Psalm 82, Israel’s Enemies, and Union with Christ

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Thank you.

Last time, perhaps for the only time, we finished a whole psalm in one gathering: Psalm 81. Now we were moving on to Psalm 82. Unfortunately, I was pressed for time again today and did not remember to bring the relevant book of the Old Testament so we could look at 2 Chronicles, chapter 20, verse 1. This psalm seems to be connected with the event described there.

Verse 1, the first verse.

Um...

The peoples around Israel agreed among themselves and said, ‘That settles it. We will attack Israel and wipe them out,’ as their leader said. So let us keep that in mind here. Something like this happened, and the whole alliance was, of course, crushed miraculously through God’s intervention. And it seems that, when this was happening, Asaph—the prophet Asaph—or a disciple of his, a descendant of Asaph, the Levite Jahaziel... Wasn’t it Jahaziel? Let me see. God, God here in the Old Testament...

It is a form of direct address: ‘O God,’ ‘my God.’ ‘O God, who is like You?’ Who can be compared with You? Since these people have raised their heads against us, You are here to protect us. ‘My God, who can stand against You?’ He is asking in wonder, rather than seeking an answer. Who can be like You? Who can be compared with You? ‘O God, who is like You? Do not be silent; do not hold back, O God.’ So, O God, You who are beyond compare, do not be silent.

Do not calm Your wrath, so to speak. When enemies attack the people of God, God will be angry. Do not let that anger fade away. ‘For behold, Your enemies have roared, and those who hate You have raised their heads.’ These are all enemies of Israel, enemies of the Israelite people. Yet listen to what the prophet, the psalmist, calls them.

‘Your enemies.’ They have begun to make the noise of war: they are coming to attack us, to fight against us, O God. ‘For behold, Your enemies have roared, and those who hate You have raised their heads.’ All those who hate You, my God, have raised their heads. What strikes me is that the psalmist sees the enemies of Israel as enemies of God. He sees those who hate the people as hating God. And we have said at other times...

I seem to be losing my thread here, you know. What about us?

We do not act as we should, and in the end we isolate ourselves. We do not feel united with Christ as the Christians of old did. Even if you are a sinner, even if you have sinned, as soon as you repent, humble yourself, and run to Christ, you enter into that union again. You belong there with Christ.

The martyrs felt that those who tortured them, those who attacked them, were attacking Christ. They truly felt it. And while they were being tortured, as Saint Perpetua and other saints tell us, they felt that someone else was there in their place, suffering and bearing witness.

When your foot goes numb, you can strike it and it feels as though it belongs to someone else. Or when a doctor numbs your foot, hand, finger, or some other part of your body with a local anesthetic, you can feel it being handled or cut, yet it seems like someone else’s body. In something like that way, the martyrs felt that someone else was in their place. That someone was Christ, who, as a man, bore their sufferings and tortures. So our enemies are enemies of Christ.

Imagine living in that truth. From what I have seen, it is extremely rare today to find a Christian who feels this way. Something escapes us, and we fail to live in the reality that Christ is in us and we are in Christ. Whoever plots against us plots against Christ. Whoever wishes to harm us wishes to harm Christ. Our enemy is Christ’s enemy, so we need not be troubled. I was struck by what happened when I spoke to certain people who were facing various problems.

I said to them, quite seriously and sincerely, ‘Leave your troubles with me. Set them aside for a while.’ It struck me that everyone I spoke to in this way believed me, accepted it, and felt free of worry. That freedom did them a great deal of good. Before, they had been eaten up by questions like, ‘What will happen? What am I going to do?’—whether their problems were outward ones or, especially, inward ones. Think about it. This is like a step toward the deeper truth we have been speaking of.

Christ loves us more than we love ourselves. He identifies Himself with us and has taken us upon Himself. In His humanity, He has taken our place. Just as He was the one nailed to the Cross, so it is in all things. Then, when enemies roar within us and around us—demons and people alike—we can freely say, ‘Behold, Your enemies have roared.’ There they are again, Your enemies. They have begun to gnash their teeth, make a clamor, threaten and roar—all those who hate You.

Their hatred comes toward us, but it is because they hate Christ. All at once they raised their heads. ‘Against Your people they have plotted cunningly, and they have conspired against Your holy ones.’

For they have cunningly plotted against Your people and conspired against Your holy ones.

They acted with cunning. All these people came to an understanding against Your people. Again, it is Your people: they are not simply against us; they are against the people who belong to You, O God. ‘And they have conspired against Your holy ones.’ They met, discussed, and made plans against Your people, against Your holy ones. Once again, this is a holy people, a chosen people whom God has received. Being a Christian, baptized like other Christians, is no small thing. You are written in the book of life. If we sin, then repent, dear friend. Repent and humble yourself. Renounce yourself and run to Christ. Your Baptism does not disappear in this life. You have been joined to the Body of Christ. The door is open; the way is open. Remove whatever stands in your way. Christ’s Body is holy, and you too are holy. Christ is holy, and you too are holy.

They are God’s chosen people, His holy ones. All the more so in the New Testament, Christians are God’s holy ones. As we know, Christians are called saints. ‘They said, Come, let us destroy them as a nation, so that the name of Israel may be remembered no more.’ That is precisely what the devil and his instruments do. They said among themselves, ‘Come, let us wipe out this nation. Let the memory of Israel, of the Israelite people and their state, disappear entirely. Let it be destroyed and forgotten.’

They wanted nothing left at all. That is exactly what the enemy of our souls says. He does not merely want to nudge us off the path or wound us a little. He wants to put us to death, to destroy our very existence. And in one sense, speaking now of our own people, the Greek nation, an Orthodox nation, we could say the same. So many things are coming to light today. They are real; they are happening. Satan is no longer invisible but visible.

At a time when very many people—not just a few, not dozens or hundreds, but thousands—have set up satanic churches, hold services for Satan, and worship him. And, of course, they are hostile to the Church. Do not be surprised. I am coming to understand more and more that the Church, the true Church of Christ, is the Orthodox Church, and there will be a bloodbath. We have nothing to fear; we must not be afraid. But this should move us to become Christians, to find our God, and all these people should know that they will have to deal with our God, with our Christ. Well, terrible things.

I keep meaning to bring you a leaflet—perhaps only half a page, closely printed—that someone gave me in America, but I still have not remembered to bring it. It describes a man there, giving his name and the businesses and companies he owns. And listen to this: his whole activity, his whole purpose, his consuming concern, is to serve his devil. He has even founded a satanic church. This man also sells detergents, one of which is sold here in Greece, though I cannot remember its name right now.

Well, toothpaste too. There is one particular toothpaste. I asked the young people here earlier which of them used it, and hands went up. So I said to the little rascals—above all, I asked why they used that toothpaste—and they promised me they would not use it again. Of course, a great deal of harm is being done.

“They said, ‘Come, let us wipe them out as a nation, so that the name of Israel will be remembered no more.’ For they plotted together with one accord; they made a covenant against You.” Whatever differences these people had among themselves, they all came together to destroy Israel. They met and took counsel as enemies of Your people, and therefore as enemies of You, O God. “They made a covenant against You.” They even made an agreement among themselves, a sworn agreement. That is what a covenant is here. They signed an agreement, so to speak; in those days, the surest way to seal it was with an oath. Thank you.

Let me finish this first part briefly. It describes what those outside the people are doing. In the second part, we have the prophet’s prayer on behalf of the people. “The tents of the Edomites and the Ishmaelites.” These are the Edomites living in their tents, the Ishmaelites, the Moabites, the Hagarenes, the Gebalites, the Ammonites, the Amalekites, and the Philistines—the people long called foreigners, who lived in the Gaza Strip, even to this day—“with those who dwell in Tyre,” and all the people living in Tyre. “For Assyria too joined them”; Assyria came with them. “They became a help to the sons of Lot.”

And the Assyrians in particular help these descendants of Lot, the Moabites and the Ammonites. Lot parted from Abraham and, though God protected him, ultimately separated from the chosen people. The chosen people begin chiefly with Jacob and those who came after him. For example, Ishmael, Abraham’s other son, is the ancestor of the Ishmaelites. Esau, Isaac’s other son, goes off too; he too leaves, and they are all Arabs—Esau’s descendants are Arabs. In the end, those who remained as Hebrews, as the people of Israel, were the—

descendants of Jacob, all Jacob’s children, the twelve tribes. You see, it is with them that we have the twelve tribes; those before them are not counted among the tribes. Jacob received a special blessing, and he was the one given the name Israel. You remember what God told him after the wrestling by the river Jabbok: because you wrestled with God and prevailed, from now on you will be called Israel. Israel, because you prevailed against God. You wrestled with God and prevailed. And you would hold fast to God’s promise that He would bless you. From then on they were called Israelites. Today we say Israel.

We will stop here. That is the end of the first part, and next time we will continue with the second. But please, do me a kindness: ladies who were planning to stay, please do not stay today. We spoke about this last night, and it will help us get things in order a little earlier. I do not yet know where I will be tomorrow, but tomorrow evening, God willing, we will hold a vigil for the Three Hierarchs in Panorama. If we hold it there, another location will not suit us, so we will begin around 8:30. Tomorrow’s talks here run from six to seven and from seven to eight. We should finish by eight at the latest, preferably a little before, so we can get up there in time to begin the vigil for the Three Hierarchs at 8:30.

Ευχαριστώ.

Την περασμένη φορά ήταν ίσως η μοναδική φορά που τελειώσαμε σε μια σύναξη έναν ψαλμό, τον 81ο, και πηγαίναμε τώρα στον 82ο. Δυστυχώς ήμουνα πάλι σήμερα λίγο με την ώρα έτσι, με τον χρόνο ζορισμένος, και δεν πρόλαβα να έπαιρνα λίγο στο, θυμηθώ την άλλη φορά, να έπαιρνα λίγο και το ανάλογο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης εκεί, για να βλέπουμε το Β΄ Παραλειπομένων. 20ό κεφάλαιο, πρώτος στίχος λέει. Διότι ο ψαλμός αυτός μάλλον έχει σχέση με το περιστατικό που περιγράφεται εκεί στο Β΄ Παραλειπομένων, κεφάλαιο 20.

Στίχος 1, πρώτος.

ΕΕΕΕΕ

Και οι γύρω από τον Ισραήλ λαοί συμφώνησαν μεταξύ τους και είπανε: «Τελείωσε, θα κάνουμε επίθεση στον Ισραήλ και θα τον εξαφανίσουμε», όπως ο οδηγής τους. Οπότε να το έχουμε εδώ. Ένα τέτοιο πράγμα έγινε και φυσικά όπου συνετρίβη όλη αυτή η συμμαχία με θαυματουργικό τρόπο και επεμβάσει βέβαια του Θεού. Και φαίνεται, όταν συνέβαινε αυτό το πράγμα, ο Ασάφ, ο προφήτης Ασάφ ή ένας μαθητής του, απόγονος του Ασάφ, ένας Λευίτης, λοιπόν, ο Ιαζιήλ, δεν είναι αυτός που έκανε τους δερμόνες αυτά; Για να δω. Ο Θεός, ο Θεός εδώ στην Παλαιά Διαθήκη,

Κλητική, ο Θεέ, ο Θεός, Θεέ μου, ο Θεέ μου, «τίς ὁμοιωθήσεταί σοι;» Ποιος μπορεί να συγκριθεί με σένα; Ποιος μπορεί; Επειδή ακριβώς κάποιοι σήκωσαν κεφάλι, εδώ είσαι εσύ που μας προστατεύεις. Ο Θεέ μου, ποιος μπορεί, με την έννοια περισσότερο, όχι ότι ερωτάει εδώ, αλλά με την έννοια θαυμασμού, ποιος μπορεί, Θεέ μου, με σένα να τα βάλει; Ποιος μπορεί να ομοιωθεί με σένα; Ποιος μπορεί να συγκριθεί με σένα; «Ὁ Θεός, τίς ὁμοιωθήσεταί σοι; Μὴ σιγήσῃς, μηδὲ καταπραΰνῃς, ὁ Θεός». Να μην, λοιπόν, ο Θεέ, που δεν μπορεί κανένας να συγκριθεί μαζί σου, να μην σιωπήσεις.

Να μην πραΰνεις, ας πούμε, την οργή, δηλαδή εφόσον οι εχθροί επιτίθενται στον λαό του Θεού, θα οργιστεί ο Θεός και θα... Μη, λοιπόν, αφήσεις την οργή σου έτσι να ξεθυμάνει. Μην πραΰνεις την οργή σου, μην πραΰνεις, ο Θεός, ο Θεέ μου. «Ὅτι ἰδοὺ οἱ ἐχθροί σου ἤχησαν, καὶ οἱ μισοῦντές σε ἦραν κεφαλήν». Να, οι εχθροί σου ήχησαν. Οι εχθροί αυτοί όλοι είναι εχθροί του Ισραήλ, είναι εχθροί του ισραηλιτικού λαού. Όμως εδώ ο προφήτης, ο ψαλμωδός το λέει.

Σου, δικοί σου οι εχθροί. Αυτοί, λοιπόν, οι εχθροί σου ήχησαν, δηλαδή άρχισαν να θορυβούν έτσι, να κάνουν θορύβους πολεμικής υφής, ας πούμε, θα μας επιτεθούν, θα πολεμήσουν εναντίον μας, ο Θεός. «Ὅτι ἰδοὺ οἱ ἐχθροί σου ἤχησαν, καὶ οἱ μισοῦντές σε ἦραν κεφαλήν». Και όλοι αυτοί που σε μισούν, ο Θεέ μου, σήκωσαν κεφάλι. Εδώ δηλαδή κάνει εντύπωση αυτό, ότι ο ψαλμωδός θεωρεί τους εχθρούς του λαού, του ισραηλιτικού λαού, τους θεωρεί εχθρούς του Θεού. Τους μισούντας τον λαό, τους θεωρεί ως μισούντας τον Θεό. Και έχουμε πει κατά καιρούς...

Κάτι χάνομαι εδώ, ξέρετε, κάτι χάνομαι, κάτι χάνομαι. Τι θα γίνει με εμάς;

Δεν ενεργούμε σωστά και τελικά απομονώνουμε τον εαυτό μας. Δεν νιώθουμε τον εαυτό μας ταυτισμένο με τον Χριστό. Αυτό που το είχαν οι χριστιανοί, δηλαδή και αμαρτωλός, αμάρτησες. Μόλις μετανοείς, μόλις ταπεινωθείς και καταφύγεις στον Χριστό, πάλι μπαίνεις εκεί, εκεί ενσωματώνεσαι, είσαι με τον Χριστό.

Ακριβώς οι μάρτυρες ένιωθαν ότι εκείνοι που τους βασανίζουν, εκείνοι που τα βάζουν μαζί τους, τα βάζουν με τον Χριστό. Το ένιωθαν αυτοί. Και επίσης, την ώρα που βασανιζόταν, όπως η αγία Περπέτουα που το λέει και άλλοι άγιοι, νιώθουν ότι κάποιος άλλος στη θέση μου είναι που βασανίζεται, που μαρτυρεί.

Μουδιάσει το πόδι, το χτυπάς και σαν να είναι ξένο πόδι. Δεν καταλαβαίνει. Ή όταν το ναρκώσει ο γιατρός το πόδι, το χέρι, το δάχτυλο, κάποιο μέρος του σώματος, μιλούμε τώρα για τη νάρκωση, ας πούμε, την τοπική τη λεγόμενη, που το νιώθεις αυτό, το αισθάνεσαι. Βγάζει, κόβει και σαν να κόβει ένα ξένο πόδι. Δεν κόβεται το δικό σου πόδι. Ναι, λοιπόν, αισθάνονταν οι μάρτυρες ότι κάποιος άλλος στη θέση ήταν και αυτός ήταν ο Χριστός, ο οποίος ως άνθρωπος σήκωνε τα μαρτύρια, σήκωνε τα βασανιστήρια. Οι εχθροί, λοιπόν, είναι εχθροί μας, είναι εχθροί του Χριστού.

Σκεφτείτε να ζούμε στην αλήθεια, που από ό,τι έχω καταλάβει είναι σπανιότατο φαινόμενο να βρεθεί χριστιανός σήμερα να νιώθει κάπως έτσι. Κάπου εκεί κάτι μας ξεφεύγει και τελικώς δεν μπορούμε να νιώθουμε στην αλήθεια, στην πραγματικότητα, να ζούμε στην πραγματικότητα ότι ο Χριστός εν ημίν, εμείς εν Χριστώ, όποιος μας επιβουλεύεται επιβουλεύεται τον Χριστό, όποιος θέλει να κάνει κακό σε εμάς, στον Χριστό πάει να κάνει κακό, ο εχθρός μας είναι ο εχθρός του Χριστού και καθόλου να μην μας νοιάζει. Μου έκανε εντύπωση ότι καθώς έχω πει σε ορισμένες ψυχές που έχουν διάφορα προβλήματα,

να πω στα σοβαρά και πραγματικά και αληθινά λόγια, να πω: «Άστα τα προβλήματά σου, άστα σε μένα. Ξέχασε λίγο». Μου έκανε εντύπωση, όσες ψυχές, και υποθέτω δεν θα είναι καμία που δεν το πήρε έτσι, όσες ψυχές στις οποίες είπα κάπως έτσι, μίλησα κάπως έτσι, το πίστεψαν αυτό, το δέχτηκαν και ξέγνοιασαν. Τους έκανε πάρα πολύ καλό αυτή η ξεγνοιασιά, σε έτρωγε δηλαδή τι θα γίνει, τι θα κάνω, για το οποιοδήποτε πρόβλημα, γιατί είτε εξωτερικά προβλήματα είτε κυρίως εσωτερικά προβλήματα και λοιπά. Για σκεφτείτε αυτό, αυτό είναι σαν ένα σκαλοπάτι για να πάμε σε εκείνο εκεί.

Ο Χριστός είναι εκείνος που μας αγαπά περισσότερο από ό,τι αγαπούμε τον εαυτό μας, είναι αυτός ο οποίος ταυτίζεται με εμάς, είναι αυτός που μας έχει αναλάβει, ότι είναι ως άνθρωπος είμαστε εμείς, ότι είναι αυτός ως άνθρωπος εμείς είμαστε και είναι αυτός στη θέση μας, όπως πάνω στον σταυρό ήταν αυτός που καρφώθηκε στον σταυρό, έτσι σε όλα. Άρα, να μπορούμε άνετα, καθώς μουγκρίζουν οι εχθροί από μέσα μας, από γύρω μας, δαίμονες, άνθρωποι, ναι, «ἰδοὺ οἱ ἐχθροί σου ἤχησαν», να μπορούμε να πούμε, πιστεύω, να, οι εχθροί σου πάλι. Να, ήχησαν, άρχισαν να τρίζουν τα δόντια τους, άρχισαν να βγάζουν ήχους, άρχισαν να θορυβούν, άρχισαν να απειλούν, να μουγκρίζουν όλοι αυτοί που σε μισούνε.

Έρχεται προς εμάς το μίσος, αλλά όχι, όχι, μα από τη μισότητα του Χριστού. Όλοι αυτοί μεμιάς σήκωσαν κεφάλι. «Ἐπὶ τὸν λαόν σου κατεπανουργεύσαντο γνώμην καὶ ἐβουλεύσαντο κατὰ τῶν ἁγίων σου».

Γιατί τον λαό σου κατεπανουργεύσαντο γνώμην και εβουλεύσαντο κατά των αγίων σου.

Με πανουργία, ας πούμε. Λοιπόν, όλοι αυτοί συνεννοήθηκαν μεταξύ τους εναντίον του λαού σου, πάλι εναντίον του λαού σου, όχι απλώς εναντίον μας, εναντίον του λαού σου. Δεν είναι μόνο, αλλά που είναι δικός σου λαός, Θεέ, «καὶ ἐβουλεύσαντο κατὰ τῶν ἁγίων σου». Και συνεσκέφτησαν, λοιπόν, και συζήτησαν και πήραν αποφάσεις εναντίον του λαού σου, εναντίον των αγίων σου. Πάλι είναι ένας ιερός λαός, είναι ένας περιούσιος λαός, είναι ο λαός τον οποίο δέχτηκε ο Θεός. Ναι, αυτό είναι μεγάλη υπόθεση, το ότι είσαι χριστιανός, βαπτισμένος σαν όλους τους χριστιανούς. Άρα αυτό είναι δεδομένο, είσαι γραμμένος στο βιβλίο της ζωής. Αν, εμπρός, αμαρτήσουμε, μετανόησε, ευλογημένε, μετανόησε και ταπεινώσου, απαρνήσου τον εαυτό σου, τρέξε στον Χριστό. Είναι δεδομένο αυτό, το βάπτισμα δεν είναι, σε αυτόν τον κόσμο δεν χάνεται. Τελείωσε, όπως και αν είναι το πράγμα, είσαι ενταγμένος εκεί, είσαι κολλημένος, βαπτισμένος στο σώμα του Χριστού, η πόρτα είναι ανοιχτή, ο δρόμος είναι ανοιχτός. Ό,τι εμποδίζει βγάλε το από τη μέση. Και άγιον το σώμα του Χριστού, άγιος και εσύ, άγιος ο Χριστός, άγιος και εσύ.

Είναι, επειδή είναι ο περιούσιος λαός, είναι οι άγιοι του Θεού. Πολύ περισσότερο στην Καινή Διαθήκη, οι χριστιανοί είναι οι άγιοι του Θεού. Όπως ξέρουμε, λέγονται άγιοι οι χριστιανοί. «Εἶπαν· δεῦτε καὶ ἐξολοθρεύσωμεν αὐτοὺς ἐξ ἔθνους, καὶ οὐ μὴ μνησθῇ τὸ ὄνομα Ἰσραὴλ ἔτι». Και είπαν, λέει, μεταξύ τους, αυτό ακριβώς που κάνει ο διάβολος και που κάνουνε τα όργανα του διαβόλου, είπαν: «Μπρος, να το εξολοθρέψουμε αυτό το έθνος και να χαθεί πια η μνήμη του Ισραήλ», του έθνους αυτού, του ισραηλιτικού έθνους, του ισραηλιτικού κράτους. Τελείως, να καταστραφεί, να χαθεί, να μην το θυμάται κανένας.

Μην μείνει δηλαδή τίποτα. Είναι ακριβώς αυτό το οποίο λέει ο εχθρός της ψυχής μας, όχι απλώς θέλει λίγο να μας παρακινήσει, λίγο να μας βγάλει από τον δρόμο, λίγο ξέρω πού να μας πληγώσει, να μας θανατώσει. Θα θανατώσει πέρα για πέρα την ύπαρξή μας. Από κάποια πλευρά θα μπορούσαμε, καθώς και ως έθνος εμείς τώρα, τώρα ως ελληνικό έθνος, ορθόδοξο έθνος, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ναι, καθώς παρουσιάζονται τόσα πράγματα σήμερα, όχι απλώς ακούγονται, είναι μια πραγματικότητα. Είναι πραγματικότητα ότι ο σατανάς δεν είναι αόρατος πλέον, αλλά είναι ορατός.

Τη στιγμή που πάρα πολλοί, πάρα πολλοί, όχι λίγοι, όχι δεκάδες ή εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι έφτιαξαν σατανικές εκκλησίες και κάνουν λατρείες για τον σατανά και λατρεύουν τον σατανά κ.λπ. Και φυσικά η μανία τους είναι να εξαλείψουν την Εκκλησία. Και μην παραξενεύεστε. Εγώ πολύ αρχίζω να το καταλαβαίνω ότι η Εκκλησία, η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία και θα γίνει μακελειό. Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα, δεν πρέπει να φοβηθούμε, αλλά αυτό να μας κάνει να γίνουμε χριστιανοί, να βρούμε τον Θεό μας και να ξέρουν όλοι αυτοί ότι θα έχουν να κάνουν με τον Θεό μας, με τον Χριστό μας. Ε, φοβερά πράγματα, Μορίνεγι.

Λέγω να θυμηθώ και δεν θυμήθηκα ακόμα να σας φέρω μια σελίδα, μια μισή σελίδα νομίζω είναι, πολύ γραμμένο εκεί φυλλάδιο, που μου το έχουν δώσει στην Αμερική και που κάποιος εκεί με όνομα, ας πούμε, που έχει επιχειρήσεις, εταιρείες, τι έχει και λοιπά, και που η όλη αυτή, το ακούτε τώρα, η όλη δραστηριότητά του, όλος ο σκοπός του, όλος ο καημός του είναι να υπηρετεί τον διάβολό του και έχει κάνει σατανική εκκλησία κ.λπ. Και αυτός, παρακαλώ, κυκλοφορεί και απορρυπαντικά, που ένα από αυτά κυκλοφορεί και εδώ στην Ελλάδα και δεν θυμάμαι το όνομα τώρα.

Λοιπόν, και οδοντόπαστες. Και εκεί είναι ίσως, λοιπόν, και οδοντόπαστες, μία οδοντόπαστα, και πάνε για μια μέρα στα παιδιά εδώ σημερινά. Και τώρα σας ρώτησα πρώτα ποιοι, ας πούμε, χρησιμοποιείτε την τάδε οδοντόπαστα, και σήκουσα με κάτω τα χέρια. Γι' αυτό λέω στις ζαβολιάριδες, λέει. Βέβαια, αλλά προπαντός είναι, ας πούμε, γιατί χρησιμοποιούν αυτήν την οδοντόπαστα, και μου υποσχέθηκαν ότι δεν θα την ξαναχρησιμοποιήσουν. Βέβαια, γίνεται μεγάλο μακελειό, μεγάλο κατώπι.

«Εἶπαν· δεῦτε καὶ ἐξολοθρεύσωμεν αὐτοὺς ἐξ ἔθνους, καὶ οὐ μὴ μνησθῇ τὸ ὄνομα Ἰσραὴλ ἔτι. Ὅτι ἐβουλεύσαντο ἐν ὁμονοίᾳ ἐπὶ τὸ αὐτό, κατὰ σοῦ διαθήκην διέθεντο». Λέει, όλοι αυτοί, λέει, συμφώνησαν, άσχετα τι είχαν μεταξύ τους, αλλά τώρα προκειμένου να εξολοθρεύσουν τον Ισραήλ συμφώνησαν, λέει, από κοινού όλοι. Επί το αυτό συναντήθηκαν εκεί, συζήτησαν, λοιπόν, ως εχθροί εναντίον του λαού σου, εναντίον σου του Θεού. «Κατὰ σοῦ διαθήκην διέθεντο». Ακόμη και έκαναν, ας πούμε, διαθήκη μεταξύ τους, συμφωνία, ένορκη συμφωνία, ένα τέτοιο πράγμα είναι η διαθήκη. Υπέγραψαν, πώς γίνεται, υπέγραψαν συμφωνία και τότε, ας πούμε, η καλύτερη αυτή και πιο σίγουρη υπογραφή ήταν το να συμφωνήσουν ενόρκως. Ευχαριστώ.

Σύντομα για να τελειώσουμε σε αυτό το πρώτο μέρος, που περιγράφεται σε αυτό το πρώτο μέρος τι κάνουν οι απέξω από τον λαό, και ύστερα στο δεύτερο μέρος έχουμε την προσευχή που κάνει ο προφήτης και καλύπτει τον λαό. «Τὰ σκηνώματα τῶν Ἰδουμαίων καὶ οἱ Ἰσμαηλῖται». Λοιπόν, αυτοί όλοι είναι οι Ιδουμαίοι που μένουν εκεί στις σκηνές, οι Ισμαηλίτες, οι Μωαβίτες, οι Αγαρηνοί, οι Γεβαλίτες, οι Αμμωνίτες, οι Αμαληκίτες και αλλόφυλοι, ανέκαθεν λέγονται οι Φιλισταίοι που ήταν εκεί στη λωρίδα της Γάζας μέχρι και σήμερα, «μετὰ τῶν κατοικούντων Τύρον», και όλοι αυτοί που κατοικούν στην Τύρο. «Καὶ γὰρ Ἀσσοὺρ συμπαρεγένετο μετ’ αὐτῶν», και η Ασσυρία έρχεται μαζί με αυτούς, «ἐγενήθησαν εἰς ἀντίληψιν τοῖς υἱοῖς Λώτ».

Και αυτοί οι ειδικότερα οι Ασσύριοι βοηθούν αυτούς τους απογόνους του Λωτ, που είναι οι Μωαβίτες και οι Αμμωνίτες. Ο Λωτ, καθώς ξέφυγε από τον Αβραάμ, ναι μεν ο Θεός τον προστάτευσε, αλλά τελικά ξέφυγε από τον περιούσιο λαό. Ο περιούσιος λαός αρχίζει κυρίως από τον Ιακώβ και έπειτα. Γιατί, ας πούμε, ο Ισμαήλ, που είναι το άλλο παιδί του Αβραάμ, είναι Ισμαηλίτες, ο Ησαύ, που είναι το άλλο παιδί του Ισαάκ, πάει κι αυτός, φεύγει κι αυτός και είναι όλοι Άραβες, οι απόγονοι του Ησαύ είναι Άραβες. Και τελικά έμειναν ως Εβραίοι, ως Ισραηλιτικός λαός.

απόγονοι του Ιακώβ, όλα τα παιδιά του Ιακώβ, οι δώδεκα φυλές, βλέπετε, εκεί έχουμε τις δώδεκα φυλές, πιο μπροστά δεν λογαριάζουν. Ο Ιακώβ είναι εκείνος που ευλογείται κατά ειδικό τρόπο και ο Ιακώβ είναι αυτός ο οποίος παίρνει και το όνομα Ισραήλ. Ενθυμείστε που του είπε ο Θεός εκεί μετά την πάλη που έγινε στον ποταμό Ιαβώκ, του είπε ο Θεός ότι επειδή πάλεψες με τον Θεό και νίκησες τον Θεό, θα ονομάζεσαι εφεξής Ισραήλ. Ισραήλ, καθότι ενίσχυσες, ίσχυσες κατά του Θεού. Πάλεψες δηλαδή και νίκησες τον Θεό. Θα το έχεις στα χέρια σου βέβαια την υπόσχεση του Θεού ότι θα σε ευλογήσει. Και έκτοτε λέγονται Ισραηλίτες. Σήμερα Ισραήλ.

Σταματούμε εδώ, τελειώνει το πρώτο μέρος και θα συνεχίσουμε την προσεχή φορά το δεύτερο. Παρακαλώ όμως, παρακαλώ, κάντε μια αγάπη, οι κυρίες που θα μένατε, παρακαλώ να μην μείνετε σήμερα, τα είπαμε χθες το βράδυ, λοιπόν, για να μπορέσουμε κι εμείς κάπως νωρίτερα σήμερα να συμμάζευτούμε. Τώρα, για αύριο δεν ξέρω καθόλου πού θα είμαι, αλλά αύριο το βράδυ, αν δεν έχουμε κάποιο τυχόν εμπόδιο, που είναι των Τριών Ιεραρχών, αύριο θα κάνουμε αγρυπνία στο Πανόραμα. Αν κάνουμε εκεί, δεν βολευόμαστε αλλού, αρχίζουμε κατά τις 8.30. Καθώς λοιπόν έχουμε εδώ τις ομιλίες αύριο 6 με 7 και 7 με 8, 8 το αργότερο, 8 παρά να τελειώσουμε, ώστε εγκαίρως να ανεβούμε πάνω, 8.30 να κάνουμε την αγρυπνία των Τριών Ιεραρχών.