God’s Patience and Judgment in Psalm 93

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Here in Psalm 93, we have a psalm of David. It was probably composed when Absalom rebelled against him. It was sung on the fourth day of the week, especially when the city and its people were in danger. Perhaps they had just begun to sing it when Nebuchadnezzar came to take the Israelites captive, and they had no time to finish. We have looked through verse seven. Verses one and two are the introduction. In verses three through seven, the Psalmist describes the wickedness of the enemies. Now we come to verses eight through eleven.

Um...

Yes, these words show that God sees everything and that He will punish wrongdoing. So, from verse eight through verse ten: “Understand this, you senseless people; you fools, when will you become wise?”

Come to your senses, you foolish and ungodly people. At last, come to your senses.

Come to your senses, yes, because you do not rule the world, and you are not its masters. Someone else governs it, and at some point God will intervene. So come to your senses before it is too late, and take heed.

Take heed before it is too late. Stop doing what you are doing. “He who planted the ear, does He not hear? He who formed the eye, does He not see?” The One who gave every person ears—does He not hear? Could He make ears and yet not hear? “He who formed the eye, does He not see?” The One who formed our eyes—does He not see and understand what is happening?

Yes...

God is long-suffering. For a time He lets many things happen, as though He were nowhere to be seen, as though He were doing nothing at all. He does this so that people may come to their senses. We think God is getting it wrong. If He asked us, we would all correct Him: He waits too long; He does not intervene soon enough. Ah, but that is not so. God waits because He wants everyone to be saved, to find the truth and to understand. And He wants this to happen freely. That matters deeply, because the human person was created free: free to love God from the heart and free to seek Him.

Some people ask, “My God, why am I making no progress? Why am I not moving forward?” But what progress do you expect? Have you ever given yourself to God wholly, in truth and freedom? Or do you stay close to Him because you need something, or simply out of habit, because that is how you were brought up? No one has sincerely and honestly given themselves to God without receiving His blessing. Yet we get carried away. As we have said before, when something happens and God seems to make His presence felt, a person comes to their senses, at least for a while...

They begin to reflect, and so on. But that is something else; it is not what God wants. If it were, He would make it happen every day. Even when He presses us—when, for example, He allows someone to fall ill—not everyone who falls ill is saved. Yet some people, through their pain, truly find God. If someone turns to God only to beg Him to make them well, they have gained nothing.

But the person who reaches the point of saying, “My God, I have found You now, whether I am sick or healthy, whatever may come”—that is different.

Does the One who gave us ears not hear what is happening? Does the One who formed our eyes not see what is happening?

So will He who disciplines the nations simply let things be? By “disciplines,” I mean that God is above us all and that, from time to time, when the nations expect nothing, He sends something to discipline them. Will He not... Will He not finally call everyone to account and put each person in their place? Will He let everyone do whatever they want without restraint? That cannot be. “He who disciplines the nations, will He not correct them?” “He who teaches man knowledge” is the One who gives man knowledge, who gives man the ability to know. So will God, who gives knowledge even to man, conduct Himself and act without knowing what is happening?

He knows everything, follows everything and sees everything. The time will come for each thing. But we must not let God’s patience lead us to think that time will never come. His patience gives us the freedom to return to Him. “The Lord knows the thoughts of men, that they are vain.” I was speaking earlier with the students, and one of them brought up the subject of vanity and asked us to say something about it. As it says here, “The Lord knows the thoughts of men, that they are vain.” Here, “vain” refers to what comes of human thoughts. But more generally, too...

Um...

How vain our logismoi—our intrusive thoughts—can be. Think how we wear ourselves out, how many of our works, attitudes and actions come to nothing. What can one say? We behave as though we had no sense, as though we were terribly foolish.

Well, wherever we find ourselves, God has brought us here to this earth. Here we will struggle; here we will fight; here the great good can happen: we can gain eternal life. If you see things this way, you need not forget that goal or be carried away by your weaknesses and all sorts of vain things. How wonderful it is, wherever you are, to think of God, pray to Him and let your soul rejoice. You may be at work, on the road or busy at home. People often say, “I have no time.” No time for what? Just when you feel like scolding your child, you know very well it will do no good. That is precisely the right moment for the Jesus Prayer: “Lord Jesus Christ, have mercy on me.”

Reflect a little: “My God, why do You let this child trouble me so? You see what is happening. You know the child, and You know me. You do not want us to suffer, so if You allow this, some great good must be able to come of it.” At once your attitude changes, and you see things differently.

How good it would be if we learned not to live in a way that lets everything go to waste—our words, our works, and our whole life outside reality and truth, caught up in vain things. How good it would be if nothing went to waste. Only when a person repents, returns to God and finds Him does everything gain value. Otherwise, it is vain; it is lost. Let us stop here so we do not tire you further. We will continue next Saturday.

Εδώ στον 93ο ψαλμό, είναι ψαλμός του Δαβίδ, μάλλον ο ψαλμός αυτός συνετάγη όταν είχε επαναστατήσει ο Αβεσσαλώμ εναντίον του Δαβίδ. Ήταν ένας ψαλμός που εψάλλετο την Τετάρτη ημέρα της εβδομάδας, κυρίως όταν κινδύνευε η πόλη, κινδύνευε ο λαός. Πιθανόν αυτόν τον ψαλμό είχαν αρχίσει να τον ψάλλουν όταν ήρθε ο Ναβουχοδονόσορ να αιχμαλωτίσει τους Ισραηλίτες και δεν πρόλαβαν, μόλις είχαν αρχίσει. Είδαμε λοιπόν μέχρι και τον έβδομο στίχο. Από 1 και 2 είναι εισαγωγή, 3 ως 7 είναι το πρώτο μέρος, ας πούμε έτσι, περιγράφει την κακία των εχθρών ο Ψαλμωδός. Και τώρα από το 8 έως το 11.

Εεε...

Ναι, αυτά που λέγονται δείχνουν ότι όλα τα βλέπει ο Θεός και τιμωρεί, θα τιμωρήσει ο Θεός. Ο όγδοος στίχος λοιπόν μέχρι δέκατος: «Συνίετε δή, άφρονες εν τω λαώ, και μωροί, ποτέ φρονήσατε».

Συνετιστείτε οι άφρονες και οι ασεβείς, επιτέλους συνετιστείτε.

Συνετιστείτε, ε, ναι, διότι δεν κυβερνάτε εσείς τον κόσμο και δεν είστε εσείς τα αφεντικά. Άλλος είναι ο κυβερνήτης και κάποια στιγμή ο Θεός θα επέμβει. Λοιπόν, συνετιστείτε πριν είναι αργά και προσέξτε.

Λάβετε τα μέτρα σας πριν είναι αργά. Σταματήστε λοιπόν να κάνετε αυτό που κάνετε. «Ο φυτεύσας το ους ουχί ακούει; Ή ο πλάσας τον οφθαλμόν ουχί κατανοεί;» Αυτός που έβαλε το αυτί στο κεφάλι κάθε ανθρώπου, αυτός δεν ακούει, δεν έχει ακοή; Που φτιάχνει και τα αυτιά, φτιάχνει και δεν ακούει; «Ή ο πλάσας τον οφθαλμόν ουχί κατανοεί;» Αυτός που έπλασε τα μάτια μας, που έχει τα μάτια, δηλαδή αυτός δεν βλέπει, δεν κατανοεί;

Ναι...

Ο Θεός είναι μακρόθυμος, μακροθυμεί, αφήνει, προς ώρας πολλά, σαν να μην φαίνεται καθόλου, σαν να μην επεμβαίνει καθόλου. Και όλο αυτό το κάνει ο Θεός για να συνετιστεί ο άνθρωπος, για να συνέλθει ο άνθρωπος. Εμείς νομίζουμε λάθος τα κάνει ο Θεός. Όλοι θα τον διορθώναμε τον Θεό αν μας ρωτούσε. Αργεί πολύ, δεν επεμβαίνει εγκαίρως. Αχ, δεν είναι έτσι, δεν είναι. Ο Θεός μακροθυμεί γιατί θέλει όλοι να σωθούν, θέλει όλοι να βρουν την αλήθεια, όλοι να καταλάβουν και αυτό να γίνει χωρίς ζόρι, διότι έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία, καθώς είναι ελεύθερος ο άνθρωπος, φτιάχτηκε ελεύθερος και από μέσα του έτσι ελεύθερα, ελεύθερα να αγαπήσει τον Θεό, ελεύθερα να ζητήσει τον Θεό.

Όσοι έχουν πρόβλημα, ας πούμε έτσι, γιατί Θεέ μου δεν προκόπτω, γιατί δεν προχωρώ; Γιατί τι να προκόψεις, τι να προχωρήσεις; Δόθηκες ποτέ έτσι, εν πάση αληθεία και εν πάση ελευθερία, δόθηκες στον Θεό ποτέ; Ή από ανάγκη, κάποιες ανάγκες σε κάνουν να είσαι κοντά στον Θεό, πέρα από την συνήθεια, πέρα από το ότι τον βρήκαμε έτσι. Δεν υπάρχει κανείς ο οποίος έδωκε ειλικρινά και τίμια τον εαυτό του εις τον Θεό και δεν τον ευλόγησε ο Θεός. Αλλά παρασυρόμεθα, που έχουμε πει και άλλη φορά, μόλις, ξέρω εγώ, κάτι συμβεί και σαν να κάνει αισθητή την παρουσία του ο Θεός, λοιπόν, ο άνθρωπος συνέρχεται, συνετίζεται κάπως...

Σκέπτεται και λοιπά. Είναι άλλα, δεν θέλει αυτό ο Θεός. Αν ήθελε αυτό, θα το έκανε κάθε μέρα. Δεν θέλει αυτό ο Θεός. Και όταν ακόμη μας αναγκάζει, όταν, ξέρω εγώ, επιτρέψει να αρρωστήσει κάποιος, πας άρρωστος δεν σώζεται. Αλλά κάποιοι όμως, μέσα από τον πόνο, εν πάση αληθεία, θα βρουν τον Θεό. Όποιος δηλαδή βρει τον Θεό απλώς να παρακαλέσει να τον κάνει καλά, δεν έκανε τίποτα.

Όμως που θα φτάσει μέχρι το σημείο να πει: «Θεέ μου, σε βρήκα τώρα, ή άρρωστος είμαι, ή γερός είμαι, ή έτσι ή αλλιώς».

Ευχαριστώ που με παρακολουθήσατε. Που μας έδωκε το αυτί δεν ακούει τι γίνεται; Βλέπει, αυτός που έπλασε το μάτι μας δεν βλέπει τι γίνεται;

Αυτός λοιπόν που παιδεύει τα έθνη θα αφήσει έτσι; Που παιδεύει, δηλαδή είναι ο Θεός πάνω από όλους μας και είναι ο Θεός που από καιρό εις καιρόν, χωρίς να περιμένουν τα έθνη κάτι, ο Θεός το δίνει για να παιδευτούν. Δεν θα... Δεν θα ελέγξει τελικά τους πάντας και δεν θα βάλει τον καθένα στη θέση του; Θα αφήσει έτσι ασύδοτα τον καθένα να κάνει ό,τι θέλει; Δεν γίνεται. Ο παιδεύων έθνη, ουχί ελέγξει; Ο διδάσκων άνθρωπο γνώση είναι αυτός που στον άνθρωπο δίνει γνώση, δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να γνωρίζει. Λοιπόν, ο Θεός λοιπόν που δίνει γνώση και στον άνθρωπο ακόμη θα φερθεί, θα ενεργήσει, αλλά μην ξέρει τι γίνεται;

Ξέρει όλα, τα παρακολουθεί όλα, τα βλέπει όλα και θα έρθει η ώρα το καθετί. Αλλά εμείς ας μην παρασυρόμεθα από τη μακροθυμία του Θεού και νομίζουμε δεν θα έρθει. Η μακροθυμία είναι για να μας κάνει ελεύθερους να επιστρέψουμε σε Αυτόν. «Κύριος γινώσκει τους διαλογισμούς των ανθρώπων, ότι εισί μάταιοι». Λέγαμε μέσα τώρα προηγουμένως και με τις φοιτήτριες. Κάποια έδωσε το θέμα της ματαιότητας, να πούμε κάτι για τη ματαιότητα και είπαμε, όπως λέγει εδώ, «Κύριος γινώσκει τους διαλογισμούς των ανθρώπων, ότι εισί μάταιοι». Το «μάταιοι» εδώ βέβαια σημαίνει ότι τι θα κάνουν οι λογισμοί των ανθρώπων. Αλλά γενικότερα όμως, γενικότερα...

Εεε...

Πόσο έτσι... Μάταιοι είναι και οι λογισμοί μας, πόσο κουραζόμαστε, πολλά έργα μας, όλες οι στάσεις μας, όλες οι κινήσεις μας. Τι να πει κανείς με τον άνθρωπο, σαν να μην έχουμε μυαλό, σαν να είμαστε πολύ ανόητοι.

Ωραία! Όπου και εμείς βρεθήκαμε, εδώ στη γη μας έφερε, εδώ στη γη μας έφερε, εδώ θα δώσουμε τον αγώνα μας, εδώ θα παλέψουμε, εδώ θα γίνει το μεγάλο καλό, να κερδίσουμε την αιώνια ζωή. Και αν τα πάρεις έτσι τα πράγματα και να μην ξεχαστείς, παρασυρθείς δηλαδή από τις αδυναμίες του εαυτού σου και από ένα σωρό έτσι μάταια πράγματα. Τι ωραία, παντού όπου κι αν είσαι, να σκέφτεσαι τον Θεό, να προσεύχεσαι στον Θεό, να ευφραίνεται η ψυχή σου. Μα είσαι στη δουλειά, μα είσαι στον δρόμο, μα ασχολείσαι στο σπίτι, που πολλές φορές λένε «δεν ευκαιρώ, δεν ευκαιρώ». Τι να ευκαιρίσεις, τι να ευκαιρίσεις; Την ώρα που σου έρχεται λοιπόν να μαλώσεις το παιδί, ξέρεις καλά δεν βγαίνει τίποτα. Και είναι η ώρα που είναι η πιο κατάλληλη ώρα. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Να φιλοσοφείς λιγάκι: Θεέ μου, τώρα γιατί αφήνεις να με παιδεύει αυτό το παιδί έτσι; Εσύ το βλέπεις, το ξέρεις, ξέρεις και εμένα. Για να αφήνεις να με παιδεύει, που δεν θέλεις να παιδευόμαστε, πολύ καλό πρέπει να πρόκειται να βγει, γι' αυτό τα αφήνεις. Αμέσως ο άνθρωπος αλλάζει λοιπόν διαθέσεις, αμέσως τα βλέπει αλλιώς τα πράγματα.

Θα ήταν ευχής έργο, λοιπόν, να μάθουμε να μη ζούμε και πάνε χαμένα μας όλα, και τα λόγια μας και τα έργα μας και όλη η ζωή μας να είναι εκτός πραγματικότητας, εκτός αληθίας, να είναι σημάδια πράγματα. Ευχής έργο θα ήταν τίποτα να μην πάει χαμένο εκεί. Αυτό μόνον εάν κανείς μετανοήσει και επιστρέψει στο Θεό και βρει το Θεό, τότε έχει αξία το κάθε τι. Αλλιώς είναι ένα μάταιο πράγμα, ένα χαμένο πράγμα. Όμως, να σταματήσουμε εδώ, να μην σας κουράζουμε περισσότερο, και θα συνεχίσουμε το άλλο Σάββατο.