Zion and the Kingdom Open to All Nations

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Let us look briefly at the Psalter too. Zion was a hill, and the city of Zion stood on that hill. Later, though, all of Jerusalem was regarded as Zion and called Zion. “A man shall call Zion his mother; man after man was born in her, and the Most High himself founded her.” As we said, this is a messianic psalm. It opens toward the nations: they will turn to God, come to know the true God, and come from far away to Palestine and to Jerusalem. So that is why...

Zion will be called Mother Zion. People from every nation will call her their mother, their mother city, and they will come to this city that is for everyone. “Man after man was born in her”—that meaning does not come straight from the words of the text, but it is there. People will come here from everywhere. They will regard Zion as their mother and call her that. From every place, they will come here to...

Zion, to Jerusalem, to this holy city. People will come from everywhere. “The Most High himself founded her.” It is God Most High who founded this city. It is unlike other cities around the world, which people build wherever it suits them. God himself chose this place and told his people to dwell here. God gave this city, this hill of Zion, to David. It is God Most High who established and founded the city. That is why it is the mother city, why each person will feel it to be so, and why people will come to it from every part of the world.

Now, from one point of view, someone might say these things are not very interesting. They belong to another time; they were spoken and written in the Old Testament. But if we enter into their spirit, then yes, they are very important.

That is to say,

the God who made us is the God who loved us and still loves us. He is the God of all people: he loves everyone, receives everyone, and calls everyone. He has made for us this spiritual Zion, this spiritual mother city. Earthly Zion is a place on the earth, but it symbolizes spiritual Zion, Heavenly Zion. It symbolizes the homeland, the city that is the Kingdom of God, to which God calls us. God has built and prepared this Kingdom, where we will all be gathered. It is a great thing for a person to break free...

from merely human limits: from what the human mind can grasp, from our human habits, from everything we experience simply as human beings. It is a great thing to break free of all that and enter wholly into this spiritual Kingdom of God, becoming a spiritual person and not merely a person of the flesh. All this, then, is Christ’s coming to earth. As we said another time, we diminish it when we see it only this way: Christ came, said this and that, put certain things right, how good it is to listen to Christ, how well we will live, and so on. That understanding is impoverished if we do not see...

with the eyes of our soul, if the Spirit of God does not illumine us so that we see the Kingdom Christ opens to us, desire and long for it, and move toward it. This Kingdom is for us all. And Christ himself is his Kingdom; Christ himself is this heavenly city. Jesus Christ is the life, Jesus Christ is the way, and Jesus Christ is everything. “The Lord will recount, in the record of peoples and rulers, those who were born in her.”

This concerns the earthly city, earthly Zion, this earthly mother city that symbolizes the heavenly and spiritual city: the city in Christ, the capital, the mother city, the Kingdom. Great crowds of people will gather there. Who could possibly keep track of them all? “The Lord will recount, in the record of peoples and rulers.” God knows them all and records them all. He does not lose track; he sets things in order for everyone. God knows how it will all come together. Of course, this now...

means what we have been saying. But deeper still, a person comes to a wonderful freedom from worry when he realizes that everything belongs to God. God does everything. He knows what he is doing, when he will do it, for whom he will do it, and how it will happen. There is none of the confusion we humans feel: Will it go this way or that way? When will this happen, and when will that happen? A person gets stuck, becomes confused and anxious, and feels overwhelmed. How joyless that is! But things are not like that. Everything is light, clear, and simple, because everything is in God’s hands. God acts, keeps account, puts everything in order, and records each person without losing track.

The dwelling of all who rejoice is in you.

And here the psalmist brings this psalm to its close. He says...

We can take it to mean that all who are there in your city, my God—the heavenly, spiritual city we are speaking of—will live in gladness and exultation. Or we can hear it this way: how great will be the gladness and exultation of all those finally counted worthy to be in your city, in your Kingdom, in your love and your joy! Now, someone might take these words as though...

they were just words, perhaps carrying a few ideas, and leave it at that. Then they have no reality for him. He goes away and sinks back into his own troubles, stifled by the poverty of a merely human life. But through faith he can receive these things as more alive and more real than what we see now, more real even than the daily life we know. Through faith he can see them, find them, and enter into them. Then he is blessed. He finds this gladness, this exultation, this joy. We Christians must not...

Somewhere we have lost our way, lost the true spirit, lost our sense of direction. We are Christians, yet, as we said, we live much as other people do. This must not be so for us. Yes, heaven has opened. All that is in heaven and on earth is for us. Whatever God had to give, he has given. Whatever the true God could give, he has given. It is already given. Each person will taste it here, delight in it, draw near to it, and receive as much of it as he can, according to his capacity, his faith, and the strength he has. One day the fullness of this reality will be revealed to us. This reality already exists.

We await it, but we are not merely being told that something may happen someday and left to see whether it does. No, that is not how it is. Christ came to earth; he suffered, spoke, and acted, and he rose from the dead. He founded the Church and left the Church to us. All this has been given; all this is real. So ends Psalm 86. Next Saturday, God willing, we will move on to Psalm 87. It is the most sorrowful of the psalms. With God’s help, we will try to...

approach it and understand it as well as we can, so that we may be edified. That is all for today. Do not be disappointed that we are finishing a little early. God willing, we will continue next Saturday, and then we will add a little more time.

Δούμε λίγο και από το Ψαλτήρι. Αυτόν, ο λόφος Σιών και η πόλη Σιών είναι εκεί στο λόφο αυτόν, αλλά όλη η Ιεροσαλήμ έπειτα θεωρούνταν Σιών και ονομαζόταν Σιών. Μήτηρ Σιών ερεί άνθρωπος και άνθρωπος εγεννήθη εν αυτή και αυτός εθεμελίωσεν αυτήν ο Ύψιστος. Λοιπόν, είπαμε, είναι μεσσιακός αυτός ο ψαλμός και γίνεται ένα άνοιγμα προς τα έθνη και γίνεται λόγος ότι θα επιστρέψουν τα έθνη, θα γνωρίσουν τον αληθινό τα έθνη, θα έρθουν τα έθνη από μακριά, θα έρθουν εδώ στην Παλαιστίνη, θα έρθουν εδώ στην Ιερουσαλήμ. Λοιπόν, γι' αυτό...

Σιών θα ονομαστεί, ας πούμε, Μήτηρ Σιών, θα ονομαστεί Μητέρα, Μητρόπολη, θα ονομαστεί η Σιών από κάθε άνθρωπο και θα έρθουν στην Σιών, στην Μητρόπολη αυτή που είναι για όλους, Έρθουν και άνθρωποι, εγεννήθη εν αυτή, δεν βγαίνει έτσι άμεσα από το κείμενο, αλλά όμως αυτή είναι η έννοια. Λοιπόν, και θα έρθουν εδώ άνθρωποι και άνθρωποι από παντού. Θα τη θεωρούν σαν μητέρα, σαν μητρόπολη και θα την ονομάζουν έτσι. Αλλά και από παντού λοιπόν θα έρθουν εδώ στην...

Σιών, στην Ιεροσαλήμ, στην αγίαν αυτήν πόλη, από παντού θα έρθουν άνθρωποι. Αυτός εθεμελίωσεν αυτήν ο Ύψιστος και είναι ο Ύψιστος, είναι ο Θεός που εθεμελίωσε αυτήν την πόλη. Δεν είναι δηλαδή όπως οι άλλες πόλεις ανά τον κόσμο που τις φτιάχνουν οι άνθρωποι όπου βολεύονται καλύτερα. Εδώ ήταν ο Θεός ο ίδιος που διάλεξε αυτό το μέρος και ήταν ο Θεός ο ίδιος που είπε να κατοικήσουν εδώ οι άνθρωποί του και είναι ο Θεός που έδωκε αυτήν την πόλη, αυτόν τον λόφον της Σιών έδωκε εις τον Δαβίδ και είναι λοιπόν ο Θεός που εθεμελίζει αυτήν την πόλη και ίδρυσε αυτήν την πόλη, ο Ύψιστος. Και γι' αυτό είναι η Μητρόπολη και γι' αυτό καθένας έτσι θα την νιώθει και γι' αυτό θα έρθουν από όλα τα μέρη του κόσμου. Από παντού θα έρθουν άνθρωποι στην πόλη αυτή.

Τώρα αυτά βέβαια από μια πλευρά δεν έχουν και ενδιαφέρον, θα έλεγε κανείς. Κάποτε έτσι ήταν, λέγονται αυτά, γράφονται, είναι της Παλιάς Διαθήκης αυτά, όμως αν μπει κανείς μέσα στο πνεύμα όλων αυτών, ναι, είναι κάτι πολύ σπουδαίο.

Λαδίπ

ο Θεός που μας έπλασε, είναι ο Θεός που μας αγάπησε και μας αγαπά, είναι ο Θεός που είναι για όλους, είναι ο Θεός που όλους αγαπά και όλους τους δέχεται, όλους τους καλεί, είναι ο Θεός που μας έκανε την πνευματική Σιών, την πνευματική αυτή Μητρόπολη. Δηλαδή, καλά, η Σιών είναι, η γη είναι αυτή η Σιών, αλλά όμως αυτή συμβολίζει την πνευματική Σιών, την ουράνια Σιών. Συμβολίζει αυτή την πατρίδα, αυτή την πόλη που είναι η Βασιλεία του Θεού, που μας καλεί εκεί ο Θεός. Είναι ο Θεός που εκεί θα βρεθούμε όλοι, είναι ο Θεός που έκτισε αυτήν τη Βασιλεία, είναι ο Θεός που ετοίμασε αυτήν τη Βασιλεία. Είναι μεγάλη υπόθεση να απαγκιστρωθεί ο άνθρωπος.

Από τις ανθρώπινες απλώς διαστάσεις, από το πόσο μπορεί να πιάσει το ανθρώπινο μυαλό, από τις συνήθειες ανθρώπινες, από όλα αυτά που ζούμε σαν άνθρωποι, απλώς να απαγκιστρωθεί και να μπει ολόκληρος μέσα σε αυτήν την πνευματική βασιλεία του Θεού, γεννόμενος και ο άνθρωπος πνευματικός άνθρωπος και όχι απλώς σάρκινος άνθρωπος. Είναι δηλαδή όλα αυτά, είναι ο ερχομός του Χριστού στην γη, που πολύ το φτωχαίνουμε, όπως είπαμε μια φορά, που το βλέπουμε ότι ήρθε ο Χριστός, είπε αυτό, είπε εκείνο, τακτοποίησε ορισμένα πράγματα, τι καλό είναι να ακούσουμε τον Χριστό, τι καλά θα ζήσουμε κτλ. Και είναι φτωχά πράγματα αυτά, αν δεν δούμε.

Έτσι με τα μάτια της ψυχής μας, αν δεν φωτιστούμε από το Πνεύμα του Θεού, να δούμε τη Βασιλεία που μας ανοίγει ο Χριστός και να επιθυμήσουμε και να ποθήσουμε αυτή τη Βασιλεία και να κινηθούμε προς αυτή τη Βασιλεία που είναι για εμάς όλους. Και φυσικά ο ίδιος ο Χριστός είναι η Βασιλεία Του και ο ίδιος ο Χριστός είναι η ουράνια αυτή πόλη και ο Ιησούς Χριστός είναι η ζωή, ο Ιησούς Χριστός είναι η οδός και ο Ιησούς Χριστός είναι τα πάντα. Κύριος διηγήσεται εν γραφή λαών και αρχόντων τούτων των γεγεννημένων εν αυτή.

Να γίνει εκεί, στην πόλη αυτή την επίγεια, στην Σιών αυτή την επίγεια, στην Μητρόπολη αυτή την επίγεια, αλλά η οποία συμβολίζει την ουράνια και πνευματική, την εν Χριστώ πόλη λοιπόν και πρωτεύουσαν και Μητρόπολη και Βασιλεία κλπ. Έχει να γίνει εκεί, καθώς θα μαζευτούν πλήθη και πλήθη ανθρώπων. Ποιος θα βρει άκρη; Κύριος διηγήσεται εν γραφή λαών και αρχόντων. Ο Θεός είναι εκείνος που τους ξέρει όλους, που τους γράφει όλους, που δεν μπερδεύεται, που τα κανονίζει για όλους και τα λοιπά. Είναι ο Θεός που θα βρει την άκρη. Βέβαια αυτό τώρα...

Σημαίνει αυτό που λέμε, αλλά βαθύτερα όμως έρχεται τέτοια ξενοιασιά στον άνθρωπο όταν κανείς έχει υπόψη τότε ότι όλα είναι του Θεού, όλα τα κάνει ο Θεός, είναι ο Θεός που ξέρει τι κάνει, είναι ο Θεός που ξέρει πότε θα το κάνει, είναι ο Θεός που ξέρει σε ποιον θα το κάνει, πώς θα γίνει και δεν είναι αυτό το μπέρδεμα που νιώθουμε εμείς οι άνθρωποι, που μήπως έτσι, μήπως αλλιώς, πότε θα γίνει το ένα, πότε θα γίνει το άλλο και μπλοκάρεται ο άνθρωπος και μπερδεύεται ο άνθρωπος και στενοχωριέται και πνίγεται και πω πω πω, τι άχαρα πράγματα. Δεν είναι έτσι, δεν είναι. Είναι όλα φως, είναι όλα καθαρά, είναι όλα απλά γιατί όλα τα έχει στα χέρια του Θεού και όλα είναι που ο Θεός τα κάνει και είναι ο Θεός που βρίσκεται στους λογαριασμούς και είναι ο Θεός που τα βάζει σε σειρά και είναι ο Θεός που γράφει και δεν μπερδεύεται κλπ.

Ως ευφραινομένων πάντων η κατοικία εν σοί.

Και καταλήγει εδώ και τελειώνει ο ψαλμωδός τον ψαλμό αυτόν. Ότι...

Ότι μπορούμε να το πάρουμε και ότι όλοι όσοι θα είναι εκεί στην πόλη αυτή τη δική σου, Θεέ μου, την ουράνια, την πνευματική που εννοούμε, λοιπόν, θα είναι εν ευφροσύνη και αγαλλιάσει. Αλλά μπορούμε να το πάρουμε και πω πω πω πω, πόσο θα ευφραίνονται και θα αγάλλονται όλοι αυτοί οι οποίοι θα αξιωθούν τελικά να βρεθούν στην πόλη σου, να βρεθούν στη βασιλεία σου, να βρεθούν στην αγάπη σου, να βρεθούν στη χαρά σου. Αυτά τώρα μπορεί να τα πάρει κανείς έτσι, ας πούμε, ότι...

Λόγια λέγονται, κάποιες έννοιες μπορεί να περιέχουν σε αυτά τα λόγια και τέλος. Και είναι ανύπαρκτα, φεύγει κανείς πάλι και μαραζώνει στα δικά του και πνίγεται μες στη φτώχεια αυτή την ανθρώπινη απλώς. Μπορεί όμως να τα πάρει δια της πίστεως έτσι, πιο ζωντανά και πιο πραγματικά από ό,τι βλέπουμε τώρα και από ό,τι είναι αυτά τα καθημερινά μας ζωντανά. Πολύ πιο ζωντανά, πιο αληθινά και δια της πίστεως μπορεί να τα δει κανείς έτσι και να τα βρει έτσι και να βρεθεί μέσα σε αυτά έτσι δια της πίστεως. Οπότε μακαρίζεται κανείς. Βρίσκει αυτή την ευφροσύνη, βρίσκει αυτή την αγαλλίαση, βρίσκει αυτή τη χαρά. Δεν επιτρέπεται εμείς χριστιανοί, δεν επιτρέπεται να...

Κάπου χάσαμε το δρόμο μας, κάπου χάσαμε το αληθινό πνεύμα, κάπου χάσαμε τον προσανατολισμό μας και είμαστε χριστιανοί, όπως είπαμε, ό,τι είναι και άλλοι άνθρωποι και εμείς. Δεν επιτρέπεται αυτό. Δεν επιτρέπεται για εμάς. Ναι, άνοιξε ο ουρανός, ό,τι είναι στους ουρανούς και στη γη για εμάς, ό,τι είχε να δώσει ο Θεός το έδωκε. Ο Θεός, τι μπορεί να δώσει ο Θεός αληθινός, το έδωκε. Είναι δεδομένο αυτό, δοσμένο. Άλλο τώρα ότι εδώ κανείς θα το γευτεί, θα το απολαύσει, θα το προσεγγίσει, θα το χωρέσει μέσα του κατά την δυνατότητα ο καθένας, κατά την πίστη του ο καθένας, κατά το κουράγιο που έχει ο καθένας. Και κάποτε θα μας αποκαλυφθεί το πλήρωμα όλης αυτής της πραγματικότητας. Αυτή η πραγματικότητα υπάρχει.

Είναι κάτι που το περιμένουμε, δεν είναι κάτι που μας λένε ότι θα γίνει και να δούμε. Όχι, όχι, δεν είναι έτσι. Όπως ήρθε ο Χριστός στη γη, ο Χριστός έπαθε ό,τι έπαθε και είπε ό,τι είπε και έκανε ό,τι έκανε και αναστήθηκε, αλλά ίδρυσε την Εκκλησία και άφησε την Εκκλησία, όλα αυτά είναι δοσμένα και όλα αυτά είναι μια πραγματικότητα. Έτσι τελειώνει λοιπόν ο ψαλμός, ο 86ος, και το επόμενο Σάββατο, αν θέλει ο Θεός, θα περάσουμε στον 87ο και μάλιστα αυτός ο 87ος είναι ο τέταρτος ψαλμός από τον 6ο ψαλμό και είναι έτσι ο θλιβερότερος ψαλμός. Ας δούμε, θα προσπαθήσουμε με τη βοήθεια του Θεού να τον...

Προσεγγίσουμε και να τον καταλάβουμε όσο γίνεται για να ωφεληθούμε. Αυτά για σήμερα. Μην στενοχωρηθείτε που τελειώνουμε λίγο νωρίς. Και αν θέλει ο Θεός θα συνεχίσουμε και το άλλο Σάββατο. Και τότε θα προσθέσουμε λίγη ώρα ακόμα.