God’s Consuming Fire and Christ’s Victory Over Evil

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

We are in Psalm 96. As we said, it has twelve verses. Verses one through six form the first part, and verses seven through twelve the second. We began the first part and looked at the first two verses: “The Lord reigns; let the earth rejoice; let the many islands be glad. Cloud and darkness surround Him; righteousness and judgment uphold His throne.” Last time, I think we said quite a bit about the darkness too. Now we move to the third verse. In these first three verses, we have the theophany itself: God’s appearance. The third verse says:

“Fire goes before Him and burns up His enemies all around.” Yes, God appears, but fire goes before Him and burns the enemies surrounding Him. God is light, and as light He shines and gives warmth. When He is experienced as fire, it is not because God changes from one thing to another. The same God is light and illumination to some.

He is warmth to them, but to others He is fire that burns. God is a consuming fire. God is a consuming fire. When we hear that God is fire, this is the fire revealed to those who stand against Him. “Fire goes before Him.” This verse speaks of God making Himself known, of His appearing. As God appears, no enemy can stand before Him, because the consuming fire goes ahead of Him. It consumes anyone who opposes God, anyone who makes himself God’s enemy. “And burns up His enemies all around”: here, the flames burn them.

These are the enemies around Him. With this verse, the Psalmist wants to stress that God is God. No one can take on God. No one. He uses familiar images that people can understand. Once a fire takes hold, who can stop it? Who can stand against it? So let no one dare to take on God. And let us not imagine that some people can do whatever they please and God can do nothing about it.

We must be longsuffering, endure patiently, and wait until God chooses to reveal Himself. We may see this very clearly if God orders things so that we live in the days just before the Second Coming. His own people, the two prophets, will come to enlighten the people. Yet in the end it will seem that they are not merely defeated but killed by the Antichrist and his followers. Yes, that is how it appears. We should understand this pattern: it has always been so, and we see it especially in Christ.

At first, evil seems to win. The enemy of God seems to win; sin seems to win. That is how it looks. But at the very moment evil is ready to celebrate its triumph, it is utterly defeated. We see this above all in Christ. The same pattern is found in all the Saints, in all who belong to Christ, in His Apostles, and so on. When the devil finally managed to bring Christ to the Cross and to death, he thought it was his greatest day, his greatest moment. He thought he had achieved everything.

But at that very moment, as Christ was dying—the devil wanted not only to put Him on the Cross but to see Him die and disappear—Christ met death. By His own death, He was destroying death and the devil. He abolished death and trampled down the devil. That was the devil’s greatest defeat, his final defeat, so to speak. We need to know this so that we never lose heart. If we look carefully at our own lives, I think we can all find a time when, although we were with God and believed in Him, it seemed that the forces of evil had succeeded.

It may have seemed that evil had gained the upper hand completely. Yet at that very moment, God turned things around in a wondrous, miraculous way, and what He wanted came to pass. That is how it will be in the future as well. Yes, if we are not Christians, and if we do not know what it means to be a Christian, what the Christian life means, or what the spiritual life means, we need to learn and know these things. There is a strange thing we see: goodhearted Christians want to grow spiritually and live as Christians, but because they do not understand how things work, they repeatedly feel overwhelmed and confused. They sink into despair and suffer great harm. We must not lose Christ. It does not matter if it seems that we are losing everything. Let it seem that evil is gaining the upper hand, even precisely because we belong to Christ.

That is how it may seem. But in the end Christ will be there: Christ in us, and we belonging to Him. That is what matters.

Shall we stop here? Will you forgive me, or hold it against me? I’m feeling a little tired.

Είμαστε στον 96ο ψαλμό. Ο 96ος ψαλμός έχει 12 στίχους, όπως είπαμε. 1 ως 6 είναι το πρώτο μέρος, το πρώτο τμήμα, και 7 ως 12 είναι το δεύτερο τμήμα. Ξεκινήσαμε το πρώτο, είδαμε τους πρώτους δύο στίχους. «Ο Κύριος εβασίλευσε, αγαλλιάσθω η γη, ευφρανθήτωσαν νήσοι πολλαί. Νεφέλη και γνόφος κύκλω αυτού, δικαιοσύνη και κρίμα κατόρθωσις του θρόνου αυτού». Είπαμε την περασμένη φορά αρκετά, νομίζω, και για τον γνόφο. Προχωρούμε στον τρίτο στίχο. Στον πρώτο, δεύτερο και τρίτο στίχο έχουμε καθ' αυτή τη θεοφάνεια. Λέγει στον τρίτο στίχο:

«Πυρ εναντίον αυτού προπορεύεται και φλογεί κύκλω τους εχθρούς αυτού». Ναι, εμφανίζεται ο Θεός, αλλά μπροστά από τον Θεό προπορεύεται πυρ και φλογεί κύκλω τους εχθρούς αυτού και καίει όλους αυτούς που είναι γύρω του, όλους τους εχθρούς που είναι γύρω του. Ο Θεός είναι φως και ως φως φωτίζει και θερμαίνει. Αλλά όταν γίνεται πυρ, όχι ότι μια είναι έτσι, μια είναι έτσι, αλλά ο ίδιος ο Θεός εις άλλους είναι φως και φωτισμός.

Ζεστασιά, και σε άλλους είναι πυρ που καίει. Ο Θεός σημαίνει πυρ καταναλίσκον. Ο Θεός σημαίνει πυρ καταναλίσκον. Όπου γίνεται λόγος για πυρ, ότι ο Θεός είναι πυρ, είναι αυτό το πυρ το οποίο εκδηλώνεται απέναντι στους εχθρούς, εναντίον των εχθρών του Θεού. «Πυρ εναντίον αυτού προπορεύεται». Καθώς βγαίνει ο Θεός ή η φανέρωση του Θεού, γίνεται λόγος για τη φανέρωση του Θεού, για την εμφάνιση του Θεού. Καθώς εμφανίζεται ο Θεός, δεν μπορεί να σταθεί μπροστά Του ούτε εχθρός ούτε τίποτα, διότι προπορεύεται αυτού το πυρ το οποίο καταναλίσκει. Καταναλίσκει καθέναν ο οποίος εναντιώνεται στον Θεό, καθέναν ο οποίος εχθρεύεται τον Θεό, πηγαίνει εναντίον του Θεού. «Και φλογεί κύκλω τους εχθρούς αυτού», και φλογεί εδώ, τους καίει.

Αυτούς οι οποίοι είναι γύρω του. Ναι, θέλει ακριβώς ο Ψαλμωδός με τον στίχο αυτό να τονίσει ότι ο Θεός είναι. Ο Θεός, δεν μπορεί να τα βάλει κανένας με τον Θεό. Κανένας. Και χρησιμοποιεί εικόνες, ας πούμε, γνωστές, εικόνες που τις γνωρίζουν οι άνθρωποι για να καταλάβουν, όπως δηλαδή όταν ξεκινήσει η φωτιά, ποιος μπορεί να τη σταματήσει, ποιος μπορεί να τα βγάλει πέρα με τη φωτιά; Μην τολμήσει λοιπόν κανείς να τα βάλει με τον Θεό, όμως επίσης να μην βάζουμε στο νου μας ότι κάποιοι τα καταφέρνουν και κάνουν ό,τι θέλουν και δεν μπορεί να τους κάνει τίποτε ο Θεός.

Πρέπει να μακροθυμούμε, να έχουμε υπομονή, να περιμένουμε έως ότου να θελήσει ο Θεός να εκδηλωθεί. Πάρα πολλές φορές αυτό θα το δούμε, αν ο Θεός οικονομήσει έτσι τα πράγματα να ζούμε κατά τις μέρες της Δευτέρας Παρουσίας, λίγο πριν τη Δευτέρα Παρουσία. Θα δούμε ότι θα έρθουν οι δικοί του άνθρωποι, οι δύο προφήτες, για να διαφωτίσουν τον λαό, όμως τελικά θα φανεί ότι όχι απλώς νικώνται αλλά θανατώνονται από τον Αντίχριστο, από τους ανθρώπους του Αντιχρίστου. Ναι, έτσι φαίνεται και να το ξέρουμε αυτό, δηλαδή από πάντοτε, αλλά ιδιαίτερα από πάντοτε. Αλλά ιδιαίτερα όμως από τον Χριστό και εδώ.

Καταρχήν φαίνεται ότι νικά το κακό. Καταρχήν φαίνεται ότι νικά ο εχθρός του Θεού, νικά η αμαρτία. Έτσι φαίνεται. Αλλά τότε ακριβώς που είναι έτοιμο το κακό να θριαμβολογήσει, τότε ακριβώς το κακό νικάται κατά κράτος. Τότε. Και το βλέπουμε αυτό στην περίπτωση προτίστως του Χριστού, Χριστού του, και από εκεί και πέρα το ίδιο συμβαίνει σε όλους τους Αγίους και σε όλους τους ανθρώπους του Χριστού, στους Αποστόλους του κλπ. Όταν ο διάβολος κατόρθωσε τελικά να οδηγήσει τον Χριστό στον σταυρό, στον θάνατο, ήταν, από τότε που υπήρχε ως διάβολος βέβαια, η πιο μεγάλη ημέρα του, ας πούμε, και η πιο μεγάλη στιγμή του. Νόμιζε ότι κατόρθωσε το παν.

Όμως εκείνη την ώρα ακριβώς, καθώς απέθνησκε ο Χριστός, δηλαδή όχι μόνον ήθελε ο Διάβολος να τον ανεβάσει στον Σταυρό, αλλά να πεθάνει, πάει, να εξαφανιστεί. Εκεί όμως, καθώς απέθνησκε ο Χριστός, καθώς περνούσε ο θάνατος μέσα στον Χριστό, καθώς συναντούσε ο Χριστός τον θάνατο, με τον θάνατό του, πεθαίνοντας, καταργούσε τον θάνατο και τον Διάβολο. Κατήργησε τον θάνατο και κατεπάτησε τον διάβολο. Τότε έπαθε τη μεγαλύτερή του ήττα ο διάβολος, την οριστική του, τρόπον τινά, ήττα ο διάβολος. Ναι, να το ξέρουμε αυτό, για να μην φοβόμαστε ποτέ. Αν προσέξουμε όλοι, υποθέτω δεν θα δυσκολευτούμε να βρούμε στην ίδια μας τη ζωή ότι κάποια στιγμή που φάνηκε, μολονότι εμείς ήμασταν με τον Θεό και πιστεύουμε στον Θεό, και φάνηκε ότι κατάφεραν.

Κατά κράτος, ας πούμε, υπερίσχυσε το κακό, έγινε την ίδια στιγμή, το έτρεψε ο Θεός θαυματουργικό τρόπο, θαυμαστό τρόπο. Και έγινε αυτό που ήθελε ο Θεός. Έτσι θα γίνει και στο μέλλον. Ναι, αν δεν είμαστε χριστιανοί και αν δεν ξέρουμε τι θα πει χριστιανός και τι θα πει η χριστιανική ζωή και τι θα πει η πνευματική ζωή, αυτά πρέπει να τα μάθουμε, να τα ξέρουμε. Διότι έχουμε αυτό το παράδοξο. Έχουμε καλοδιάθετους ανθρώπους, χριστιανούς, που και θέλουν να προκόψουν πνευματικά και θέλουν να ζήσουν χριστιανικά, και καθώς δεν ξέρουν πώς έχουν τα πράγματα, κάθε τόσο πελαγώνουν, κάθε τόσο μπερδεύονται, κάθε τόσο βουλιάζουν και τελικά βλάπτονται τόσο πολύ. Τον Χριστό να μην χάσουμε. Δεν πειράζει, ας φαίνεται ότι όλα τα χάνουμε. Ας φαίνεται ότι υπερισχύει το κακό και μάλιστα υπερισχύει ακριβώς επειδή είμαστε μέσα του Χριστού.

Φαίνεται έτσι, τελικά ο Χριστός θα 'ναι εκεί, ο Χριστός εν ημίν και εμείς δικοί του, είναι αυτό.

Σταματήσουμε εδώ, ε; Θα μου το συγχωρήσετε ή θα μου το κρατάτε; Αισθάνομαι λίγο έτσι κουρασμένος και έτσι.