Psalm 87 and the Nations Gathered to Zion

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Let us turn to the psalm.

“His foundations are in the holy mountains. The Lord loves the gates of Zion more than all the dwellings of Jacob. Glorious things are spoken of you, O city of God. I will remember Rahab and Babylon among those who know me. Behold, the Philistines and Tyre and the people of Ethiopia: these were born there.” There is very rich content here.

“His foundations are in the holy mountains.” Jerusalem is about to be praised here, and so is Zion, the hill in Jerusalem—His mountain, Zion. The foundations are the ones God laid to build this magnificent structure, the earth. The earth, then, is this whole magnificent structure whose foundations God laid where He built it.

Let us take it step by step. This city is blessed: the sacred city of Zion, and more broadly, the city of Jerusalem.

Zion is sometimes called a city and sometimes Mount Zion. In a sense, the city and the mountain are one. God made this magnificent, beautiful city. He founded it and upholds its foundations. “The Lord loves the gates of Zion more than all the dwellings of Jacob.” God loves—

—the gates of Zion more than all the dwellings of Jacob. “More than all” means that God loves the dwellings of Jacob too. He loves all the cities there in Palestine, all the cities in the region of Judah. He chose that land for his people, blessed its cities, and loves them. Yet he loves the gates of Zion more than any other city. He loves Zion, Jerusalem, even the entrance to the city. You see, the psalmist wants to stress—

—the greatness of Jerusalem: God made and founded this city. He cares for Jerusalem in a special way, loves her, and takes a particular interest in her. He loves her more than any other city. “Glorious things are spoken of you, O city of God.” O city of God, Jerusalem, so much has been said of you! People proclaim your glory, your splendor, your greatness. Much is said and written about you, and the word spreads far and wide. “I will remember Rahab and Babylon among those who know me.”

“Behold, the Philistines and Tyre and the people of Ethiopia: these were born there.” In Hezekiah’s time, Babylon was only just beginning to emerge. Before long, the Babylonians would come and take the people captive. Yet the psalmist already mentions Babylon: “I will remember Rahab and Babylon.” Rahab here has little to do with the woman Rahab in Jericho. Here Rahab means Egypt. So God is saying that he will remember Egypt and its people, and Babylon too.

Um...

“Among those who know me.” In Greek, that phrase is in the dative case. If it had the other meaning, it would be in the genitive. The dative tells us that God will remember the Egyptians and Babylonians together with those who know him. Those who know him are his chosen people, Israel, the people he loves. You see, this is a prophecy that God’s concern extends beyond the Hebrews, as they had understood things until then.

He cares for all these nations too. He will remember them, and in the end they too will belong to him: the Egyptians and Babylonians, together with those who know him. These are people to whom he has revealed himself, who believe in him, know his will, and keep his commandments. “Behold, the Philistines and Tyre and the people of Ethiopia: these were born there.” So there are others besides the Egyptians and Babylonians: the Philistines. In the Psalms and elsewhere in Holy Scripture, “the foreigners” in this narrower sense means the Philistines. They lived nearby, around Gaza, a region people still speak of today.

Gaza is still there today. In that strip of land where the Philistines came long ago, the people living there today are not Jews but Palestinians, as in other areas. Then there is Tyre, over toward Lebanon, and the people of Ethiopia, far away. “These were born there.” If “were born” were taken in another sense, it would mean—

—that they were born again: they ceased to be pagans and idolaters and came to know the true God. This is a messianic psalm, and these things will happen in the age of the Messiah, when he comes. But the phrase “these were born there,” with “were born” spelled with one nu, can also mean that all these people came, and are coming, to Jerusalem. The psalmist, of course, draws on what happened in those days. The Assyrians came but suffered a terrible defeat: 185,000 were killed in one night. Hezekiah was king then, a good and deeply faithful man. No one else was as beloved as he was; God was very pleased with him. Afterward, many people who were not Hebrews came from other nations, and so on.

So the psalmist begins with events he can see. But he also has the Spirit of God. He may not always have fully understood what he himself was saying prophetically. He prophesies that this will happen one day in the age of Christ. Egyptians and Babylonians will come to the city—or, more precisely, God will remember them all. He will love them all and care for them all through Jesus Christ. The Philistines will come too, and even people from distant Ethiopia. “These were born there”: they will come here, to Jerusalem.

This magnificent city, which the Lord God built.

Ας έρθουμε στον ψαλμό.

Ιθενεύει αυτού εν της όλης της εγείς, αγαθά Κύριε στους πύλες αιών, υπερ πάνω τας κοινώ με τελειακόν. Και δοξασμένα λυλίτι περισσούει πόλης του Θεού, νησί σου με ραάκ και βαβελόνος της γεννός του σύννετ. Κι ειδού αλλόφαινοι και πύρος και λαός εθιώπων, ούτυ εγενήθησαν εκεί. Υπάρχει πολύ πλούσια περιεχόμενο.

Οι θεμέλιοι αυτού εν τοις όρεσι τοις αγίοις, δηλαδή εδώ, επειδή θα επαινεθεί, εδώ θα επαινεθεί η Ιερουσαλήμ, θα επαινεθεί η Σιών, που είναι ο λόφος στην Ιερουσαλήμ, το όρος αυτού, ο Σιών. Λοιπόν, τα θεμέλια αυτού, τα θεμέλια δηλαδή αυτού του Θεού, τα θεμέλια που έβαλε ο Θεός για να φτιάξει το μεγαλόπρεπο οικοδόμημα, η γη. Είναι τώρα η γη και αυτό λοιπόν όλο το μεγαλόπρεπο οικοδόμημα που ο Θεός έβαλε τα θεμέλια εκεί που το έκτισε αυτό και το ύλη της όρος λόγου.

Λίγο λίγο. Είναι ευλογημένη αυτή η πόλη, η ιερά αυτή πόλη, η πόλη Σιών και γενικότερα η πόλη της Ιερουσαλήμ.

Η Σιών λέγεται μερικές φορές, λέγεται πόλη ή όρος Σιών, αλλά όμως η Σιών λέγεται, το όρος Σιών, το όρος αυτό, από κάποια πλευρά είναι το ίδιο. Αυτή λοιπόν τη μεγαλόπρεπη πόλη, την ωραία πόλη, ναι, είναι ο Θεός που την έφτιαξε, που τη θεμελίωσε, που την κρατάει τα θεμέλια. Αγαπά Κύριος τας πύλας Σιών υπέρ πάντα τα σκηνώματα Ιακώβ. Αγαπά ο Θεός

πύλας Σιών υπέρ πάντα τα σκηνώματα Ιακώβ. Δηλαδή, το «υπέρ πάντα» σημαίνει ότι αγαπάει και τα σκηνώματα Ιακώβ ο Θεός. Δηλαδή αγαπά όλες τις πόλεις εκεί στην Παλαιστίνη, όλες τις πόλεις της περιοχής Ιούδα. Αγαπά ο Θεός αυτές τις πόλεις. Είναι μια χώρα που ο Θεός τη διάλεξε, είναι ένας τόπος που ο Θεός τον διάλεξε για το λαό του. Ναι, και ο Θεός ευλόγησε όλες τις πόλεις και τις αγαπά. Αλλά αγαπά όμως τας πύλας της Σιών περισσότερο από κάθε άλλη πόλη. Αγαπά δηλαδή τη Σιών, αγαπά την Ιερουσαλήμ, αγαπά τα προπύλαια της πόλης. Ναι, αγαπά περισσότερο από κάθε άλλη πόλη. Βλέπετε, θέλει να τονίσει εδώ ο ψαλμωδός

το μεγαλείο της Ιερουσαλήμ, το ότι ο Θεός είναι, το ότι είναι ο Θεός που έφτιαξε την Ιερουσαλήμ, που θεμελίωσε αυτήν την πόλη και που είναι ο Θεός που φροντίζει ειδικά για την Ιερουσαλήμ και αγαπά και ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την Ιερουσαλήμ. Την αγαπά περισσότερο από κάθε άλλη πόλη. Δεδοξασμένα ελαλήθη περί σου, η πόλις του Θεού. Πολλά, ω πόλη του Θεού, πόλη της Ιερουσαλήμ, πολλά έχουν πει για σένα, πολλά ελαλήθησαν για σένα, πολλά διαλαλούν τη δόξα σου, τη λαμπρότητά σου, το μεγαλείο σου. Πολλά λέγονται, πολλά γράφηκαν, πολλά κυκλοφορούν εδώ και εκεί. Μνησθήσομαι Ραάβ και Βαβυλώνος τοις γινώσκουσί με.

Ιδού αλλόφυλοι και Τύρος και λαός Αιθιόπων, ούτοι εγενήθησαν εκεί. Αυτή την εποχή, τώρα από τον Εζεκία, μόλις και μετά βίας αρχίζει να υπάρχει η Βαβυλώνα. Μόλις μετά βίας. Σε λίγο καιρό θα έρθουν αυτοί οι Βαβυλώνιοι για να τους αιχμαλωτίσουν, αλλά μόλις. Και ήδη λοιπόν ο ψαλμωδός αναφέρεται εδώ, ο ψαλμός αυτός αναφέρει Βαβυλώνα. Μνησθήσομαι Ραάβ και Βαβυλώνος. Ραάβ καταρχήν δεν έχει πολλές σχέσεις με τη Ραάβ τη γυναίκα, εκεί στην Ιεριχώ, αλλά Ραάβ εδώ είναι η Αίγυπτος, διότι Ραάβ είναι η Αίγυπτος. Θα θυμηθώ λοιπόν τους Αιγυπτίους ή την Αίγυπτο και τους ανθρώπους της Αιγύπτου και Βαβυλώνος.

Εεε...

Τοις γινώσκουσί με. Αυτό το «τοις γινώσκουσί με» είναι σε δοτική πτώση, ενώ θα έπρεπε να είναι, ας πούμε, αν είχε άλλη έννοια από αυτή που πούμε τώρα, λοιπόν, θα έπρεπε να είναι σε γενική. Είναι, όχι, είναι δοτική, δηλαδή θέλει να πει ότι θα θυμηθώ τους Αιγυπτίους και τους Βαβυλωνίους μαζί με αυτούς που με γνωρίζουν, μαζί με αυτούς που με γνωρίζουν. Και αυτοί που με γνωρίζουν είναι ο περιούσιος λαός, είναι ο Ισραηλιτικός λαός, είναι ο αγαπημένος μου αυτός λαός. Κοιτάξτε, είναι μια προφητεία ότι ο Θεός δεν ενδιαφέρεται μόνο για τους Εβραίους, όπως αυτοί ήξεραν μέχρι τότε.

Ενδιαφέρεται και για όλα αυτά τα έθνη. Θα θυμηθώ λοιπόν, θα μνημονεύω λοιπόν, θα είναι ας πούμε δικοί μου τελικά. Ναι, και οι Αιγύπτιοι και οι Βαβυλώνιοι μαζί με αυτούς οι οποίοι με γνωρίζουν. Γνωρίζουν, δηλαδή που αποκαλύπτω και σε αυτούς που με γνώρισαν, που μου πιστεύουν, που γνωρίζουν τα θελήματά μου, που κάνουν τις εντολές μου κλπ. Και ιδού αλλόφυλοι και Τύρος και λαός Αιθιόπων, ούτοι εγενήθησαν εκεί. Και άλλοι, όχι μόνο οι Αιγύπτιοι, όχι μόνο οι Βαβυλώνιοι, αλλά και αλλόφυλοι. Οι αλλόφυλοι, πάντοτε η Αγία Γραφή, οι ψαλμοί ας πούμε και γενικά η Αγία Γραφή, αλλοφύλους έτσι με τη στενότερη σημασία της λέξεως έλεγαν τους Φιλισταίους. Αυτοί που ήταν έτσι πολύ κοντά, εκεί γύρω από τη Γάζα, που μέχρι και σήμερα υπάρχουν ας πούμε, βλέπετε.

Γάζα και η Γάζα, η Γάζα και η Γάζα μέχρι και σήμερα. Στη Γάζα, στη λωρίδα εκείνη εκεί που ήρθαν από παλιά οι Φιλισταίοι, μέχρι και σήμερα λοιπόν υπάρχουν όχι οι Εβραίοι αλλά υπάρχουν ας πούμε οι Παλαιστίνιοι, όπως και σε άλλες περιοχές. Ύστερα λοιπόν και η Τύρος, από το Λίβανο προς τα εκεί είναι, και λαός Αιθιόπων, και οι Αιθίοπες, και αυτοί οι μακρινοί Αιθίοπες, ούτοι εγενήθησαν εκεί. Και «εγενήθησαν» με αυτό, αν είχε άλλη έννοια, θα έπρεπε να σημαίνει, ναι,

αναγεννήθησαν. Δηλαδή, έπαψαν να είναι εθνικοί, να είναι ειδωλολάτρες, να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό. Όλα βέβαια θα γίνουν, αυτός είναι μεσσιακός ο ψαλμός. Τα γεγονότα, λοιπόν, αυτά με φέρνουν στα χρόνια του Μεσσία. Θα γίνουν αυτά όταν έρθει ο Μεσσίας, όπως είπαμε πιο μπροστά, θα γίνουν αυτά. Λοιπόν, όλοι αυτοί εγενήθησαν ή «ούτοι εγενήθησαν εκεί», με ένα ν φυσικά σημαίνει όλοι αυτοί ήρθαν, ήρθαν εδώ στην Ιερουσαλήμ και έρχονται στην Ιερουσαλήμ. Και βέβαια, είπαμε, παίρνει ο ψαλμωδός αφορμή από αυτά που έγιναν εκείνες τις μέρες. Ήρθαν οι Ασσύριοι, αλλά έπαθαν την πανωλεθρία τη μεγάλη, σκοτώθηκαν σε μια νύχτα 185 χιλιάδες. Ήταν αυτός ο καλός βασιλιάς, ο Εζεκίας, πολύ πιστός άνθρωπος. Δεν έγινε κανένας άλλος τόσο αγαπητός όπως αυτός, πολύ ευχαριστημένος ο Θεός. Και να λοιπόν ήρθαν ύστερα πολλοί μη Εβραίοι από άλλα έθνη και τα λοιπά.

Έχει δηλαδή τα εξωτερικά ας πούμε στοιχεία ο ψαλμωδός απ' τα οποία παρακινείται, αλλά όμως επειδή έχει το Πνεύμα του Θεού, και το Πνεύμα του Θεού ο ψαλμωδός ίσως να μην είχε πάντοτε με πολύ πολύ συνείδηση, να ξέρουμε, πάντοτε και αυτό που έλεγε με προφητικό τρόπο. Αλλά προφητεύει ο ψαλμωδός ότι κάποτε στα χρόνια του Χριστού θα γίνει αυτό το πράγμα. Στην πόλη θα έρθουν και οι Αιγύπτιοι, θα έρθουν και οι Βαβυλώνιοι, μάλλον θα τους θυμηθεί όλους ο Θεός, θα τους αγαπήσει όλους ο Θεός, θα ενδιαφερθεί για όλους ο Θεός, διά του Ιησού Χριστού. Και να, θα έρθουν και οι αλλόφυλοι, θα έρθουν και πιο πάνω, ας πούμε, και λαός Αιθιόπων, ακόμα και από τη μακρινή Αιθιοπία θα έρθουν. Ούτοι εγενήθησαν εκεί, θα έρθουν εδώ στην Ιερουσαλήμ.

Μεγαλόπρεπη αυτήν την πόλη, την οποία έκτισε ο Κύριος ο Θεός.