God’s Help and Consolation in Psalm 93

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Briefly, let us spend a little time with the Psalter too, before we leave. We are still on Psalm 93. We have looked at the first three parts, and now we come to the fourth, verses 16 through 19. Here the psalmist speaks from his own experience to console the faithful.

He speaks of the experience God gives His people, through which they find consolation, so that he may help others too: “Who will rise up for me against evildoers? Who will stand beside me against those who work lawlessness? If the Lord had not helped me, my soul would soon have dwelt in Hades. When I said, ‘My foot is slipping,’ Your mercy, O Lord, helped me. O Lord, according to the multitude of sorrows in my heart, Your consolations brought joy to my soul.” Those are the verses. And here the psalmist asks, “Who will rise up for me against evildoers?” Who, in other words, will be there...

when I am facing wicked people and am in danger? Who will come forward and stand with me, to support and strengthen me? The answer, of course, is God. Only God can do this; it is beyond human help. “Who will stand beside me against those who work lawlessness?” Again, who will stand beside me? The second half of the verse says the same thing in different words: Who will stand with me, strengthen me, support me, help me, and console me as those who work lawlessness surround me? God, of course. “If the Lord had not helped me, my soul would soon have dwelt in Hades.” Here he is speaking of the past.

If the Lord had not helped me at such times, my soul would have been on the verge of dwelling in Hades. I would have been killed. I would have died; I would have been gone. These are lived experiences. The psalmist is not writing this just to finish off a poem and make it sound beautiful, as a poet might. Poets do sometimes try to express what they have lived through, but they are also concerned with making a good poem, with the impression it will make, and with giving it a beginning, a subject, and an ending. That is not what the psalmist is doing here. He is telling the truth, from his own experience.

He would have perished many times if the Lord had not helped him. “When I said, ‘My foot is slipping,’ Your mercy, O Lord, helped me.” Each time I cried, “My God, my God, the ground is giving way beneath my feet. I am going to fall; I am losing my footing,” Your mercy, O Lord, helped me. “O Lord, according to the multitude of sorrows in my heart, Your consolations brought joy to my soul.” How beautiful that is. Lord, Your consolations matched the anguish in my heart, its wounds and all its pain. Whatever the circumstance, You sent the consolation I needed. Your own particular comforts came to me, and

they gladdened my soul, gave it comfort, and filled it with joy. These things are true. But now two things go wrong. First, because we do not live this way or believe it this way, we deprive ourselves of all these blessings from God. Second, we read these words without having experienced them ourselves, and weak faith and doubt rush into our souls. I do not know whether many Christians today are free of that spirit of doubt and weak faith. In our doubt we ask, “Is it really so, or is that simply what is written?”

As we have said before, some people will go so far as to say, “Yes, it was like that once, but it is not like that now.” I mean that it is always like that. Always. Let us rely on the Lord, on the Lord, and on no one else. Let Him stand beside us and walk with us. And notice this: if we are alive today, if we exist at all, it is because... I do not know what each of you would say. Sometimes I look back over my own life and think how many times I came within a hair’s breadth of death. I would not be alive if God had not arranged for me to live until today. The point is not whether we might have died earlier. God has kept us until now to give us these years, so that all the work we spoke of earlier might take place. That work...

takes only a few years in some people, and then God takes them; in others it takes much longer. It is God who has given us life. But above all, above all, the point is not that He kept us alive when we might have perished, but that God has set us on the path and continues to guide us on His path. He wants to make us His own. Are we the ones doing this? We keep getting in the way. We give a halfhearted yes and barely let God enter our lives. If we were more willing and gave Him our consent wholeheartedly, how different things would look. And above all, consider this last point. As the Apostle Paul says, temptations are always measured according to what we can bear.

Never, never are they beyond what we can bear. The temptations, difficulties, and sufferings that come seem heavier to us. They are never more than we can bear. The consolation that comes from God is also always proportionate to how deeply we have been grieved, how badly we have been wounded, how much we have suffered, and how much we have missed His sweet presence. I will stop here for now, and we will continue next Saturday.

Σύντομα, σύντομα, ας δούμε λίγο και το ψαλτήρι, έτσι να μην το αφήνουμε κι αυτό. Για να φύγουμε. Είμαστε ακόμη στον 93ο ψαλμό, είδαμε τα τρία πρώτα μέρη, τώρα έχουμε το τέταρτο. Είναι από τον 16ο στίχο μέχρι τον 19ο στίχο και εδώ ο Ψαλμωδός αναφέρεται στην ίδια τη δική του πείρα για να παρηγορήσει και τους ευσεβείς.

Στην πείρα που έχει, που δίνει ο Θεός στους δικούς του ανθρώπους και παρηγορούνται. Και έτσι λοιπόν να βοηθήσει και τους άλλους. Τις αναστήσεται, αναστήσεταί μοι επί πονηρευομένους; Ή τις συμπαραστήσεταί μοι επί τους εργαζομένους την ανομία; Ει μη ότι ο Κύριος εβοήθησέ με, παρά βραχύ κατώκησεν Άδη η ψυχή μου. Ει έλεγον, σεσάλευται ο πούς μου, το έλεός σου, Κύριε, εβοήθει με. Κύριε, κατά το πλήθος των οδυνών μου εν τη καρδία μου, οι παρακλήσεις σου εύφραναν την ψυχή μου. Αυτοί είναι οι στίχοι και λέγει εδώ ο Ψαλμωδός: Τις αναστήσεταί μοι επί πονηρευομένους; Ποιος ας πούμε θα βρεθεί...

ώρα που έχω να κάνω με τους πονηρούς ανθρώπους και κινδυνεύω; Ποιος λοιπόν θα σταθεί, θα βρεθεί μπροστά μου εκεί, θα σταθεί μαζί μου για να με στηρίξει, να με ενισχύσει; Και φυσικά η απάντηση είναι ο Θεός. Μόνο ο Θεός μπορεί να το κάνει αυτό, δεν είναι θέμα ανθρώπων. Ή τις συμπαραστήσεταί μοι επί τους εργαζομένους την ανομία; Ποιος θα συμπαρασταθεί πάλι; Το ίδιο και στο δεύτερο ημιστίχιο, έχουμε το ίδιο νόημα με άλλα λόγια: ποιος θα μου συμπαρασταθεί και θα με ενισχύσει και θα με στηρίξει και θα με βοηθήσει και θα με παρηγορήσει κλπ.; Καθώς με περικυκλώνουν οι εργαζόμενοι την ανομία, φυσικά ο Θεός. Ει μη ότι ο Κύριος εβοήθησέ με, παρά βραχύ κατώκησεν Άδη η ψυχή μου. Και αναφέρεται έτσι στο παρελθόν.

Αν δεν με είχε βοηθήσει ο Κύριος έτσι ώρες τέτοιες, παραλίγο λοιπόν θα είχε η ψυχή μου κατοικήσει στον Άδη. Θα είχα θανατωθεί, θα είχα πεθάνει, θα είχα εξαφανιστεί. Αυτά είναι εμπειρίες, δεν τα γράφει ο Ψαλμωδός έτσι να αποτελειώσει το ποίημα για να γίνει ωραίο το ποίημα όπως κάνει ένας ποιητής. Αν και οι ποιητές κάποια φορά προσπαθούν να εκφράσουν κάποια βιώματά τους, αλλά οπωσδήποτε κινούνται και από την ανάγκη να κάνουν καλό ποίημα, να τι εντύπωση θα κάνει και να έχει λοιπόν και τον πρόλογό του και το θέμα του και τα αυτά και τον επίλογο. Εδώ δεν κάνει αυτό το πράγμα ο Ψαλμωδός, αλλά λέγει αυτή είναι την αλήθεια. Και είναι προσωπική του πείρα.

Θα είχε χαθεί πολλές φορές αν δεν τον είχε βοηθήσει ο Κύριος. Ει έλεγον, σεσάλευται ο πούς μου, το έλεός σου, Κύριε, εβοήθει με. Κάθε φορά που έλεγα: Θεέ μου, Θεέ μου, χάνεται το έδαφος κάτω απ' τα πόδια μου, θα πέσω, σαλεύομαι. Το έλεός σου, Κύριε, εβοήθει με, βοηθούσε το έλεός σου, Κύριε. Κύριε, κατά το πλήθος των οδυνών μου εν τη καρδία μου, παρακλήσεις σου εύφραναν την ψυχή μου. Τι ωραίο και αυτό. Κύριε, ανάλογα με το, με την οδύνη που είχε η καρδιά μου, με την όλη πληγή που είχε η καρδιά μου, με τον όλο πόνο που είχε η καρδιά μου, με το κάθε περιστατικό, ανάλογα λοιπόν με αυτό ήταν και οι παρακλήσεις σου. Ερχόταν οι παρηγορίες ειδικές σου, οι παρακλήσεις ειδικές σου, παρηγοριές, δηλαδή, και

εύφραιναν και ευχαριστούσαν την ψυχή μου και χαροποιούσαν την ψυχή μου. Αυτά είναι αλήθειες. Είναι αλήθειες, αλλά τι γίνεται τώρα; Γίνονται δυο κακά. Το ένα μέρος, καθώς δεν τα ζούμε έτσι τα πράγματα, δεν τα πιστεύουμε έτσι, φυσικά στερούμεθα όλες αυτές τις ευλογίες του Θεού. Και από το άλλο μέρος, τα διαβάζουμε αυτά, πείραν αυτών δεν έχουμε εμείς, οπότε ορμά μέσα στην ψυχή μας η ολιγοπιστία, η αμφιβολία. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πολλοί χριστιανοί σήμερα οι οποίοι δεν έχουν αυτό το πνεύμα της αμφιβολίας μέσα τους και αυτό το πνεύμα της ολιγοπιστίας. Στην αμφιβολία σου: είναι άραγε έτσι ή γράφονται έτσι;

Και είπαμε και άλλη φορά, μερικοί το πολύ πολύ να λένε: «Έτσι είναι, αλλά κάποτε τώρα δεν είναι έτσι». Εννοώ, πάντοτε είναι έτσι, πάντοτε. Ο Κύριος, ο Κύριος, να μην στηριχθούμε σε κανέναν άλλο, στον Κύριο να στηριχθούμε. Αυτός να είναι ο συμπαραστάτης μας, αυτός να είναι που έρχεται μαζί μας και αυτός είναι που, αν ζούμε μέχρι σήμερα, το προσέξουμε αυτό, αυτό, να ζούμε, να υπάρχουμε καταρχήν, να ζούμε διότι δεν ξέρω τι λέει ο καθένας σας. Εγώ έτσι καμιά φορά ρίχνω μια ματιά στη ζωή μου και παρατρίχα πόσες φορές. Δηλαδή δεν θα ζούσα αν δεν είχε κανονίσει ο Θεός να ζω μέχρι σήμερα. Και το θέμα δεν είναι αν σήκανε η στήκη, αν είχαμε πεθάνει πιο πρώτα. Ναι, αλλά να μας κράτησε ο Θεός ως τώρα ακριβώς για να έχουμε τόσα χρόνια για να γίνει όλο αυτό το έργο που λέγαμε προηγουμένως, το οποίο

Σ' άλλους γίνεται μέσα σε λίγα χρόνια και τους παίρνει ο Θεός, σ' άλλους αργεί πολύ. Και μας έδωσε ζωή είναι ο Θεός. Αλλά κυρίως όμως, κυρίως, δεν είναι ότι μας κράτησε στη ζωή ενώ θα είχαμε εξαφανιστεί, αλλά κυρίως ότι μας έβαλε στον δρόμο ο Θεός, μας βάζει στον δρόμο του, θέλει να μας κάνει δικούς του. Τι, εμείς το κάνουμε αυτό; Εμείς όλο εμποδίζουμε. Ένα ψευτό ναι λέμε και μόλις και μετά βίας αφήνουμε το Θεό να επεμβαίνει στη ζωή μας. Αν ήμασταν πιο πρόθυμοι, δίνουμε τη συγκατάθεσή μας ολόψυχα, πόσο διαφορετικά φαίνονται τα πράγματα. Και προπαντός αυτό το τελευταίο, ας πούμε, ότι, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, οι πειρασμοί είναι ανάλογοι πάντοτε με το πόσο μπορούμε να βαστάξουμε.

Ποτέ, ποτέ δεν είναι πέρα από μας. Μας φαίνεται εμάς ότι είναι βαρύτεροι οι πειρασμοί, οι δυσκολίες, τα βάσανα που έρχονται. Ποτέ δεν είναι περισσότερο από όσο μπορούμε να βαστάξουμε. Αλλά επίσης και η παρηγορία που έρχεται από το Θεό είναι πάντοτε ανάλογη με το πόσο πικραθήκαμε, με το πόσο πληγωθήκαμε, με το πόσο πονέσαμε, με το πόσο έτσι μας έλειψε η γλυκιά του παρουσία. Θα σταματήσω εδώ, έτσι, σύντομα σύντομα, και θα συνεχίσουμε το προσεχές Σάββατο.