one thing to write fine and good things, another to make pronouncements from on high, and another to be a good guide in practice and give your children and those close to you a good upbringing. It is one thing to... Who cannot say fine things? What matters is how you live among your own people: whether you are as God wants you to be, humble and so on, and whether you do what God will do through you. For in the end, it is God who does the work; He simply wants... God found David to be a man after His own heart, as He did Moses and others. So here we see David beginning in his own home, with his own household, before going any further.

“I did not set any lawless thing before my eyes. I hated those who commit transgressions.” When he says, “I did not set any lawless thing before my eyes,” he means that he did not deliberately entertain it. He puts it this way because we are human: we make mistakes and go astray. We may even do harm without realizing it. But there is a difference between doing wrong through weakness, because we failed to notice or take care, and doing it on purpose. Even in court, it matters greatly whether a person committed a crime intentionally.

We must pay attention to this. God forgives the wrongs we fall into through weakness, but He does not forgive wrongs we knowingly and deliberately persist in. Of course, if a person repents, he must change and cease living that way. The people of God, the Saints of God, made mistakes too, but they did not set out to do wrong. “I did not set any lawless thing before my eyes. I hated those who commit transgressions.” Do not let the word “hated” startle us. In David’s time, that word could stand both on his lips and, in a corresponding sense, in his heart. He is speaking of those who knowingly and consciously commit transgressions.

I hated those who commit transgressions deliberately, precisely because they are wicked people. “A crooked heart did not cling to me.”

Um...

David says it in five words, and he says it all. He says it all. “I did not set any lawless thing before my eyes.” First, he never let himself deliberately think about anything unlawful. He hates all those who commit transgressions. Think of what happens today: we treat everyone as though they were the same, whether someone is corrupt or not, whether someone is a fraudster or not, whether... What did you say? We are not the ones to condemn other people. That is one thing; this is another. We cannot treat everything as though it made no difference. And then comes the third point: “A crooked heart did not cling to me.” I did not let such a person come near me simply in that same spirit of treating everyone alike, as though everyone were equally fine.

I did not let someone with a crooked heart—a devious, wicked heart—draw near to me, stay close to me, or become my companion. Personally, these words mean a great deal to me, and that is why I insist on them. Treating everything as though it were the same grieves me deeply. I cannot accept what we see happening today. I believe this is the Spirit of God. I believe so. We have spoken of it before.

For example...

Some people are presented as good people...

because they accept everyone—they accept them all. And Christ is held up as the example: Christ welcomed even prostitutes, and so on. But remember what we said before. Christ did welcome them, and we too must welcome everyone in imitation of Him. We ourselves are human, and before the Lord we are no better than others. Yes, Christ welcomed even prostitutes, but He did not leave them thinking their sinful way of life was thereby approved. There is nothing of the kind. “Sin no more!”

The leveling that is happening today comes from just such a spirit: do not tell me that, because you keep someone company, nothing is wrong. No: “Sin no more.” Let us put this spirit in our hearts and welcome everyone. But we must not welcome them with an attitude that says, “It does not matter.” Some go so far as to regard these poor people—who will lose their souls if they do not repent—as somehow holy while they remain in their sin and continue committing it. Things have been blown apart, if I may say so for once. Thank you.

Values that come from the Holy God have been cast aside. Values once shared by people generally, not only by the religious, have been cast aside. This attitude is everywhere, and it affects Christians too. So there are Christians who go on sinning without a care while still presenting themselves as Christians. We will stop here and speak again another time.

Λοιπόν, είμαστε στον εκατοστό ψαλμό, παρακαλώ. Κι είδαμε τον πρώτο στίχο και ένα μικρό, ούτε καν το ημιστίχιο, μάλλον το πρώτο ημιστίχιο του δευτέρου στίχου. «Έλεος και κρίμα άσομαί σοι, Κύριε, ψαλώ και συνήσω εν οδώ αμώμω, πότε ήξεις προς με;» Θα ψάλλω, θα συνήσω και...

Θα κοιτάξω να βρω το δρόμο το σωστό, τον αληθινό δρόμο, τον τέλειο δρόμο. «Πότε ήξεις προς με;» Πότε θα έρθεις; Να, εγώ έτσι σκέφτομαι να κάνω, ας το πούμε, αλλιώς τα λέγαμε την περασμένη φορά, αλλά και έτσι μπορούμε να το πούμε. Αυτά σκέφτομαι να κάνω. Πότε θα έρθεις έτσι κοντά μου, να με βοηθήσεις, να γίνουν όλα έτσι; Και πάμε στο δεύτερο ημιστίχιο του δεύτερου στίχου: «Διεπορευόμην εν ακακία καρδίας μου εν μέσω του οίκου μου». Βέβαια εδώ είναι σε χρόνο παρωχημένο. Αναφέρεται στο παρελθόν, αλλά εννοεί ότι θα κάνω έτσι και στο εξής, λέει δηλαδή εδώ ο Δαβίδ, γιατί ο ψαλμός είναι του Δαβίδ. Σας ευχαριστώ.

Σπίτι μου, στο σπίτι μου, «διεπορευόμην εν ακακία καρδίας μου». Και εδώ είναι το μεγάλο θέμα. Πολλοί έξω στη δημόσια ζωή τους, που είναι λίγο βιτρίνα η ζωή έξω στη σχέση με τους άλλους, είναι καλοί. Στο σπίτι όμως δεν είναι καλοί. Και ο Δαβίδ φροντίζει στο σπίτι του να είναι με ακακία καρδίας. Έτσι να πορεύεται, έτσι να ζει εκεί μέσα, έτσι να διοικεί το σπίτι του. Αυτό θα μπορούσαμε και λίγο έτσι να το δούμε και διαφορετικά. Α, δηλαδή...

Ο Δαβίδ δεν ξιπάζεται από το αξίωμα που έχει. Έλεγαν οι αρχαίοι, η αρχή άνδρα δείκνυσι. Βάλε έναν άνθρωπο, δώσ' του μια θέση, δώσ' του μια εξουσία και εκεί θα φανεί τι είναι αυτός ο άνθρωπος. Εκεί. Ενώ όσο κανείς δεν είναι σε υπεύθυνη θέση και ενώ όσο δεν είναι πάνω από άλλους, ε, φαίνεται καλός. Ο πρεσβύτερος, άμα τον βάλεις εκεί, τότε βγαίνουν όλα τα... θέλει να κάνει τον καμπόσο και θέλει και τα λοιπά, κάτι ήξεραν οι αρχαίοι και το έλεγαν. Εδώ λοιπόν ο Δαβίδ έγινε βασιλιάς και έγινε βασιλιάς όχι διότι έβαλε μέσα, όχι διότι... αλλά ο ίδιος ο Θεός τον εκάλεσε και τον έκανε βασιλιά. Και δεν ξιπάζεται ο Δαβίδ, είναι έτσι εγωιστής, είναι αυταρχικός, όχι, και μέσα στο σπίτι του ακόμη.

Τους δικούς του εκεί, εν ακακία καρδίας θα πορεύεται και εν ακακία καρδίας θα τακτοποιεί τη ζωή και θα είναι φιλικός και θα είναι καλός και θα είναι συνεργάσιμος και θα συγκαταβαίνει κτλ. με όλους μέσα στο σπίτι του. Και επίσης έχει την έννοια αυτή ότι ό,τι έχει να κάνει για αυτόν τον λαό, από το σπίτι του θα αρχίσει να το κάνει. Γιατί έχουμε, δεν ξέρω αν μπορώ έτσι λίγο να το θίξω το θέμα αυτό που θα πω τώρα. Στις ημέρες μας έχουμε αυτό το πράγμα.

Τι να πει κανείς, λυπάται κιόλας, αλλά άραγε δεν υπάρχει και καμιά ευθύνη; Δηλαδή... Δηλαδή άνθρωποι που θέλουν να φτιάξουν τους άλλους τάχα, καθόλου δεν έχουν φτιάξει το σπίτι τους.

Αυτό συμβαίνει και στον χώρο τον καθαρώς, ας πούμε, θρησκευτικό, εκκλησιαστικό χώρο, τον καθαρώς χριστιανικό χώρο, αλλά και πιο έξω. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι τίποτε δεν μπόρεσαν σχεδόν να κάνουν στο σπίτι τους, στο σπίτι τους, στη σχέση τους με τη γυναίκα τους, στη σχέση τους με τα παιδιά τους και τα λοιπά, τίποτε δεν μπόρεσαν να κάνουν. Στο σπίτι τους ήταν οι πιο ακατάλληλοι παιδαγωγοί. Κι όμως βγαίνουν ως παιδαγωγοί να παιδαγωγήσουν ύστερα στο δημόσιο βίο τους ανθρώπους πιο πέρα από το σπίτι τους.

Άλλο είναι να γράφεις ωραία και καλά πράγματα, άλλο είναι να αποφαίνεσαι από καθέδρας και άλλο είναι στην πράξη να είσαι καλός παιδαγωγός και να δώσεις καλή αγωγή στα παιδιά σου, στους δικούς σου. Άλλο είναι να... Ποιος δεν ξέρει να λέει, ας πούμε, καλά και ωραία όταν λέει; Και άλλο είναι εκεί, στους δικούς σου ανθρώπους, με τους δικούς σου ανθρώπους, να είσαι όπως θέλει ο Θεός, ταπεινός και λοιπά, και να κάνεις αυτό το οποίο ο Θεός θα κάνει διά σου. Διότι τελικά ο Θεός κάνει, θέλει απλώς... Τον Δαβίδ, όπως το λέγει, ο Θεός τον βρήκε κατά την καρδία του, ως και τον Μωυσή και άλλους. Και φαίνεται λοιπόν ο Δαβίδ εδώ ότι από το σπίτι του, από τον οίκο του, θα κάνει ό,τι θα κάνει και θα πάει και πιο πέρα.

«Ου προεθέμην προ οφθαλμών μου πράγμα παράνομον. Ποιούντας παραβάσεις εμίσησα». Εδώ «ου προεθέμην προ οφθαλμών μου πράγμα παράνομον», δεν σκέφτηκα, ας πούμε, πράγμα παράνομο. Αλλά το λέει έτσι, πώς το λέει, «ου προεθέμην προ οφθαλμών μου», με την έννοια ότι ο άνθρωπος άνθρωπος είναι, θα κάνει και λάθη, θα πέσει και έξω. Ακόμη δηλαδή χωρίς να το καταλάβουμε μπορεί να κάνει και κάποιο κακό, αλλά άλλο είναι αυτό να το κάνει κανείς σαν αδύναμος άνθρωπος που δεν πρόλαβε, δεν κατάλαβε, δεν πρόσεξε, ξέφυγε, και άλλο είναι να το κάνει εκ προθέσεως. Και στα δικαστήρια ακόμα έχει μεγάλη σημασία το να αποδειχθεί ή όχι αν ενήργησε κανείς εκ προθέσεως κάνοντας ένα έγκλημα.

Να προσέξουμε. Τα άλλα μας τα συγχωρεί ο Θεός, αλλά αυτά που κάνουμε με πρόθεση, με γνώση μας, δεν τα συγχωρεί ο Θεός. Άμα μετανοεί βέβαια ο άνθρωπος, αλλά θα αλλάξει και θα πάψει να είναι τέτοιος. Οι άνθρωποι του Θεού, οι Άγιοι του Θεού, όχι ότι δεν έκαναν και αυτοί κάποια σφάλματα, αλλά όχι εκ προθέσεως. «Ου προεθέμην προ οφθαλμών μου πράγμα παράνομον. Ποιούντας παραβάσεις εμίσησα». Και όλους αυτούς οι οποίοι, μη μας ξενίζει εδώ η λέξη «εμίσησα», έλεγε τότε και στεκόταν, ας πούμε, εδώ στο στόμα του Δαβίδ αυτή η λέξη και, ας πούμε, και ανάλογο αυτό μέσα στην καρδιά του. Όλους αυτούς που κάνουν παραβάσεις, παραβάσεις εν γνώσει τους, συνειδητά.

Εκουσίως, ακριβώς διότι είναι κακοί άνθρωποι, εμίσησα. Ουκ εκολλήθη μοι καρδία σκαμβή.

Εεεε...

Πέντε λέξεις λέει ο Δαβίδ και τα λέει όλα. Τα λέει όλα. «Ου προεθέμην προ οφθαλμών μου πράγμα παράνομον». Το ένα μέρος, λοιπόν, δεν επέτρεψε ποτέ στον εαυτό του εκ προθέσεως να σκεφτεί κάτι παράνομο κτλ. Όλους αυτούς που κάνουν παραβάσεις τους μισεί. Δηλαδή αυτό που γίνεται σήμερα, η ισοπέδωση αυτή, και παρουσιάζουμε τον καθένα, είτε είναι φαύλος ο άλλος είτε δεν είναι, είτε είναι απατεώνας είτε δεν είναι, είτε... Τι είπατε; Δεν θα καταδικάσουμε εμείς τους άλλους ανθρώπους. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Δεν μπορούμε να τα ισοπεδώνουμε τα πράγματα. Και λέει και το τρίτο: «Ούτε κολλήθη με καρδία σκαμβή». Δεν άφησα, ας πούμε, να με πλησιάσει άνθρωπος, πάλι με το πνεύμα αυτό, δηλαδή ότι ισοπέδωση των πάντων, να είναι όλοι καλά.

Δεν άφησα άνθρωπον με καρδία σκαμβή, με στριφνή καρδιά, με κακή καρδιά, με άνθρωπον, ας πούμε, πονηρόν και κακόν κτλ. Δεν άφησα τέτοιον άνθρωπον να με πλησιάσει, να είναι κοντά μου, να είναι μαζί μου, να είναι παρέα μου, να είναι... Δεν ξέρω, προσωπικώς έτσι μ' αρέσουν πάρα πολύ αυτά και έτσι επιμένω. Η ισοπέδωση έτσι σκοτώνει την ψυχή μου. Αυτό που παρατηρείται σήμερα δεν μπορώ να το... Νομίζω έτσι είναι το Πνεύμα του Θεού. Νομίζω. Αναφερθήκαμε κι άλλη φορά.

Ας πούμε στο...

Εμφανίζουν ως καλούς ανθρώπους.

Οι νουσιοποιοί δέχονται τους πάντες, τους δέχονται. Και φέρνω ως παράδειγμα για τον Χριστό: να, ο Χριστός σε δέχεται, και πόρνες και τα λοιπά. Αλλά θυμάστε, είπαμε και άλλη φορά ότι σε δέχεται ο Χριστός. Και οφείλουμε και εμείς τους πάντες να δεχόμαστε, μιμούμενοι τον Χριστό. Χριστόν, και καθώς εμείς είμαστε άνθρωποι και ενώπιον του Κυρίου είμαστε ό,τι είναι και οι άλλοι, εδέχεται ο Χριστός, ναι, και τις πόρνες ακόμη, αλλά όχι να τις αφήσει με την αυτήν ότι εντάξει, μπορείτε να έρχεστε σε μένα, δεν μπορείτε, εγώ δεν σας καταδικάζω. Και κατά κάποιο τρόπο να νομιμοποιείται η αμαρτωλή ζωή τους. Σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε τέτοιο πράγμα. Μηκέτι αμάρτανε.

Έτσι η ισοπέδωση που γίνεται σήμερα γίνεται με ένα τέτοιο πνεύμα, ότι να μην μου πείτε κανείς, ότι κανείς, άλλος να μην μου πείτε, αφού τον κάνεις παρέα να μην συμβαίνει τίποτα. Όχι, μηκέτι αμάρτανε. Βάλουμε αυτό το πνεύμα στην καρδιά μας και τότε όλους να τους δεχόμαστε. Αλλά όχι όμως με ένα πνεύμα, με μια στάση τέτοια μέσα μας, ως αν να του λέμε, δεν με πειράζει. Όπως θα είναι μερικοί μέχρι το σημείο να θεωρούν τα πλάσματα αυτά τα καημένα, που θα χάσουν τις ψυχές τους αν δεν μετανοήσουν, να τα θεωρούν ιερά πλάσματα, έτσι με το να μένουν στην αμαρτία τους και να κάνουν την αμαρτία τους. Έχουν ανατιναχθεί στον αέρα, ας επιτραπεί να πω κι εγώ μια φορά. Σας ευχαριστώ.

Αξίες που απορρέουν από τον Άγιο Θεό έχουν ανατιναχθεί στον αέρα. Κάποιες αξίες που κάποτε υπήρχαν σε όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο στους θρησκευομένους και σε άλλους, τώρα έχουν ανατιναχθεί στον αέρα και το πνεύμα αυτό είναι διάχυτο και επηρεάζει τους χριστιανούς. Και έτσι υπάρχουν και χριστιανοί που ανενόχλητα κάνουν αμαρτίες και κάνουν και τον χριστιανό. Θα σταματήσουμε εδώ και θα τα ξαναπούμε.