The Acts of the Apostles 170

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the unchanged Greek original is the authoritative text.

Your Eminence, and my beloved brothers, we continue our themes from the Book of Acts of the Apostles, here at the sixteenth chapter, verse eighteen. Last time, as you will remember, we spoke of an episode involving the Apostle Paul at Philippi, with a divining slave girl who, as we will see, caused him trouble.

"And this she did for many days." That is, for many days this slave girl was causing him this trouble, harassing him from behind: "that these men are the servants of the Most High God, who proclaim to us the way of salvation."

It was a strange commendation from the devil, in favor of the Gospel. We had already said a few things: "But Paul, being grieved, turned to the spirit" and said what? Paul grew weary, because we had said that the verb 'diaponoumai' means I am indignant, I am grieved, I take it heavily.

Paul grew weary, and having turned, he said to the spirit:

"I command you in the name of Jesus Christ to come out of her." I command you in the name of Jesus Christ to leave, to come out of the slave girl. "And it came out that very hour." The spirit, it says, came out at that same moment. We had begun to analyze this subject, but now we will look at what Paul said, which carries great significance.

That phrase, "I command you, in the name of Jesus Christ, to come out of her." I command you. Pay attention to this word, "I command."

First of all, Paul clearly addresses the evil spirit. It was this that spoke; it was this that revealed. The girl could not have known who Paul was, or what he preaches, or what the fruit of Paul's preaching is, namely salvation. How could the slave girl know these things? The devil reveals them, the one who, as I told you last time, sees the present and the past.

The future the devil does not know. So these servants were simply an instrument. That is why Paul addresses the spirit, the evil spirit. We might say that a man becomes wretched.

He is wretched when he becomes an instrument of Satan, so that the devil uses the man's tongue, and often uses the whole man for his own designs. It is a sad thing. But the whole of humanity too, something we must not lose sight of, before Baptism, as Saint Cyril of Jerusalem tells us, was under the jurisdiction of Satan. The whole of humanity.

That is precisely why he reacts against the work of Christ, because Christ tears away from him his own worshipers, those who venerate and worship the devil. That is why the devil attacks, and that is why one day, in his final act, the devil will bring forth a person who will stand face to face against Christ, opposite him, and he will be called the Antichrist: a man one hundred percent, yet filled with Satan one hundred percent, for no man was ever dominated by the devil the way this man, the Antichrist, will be.

You see the devil always standing face to face against Christ, his position being, we might say, anti-Christ, opposed to Christ. But the devil took possession of the human race in the person of Adam and Eve, who gave him rights over them.

A terrible consequence of the ancestral sin, of the transgression of God's commandment, was this: that from then on the devil would exercise rights over men, and these rights of his had no clear limit.

It may simply be that people, or certain people, become worshipers of the devil, or even something more, as here with the diviners of Philippi; that is, that the devil grants them such signs, and through such people he can exercise his influence all the better.

But the devil acts even more upon those who have been baptized and therefore belong to the people of God, yet after Baptism gave in to the demands of Satan, through sin, or through a slack faith, or if you will, through unbelief.

This is very serious; you remember when we spoke of it in the catecheses of Saint Cyril, what Saint Cyril sets forth in his first and second mystagogical catechesis. Take heed, he says, for if you are baptized and then let yourself sin, the devil will come back upon you more bitter than before.

Because you escaped him, and he comes to win you back. He will be more bitter the second time he comes to conquer you. And this we must truly guard against. For by right a baptized person should never become the prey and possession of Satan.

It is not permitted; it is not right. And so, my beloved, we must make use of our Baptism, and making use of our Baptism is both negative and positive. The negative use is to drive away the devil. What is said there, what do we say in the Mystery of Baptism, in what are called the catechumen prayers, and so on?

"Do you renounce Satan?" Do you depart from Satan? To renounce means I leave the ranks of Satan. And what does the catechumen say, or the godfather, that is, the sponsor, on behalf of the one being received? What does he say? "Yes, I renounce him." "And do you spit upon him?" "Yes, I spit upon him." And he spits three times, meaning: I renounce him, I spit upon him, I depart; and there, as Saint Cyril says, you renounce his worship and his pomp, and so on and so forth.

Yes, yes, yes, we spoke of these things; you remember them from Saint Cyril, in our second set of themes, where Saint Cyril tells us about the pomp of the devil. They are the horse races. They are those people who play games of chance day and night.

Whether it is called PROPO, whether it is called Lotto, whatever it is, the lottery, anything. All of these are, yes, yes, it is not I who say it, Saint Cyril says it: pomp, the pomp of the devil. Then there are the theaters, the spectacles; Saint Cyril mentions them too.

And so on and so forth. All of this we once renounced; we declared and renounced our break from the jurisdiction of Satan. Now, why do we turn back? The devil returns, as I told you, more bitter than before. The very name the Apostle Paul uses to drive out the demon from the divining girl is the same name in which we too were baptized. That says a great deal.

But let us look at how Paul the Apostle puts the demon of the divining girl to flight. What does he say? 'I order you' — I command you. To order means to give a command, an injunction, a directive. He addresses a person — forgive me — he addresses a person.

When he says 'I order you,' 'paraggello soi' — I order you, to you — so he is addressing a person, because we cannot address objects. We don't say to a chair or a table, 'I order you'; it makes no sense. The one to whom we direct our order, our command, must be a person.

So what does this mean? That demons are persons. They are persons; they possess reason, rationality. We won't go into demonic reasoning now, so as not to stretch the subject too far, but what we call reason — yes, they possess it. For otherwise, what makes something a person? First there is the person, and then freedom, and so on.

So demons are persons, and the 'I order you' of the Apostle Paul is full of authority. The fact that he commands shows that Paul has authority. Where did the Apostle get this authority? From the same source the other Apostles got it — from Christ.

And — pay attention — all the baptized too, all the baptized have received this same authority. Here is how the Lord Himself says it, in the Gospel of Mark: 'And these signs shall follow them that believe' — signs, miracles, will follow those who have believed. Which signs?

'In my name shall they cast out demons.' You were baptized; through your baptism you became a child of God, and you received authority over evil spirits. So in my name — the name in which you were baptized — each one has the authority to drive out demons. 'They shall cast out demons; they shall take up serpents' — they will lift up snakes — 'and if they drink any deadly thing, it shall not hurt them.' And there is more: even if they drink something poisonous, it will not harm them. Remember here, in the literal sense, not figuratively, when Paul on Melite, on Malta, after their shipwreck, soaked and beaten by the sea, went to gather brushwood from a shelter, and the natives held it there as well —

— that is, the Maltese — to light a fire, to warm themselves and dry off. There was a viper, and as he took up the brushwood, it was warmed by the fire, fastened on, and seized Paul's finger; Paul was bitten by the snake. And since the snake hung from his finger, he shook it off into the fire. And the natives said, look, 'Justice's eye is upon him' — this man escaped the shipwreck, but the justice that pursues him — Justice, with a capital letter — the justice that pursues him does not let him live. For do not forget, Paul was travelling as a prisoner, going to be tried by the Emperor; the Maltese could not know how it would turn out, and they drew this conclusion, that he was a criminal. And when they saw him suffer nothing, their feelings naturally changed —

— and they said he was a god, and so on and so forth. I mentioned this incident to show you that Paul suffered nothing from the snake's bite. It was a viper, an adder. And so, my dear ones, the Lord told us that we have authority over all these things. If you say to me, 'But we get bitten by snakes — are we so holy, are we so holy?'

Up at the monastery we have snakes; sometimes they may rush me off to the hospital in a single day because some snake bit me. You would say, surely not. Yes, my dear ones — we are not such faithful people; we are such sinful people that all these things find their fulfilment in our lives. And yet, again the Lord says, in the Gospel of Luke: 'Behold, I give unto you' — I give you the authority, note the word, the authority — 'to tread upon serpents and scorpions, and over all the power of the enemy: and nothing shall by any means hurt you.'

I give you, He says, the authority to tread upon snakes and scorpions — both literally, as He gave to Paul, and figuratively, because the snakes and scorpions are the wicked people: first the demons, and then their instruments, the wicked people. And when He says 'over all the power of the enemy,' who is the enemy? It is the devil. And what is the power of the devil?

It is what is called by a single word: magic. And there everything is included — spiritism and whatever, whatever, whatever you like, all of it is included there. This is the power of the enemy. Notice He said 'power' — it truly is power. Remember with what power the devil, in a single day, destroyed everything Job had: he killed his children, lightning fell, robbers seized his property, his flocks of goats and sheep, and so on. In a single day.

The devil has such power that, if the holy Angels did not guard creation, the demons would overturn it. Notice — read it today; it is in the Liturgy of Saint Basil the Great: 'Thou didst set Angels' — Thou didst set guardian Angels, He says; the Angels guard creation, nature, and they guard history too, mankind. This is not the moment to expand further, but you can see that the demons would overturn everything if both creation and history were not guarded. And if you say to me, 'But look at all the damage that happens'; if you say to me, 'In history, what terrible demonic interventions we have' — it is because people, people, are not of God, and God permits it; but He permits it within limits, just as with the sea: 'a bound thou didst set which it shall not pass.' You set it — and so simply: a strip of sand, He says, You set —

— as the boundary of the sea. Can you imagine the sea rising and — forgive me this word; sometimes we use words from everyday speech because they are very expressive — bursting into the plain of Thessaly? What would happen? But it cannot. Why can it not? So yes, catastrophes do come, because they happen by God's permission, since people are not of God; but there are limits.

The snow has never lasted longer than the limits God sets. Nor a rainstorm, nor anything else. And if something does happen, it is permitted on account of people's sins. And so we see here that the power of the enemy is great. Let us not forget it — it is great. Let no one ever say, 'I will defeat the devil.' No — only if you have the power of Christ. But do not even say it; it is that power which comes forth to defeat the devil. And further, the Apostle Paul says in his Epistle to the Romans, in the sixteenth chapter: 'And the God of peace shall bruise Satan under your feet shortly.'

You see, He will crush Satan, he says, under your feet, and indeed quickly — so that Satan, before the name of Jesus Christ, the all-powerful name of Jesus Christ, is reduced to rubble. It would be possible for him to become nothing, but he does not become nothing, because whatever God creates out of nothing, He never returns to nothing.

An evil spirit does not return to nothing; nor a particle of matter, nor a subatomic element returns to nothing. A relation with nothingness — I have told you this many times — belongs to God alone. Man cannot return anything to nothing; man has no relation with nothingness. But God, even so, does not want to return anything to nothing, because whatever He creates, Holy Scripture says: 'what I make abides before me' — whatever I do remains before me.

He punishes it, He condemns it, but He does not annihilate it. This is why we must know this. The Chiliasts say that sinful souls will become nothing. A nice fairy tale. To tell you the truth, since I too am a sinner as a man, I would also like to become nothing. Or as a certain ascetic says — I think it is Abba Poimen — the misfortune with us is that we shall give account to God.

The animals enjoy their life, they take delight in their life, yet they will not give an account to God, whereas we will give an account to God. So how convenient it would be if, after everything we do in this life, we could simply become nothing. That is why I told you this is a lovely fairy tale of the millenarians. Nothing becomes nothing. We will give an account to God, and we need to know this, so that we do not fall for the deception of Satan through the heresies, imagining that we can do whatever we like and, well, we will just become nothing. And as the blessed Justin Popovich so beautifully puts it, men condemned God, Jesus Christ, to death, and He condemned them to immortality. It is a fearful thing: you cannot become nothing. You can be killed this very moment,

— but you will rise again, whether you want it or not. So too the demons here, my dear ones — I return to the point — Paul said, 'in the name of Jesus Christ.' Yes, in the name: I order you to depart, in the name of Jesus Christ. The name represents the person, this is well known, and because the person is all-powerful, for that reason the name too is all-powerful. When we begin our prayer, we say, In the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit.

This means that our reference, at this very moment when we have invoked the name of the Holy Triune God, our reference will be to the Holy Triune God. At another time you may laugh, you may move about as you please, but you have said the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, you have invoked the holy name of the Holy Triune God, and now you cannot laugh, you are bound. That is why it is a great sin to laugh during prayer.

And as Saint Symeon the Pious says, the spiritual father of Saint Symeon the New Theologian, it is the greatest sin to laugh during prayer.

Why is it a sin? Because you invoked the name of the Holy Triune God, and now you yourself are not paying attention. And consider how the Psalms say, 'Attend to me, O Lord' — 'attend' means take heed of me, O Lord. You want the Lord to attend to you, yet you do not attend to yourself; how can you call upon Him and ask Him to attend to you? So this is what it means: when I call upon God, at that moment I am standing before God. God is everywhere present, everywhere present, of course. Indeed, if you will, God sees everything we have done.

When we stand before the Holy Table, the priest, before the Holy Table — do you know where he is standing? Do you know what the Table is called? It is called the glory of God.

Yes, at one time I used to read this and not understand it, just as it was also before the Ark of the Covenant. It was the glory of God. Before the glory of God you must be scrupulously reverent before the Holy Table, because you are standing before His face. When we go behind the Holy Table we are not before His face, even though God is everywhere present, as I told you, because we invoke: 'Blessed is the Kingdom of the Father and of the Son and of the Holy Spirit.'

So that we may understand what this invocation means. The invocation of the almighty name of God is a great matter, and especially of Christ, the Son of God who became man. That is why, you know, in what we call noetic prayer, the prayer of the nous, or in what we call the single-phrased prayer, we do not say 'O God, have mercy on me a sinner,' but we say 'Lord Jesus Christ, have mercy on me a sinner,' because Jesus Christ is the mediator between the Father and mankind. More precisely, He is the mediator — more precisely, and do not let this seem strange to you — He is the mediator between the Holy Triune God and mankind, even though He is the second Person of the Holy Trinity.

He stands as our mediator before the Holy Triune God, and especially before the Father. Therefore we say, 'Lord Jesus Christ, have mercy on me.' The Psalmist had the experience of this power of the name of God. That is why, in the 117th Psalm, he says the following.

'All the nations surrounded me, and in the name of the Lord I repelled them.' All the nations, he says, surrounded me — consider this geographically, how many peoples there were around the Israelites in the land of Canaan — and in the name of the Lord I defended myself.

And so, most reverend fathers and my beloved brethren, the Psalmist speaks in the name of the Hebrew people. That is why it is in the first person singular: 'All the nations surrounded me,' all the nations surrounded me, but in the name of the Lord I defended myself, or 'I repelled them.' Let me draw you a comparison.

At this very moment we Greeks are surrounded on every side by enemies.

It is not I who say it; reality says it. And I think we are living this reality. And we do not know what tomorrow morning, or some years from now, what will happen when, for example, we insist that Skopje not be named the Republic of Macedonia.

Because tomorrow they will say, 'We are the Republic of Macedonia, therefore Macedonia is ours.' It is that simple — they are over the moon, and they snatch Macedonia, and moreover they are backed, as indeed they are backed up to now, a strange and scandalous thing.

They are supported by all the foreigners, by the great states and the small ones alike, a strange thing, I say it once again, a scandalous thing. Tomorrow they will say, well of course, gentlemen of Greece, look, it is a Macedonian republic, the republic of Macedonia, and therefore Macedonia is under occupation. You are taken as collateral, you are a people under occupation, it is taken for granted that Macedonia is occupied and that the Macedonians must be set free, because they are slaves.

And most beautifully, right before our eyes, they are devouring Macedonia from us.

You read the newspapers, you hear the news, in reality you are living it; we know all these things. You see, all the nations surrounded me, he says, and in the name of the Lord I defended myself. If we truly do not want our borders to shrink, we must defend ourselves with the almighty weapon that is called the name of our Lord Jesus Christ.

But I believe that in all these recent years faith has been weakened, even degraded, made an object of mockery, and much more. All these icons of Christ that weep, that bleed, that move, and so on — I think these are signs of a coming evil.

Do not forget that evil does not come the second day after the Lord proclaims it. For the Lord is long-suffering. When Noah announced that God would destroy mankind by a flood,

that — well — it seemed laughable in the eyes of the people of Noah's time; it seemed laughable. Do you know how long after Noah's announcement this happened? After 120 years.

Those 120 years were the time of God's forbearance, and the building of the Ark was itself a pulpit. And again they would ask him, "Noah, what is this huge, enormous thing you're building?" The measurements are described in Holy Scripture, and it was not without purpose that the dimensions of the Ark's construction were written down.

So much length, so much breadth, so much height, so many decks — it had decks, like a battleship. It was that eloquent pulpit, to remind the people of Noah's time that God would destroy them irrevocably, and that it was a time for repentance and return.

Only repentance could undo God's plan, or, if you like, postpone it, as happened with Nineveh: it was put off for just as many years again, and in the end Nineveh was destroyed. And so, my dear ones, if we paid attention to all these signs that are given to us, we would be more careful in how we live.

I will not hide from you that I am afraid, I tremble, I am afraid that our people will pay, because we have committed, in the ancient sense of the word, Hubris, with a capital H, Hubris against Jesus Christ. Yes, we will pay, and pay very dearly. We do not know when. As I told you, the Ark took a hundred and twenty years to build, because God was waiting for people to turn back. I do not know. May God have mercy on us, so that we may repent in time and return to the pure faith of Jesus Christ.

The Psalmist says further: They surrounded me like bees around a honeycomb, and they blazed up like fire among thorns, and in the name of the Lord I repelled them. There are three passages with the same expression, but I have taken only two to save time.

This third one is an image. Who surrounded me? The enemies. Just as bees surround the honeycomb of the wax, the honeycomb, and yet they were burned up, as thornbushes are burned by fire. Why? Because we defended ourselves with the name of the Lord; the name of the Lord is all-powerful.

That is why, when we say this single-phrase prayer, Lord Jesus Christ, because this invocation is made of the all-powerful name of our Lord Jesus, we rout the demons and the passions. I have told you this many times, but it does no harm if I repeat something; besides, our talks here are not lectures, they are teaching sessions, and that is why we have repetition, we say the same things over and over, and so on.

Lord: when we say this, we confess the divinity of Jesus Christ. Lord Jesus: when we say Jesus, we confess the humanity of Jesus Christ, and therefore the God-Man nature of Christ; so we hold the Orthodox faith. When I say Lord Jesus, I am saying: You are perfect God, You are perfect man. I am confessing Orthodoxy.

This is the deepest Orthodoxy, which concerns the person of Jesus Christ, the Word (Logos) of God who became man. Lord Jesus Christ: with this we express that work of the Son of God who became man, that He is Christ, that is, Messiah, that is, He who came to save us.

This work of Jesus Christ, to save us: You, the God-Man, who came to save us, Lord Jesus Christ, have mercy on me. We do not add 'a sinner,' we add nothing, only 'have mercy on me.' This 'have mercy on me' is a broad notion, covering every request, because we do not always know what to ask for. Of course it is not forbidden to say, Lord Jesus Christ, illumine me; Lord Jesus Christ, deliver me; Lord Jesus Christ, make me well; but 'have mercy on me' includes them all.

Because we do not know what to ask for, lest we ask for something we should not, that is why we say 'have mercy on me,' give me Your own mercy. That is, You know what You will give me. I only invoke Your person in the Orthodox way.

Who You are and Your marks of glory: that You are the Christ. All the rest is Yours. According to Your judgment, give to me. Lord Jesus Christ, have mercy. But notice something. This something, notice it very carefully. We must have unshakable faith in Jesus Christ.

Because otherwise, if we make use of this prayer or of His name, we say Lord Jesus Christ, have mercy on me, but if we have no faith, then the demons mock us. Because they know that Christ will not intervene, since we have no faith.

What did He say in today's Gospel reading, to the father? Not 'if I can,' but 'if you believe,' that I may make your child well. And what did the father say? Help me overcome my unbelief, Lord. So, since that father too called upon the Lord, make my child well, but he was without faith.

'If you can': so we may invoke the name of Christ in a difficult moment of ours, but if we do not believe, then the demons mock us, because they see that the name of Jesus Christ will not act. Did we understand this? It is important, I beg you.

If you ask me why, in a car where we place the Cross, we suffer an accident, I will answer you: because we do not believe in Him who was crucified upon the Cross. And why should I speak of the car and not of the Cross we wear? We wear it as an ornament; we go to the sea, we drown, we suffer countless accidents. Why? Because we do not believe in Him who was crucified upon the Cross, the very Crosses we already wear, and by the things themselves we confess who He is, but they do not confess. Here is the important point. And the demons mock us and the demons attack us, because they have the right to do this, since we do not have the right and correct faith. This is how we must armor ourselves. Our faith armors us.

I remind you of those wretched ones, the seven children, brothers, of a certain high priest named Sceva. Oh, what a downfall the children of Sceva the high priest came to. And how many children of priests, I do not say of high priests because high priests are unmarried, if they were married I would say it of them too, destroy the work of their father, but many times, not always, not always, because especially in our age, which is a wretched age, the age, the world, snatches away our children, and we do not recognize them and we cannot influence them.

So this case, when the children of the priest are not proper children, how terrible. These seven children of Sceva the high priest, do you know what work they did? They were exorcists. And they arrived at Ephesus and did this work, of course for pay.

Notice, notice, for pay, like the fortune-tellers at Philippi. Of course she was paid, her masters grew rich. Then they too said: In the name, it says, of Jesus Christ, whom Paul preaches, the demon, like a possessed man, as if this work were a household matter, we tell you to depart. The possessed man answers them, listen: And the evil spirit answered and said, Jesus I know, and Paul I know well, I know him very well, but who are you?

And then he rushed at them and tore their clothes, tore their faces, their cheeks, gave them a beating, so that they, Luke says, fled from the house naked and wounded. Please, it is worth the effort, if you like, for a little, if I may say it, a little refreshment, like this.

Just imagine the picture: they must have jumped out of the windows to get away, to make their escape in time.

And to flee with such shame, wounded and torn. When Luke writes this, and in many other places both of his Gospel and of the Acts, which is his own book, he keeps this fine irony.

Irony is an important element; we find it in many places in Holy Scripture. Here Luke writes with irony, but it is that subtle irony, in that he lets the demon say what it said, and then lets these men receive the attack of the possessed man.

So what does this mean? It means that if we were to use the name of Jesus Christ to drive out the devil, he mocks us, and if we do not have right faith in Christ, he even attacks us. Let us return to the sacred text. The demon, it says, came out of the slave girl, and it came out, it says, that very hour; it came out at that same moment.

This word 'came out' shows precisely what the verb 'to come out' means: I am somewhere inside, and I come outside. Do not forget that the spirits, both of the holy Angels and of the demons, are circumscribed; do not forget this.

God alone is everywhere present; God is, as we hear in the Liturgy, uncircumscribed. Uncircumscribed does not mean that He cannot be described from one side, as we would say in our language today, that you cannot be described, but rather what we say in mathematics, that to circumscribe means to set a limit. We speak of a triangle circumscribed by a circle, and so on, or a circle inscribed within a triangle; that is, I set limits. God has no limits; the spirits have limits.

When they are here, they are not there; when they are there, they are not here. Therefore the verb 'to come out' fits, it is proper to the spirits, because they enter into a person. And consequently they also come out. I will remind you of the expression of John when, there at the Mystical Supper, he notes for us that when Judas took the piece of bread that the Lord gave him, then, in time, then, Satan entered, and so on and so forth.

So then, up until that point Satan was prowling around Judas, prowling around the soul and the heart of Judas; now he enters into the soul of Judas.

These are serious matters. Just as he enters, so too he comes out. That is why here Paul said, 'Depart, I order you to depart,' and the demon came out. It came out that very hour. What does this mean? It is to show that Paul acted and the demon departed.

For if the demon had departed at some other time, after a month, after a year, it could not have been connected with the word of Paul. So this happens at that very moment, in order to be connected with the command that Paul gives.

All these things that we have said, my beloved, we have heard them; but here now we are going to enter into an adventure. Paul is going to enter into an adventure, and we along with him, because these things come alive within history, and we too enter into the adventure. 'And when her masters saw,' verse nineteen, 'that the hope of their gain was gone, they laid hold on Paul and Silas and dragged them into the marketplace before the rulers.'

When, it says, the masters of this slave girl saw that the hope of their gain was departing, that the hope of their business, of money, was gone, they seized Paul and Silas and dragged them; the verb is 'to drag.' Every word, when we understand it, this is why I told the children earlier during catechism that we must also have a grammatical education; it is a delight when one understands a text and the meaning of each word.

'To drag' means that these men did not want to go to the rulers; for what reason, it is no good thing to be taken before the rulers; they pulled them along, whether they wanted to or not, and brought them to the marketplace. That was also the place where the rulers were.

That is, we will see a little further on, let us say the prefect, the mayor or the magistrates; we will see this a little further on. Here the holy Chrysostom is astonished at the matter, and he says, but here again the financial interest, again the money.

And what does he say: everywhere money is the cause of evils; everywhere, he says, money is the cause of evils. 'Those of the Greek manner of life wished the girl to remain possessed, so that they might make money.'

This 'Greek sameness,' let me offer an explanation: it doesn't mean that we Greeks are all alike; rather, the word 'Greek' in the time of Chrysostom, and even in Paul's day, meant idolatry, or something idolatrous.

Let me remind you of something: a work of Athanasius the Great has the following title, 'Against the Greeks,' 'Against the Greeks.' Would anyone believe it, although Athanasius the Great is neither a Hebrew nor a Greek, and his name shows this, a Greek of Egypt, what does this mean, 'Against the Greeks'? Word for word it means 'against the Greeks,' but the words 'Greek' and 'Hellenic' meant idolater and idolatrous.

So when he says 'Against the Greeks,' it means 'against idolaters'; so that we are not misunderstood, let us take note of this. So the holy Chrysostom says to me, 'he of the Greek manner of life,' that is, 'he of the idolatrous manner of life.'

This is how we will interpret it. They wished, they wanted, the girl to remain possessed; they wanted the girl to remain in her demonic possession, simply and solely so that they could make money.

These are the unblessed occupations; yes, and these have never been lacking, never. This is also why the Lord permitted the drowning of the swine at Gergesa, because it was an unblessed occupation. Many people say, but why would He do this, He caused loss, would Christ do this, He caused loss, they say, to the people.

First of all, it is only a manner of speaking that He caused loss. The Lord and owner, my beloved, is the holy life-giving God; Christ is the Lord and owner of all things. He will not give you an account of what He will do; there He is the owner. And furthermore, it is not a matter of loss, but of punishment. With this difference only, that there, the people, the Gergesenes, did not dare to resist. Because they were afraid, they were terrified. You know, thousands of swine were about to rush in here and fall into the lake and drown. They were terrified, they were afraid. But here, however, at Philippi, they were not afraid, as we shall see, and also in the case of the jailer. In any case, let us be careful, my beloved, of the unblessed occupations; let us not do work that God does not bless.

Let us not do, let us not open, for example, a gambling den, houses of ill repute; or rent out our house for disreputable purposes.

I remember it, Your Eminence, before 1974, there was such a case, or that we would let our house be settled by heretics; I remember it, Your Eminence. And back then it happened again, and I won't say more, and so on, and so on. So, I will not let my house be rented out, for example, for an unblessed trade. The wrath of God will fall, not only on the one practicing the trade, but on me as well. So let us be careful about this.

But what is truly ugly is what one sees here. From a humanitarian point of view it is something completely impermissible: that there should be people who exploit a situation that other people are in, just to make money. Now, here's what came to mind: a writer wrote, a modern one, Karkavitsas, a work titled 'The Beggar.' If you've read it, indeed its whole setting turns around Omolio, around Stomio and the other two villages, there at Palaiopyrgos and Kouloura; the whole plot turns there. There is also a mention of our monastery. In fact, since he brought this up, the Agha, the Turk there, said to the head of the community.

Look, he says, let me drive the monks out from there, from the monastery, and make it a summer resort. That is, so I can stay there in the summer. Ah, he tells him, my Agha, such a sin I cannot commit. I am an Orthodox Christian, I cannot do it. My dear ones, the Agha killed him.

So, he also has some history concerning our monastery.

Karkavitsas refers, in this 'Beggar,' to something from Aetolia-Acarnania, there from a village, from, not Grampara, but from Zavorda, anyway, as far as I recall. There, there, the parents train their children to become beggars, to go to Athens and other cities and become beggars. To wound them, they twist the child's hand, they cripple it, so that the child can display the hand and gather money, and many other things. Or that other thing the Romans did, putting little children, two years old, into cages, so they wouldn't grow, so they'd stay that small; inside the cages the child couldn't develop, how would it develop, so that these people would grow up to become big men and go about, they went about naked inside the palace and told crude jokes to entertain the Emperor.

I have told you two incidents so that you may understand how many such things happen that are anti-human. Yes, and in our own time, you know what exploitation of man by man goes on. Indescribable things, and terrible, and we speak of humanism, and yet in our century, more than ever before in the ages, there has never been such malice surrounding the trampling of humanism.

All this, of course, when God is absent. When God is absent.

And instead of these people thanking Paul for healing the slave girl and saying to him, 'We thank you, our servant has been freed, our slaves, from this demon,' they seize him and lead him to the rulers.

Remember that centurion who went and thanked the Lord because He had healed his servant. He said, 'Thank you, Lord, for healing my servant.' But these Philippians seize Paul and Silas and drag them before the magistrates. Let me tell you something about this: don't imagine that everyone in Philippi was Greek. There were also the Roman veterans, retired soldiers, living there.

Σεβασμιότατε και αγαπητοί μου αδελφοί, συνεχίζουμε τα θέματά μας από το Βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, ευρισκόμενοι στο 16ο κεφάλαιο, στο 18ο χωρίο. Είχαμε αναφερθεί την περασμένη φορά, όπως θα ενθυμείστε, σε ένα επεισόδιο του Αποστόλου Παύλου εις τους Φιλίππους, με μία μαντευωμένη παιδίσκη, η οποία, όπως θα δούμε στη συνέχεια, του προκάλεσε πρόβλημα.

Πού το δε επί, επί πολλάς ημέρας Δηλαδή, για πολλές μέρες αυτή η παιδίσκη του προκαλούσε αυτό το πρόβλημα, τον αφανάζει από πίσω. ότι ούτοι εισίν, αυτοί είναι οι δούλοι του θεού του υψίστου, οίτινες καταγγέλλουσιν ημίν οδόν σωτηρίας.

Ήτο μία σύστασις του διαβόλου, περίεργο, υπέρ, υπέρ του Ευαγγελίου. Ήδη είχαμε πει μερικά πράγματα, διαπονηθείς δε ο Παύλος και επιστρέψας τω πνεύματι τι είπε. Κουράστηκε ο Παύλος, γιατί είχαμε πει ότι το ρήμα διαπονούμε σημαίνει αγανακτώ, λυπούμαι, φέρω βαρέως.

Κουράστηκε ο Παύλος και αφού εγύρισε είπε εις το πνεύμα.

Παραγγέλλω σοι εν τω ονόματι Ιησού Χριστού εξελθείν απ' αυτής. Σου παραγγέλλω εις το όνομα του Ιησού Χριστού να φύγεις, να βγεις από την παιδίσκην. και εξήλθεν αυτή τη ώρα. Το πνεύμα, λέει, αυτό βγήκε την ίδια στιγμή. Βέβαια το θέμα το είχαμε ξεκινήσει να το αναλύουμε, θα δούμε όμως τώρα αυτό που ο Παύλος είπε και έχει πάρα πολύ σημασία.

Εκείνο το παραγγέλλω σοι, εν τω ονόματι Ιησού Χριστού εξελθείν απ' αυτής. Σου παραγγέλλω. Προσέξτε αυτό το παραγγέλλω.

Καταρχάς ο Παύλος αποτείνεται στο πονηρόν πνεύμα, σαφώς. Αυτό μιλούσε, αυτό απεκάλυπτε. Δεν μπορούσε να γνωρίζει η κοπέλα ποιος είναι ο Παύλος και τι κηρύσσει και ποιο είναι το αποτέλεσμα του κηρύγματος του Παύλου, δηλαδή η σωτηρία. Πού τα ήξερε αυτά η παιδίσκη; Τα αποκαλύπτει ο διάβολος, ο οποίος βεβαίως βλέπει, όπως σας έλεγα την περασμένη φορά, το παρόν και το παρελθόν.

Το μέλλον ο διάβολος δεν το γνωρίζει. Έτσι λοιπόν οι δούλοι αυτοί ήτο απλώς ένα όργανο. Γι' αυτό και ο Παύλος αποτείνεται προς το πνεύμα, το πονηρό πνεύμα. Θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος γίνεται ταλαίπωρος.

Είναι ταλαίπωρος όταν γίνεται όργανο του σατανά. Και έτσι να χρησιμοποιεί τη γλώσσα του ανθρώπου, να χρησιμοποιεί ολόκληρο τον άνθρωπο πολλές φορές για τα δικά του σχέδια ο διάβολος. Είναι θλιβερό. Αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα, κάτι που δεν πρέπει να μας διαφεύγει, προ του βαπτίσματος, όπως μας λέγει ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ήταν υπό την δικαιοδοσία του σατανά. Ολόκληρη η ανθρωπότητα.

Γι' αυτό ακριβώς αντιδρά εις το έργο του Χριστού, επειδή ο Χριστός του αποσπά τους δικούς του λάτρεις, αυτούς που προσκυνούν και λατρεύουν τον διάβολο. Γι' αυτό επιτίθεται ο διάβολος, γι' αυτό και κάποια μέρα στην εσχάτη του πια ενέργεια ο διάβολος θα φέρει ένα πρόσωπο που θα σταθεί αντικριστά εις τον Χριστόν, κατέναντι, και θα λέγεται Αντίχριστος, άνθρωπος 100% αλλά εμφορούμενος από τον Σατανά 100%, όσο κανείς άνθρωπος ποτέ δεν κυριαρχήθηκε από το διάβολο όπως αυτός ο άνθρωπος, ο Αντίχριστος.

Βλέπετε πάντοτε τον διάβολο να στέκεται αντικριστά στον Χριστόν και να είναι, θα λέγαμε, η θέση του αντίχριστη, αντίθετη του Χριστού. Ο διάβολος όμως έκανε κατοχή του ανθρωπίνου γένους στο πρόσωπο του Αδάμ και της Εύας που έδωσαν εις αυτόν δικαιώματα.

Μια φοβερή επίπτωση του προπατορικού αμαρτήματος ή της παραβάσεως της εντολής του Θεού ήταν αυτή· ότι εφ' εξής ο διάβολος θα ασκούσε δικαιώματα επί των ανθρώπων και τα δικαιώματά του αυτά δεν είχαν σαφές όριο.

Μπορεί απλώς οι άνθρωποι ή κάποιοι άνθρωποι να γίνονται προσκυνητές του διαβόλου ή ακόμη και κάτι περισσότερο, όπως εδώ τώρα, οι μαντευωμένοι των Φιλίππων, δηλαδή να δίνει στοιχεία τέτοια, διά μέσου των οποίων ανθρώπων, δηλαδή, να ασκεί καλύτερα την επιρροή του ο διάβολος.

Αλλά περισσότερο ο διάβολος ενεργεί σε εκείνους οι οποίοι εβαπτίστησαν και συνεπώς ανήκουν εις τον λαό του Θεού. Αλλά μετά το βάπτισμα ενέδωσαν εις τις απαιτήσεις του Σατανά, δια της αμαρτίας ή ακόμη δια μιας χαλαράς πίστεως ή αν θέλετε και απιστίας.

Αυτό είναι πολύ σοβαρό, το ενθυμίστε όταν το λέγαμε στις κατηχήσεις του Αγίου Κυρίλλου, το να φέρει ο Άγιος Κύριλλος εις την πρώτη και δευτέρα του μυσταγωγική κατήχηση. Πρόσεξε, λέγει, διότι αν βαπτιστείς και αφήσεις τον εαυτό σου να αμαρτάνει, θα έλθει πικρότερος ο διάβολος σε σένα.

Διότι του έφυγες και έρχεται να σε ξανακερδίσει. Θα είναι πικρότερος τη δεύτερη φορά που θα έρθει να σε κατακτήσει. Και αυτό πρέπει πράγματι να το προσέχουμε. Διότι κανονικά δεν θα έπρεπε ποτέ ένας βαπτισμένος άνθρωπος να γίνεται λεία και κατοχή του Σατανά.

Δεν επιτρέπεται, δεν είναι σωστό. Γι' αυτό αγαπητοί μου πρέπει να αξιοποιούμε το βάπτισμά μας και η αξιοποίηση του βαπτίσματός μας είναι και αρνητική και θετική. Η αρνητική αξιοποίηση είναι να διώξουμε το διάβολο. Τι λέγει εκεί, τι λέμε στο μυστήριο του βαπτίσματος, στα λεγόμενα κατηχούμενα και τα λοιπά.

Αποτάσσεσαι από τον Σατανά; Φεύγεις από τον Σατανά; Αποτάσσομαι θα πει φεύγω από τα τάγματα του Σατανά. Και τι λέγει ο κατηχούμενος, ή ο νονός, δηλαδή ο ανάδοχος, για λογαριασμό του αναδεκτού; Τι λέγει; Ναι, αποτάσσομαι. Και τον φτύνεις; Ναι, τον φτύνω. Και φτύνει τρεις φορές, ότι δηλαδή αποτάσσομαι, τον φτύνω, φεύγω, και εκεί που λέει ο Άγιος Κύριλλος και τη λατρεία αυτού και τη πομπή αυτού και λοιπά και λοιπά.

Ναι, ναι, ναι, τα λέγαμε, τα ενθυμίστε στον Άγιο Κύριλλο τα κατά δευτέρα θέματά μας, που η πομπή του διαβόλου μας λέει εκεί ο Άγιος Κύριλλος. Είναι οι υποδρομίες, Αααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα Οι άνθρωποι εκείνοι που παίζουνε μέρα, νύχτα, τυχερά παιχνίδια.

Μα, προπό λέγεται αυτό, μα, λότο λέγεται, μα, τι λέγει, λαχείο, μα, οτιδήποτε. Όλα αυτά είναι, ναι, ναι, δεν το λέω εγώ, το λέγει ο Άγιος Κύριλλος. Πομπή, πομπή του διαβόλου. Μετά είναι τα θέατρα, τα θεάματα, τα αναφέρει ο Άγιος Κύριλλος.

Και λοιπά και λοιπά. Όλα αυτά κάποτε τα αρνηθήκαμε, και είπαμε, ταυτίσαμε και αποταχθήκαμε από τη δικαιοδοσία του Σατανά. Τώρα, γιατί γυρίζουμε, επιστρέφει ο διάβολος, όπως σας είπα, πικρότερος. Το ίδιο όνομα που θα χρησιμοποιήσει ο Απόστολος Παύλος να διώξει το δαιμόνιο της Μαντευομένης, το ίδιο όνομα βαφτιστήκαμε και εμείς. Αυτό λέει πάρα πολλά.

Αλλά ας δούμε πως φυγαδεύει ο Παύλος ο Απόστολος το δαιμόνιο της Μαντευομένης. Τι λέγει, παραγγέλω σοι, σου παραγγέλω, παραγγέλω θα πει σε διατάσσω, παραγγελία, διαταγή, αποτείνεται προς το πρόσωπο, συγγνώμη, αποτείνεται προς πρόσωπο.

Όταν λέγει σου παραγγέλω, παραγγέλω σοι, το σίγμα μι γιώτα, παραγγέλω σε σένα, άρα αποτείνεται προς πρόσωπον, διότι δεν μπορούμε να αποταθούμε σε αντικείμενα, όπως να πούμε στην καρέκλα στο τραπέζι σου παραγγέλω, δεν έχει νόημα, πρέπει να είναι πρόσωπον εκεί που θα αποταθούμε με την παραγγελία μας, με τη διαταγή μας.

Τι σημαίνει αυτό λοιπόν, ότι οι δαίμονες είναι πρόσωπα, είναι πρόσωπα, διαθέτουν λογική, λογική, δεν μπορούμε να πούμε τώρα για να μην το επεκτείνουμε το θέμα πολύ τη δαιμονική λογική, αλλά αυτό που λέμε λογική, διαθέτουν λοιπόν λογική, διότι αλλιώτικα τι κάνει κάτι που να είναι πρόσωπο, πρώτιστα είναι το πρόσωπο και μετά είναι η ελευθερία κλπ.

Έτσι οι δαίμονες είναι πρόσωπα και το παραγγέλω του Αποστόλου Παύλου είναι γεμάτο από εξουσία. Αφού διατάσσει, δείχνει ότι ο Παύλος έχει εξουσία. Από πού πήρε ο Απόστολος αυτή την εξουσία; Από εκεί που πήραν και οι άλλοι Απόστολοι, από τον Χριστό.

Αν, προσέξτε, και όλοι οι βαπτισμένοι, και όλοι οι βαπτισμένοι έχουν πάρει την εξουσία αυτήν. Να πως το λέγει αυτό, παρακαλώ, ο ίδιος ο Κύριος, στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, σημεία δε τοις πιστεύσασι ταύτα παρακολουθήσει, σημεία, θαύματα, σε εκείνους οι οποίοι θα έχουν πιστέψει, αυτά λέει θα ακολουθήσουν. Ποια;

Εν το ονόματι μου δαιμόνια εκβαλούσι, βαπτίστηκες, με το βαπτισμά σου έγινες παιδί του Θεού, πήρες και την εξουσία κατά πονηρών πνευμάτων, στο όνομά μου λοιπόν, στο όνομά μου που βαπτίστηκες, ο καθένας έχει την εξουσία να διώχνει τα δαιμόνια, δαιμόνια εκβαλούσι, όφεις αρούσι, θα σηκώσουν φίδια, καν θανάσιμόν τι πίωσιν, ου μη αυτούς βλάψει, έχει και κάποια άλλα, κι αν πιουν κάτι που είναι δηλητήριον, δε θα τους βλάψει, θυμηθείτε εδώ κατά κυριολεξία μάλιστα, όχι κατά μεταφοράν, όταν ο Παύλος στην Μελίτη, στη Μάλτα, μετά από το ναυάγιό τους, καταβρεγμένοι, θαλασσοδαρμένοι, πήγαιναν να μαζέψουν φρύγανα, από ένα υπόστεγο, όποτε κρατούσαν τα φιλούσαν εκεί, οι βάρβαροι,

δηλαδή οι μελιτηνοί, για να ανάψουν φωτιά, να ζεσταθούν και να στεγνώσουν, ήτανε μια οχιά, και όπως πήρε τα φρύγανα, αυτή θερμάνθηκε από την φωτιά, καθήψατο, άρπαξε το δάκτυλο του Παύλου, και ο Παύλος, δαγκώθηκε από το φίδι, αφού κρεμάστηκε από το δάκτυλό του το φίδι, το πέταξε μες τη φωτιά, και είπαν οι βάρβαροι, κοίταξε, έστι δίκης ο οφθαλμός, ο άνθρωπος αυτός γλίτωσε από το ναυ Αγίο, αλλά η δίκη που τον ακολουθεί, δέλτα κεφαλαίο, η δίκη που τον ακολουθεί, δεν τον αφήνει να ζήσει, διότι μην ξεχνάτε ο Παύλος πήγαινε δέσμιος, πήγαινε να δικαστεί από τον Αυτοκράτορα, δεν μπορούσαν να ξέρουν οι μελιτηνοί την υπηρέτην ως επρόκειτο, και βγάζουν αυτό το συμπέρασμα, ότι είναι κακούργος, και όταν τον είδαν να μην παθαίνει τίποτε, φυσικά άλλαξαν τα αισθήματά τους,

και είπαν ότι είναι Θεός και λοιπά και λοιπά. Ανέφερα αυτό το περιστατικό για να σας δείξω ότι ο Παύλος δεν έπαθε τίποτε από το δάγκωμα του φιδιού. Ήταν οχιά, έχιδνα. Έτσι λοιπόν αγαπητοί μου, ο Κύριος μας είπε ότι έχουμε εξουσία σε όλα αυτά. Αν μου πείτε εμάς μας δαγκώνουν τα φίδια, είμαστε τόσο άγιοι, είμαστε τόσο άγιοι;

Εμείς επάνω στο μοναστήρι έχουμε φίδια, μπορεί καμιά φορά να με φέρουν μέρα άρον-άρον στο νοσοκομείο γιατί με δάγκωσε ομογενώς κάποιο φίδι Θα λέγατε μπα, ναι αγαπητοί μου, δεν είμαστε τόσο πιστοί άνθρωποι, είμαστε τόσο αμαρτωλοί άνθρωποι, ώστε αυτά όλα να βρουν την πραγμάτωσή τους στη ζωή μας Ωστόσο, πάλι ο Κύριος λέγει, είναι στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, ιδού, δίδωμι υμίν, δίνω σε σας την εξουσίαν, προσέξτε τη λέξη, την εξουσίαν, του πατείν επάνω όφεων και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού και ουδέν υμάς ου μη αδικήσει.

Σας δίνω λέει την εξουσία να πατάτε απάνω στα φίδια και στους σκορπιούς και πραγματικώς όπως έδωσε στον Παύλο και μεταφορικώς διότι φίδια και σκορπιοί είναι οι πονηροί άνθρωποι, είναι οι δαίμονες αρχικώς και τα όργανά τους οι πονηροί άνθρωποι και όταν λέει επί πάσαν την δύναμη του εχθρού, εχθρός ποιος είναι, είναι ο διάβολος και ποια είναι η δύναμης του διαβόλου;

Αυτό που λέγεται με μία μόνο λέξη, μαγεία, και εκεί συμπεριλαμβάνονται όλα, ο πνευματισμός και ό,τι, ό,τι, ό,τι θέλετε, όλα εκεί συμπεριλαμβάνονται Αυτή είναι η δύναμης του εχθρού, προσέξτε είπε δύναμης, είναι πράγματι δύναμης, θυμηθείτε με τι δύναμη ο διάβολος Μέσα σε μία μέρα κατέστρεψε τα πάντα του Ιώβ, θανάτωσε τα παιδιά του, έπεσαν αστροπελέκια, ληστές, αρπάξανε την περιουσία, τα γιδοπρόβατά του κτλ. Μέσα σε μία μέρα.

Έχει τόσο δύναμη ο διάβολος, εάν οι Άγιοι Άγγελοι δεν φυλούσαν την δημιουργία, θα την αναποδογύριζαν οι δαίμονες. Προσέξατε, σήμερα διαβάστε και είναι στην λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Αγγέλους επέστησας, Αγγέλους φύλακας επέστησας, έβαλες λέει φύλακες στους Αγγέλους, οι άγγελοι φυλάτουν την δημιουργία, την φύση, φυλάτουν και την ιστορία τους ανθρώπους Δεν είναι της ώρας να επεκταθώ περισσότερο, για να δείτε ότι οι δαίμονες τα πάντα θα ανέτρεπαν, εάν δεν εφυλάσσετο και οι κτήσεις και η ιστορία Αν θα μου πείτε τόσες ζημιές που γίνονται, αν θα μου πείτε στην ιστορία, τι επεμβάσεις φοβερές έχουμε, δαιμονικές, γιατί οι άνθρωποι, οι άνθρωποι, δεν είναι του Θεού, και επιτρέπει ο Θεός, αλλά επιτρέπει εντός ορίων, όπως και τη θάλασσα, όριον έθου ο ου μη παρελεύσεται, έβαλες και μάλιστα τόσο απλό, μια αμμουδιά λέγει έβαλες,

το όριο της θαλάσσης. Το φανταστήκατε να σηκωθεί η θάλασσα και να με επιτρέψει αυτή τη λέξη. Καμιά φορά χρησιμοποιούμε και από την καθομιλουμένη μερικές λέξεις, είναι πολύ εκφραστικές. Να μπουκάρει μέσα εις την πεδιάδα της Θεσσαλίας τι θα γίνεται. Μα δεν μπορεί. Γιατί δεν μπορεί. Έτσι, ναι μεν, επέρχονται καταστροφές γιατί γίνονται κατά παραχώρηση, επειδή οι άνθρωποι δεν είναι του Θεού, αλλά υπάρχουν όρια.

Ποτέ το χιόνι δεν κράτησε περισσότερο από τα όρια που ορίζει ο Θεός Ή μια ομβρία ή οτιδήποτε άλλο Κι αν κάτι γίνεται παραχωρείται για τις αμαρτίες των ανθρώπων Έτσι λοιπόν βλέπουμε εδώ ότι η δύναμης του εχθρού είναι μεγάλη Μην το ξεχνούμε, είναι μεγάλη Ποτέ μην πει κανείς εγώ θα τον νικήσω το διάβολο Όχι, μόνο εάν έχεις την δύναμη του Χριστού Αλλά μη το λες, εκείνη προβάλλει για να νικήσει τον διάβολο Και ακόμη, λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του, στο 16ο κεφάλαιο Ο δε Θεός της Ειρήνης συντρίψει τον Σατανάν υπό τους πόδας υμών εν τάχει.

Είδατε, θα συντρίψει λέει τον Σατανά κάτω από τα πόδια σας και μάλιστα γρήγορα, ώστε ο Σατανάς μπροστά στο όνομα του Ιησού Χριστού, το παντοδύναμο όνομα του Ιησού Χριστού, γίνεται συντρίμμια, θα ήταν δυνατό να γίνει μηδέν, αλλά δεν γίνεται μηδέν, διότι ό,τι ο Θεός δημιουργεί, εκ του μηδενός, ουδέποτε το επιστρέφει εις το μηδέν.

Ένα πονηρόν πνεύμα δεν επιστρέφει στο μηδέν, ούτε ένα μόριον ύλης, ούτε ένα υποατομικό στοιχείο, δεν επιστρέφει στο μηδέν. Σχέση με το μηδέν έχει, σας το έχω πει πολλές φορές αυτό, έχει μόνον ο Θεός. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιστρέψει τίποτα στο μηδέν, δεν έχει σχέση με το μηδέν ο άνθρωπος, αλλά ο Θεός όμως δεν θέλει να επιστρέψει τίποτα στο μηδέν, γιατί ό,τι δημιουργεί λέει η Αγία Γραφή, Α, εγώ ποιώ, μένει ενώπιόν μου, ό,τι εγώ κάνω, μένει μπροστά μου.

Το τιμωρεί, το καταδικάζει, αλλά δεν το εκμηδενίζει. Γι' αυτό πρέπει να το ξέρουμε αυτό. Οι χιλιαστές λένε ότι οι ψυχές οι αμαρτωλές λέει θα γίνουν μηδέν. Ωραίο παραμύθι. Να σας πω την αλήθεια, που και εγώ αμαρτωλός σαν άνθρωπος είμαι, θα ήθελα να γίνω και εγώ μηδέν. Ή λέει κάποιος ασκητής. Μου φαίνεται ο Αββάς Πιμήν. Το δυστύχημα είναι με εμάς ότι θα δώσουμε λόγο εις τον Θεόν.

Ενώ τα ζώα χαίρουν τη ζωή τους, χαίρονται τη ζωή τους, αλλά λόγο δεν θα δώσουν εις τον Θεό, ενώ εμείς θα δώσουμε λόγο εις τον Θεό. Πόσο καλά λοιπόν, ό,τι κάνουμε στη ζωή μας μετά να γίνουμε μηδέν. Γι' αυτό σας είπα είναι ωραίο παραμύθι αυτό των χιλιαστών, δε γίνεται τίποτε μηδέν, θα δώσουμε λόγο εις τον Θεό, και αυτό πρέπει να το ξέρουμε, για να μην νομίζουμε και υποστούμε την απάτη, του Σατανά διά των αιρέσεων, ότι μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε, ε, θα γίνουμε μηδέν. Και όπως ωραιότατα λέει ο μακαριστός Πόποβιτς, ότι οι άνθρωποι κατεδίκασαν τον Θεόν, τον Ιησού Χριστόν, σε θάνατον, και Εκείνος τους κατεδίκασε για την αθανασία. Είναι φοβερόν πράγμα, δεν μπορείς να γίνεις μηδέν, μπορείς να φονευθείς αυτή τη στιγμή,

αλλά θα αναστηθείς, ή το θέλεις ή δεν το θέλεις. Έτσι και οι δαίμονες εδώ αγαπητοί μου, επανέρχομαι, ο Παύλος είπε, εν τω ονόματι Ιησού Χριστού, ναι, εν τω ονόματι, σου παραγγέλλω να φύγεις, στο όνομα του Ιησού Χριστού, το όνομα αντιπροσωπεύει το πρόσωπο, είναι γνωστό, και επειδή το πρόσωπο είναι παντοδύναμο, γι' αυτό και το όνομα είναι παντοδύναμο. Όταν αρχίζουμε την προσευχή μας, λέμε εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Που σημαίνει ότι η αναφορά μας, αυτή την ώρα που κάναμε επίκληση του ονόματος του Αγίου Τριαδικού Θεού, η αναφορά μας θα είναι εις τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν. Την άλλη ώρα μπορείς να γελάσεις, μπορείς να κινηθείς όπως θέλεις, είπες το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, επεκαλέσθης το όνομα το Άγιο του Αγίου Τριαδικού Θεού, δεν μπορείς να γελάσεις, δεσμεύεσαι, γι' αυτό είναι μεγάλη αμαρτία να γελάσουμε στην προσευχή.

Και όπως λέει ο Άγιος Συμεών, ο Ευλαβής, ο πνευματικός πατέρας του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, ότι είναι η μεγαλύτερη αμαρτία, να γελάσεις στην προσευχή.

Γιατί είναι αμαρτία; Διότι επεκαλέσθης το όνομα του Αγίου Τριαδικού Θεού και τώρα εσύ δεν προσέχεις. Και μάλιστα πως οι ψαλμοί λένε πρόσχες μοι Κύριε, πρόσχες, θα πει πρόσεξέ με Κύριε, να σε προσέξει ο Κύριος, εσύ δεν προσέχεις τον εαυτό σου, πως επικαλείσαι και λες να σε προσέξει ο Κύριος, έτσι λοιπόν σημαίνει όταν επικαλούμαι τον Θεό αυτή την ώρα είμαι ενώπιον του Θεού, ο Θεός είναι πανταχού παρών, πανταχού παρών, βεβαίως, ο Θεός βέβαια, ακόμη, αν θέλετε, μας βλέπει ό,τι κάναμε.

Όταν σταθούμε προ της Αγίας Τραπέζης, ο ιερεύς, προ της Αγίας Τραπέζης, ξέρετε που στέκεται, ξέρετε πως λέγεται η τράπεζα, λέγεται η δόξα του Θεού.

Ναι, κάποτε το διάβαζα και δεν το καταλάβαινα, όπως και μπροστά στην Κιβωτό της Διαθήκης. Ήτο η δόξα του Θεού, προ της δόξης του Θεού, πρέπει να είσαι σχολαστικά ευλαβής προ της Αγίας Τραπέζης, γιατί είσαι προ προσώπου, όταν πηγαίνουμε πίσω από την Αγία Τράπεζα δεν είμεθα προ προσώπου, ενώ ο Θεός είναι πανταχού παρών, σας είπα, διότι επικαλούμεθα ευλογημένη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτή η επίκληση. Είναι σπουδαίο θέμα η επίκληση του παντοδυνάμου ονόματος του Θεού, ειδικότερα του Χριστού, του ενανθρωπίσαντος Υιού του Θεού. Γι' αυτό ξέρετε, δεν λέμε στην λεγόμενη νοερά προσευχή ή στη λεγόμενη μονολόγιστη ευχή, δεν λέμε Θεέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν, αλλά λέμε Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν, γιατί ο Ιησούς Χριστός είναι ο μεσίτης μεταξύ πατρός και ανθρώπων, ακριβέστερα, είναι μεσίτης, ακριβέστερα, μη σας φανεί παράξενο αυτό, είναι μεσίτης, μεταξύ του Αγίου Τριαδικού Θεού και των ανθρώπων, παρότι είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.

Στέκεται μεσίτης μας, μπροστά στον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, ειδικότερα στον Πατέρα. Συνεπώς λέμε, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Ο Ψαλμωδός, είχε την πείραν αυτής της δυνάμεως του ονόματος του Θεού. Γι' αυτό, εις τον 117 ψαλμόν, λέει το εξής.

Πάντα τα έθνη εκύκλωσαν με, και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς. Όλα τα έθνη λέει με κύκλωσαν, λογάριασέ το αυτό γεωγραφικά, πόσοι λαοί ήσαν γύρω από τους Ισραηλίτες. Εις τη γη Χαναάν, και με το όνομα του Κυρίου αμύνθηκα.

Έτσι, σεβασμιότατα και αγαπητοί μου αδελφοί, λέγει ο Ψαλμωδός, εξ ονόματος του λαού των Εβραίων. Γι' αυτό είναι στο πρώτο πρόσωπο, ενικός αριθμός, πάντα τα έθνη εκύκλωσαν με, όλα τα έθνη με κύκλωσαν. αλλά και με το όνομα του Κυρίου αμύνθηκα ή ημύνθην, να σας κάνω μια αντιπαραβολή.

Αυτή τη στιγμή εμείς οι Έλληνες περιβαλλόμεθα γύρω γύρω από εχθρούς.

Δεν το λέγω εγώ, το λέει η πραγματικότητα. Και νομίζω ότι ζούμε αυτή την πραγματικότητα. Και δεν γνωρίζουμε αύριο το πρωί ή ύστερα από κάποια χρόνια. Δεν γνωρίζουμε τι θα γίνει όταν, επί παραδείγματι, επιμένουμε να μην ονομαστούν τα Σκόπια Μακεδονική Δημοκρατία.

Γιατί αύριο θα πουν, είμεθα Μακεδονική Δημοκρατία, λοιπόν η Μακεδονία είναι δική μας. Είναι τόσο απλό, νιώουν στα κεραμίδια και την αρπάζουν την Μακεδονία, και μάλιστα να υποστηριχθούν, όπως και υποστηρίζονται μέχρι τώρα, περίεργο πράγμα αυτό και σκανδαλώδες.

Υποστηρίζονται από όλους τους ξένους, τα μεγάλα και τα μικρά κράτη, περίεργο πράγμα, ξαναλέγω άλλη μία φορά, σκανδαλώδες, αύριο θα πούν, ε βέβαια, κύριοι Έλληνες, κοιτάξτε, είναι δημοκρατία Μακεδονική, δημοκρατίας Μακεδονίας, άρα η Μακεδονία που κατέχεται. Είσαστε υπόθηκε αυτό, είσαστε λαός κατοχής, υπόθηκε αυτό ότι θα κατέχομαι και πρέπει να ελευθερωθούν γιατί είναι σκλάβοι οι Μακεδόνες.

Και ωραιότατα, μπροστά στα μάτια μας, μας τρώνε τη Μακεδονία.

Εφημερίδες διαβάζετε, νέα ακούτε, στην πραγματικότητα ζείτε, όλα τα γνωρίζουμε αυτά. Είδατε, όλα τα έθνη λέει με κύκλωσαν και με το όνομα του Κυρίου αμύνθηκα. Αν θέλουμε πραγματικά να μη συρρικνωθούν τα σύνορά μας, θα πρέπει να αμυνθούμε με το παντοδύναμο όπλο που λέγεται το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Αλλά πιστεύω η πίστις όλα αυτά τα τελευταία χρόνια αποδυναμώθηκε, ακόμα εξευτελίστηκε, έγινε αντικείμενον ειρωνίας και πολλά και πολλά. Όλες αυτές οι εικόνες του Χριστού που δακρύζουν, που αιμάσσουν, που κινούνται, που και τα λοιπά, νομίζω ότι είναι σημεία ενός ερχομένου κακού.

Μην ξεχνάτε ότι το κακό δεν έρχεται τη δεύτερη μέρα όταν ο Κύριος το εξαγγέλλει. Γιατί ο Κύριος μακροθυμεί, όταν ο Νώε ανήγγειλε ότι ο Θεός θα καταστρέψει την ανθρωπότητα με κατακλυσμόν,

αυτό, άστα, ότι φάνηκε γελοίο στα μάτια των ανθρώπων της εποχής του Νώε, γελοίο φάνηκε, ξέρετε πόσο καιρό μετά την ανακοίνωση του Νώε έγινε αυτό; Ύστερα από 120 χρόνια.

Τα 120 χρόνια ήταν ο χρόνος της ανοχής του Θεού, αμβών η κατασκευή της Κιβωτού. Και πάλι ρωτούσαν, νοέ τι μεγάλο μεγαθύριο πράγμα φτιάχνεις, τα μέτρα περιγράφονται στην Αγία Γραφή και δεν είναι άσκοπο γιατί κατεγράφησαν τα μέτρα κατασκευής της Κιβωτού.

Τόσο μήκος, τόσο πλάτος, τόσο ύψος, τόσα πατώματα, είχε πατώματα, σαν ένα θωρηκτό. Ήταν ο εύγλωττος εκείνος Άμβων για να υπενθυμίζει στους ανθρώπους της εποχής του Νώε, ότι ο Θεός θα καταστρέψει αμετακλήτως και ήταν χρόνος μετανοίας και επιστροφής.

Μόνο η μετάνοια θα καταργούσε το σχέδιο του Θεού ή, αν θέλετε, θα το μετέθετε, όπως συνέβη με τη Νινευή, το μετέθεσε άλλα τόσα χρόνια και η Νινευή τελικά κατεστράφη. Συνεπώς, αν, αγαπητοί μου, προσέχαμε όλα αυτά τα σημάδια που μας δίδονται, θα ήμασταν και προσεκτικότεροι στη ζωή μας.

Εγώ δεν σας αποκρύπτω ότι φοβάμαι, τρέμω, φοβάμαι, ότι ο λαός μας θα πληρώσει, γιατί αποδώσαμε με την αρχαία έννοια της λέξεως, την Ύβριν, ύψιλον κεφαλαίο, την Ύβριν εις τον Ιησού Χριστόν, ναι θα πληρώσει και πολύ ακριβά, δεν ξέρουμε πότε, σας είπα, η Κιβωτός 120 χρόνια κατασκευάζεται, γιατί περίμενε την επιστροφή των ανθρώπων. Δεν ξέρω. Ο Θεός πάντως να μας ελεήσει, όσο εγκαίρως μπορούμε να μετανοήσουμε και να επιστρέψουμε εις την καθαραν πίστη του Ιησού Χριστού.

Ακόμη λέγει ο Ψαλμωδός, Εκύκλωσάν με ωσεί μέλισσαι κηρίον και εξεκαύθησαν ωσεί πυρ εν ακάνθαις, και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς. Έχει τρία χωρία με την ίδια έκφραση, αλλά πήρα μόνο τα δύο για οικονομία χρόνου.

Αυτό το τρίτο είναι μία εικόνα. Με κύκλωσαν ποιοι; Οι εχθροί. Όπως κυκλώνουν οι μέλισσες την κηρήθρα των κηρίων, την κηρήθρα, και όμως κάηκαν όπως καίγονται οι αγκαθιές από τη φωτιά. Γιατί; Γιατί αμυνθήκαμε το όνομα του Κυρίου, παντοδύναμο το όνομα του Κυρίου.

Γι' αυτό, άμα λέμε αυτήν την μονολόγιστη προσευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ, επειδή γίνεται αυτή η επίκλησης του Παντοδυνάμου ονόματος του Κυρίου μας Ιησού, κατατροπώνουμε τους δαίμονες και τα πάθη. Πολλές φορές σας το έχω πει, αλλά δεν πειράζει αν επαναλάβω κάτι, εξάλλου οι ομιλίες μας εδώ δεν είναι ομιλίες διαλέξεις, είναι ομιλίες μαθήματα, γι' αυτό και έχουμε παλιλλογία, λέμε τα ίδια και τα ίδια και λοιπά.

Κύριε, όταν λέμε, αναγνωρίζουμε την Θεότητα του Ιησού Χριστού, Κύριε Ιησού, όταν λέμε Ιησού, αναγνωρίζουμε την ανθρωπότητα του Ιησού Χριστού, συνεπώς την θεανθρωπίνη φύση του Χριστού, άρα ορθοδοξούμε, όταν πω Κύριε Ιησού, λέγω, είσαι Θεός τέλειος, είσαι άνθρωπος τέλειος, ορθοδοξώ.

Είναι η βαθυτέρα Ορθοδοξία που αφορά στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, του Θεού Λόγου που είναι ενανθρωπήσας. Κύριε Ιησού Χριστέ, εκφράζουμε αυτό το έργο του ενανθρωπήσαντος Υιού του Θεού, ότι είναι Χριστός, δηλαδή Μεσσίας, δηλαδή είναι Εκείνος ο οποίος ήρθε να μας σώσει.

Αυτό το έργο του Ιησού Χριστού, να μας σώσει, έτσι, Σε ο Θεάνθρωπε που ήρθες να μας σώσεις, Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησόν με. Δε βάζουμε των αμαρτωλών, δε βάζουμε τίποτα, παρά μόνο Ελέησόν με. Το Ελέησόν με είναι ευρεία έννοια, παντός αιτήματος, επειδή δεν γνωρίζουμε πάντα τι να ζητήσουμε, όχι βέβαια ότι απαγορεύεται να πούμε, Κύριε Ιησού Χριστέ, Φώτισέ με, Κύριε Ιησού Χριστέ, Γλίτωσέ με, Κύριε Ιησού Χριστέ, Κάνε με καλά, αλλά το ελέησόν με τα συμπεριλαμβάνει όλα.

Επειδή δεν γνωρίζουμε τι να ζητήσουμε, μήπως ζητήσουμε κάτι που δεν θα έπρεπε, γι' αυτό λέμε το ελέησόν με, δώσ' μου το δικό σου το έλεος. Δηλαδή εσύ ξέρεις τι θα μου δώσεις. Εγώ μόνο επικαλούμαι ορθοδόξως το πρόσωπό σου.

Ποιος είσαι και τα διάσημά σου. Ότι είσαι ο Χριστός. Όλα τα άλλα είναι δικά σου. Κατά την κρίση σου δώσε μου. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν. Προσέξτε όμως κάτι. Αυτό το κάτι προσέξτε το πολύ. Πρέπει να έχουμε ακλόνητη πίστη στον Ιησού Χριστό.

Γιατί αλλιώτικα, αν κάνουμε τη χρήση αυτής της προσευχής ή του ονόματός του, Λέμε Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, εάν δεν έχουμε πίστη, τότε οι δαίμονες μας περιγελούν. Γιατί ξέρουν ότι δεν θα επέμβει ο Χριστός αφού δεν έχουμε πίστη.

Τι είπε στο σημερινό, σημερινική Ευαγγελική Περικοπή, στον Πατέρα Όχι αν μπορώ, αν πιστεύεις, να κάνω το παιδί σου καλά. Και εκείνος τι είπε; Βοήθησέ με να ξεπεράσω την απιστία μου Κύριε. Αν λοιπόν, γιατί και ο Πατέρας αυτός, επεκαλέσθη τον Κύριον, κάνε μου καλά, αλλά ήταν άπιστος.

Αν μπορείς, έτσι να επικαλούμεθα το όνομα του Χριστού σε μια δύσκολη στιγμή μας. Αλλά να μην πιστεύουμε, τότε περιγελούν οι δαίμονες, γιατί βλέπουν ότι δεν θα ενεργήσει το όνομα του Ιησού Χριστού. Το καταλάβαμε αυτό; Είναι σπουδαίο, σας παρακαλώ.

Αν μου πείτε γιατί σε ένα αυτοκίνητο που βάζουμε το σταυρό παθαίνουμε δυστύχημα, θα σας απαντήσω γιατί δεν πιστεύουμε σε εκείνον που σταυρώθηκε πάνω εις των σταυρών, και γιατί να πω το αυτοκίνητο και να μην πω το σταυρό που φοράμε, τον φοράμε σαν κόσμημα, πάμε στη θάλασσα, πνιγόμαστε, παθαίνουμε μύρια ατυχήματα, γιατί, διότι δεν πιστεύουμε εις εκείνον που εσταυρώθηκε επί του σταυρού, των οποίων σταυρών ήδη φορούμε, και εν τοις πράγμασι ομολογούμε ποιος είναι, αλλά δεν ομολογούν. Εδώ είναι το σπουδαίο. Και μας περιγελούν οι δαίμονες και μας επιτίθενται οι δαίμονες, γιατί έχουν το δικαίωμα να το κάνουν αυτό, εφόσον δεν έχουμε την ορθήν πίστη και τη σωστή πίστη. Έτσι πρέπει να θωρακιζόμεθα. Η πίστη μας θωρακίζει.

Σας θυμίζω, εκείνα τα ταλαίπωρα, 7 παιδιά, αδέλφια, κάποιου αρχιερέως, ονόματι Σκευά, πόπο κατάντημα τα παιδιά του Σκευά του αρχιερέως που έφτασαν, και πόσα παιδιά ιερέων, δεν λέω αρχιερέων γιατί είναι άγαμοι αρχιερείς, αν ήσαν έγαμοι θα το έλεγα και αυτό, καταστρέφουν το έργο του πατέρα τους, αλλά πολλές φορές όχι πάντα, όχι πάντα, γιατί ιδίως η εποχή μας που είναι ταλαίπωρη εποχή, Αρπάζει τα παιδιά μας η εποχή, ο κόσμος, και δεν τα αναγνωρίζουμε και δεν μπορούμε να επιδράσουμε.

Έτσι αυτή η περίπτωση, όταν τα παιδιά του ιερέως δεν είναι σωστά παιδιά, τι φοβερό. Τα εφτά αυτά παιδιά του Σκευά, του αρχιερέως, ξέρετε τι δουλειά έκαναν; Ήσαν εξορκιστές. Και έφτασαν στην Έφεσο, έκαναν τη δουλειά αυτή, εννοείται επ' αμοιβή.

Προσέξτε, προσέξτε, επ' αμοιβή, όπως και οι μαντευόμενοι των Φιλίππων. Βεβαίως, επληρώνετο, τα αφεντικά της πλούτιζαν, τότε είπαν και αυτοί, εις το όνομα λέει του Ιησού Χριστού, που κηρύσσει ο Παύλος, το δαιμόνιον, σαν ένα δαιμονισμένος άνθρωπο, σαν ένα σπίτι ήταν αυτή η δουλειά, σου λέμε να φύγεις, ο δαιμονισμένος τους απαντάει, ακούστε, αποκριθέν δε το πνεύμα το πονηρόν είπε, τον Ιησούν γινώσκω, και τον Παύλον επίσταμαι, τον ξέρω πολύ καλά, εμείς δεν τίνεσαστε, σεις ποιοι είσαστε;

Και τότε όρμησε εναντίον τους και τους ξέσκισε τα ρούχα, τους ξέσκισε τα πρόσωπα, τα μάγουλα, τους έδωσε ξύλο, ώστε αυτοί, λέει ο Λουκάς, να βγουν από το σπίτι γυμνοί και τετραυματισμένοι. Παρακαλώ, αξίζει ο κόπος, αν θέλετε λιγάκι για μια, αν επιτρέπεται να το πω, λίγο αναψυχή, έτσι.

Για φανταστείτε την εικόνα, πρέπει από τα παράθυρα να πήδηξαν να φύγουν για να προλάβουν.

Και να φύγουν με τόση αισχύνη, τραυματισμένοι και ξεσχισμένοι. Ο Λουκάς όταν το γράφει αυτό και σε πολλά άλλα σημεία και του Ευαγγελίου του και των Πράξεων που είναι δικό του βιβλίο, διατηρεί αυτήν την λεπτήν ειρωνεία.

Η ειρωνεία είναι ένα σπουδαίο στοιχείο, το συναντάμε σε πολλά σημεία της Αγίας Γραφής. Εδώ με ειρωνεία γράφει ο Λουκάς, αλλά είναι η λεπτή ειρωνεία ώστε λέγει να πει το δαιμόνιο αυτά που είπε, και αυτοί να δεχθούν την επίθεση του δαιμονιζομένου ανθρώπου.

Λοιπόν, τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι αν κάναμε χρήση του ονόματος του Ιησού Χριστού, για να διώξουμε τον διάβολο και μας καταγελά, αν δεν έχουμε σωστή πίστη στον Χριστό και μας επιτίθεται. Ας έλθουμε να επανέλθουμε στο Ιερόν Κείμενο, εξήλθε λέει το Δαιμόνιον από την Παιδίσκη και εξήλθεν λέγει αυτή τη ώρα, βγήκε την ίδια ώρα.

Σημαίνει αυτό το εξήλθεν, ότι ακριβώς φανερώνει το ρήμα εξέρχομαι, είμαι κάπου μέσα και βγαίνω έξω. Μην ξεχνάτε ότι τα πνεύματα και των Αγίων Αγγέλων και των Δαιμόνων είναι περιγραπτά, μην το ξεχνάτε αυτό.

Ο Θεός μόνο είναι πανταχού παρών, ο Θεός είναι, το ακούμε στη λειτουργία, απερίγραπτος. Απερίγραπτος δεν είναι ότι δεν περιγράφεται από πλευράς, πως λέμε στη γλώσσα μας σήμερα, μα δεν περιγράφεσαι. Ό,τι λέμε στα μαθηματικά, περιγράφω θα πει βάζω κάποιο όριο, λέμε περιγεγραμμένον τρίγωνον από έναν κύκλο και ούτω καθεξής, ή περιγεγραμμένος κύκλος εντός τριγώνου, δηλαδή βάζω όρια, ο Θεός δεν έχει όρια, τα πνεύματα έχουν όρια.

Όταν είναι εδώ δεν είναι εκεί, όταν είναι εκεί δεν είναι εδώ. Συνεπώς το ρήμα εξέρχομαι ταιριάζει, προσιδιάζει για τα πνεύματα διότι μπαίνουν μέσα στον άνθρωπο. Και συνεπώς και βγαίνουν, θα σας θυμίσω την έκφραση του Ιωάννου όταν εκεί στο μυστικό δείπνο μας σημειώνει ότι όταν πήρε το κομμάτι το ψωμί ο Ιούδας που του έδωσε ο Κύριος τα χέρια, τότε, χρονικώς, τότε, εισήλθεν ο Σατανάς και τα λοιπά και τα λοιπά.

Ώστε λοιπόν, μέχρι τότε που ήταν, περιπολούσε τον Ιούδα, περιπολούσε την ψυχή και την καρδία του Ιούδα, τώρα εισέρχεται εις την ψυχή του Ιούδα.

Σοβαρά πράγματα αυτά, όπως λοιπόν εισέρχεται έτσι και εξέρχεται. Γι' αυτό εδώ ο Παύλος είπε φύγε, σου παραγγέλλω να φύγεις και το δαιμόνιο εξήλθεν. Εξήλθεν αυτή τη ώρα, τι σημαίνει αυτό, για να φανεί ότι ο Παύλος ενήργησε και έφυγε το δαιμόνιο.

Διότι αν το δαιμόνιο έφευγε κάποια άλλη ώρα, ύστερα από ένα μήνα, από ένα χρόνο, δεν θα μπορούσε να συνδεθεί με το λόγο του Παύλου. Γίνεται λοιπόν αυτό εκείνη την ώρα για να συνδεθεί με την παραγγελία που δίδει ο Παύλος.

Όλα αυτά που είπαμε αγαπητοί μου, όπως τα ακούσαμε, εδώ όμως τώρα θα μπούμε σε μια περιπέτεια. Ο Παύλος θα μπει σε περιπέτεια, και εμείς μαζί του, γιατί αυτά ζωντανεύουν μέσα στην ιστορία, και εμείς μπαίνουμε σε περιπέτεια, και ιδόντες δε οι κύριοι αυτής, στίχος δέκατος ένατος, ότι εξήλθεν η ελπίς της εργασίας αυτών, επιλαβόμενοι τον Παύλον και τον Σίλαν, είλκυσαν εις την αγοράν επί τους άρχοντας.

Όταν, λέγει, είδαν τα αφεντικά αυτής της παιδίσκης, ότι εξήρχετο η ελπίς της εργασίας αυτών, έφυγε η ελπίδα της δουλειάς των, χρήματα, έπιασαν τον Παύλο και τον Σύλλα, τους τράβηξαν, το ρήμα ελκύω. Κάθε λέξη, άμα την καταλαβαίνουμε, γι' αυτό είπα στα παιδιά την προηγουμένως στην ώρα του κατηχητικού ότι πρέπει να έχουμε και γραμματική μόρφωση, είναι απόλαυση όταν κανείς καταλαβαίνει ένα κείμενο και την έννοια της κάθε λέξεως.

Το ελκύω σημαίνει δεν ήθελαν να πάνε οι άνθρωποι στους άρχοντες, για ποιο λόγο, δεν είναι καμία δουλειά να πάνε στους άρχοντες, τους τραβούσαν, θέλαν δεν θέλαν και τους πήγαν στην αγορά. Εκεί ήταν και ο τόπος που υπήρχαν οι άρχοντες.

Δηλαδή, θα δούμε λίγο πιο κάτω, ας πούμε ο νομάρχης μου, ο δήμαρχος ή οι δήμαρχοι, θα το δούμε λίγο πιο κάτω. Εδώ εκπλήσσεται για το πράγμα ο Ιερός Χρυσόστομος και λέγει, μα επιτέλους πάλι το χρηματικό συμφέρον, πάλι τα λεφτά.

Και τι λέει, πανταχού τα χρήματα αίτια των κακών, παντού λέγει αίτια των κακών, είναι τα χρήματα. της ομότητος της ελληνικής, εβούλοντο δαιμονάν το κοράσιον, ώστε χρηματίζεσθαι.

Ο μότις ελληνική, να κάνω μία εξήγηση, δεν είναι ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε ομοί, αλλά η λέξη ελληνική στην εποχή του Χρυσοστόμου και του Παύλου ακόμη, και του Παύλου την εποχή, σήμαινε ειδωλολατρία ή κάτι το ειδωλολατρικό.

Να σας θυμίσω κάτι, ένα έργο του Μεγάλου Αθανασίου έχει τον εξής τίτλο. Κατά Ελλήνων, κατά Ελλήνων, θα πίστευε κανένας, αν και ο Μέγας Αθανάσιος δεν είναι ούτε Εβραίος ούτε Έλληνας και το όνομά του το φανερώνει αυτό, Αιγυπτιώτης Έλληνας, τι θα πει αυτό κατά Ελλήνων, κατά λέξεις θα πει εναντίον των Ελλήνων αλλά οι λέξεις Έλληνας και Ελληνικός σήμαινε ειδωλολάτρης και ειδωλολατρικών.

Όταν λοιπόν λέγει κατά Ελλήνων, θα πει κατά ειδωλολατρών, για να μην παρεξηγηθούμε, να το προσέξουμε αυτό, έτσι ο Ιερός Χρυσόστομός μου λέει, ο της ομότητος της ελληνικής, δηλαδή ο της ομότητος της ειδωλολατρικής.

Έτσι θα το ερμηνεύσουμε, ήθελαν, εβούλοντο δαιμονάν το κοράσιον, ήθελαν να μένει στον δαιμονισμό του το κορίτσι, μόνο και μόνο να βγάζουν χρήματα.

Πρόκειται για τα ανευλόγητα επαγγέλματα, ναι, και αυτά δεν έλειψαν ποτέ, μα ποτέ. Γι' αυτό εξάλλου ο Κύριος επέτρεψε και τον πνιγμό των χοίρων στα Γέργεσα επειδή ήτο ένα ανευλόγητον επάγγελμα. Πολλοί λένε, μπα, γιατί να το κάνει αυτός, ζημίωσε, να το κάνει ο Χριστός, ζημίωσε λέγει τους ανθρώπους

Καταρχάς, τρόπος του λέγει ζημίωσε, Κύριος ιδιοκτήτης αγαπητοί μου είναι ο Άγιος Θεωτικός Θεός, ο Χριστός είναι ο Κύριος ιδιοκτήτης του παντός Δεν θα σου δώσει λογαριασμό, τι θα κάνει, εκεί μέσα είναι ο ιδιοκτήτης Και ύστερα, δεν πρόκειται περί ζημίας, αλλά περί τιμωρίας Με τη διαφορά μόνο πως εκεί, οι άνθρωποι δεν τόλμησαν, οι Γεργεσηνοί, να αντισταθούν Γιατί φοβήθηκαν, τρόμαξαν Ξέρετε, θα μπει δω χιλιάδες χοίροι να πέσουν μέσα στη λίμνη και να πνιγούν Τρόμαξαν, φοβήθηκαν Αλλά εδώ όμως δεν εφοβήθηκαν εις τους Φιλίππους, όπως τα δούμε λίγα και του πληγάτου Πάντως, ας προσέχουμε αγαπητοί μου τα ανευλόγητα επαγγέλματα, μην κάνουμε δουλειές που δεν τις ευλογεί ο Θεός

Μην κάνουμε, μην ανοίγουμε, φερειπείν, χαρτοπαικτική λέσχη, κακόφημα σπίτια Ή να δώσουμε το σπίτι μας να νοικιαστεί για κακοφήμους σκοπούς

Το ενθυμούμαι, Σεβασμιώτατε, προ του '74, υπήρξε αυτή η περίπτωση, ή να δώσουμε το σπίτι μας να εγκατασταθούν αιρετικοί, το ενθυμούμαι Σεβασμιώτατε Και τότε πάλι είχε συμβεί, να μην πω πιο πολλά, και και και Λοιπόν, δεν θα δώσω το σπίτι μου να νοικιαστεί επί παραδείγματι για ένα ανευλόγητο επάγγελμα Θα πέσει η οργή του Θεού, όχι σε αυτόν που ασκεί το επάγγελμα, αλλά και σε μένα Ας το προσέχουμε λοιπόν αυτό

Αλλά εκείνο που είναι πολύ άσχημο είναι που βλέπει κανείς εδώ Από ανθρωπιστικής πλευράς κάτι το τελείως ανεπίτρεπτο Να υπάρχουν άνθρωποι, να εκμεταλλεύονται μία κατάσταση σε κάποιους άλλους ανθρώπους για να βγάζουν λεφτά Τώρα τι θυμήθηκα, έχει γράψει ένας λογοτέχνης, σύγχρονος είναι, ο Καρκαβίτσας Ένα έργο με τίτλο «Ο Ζητιάνος», αν το έχετε διαβάσει, μάλιστα όλο το σκηνικό του στρέφεται εκεί γύρω στο Ομόλειο, στο Στόμιο και στα άλλα δύο χωριά, εκεί είναι το Παλαιόπυργο και η Κουλούρα, εκεί στρέφεται όλη η υπόθεσή του Γίνεται και αναφορά της μονής μας Μάλιστα μια που το ανέφερε αυτό, είπε στον πρόεδρο της κοινότητας ο Αγάς εκεί ο Τούρκος

Κοίταξε λέγει, να διώξω τους μοναχούς από εκεί από το μοναστήρι, να το κάνω καλοκαιρινό θέρετρον Δηλαδή να μένω το καλοκαίρι Α, του λέει, Αγά μου, τέτοια αμαρτία δεν μπορώ να κάνω Εγώ είμαι χριστιανός ορθόδοξος, δεν μπορώ να κάνω Αγαπητοί μου, τον σκότωσε ο Αγάς

Λοιπόν, έχει και κάποια ιστορία για την μονή μας

Αναφέρεται σε αυτόν τον Ζητιάνο Καρκαβίτσας, κάτι και το λέει από την Αιτωλοακαρνανία, εκεί από ένα χωριό, από τα, όχι γράμπαρα, από το Ζάβορδο, τέλος πάντων, να θυμάμαι Εκεί, εκεί, οι γονείς εκπαιδεύουν τα παιδιά τους για να γίνουν ζητιάνοι, να πάνε στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, να γίνουν ζητιάνοι Θερυπήν, στραβώνουν το χέρι του παιδιού, το κάνουνε κουλό, για να μπορεί να το επιδεικνύει το χέρι το παιδί και να μαζεύει χρήματα και άλλα πολλά Ή εκείνο το άλλο που οι Ρωμαίοι έβαζαν μικρά παιδάκια, δύο χρονών, μέσα σε κλουβιά, για να μην μεγαλώσουν, να μείνουν τόσο μικρά, μέσα στα κλουβιά δεν μπορούσε να αναπτυχθεί το παιδί, πώς θα αναπτυχθεί, για να μεγαλώσουν αυτοί να γίνουν μεγάλοι άνδρες και να γυρίζουν, γυμνοί γυρίζαν μέσα στο παλάτι και να λένε χοντρά αστεία για να διασκεδάζει ο Αυτοκράτωρ.

Σας είπα δυο περιστατικά για να καταλάβετε πόσα τέτοια πράγματα γίνονται που είναι αντιανθρωπιστικά Ναι και στην εποχή μας ξέρετε τι εκμετάλλευση γίνεται ανθρώπου από άνθρωπον Ανεκδιήγητα πράγματα και φοβερά και μιλάμε για ανθρωπισμό και όμως στον αιώνα μας όσο ποτέ άλλοτε στους αιώνες δεν υπήρξε τέτοια κακοήθεια γύρω από την καταστρατήγηση του ανθρωπισμού.

Όλα αυτά βέβαια όταν λείπει ο Θεός. Όταν λείπει ο Θεός.

Και αντί να ευχαριστήσουν οι άνθρωποι αυτοί τον Παύλο για την θεραπεία της παιδίσκης και να του πουν σε ευχαριστούμε, απηλλάγη η υπηρέτριά μας, οι δούλοι μας, από αυτό το δαιμόνιο, τον συλλαμβάνουν και τον οδηγούν εις τους άρχοντες.

Θυμηθείτε εκείνον τον εκατόνταρχο που πήγε και ευχαρίστησε τον Κύριο γιατί του έκανε καλά τον δούλο. Εκείνος είπε ευχαριστώ Κύριε που εθεράπευσες τον δούλον μου. Ετούτοι οι Φιλιππήσιοι αρπάζουν τον Παύλο και τον Σίλα και τους πάνε εις τους άρχοντες Κάτι να σας πω πάνω σε αυτό, μην νομίσετε δεν είναι όλοι οι Έλληνες στους Φιλίππους, είναι και οι Ρωμαίοι απόστρατοι