Resolution of Questions 36

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the unchanged Greek original is the authoritative text.

Here is a question. Tell us what you think about the film 'The Last Temptation.' A great deal has of course been said around this whole matter, but I am not sure one ought to say anything at all. One should not. One should not. It is as if someone were advertising, how shall I put it, murder, or robbery, or adultery, and then we were expected to sit down and turn it into a subject for debate.

Should we really kill or not kill, do this or do that? Is that even a question? I mean, would we put before a congregation, before a Christian people, before the people of God, the question of whether it should be one way or another? And it's the same with these films that portray the life of Christ in such an unclean way. But don't imagine, I remember when I was your age, I was very young, this is many years back now,

I would hear the older people saying, there was a certain sensitivity back then, that the life of Christ should not be made into a film. Who would that actor be, for example, who would play the role of Christ? Is that right?

Consider that this is already observed, at least among our own people; I don't know what they do elsewhere. We say 'Saint Charalampos Street,' that church is the church of Saint Charalampos, and the road that passes by Saint Charalampos, we call it Saint Charalampos Street.

Can I say 'Saint Charalampos Street'? Yes. Can I say 'Jesus Christ Street,' without question? No. So the name of Jesus Christ is not put on streets, nor anywhere else. You remember those blue jeans, those trousers you wear, the boys, of course, not the girls, of course, that had 'Jesus' written on them, that is, Jesus; there was a trial over this very thing, a lawsuit was filed and a trial was held, and they were obliged to withdraw that brand, 'Jesus,' and indeed it was on the back pocket of the trousers, because can you use the name of Jesus Christ as your advertisement?

But you'll tell me, the name Jesus can be borne by others too, as we say Joshua son of Nun. Yes, but at this moment whoever hears the name Jesus goes to no one else but to the Theanthropic Person of Jesus Christ.

So you see that at some point the life of Christ began to be made into a film. And what the old people used to say, fifty years back, see now that we have reached the point of putting Jesus Christ on display, of making Him into a production, and reaching this degradation, and portraying Him in this most vulgar way.

If there had been no such attempt to make the life of Christ into a production, would we have reached this point today in the cinema? Certainly not. You see, sometimes something begins innocently, only to arrive, sadly, at a very terrible degradation.

But let us now look at this case. I will of course not make an analysis of the work, which of course I have not seen. And take note, no child shall see it, no young man, no young woman, take great care. Because if it should happen that you watch it, your spiritual father will impose a canon on you.

Why did you go to see it? You went to see it doubting whether Jesus Christ is not what you believe but might be something else, and you went there to verify something. So then this is a faithlessness, it is a very ugly, gross doubt.

But I went out of curiosity. What kind of curiosity? What else but what I said, that you went to see whether things might be somewhat different from what you have learned from Holy Scripture, that is, the Gospel, from the Church.

And you say 'perhaps.' So then it is a grave faithlessness; you will be subject to a canon, take note, I insist on this, I insist. You cannot go and watch the Person, the Theanthropic Person of our Lord Jesus Christ, being mocked, and go and watch it and take pleasure in this subject. How are you not like those who mocked Him on the Cross? And you sat as an unmoved spectator and took pleasure in the insults, the blasphemies, there is no counting them, the blasphemies, as I understand people have said and still say about the Person of Christ, and you take pleasure. So, are you not yourself the same as those who blasphemed Him, those passing by, it says,

They blasphemed Christ and said to Him, 'Lord,' which they said when He was up on the Cross. Don't tell me that John was there too, don't tell me that the Most Holy Theotokos was there too. The position of those was one thing, and the position of the passersby who wagged their heads and blasphemed the Person of Christ was another.

This is the position you take, if you go to see it. So, let us look at the matter. Of course much has been written, and more will be written, demonstrations have taken place and will perhaps take place, because they have no intention of withdrawing it. I would like to dwell on a certain point that is perhaps a little deeper than what you may read or hear.

And I would also like us to examine the matter very carefully, so that we are not led and carried along by people who may have their arguments. And we might say, yes, that argument too is a good one. No, it is not good.

So, take note, from the moment we undertake either to present the Person of Christ in the cinema, or to present such a desecration of His Person by presenting such terrible things, from that moment it means that we are taking a stance toward His Person.

Do you know what this stance is? Listen: it is Monophysite, Monophysite. What does that mean? If you accepted that Jesus Christ is perfect God and perfect man, would you dare, my child, either to make such a film, or to watch such a film? Would you dare? When? Never. So it means that your position, your stance toward the Person of Christ, is Monophysite. What does that mean? You accept only the human nature of Christ, and whether consciously or unconsciously, you deny His divine nature. It is well known that, from the moment Christ, the Son of God, became man and revealed Himself and revealed God to the world, the devil began his work, and his work was heresy.

Apart from persecutions, apart from all these things, the work of the devil was not confined, but spread into many things, and into heresy. There appeared those heretics called the Docetists. What were the Docetists? They said that the Son of God has only the divine nature, but did not take on a human nature.

What appeared were natures only in seeming, that is, according to appearance; this is why these heretics were called Docetists. This is an early heresy; it is enough to consider that Saint Ignatius of Antioch combats Docetism in his epistles, when he is already going, in the year 107 after Christ, to be martyred in Rome.

That is, by the year 107 after Christ, Docetism is already at work, and he speaks at great length about the Docetists, whom he points out as heretics. So, what is Docetism? It is nothing other than Monophysitism; it accepts only the one nature of Christ, the divine, and holds that the human was according to appearance, according to seeming.

In other words, you thought you were seeing the divine nature, the human nature, when in reality it was not there. A kind of phantom, as it were. Of course, right now we are not going to attempt to refute these heresies; that would take us far afield.

Later the opposite heresy arose, and this one came with Arius. Arius said that Jesus Christ had only the human nature and not the divine; that He was not God, but only a man. In essence, where the Person of Christ is concerned, whether you deny the divine nature or you deny the human nature, you are a Monophysite.

And the heresy is Monophysitism; that is what it is called, Monophysitism. So you understand that when we go so far as to speak of the Person of Jesus Christ as that of a mere man, an ordinary man, who would display sins or whatever else, we are denying the divine nature. If you say to me, but His humanity, since He is perfect man, could display the very things that we ourselves display, yes, but do not forget something else as well: that Christ did not take on two persons, He does not have two persons. That is, the divine person and the human person are one; the Person of Christ is one.

This is what is called the hypostatic union. When the Son of God became man, of course the Son of God was already a Person, He is the second Person. He did not acquire a second, human person as well; the Person is one, and this is called the hypostatic union. For hypostatic means personal, and hypostasis means person.

The hypostatic union of the two natures. We have two natures, the divine and the human, but the Person is one. So how can you say that you see Jesus Christ as a man only, when His Person is one?

Can you then say that Jesus Christ could have a disordered life as a man, when His Person is divine? Can you say that? Is such a thing to be said? Yes, can it be said? Furthermore, I will stay with the matter of His human nature. This human nature of His, my children, from where was it taken? Of course from the human race, of which the supreme example is the Theotokos. Now the Theotokos bore the ancestral sin, but Christ did not take on the ancestral sin, and I will explain this to you, my children, in just a few words.

It so happened, in fact, that I gave a talk on this very subject this morning, and it would be worth telling you.

It is well known that all human beings, how are they born? Notice here: by way of seed. All human beings are born by way of seed; there is no one who was not born by way of seed, that is, through the participation of the two sexes.

How did Adam come to be? Certainly not by way of seed. Now "by way of seed" is an adverb. What does this mean? Adam did not come to be by way of seed; Adam came to be by way of creation. God took, Scripture says, from the earth; taking dust from the ground, He took the elements of nature and created Adam.

So Adam was not born, but was created in this way, Adam, having been created. He degrades, he falls away, because he transgresses the commandment of God, and from then on, all who are born from him, his descendants, always by way of seed, bear the ancestral sin.

The Most Holy Theotokos too was born of parents, and she also was born by way of seed. But when the Theotokos received the message of the Angel, then he told her that the one who would be born would be the Holy One. How shall this be for me, she says? "Since" (for "since" means "seeing that") "I know not a man," I do not know a man, I am not married; how shall this be for me?

And then the Angel told her that the Holy Spirit would overshadow her, that is, that the one who would be born would not be a birth by way of seed, but a birth by way of creation. For God the Word overshadows her, our Most Holy Theotokos, together with the Holy Spirit, and then, do you know what God the Word did?

He took from the flesh of the Most Holy Theotokos, for He had to take from human flesh, He had to. But what He took, He fashions in order to make His human body and His human soul; that is, His human existence.

So in the Most Holy Theotokos we have a creative condition and not one by way of seed, as regards Jesus Christ. Thus Jesus Christ is called the New Adam. And this is not a bare name, that is, just a manner of speaking, that He is the New Adam.

For the old Adam did not come from seed, but was created. And the New Adam did not come from seed, but was created. And the first Adam fell. The second Adam, Jesus Christ, takes up the place of the first Adam in order to save us. Consequently, the body of Christ is not from seed, but is from creation.

If you ask why God placed in Adam the capacity of seed, while Adam himself came to be without the capacity of seed, without being born, but was created. Why did He place in Adam the capacity of seed? Here is why He placed it: because God foresaw that Adam would fall and that death would enter in.

So this capacity of seed is established in order that the creature man should not be lost, but that the creature man should be perpetuated. God of course did this beforehand, a priori, because He knew what man would do; God knows all things.

But in Jesus Christ there was no occasion for seed, because quite simply He would leave no descendants. There was no reason for it at all, just as Adam too, if he had not fallen, would not have had the form of those who are by way of seed.

The form of seed belongs to the present age, my children, this form. Consequently, we might say that God would have created others and others and others, human beings, just as He took Adam. Just as the Angels too were not born one from another; they are creatures, but the Angels are not creatures by way of seed.

So likewise with Adam: just as he himself came to be, so too there would come to be billions, if you like, of human existences, without the method of seed. But God willed it so, and so He did it; yet Jesus Christ no longer had any need of it, since He was not going to fall, since He is the New Adam.

So why should there be any need for seed-generation at all? He Himself is not generated; He is created, and He has nothing to do with seed-generation. There was a question of this kind from a woman theologian in Athens. They called us on the telephone and asked us: why, she said, did Christ not marry and start a family and bless it?

He did indeed bless this estate, and He blessed it from the beginning, because He is the One. In Paradise, when He said, 'increase and multiply,' that is when He blessed it. And He blessed it again at the wedding of Cana. But there was no reason for Him to start a family.

Quite simply because this matter of seed-generation does not exist in Him, for in Christ there is no Fall. On the contrary, when the hour comes for us to rise again, in us too there will be no seed-generation. We shall be complete human beings, yes, but in the Kingdom of God, Christ told us categorically that they neither marry nor are given in marriage in the Kingdom of God. Most clearly, then, marriage is a post-lapsarian phenomenon. So why should Christ have this post-lapsarian phenomenon? Then He would not be the New Adam. If He died, He died taking upon Himself the consequences of the ancestral sin. And this is because, how shall I put it, He enters into our very substance in order to rise again, for we die in order to rise again. So we take on the consequence, which is death, but death no longer holds dominion over us.

And now we come to say, note this here as well: note that what He took from the Theotokos, His human nature, not by seed-generation as I told you but by a creative act, this nature, at the very moment of conception, He at once deified, this nature, mark this. What does it mean that He deified it? Christ had a deified body, as it was at His Transfiguration. But He kept the glory of the deification hidden, because that glory was not meant to be shown, for we enter then into other matters, since faith would have grown faint. For if you were to see a man shining as Christ did on Tabor, you could say, 'I believe, I do not believe.' Faith, free choice and so on are, in a manner of speaking, levelled out. So Christ had to keep it hidden.

There are many reasons. In this second instance, there on Tabor, he let it show a little who he is. But he imparted that same theosis to the Theotokos as well. She was purified by the Holy Spirit and gave pure flesh to Christ, yet she herself also received theosis, since for nine months she carried the deified Jesus in her womb.

It is for this reason that Elizabeth, when she saw the Theotokos, said, 'How is it that the mother of my Lord should come to me?' Listen: 'of my Lord.' For Elizabeth too received a prophetic gift from her child, the Forerunner, who had the prophetic gift from his mother's womb. For she herself says, with clarity, that the moment she saw her, the child leapt within her. What does that mean? It is as if he were saying, 'Here He is.' What he later said at thirty years of age, 'This is the Messiah,' he now imparts as a prophetic gift to his mother Elizabeth, and she says, 'How is it that the mother of my Lord should come to me?'

Consider too that the Theotokos was a relative of Elizabeth. The Theotokos was very young, whereas Elizabeth was advanced in years, she was old. The miracle was that she should bear a child at a great age, while the Theotokos was somewhere around fourteen or fifteen years old. The Theotokos was that young.

She was a relative, and yet she calls the Most Holy Theotokos, her own kinswoman Mary, she calls her the mother of her Lord. So the embryo was deified, if we may put it that way, that is to say, the flesh of Christ in the womb of the Most Holy Theotokos was deified.

So I ask: a deified flesh, which came about not by seed-generation but by a creative act like Adam, and therefore in which the possibility of seed-generation did not exist, how do they now portray Christ as having girlfriends and other such things?

Do you not think, then, that these things are the offspring of a Monophysitism? For from the moment you accept that Christ is perfect man and perfect God, this Monophysitism is set aside. That is why I would say, because at times the forms of Monophysitism crept in through teachings and the like, it crept in with hobnailed boots, an invasion of Monophysitism took place with this film, but also with many other things.

That is why, children, if we have real formation, real theological formation, because I told you those things which perhaps you will not read and will not hear elsewhere. The rest, what more shall I say, you will both read and hear. The result is that such fearful monstrosities would not come to pass. These things would not happen if we had a fullness of theological knowledge, and also a fullness of spiritual life. So much for this question. Now there is one more question, and only a few minutes remain. Let us look at this other question too. It says: how can a person, how can someone fight against his own imagination?

I would say, since we have not spoken of this subject elsewhere, let me speak briefly and quickly because time is short. The imagination, children, lies between the intellect and the senses. Note that the imagination, according to the Fathers, is itself a post-lapsarian phenomenon. God made the intellect and the senses. Where did the imagination come from?

When the devil said to the first-formed ones that, if they ate of the fruit, they would become gods, at that very moment the imagination was born. The first-formed ones imagined their equality with God, their theosis (divinisation), that they would be equal to God. They imagined it; it existed, they imagined it. But this was not a product of the intellect, nor a product of the senses, for they saw only a single fruit and nothing else. So then, what is the imagination? It lies between the intellect and the senses. It is a post-lapsarian phenomenon, as I underlined for you; it is the realm of re-shapings. There a re-shaping takes place. The imagination is finer than the senses, but coarser than the intellect. It is coarser than the intellect, finer than the senses.

It has, of course, this capacity for re-shapings, to add and to take away. If we see something, close our eyes, the imagination begins to work. There we can add and we can take away; it has this capacity to add and subtract, the re-shaping, as it is called, of an image. The imagination is now used by man, who after the Fall is now all imagination. After the fall of the first-formed ones, we are all imagination. Christ had no imagination, He is the New Adam, He had no imagination. We use it as a storehouse for both good and bad material. And so at certain hours we recall the objects that our storehouse has stored away.

Indeed the imagination unfolds especially in the hours of rest. When we are not occupied with anything else, when we lie down, when we are seated, then all the material of the imagination comes to unfold before us. Unfortunately, the imagination is exploited, children, by the devil. The devil exploits it greatly.

The dreams we see in our sleep make use of the material of the imagination. For the things I saw, learned, read, that is, what entered as material into the imagination, these I also see as dreams. So then, the material of the imagination is used to reproduce dreams, whether good or bad.

We ought still, since we are all imagination, what are we to do? This is what Saint Nikodemos says: since we have it, let us at least use it on good images and on the good remembrance of God, the remembrance of God, good images. The bad images, which is precisely the question, how is one to fight against his imagination? The imagination does not go away, it is part of us, but we can keep it from holding filthy things. This happens when we avoid storing up flammable material, that is, material which catches fire. When you place combustible matter in your house, at some hour, when something catches fire, will not the whole house be blown into the air? Do not put combustible matter into your imagination. When you watch a film at the cinema or on television, you are in reality putting in combustible matter. At some point you say, nothing happens to you, and indeed nothing happens,

but the moment a temptation comes upon you, at another hour, then all the material that has piled up in your imagination will be mobilized and will blow you into the air. Further, evil thoughts in the imagination are fought by the method of the not-leaving-room. Put good remembrances within yourself, and then the bad remembrances will find no room. Put good images of imagination within, and the bad ones will find no room. So we must keep a constant remembrance of good images. If it becomes necessary, we will change our place, if we have very ugly images within us. We will change our place, change our manner, and perhaps change our occupations too. For perhaps some place, some manner, some occupation reminds me of something very filthy that I have done.

And finally, children, the evil imagination is fought with prayer. This is what I had to say concerning this question too, and may the Lord bless you.

A first question says the following:

When I pray with my family I usually don't pay attention. I tease my siblings, I laugh, I do some chore. Is that a great sin? When my parents tell me to take part, I refuse. Is that a great sin?

How should I pray in a way that pleases God? First of all, I'd say that, having heard today's topic about spiritual work, I hope that whoever it was, the boy or the girl who raised this question, will now begin to stop showing these signs. It's just like when we go to work, when you go to an office or to a factory to work. Let me ask you: there at your workplace, standing at a bench, if you start to laugh, to make noise, to strike up conversations, to cuff the people next to you, will you get any work done? Undoubtedly not. They'll certainly throw you out, and they'll tell you that you have an incurable, why incurable, frivolousness.

Well then, now we've learned that we must labor both spiritually and with our hands, and prayer, children, is a labor. In fact it is the labor above all others, the one that requires every condition needed to do any work at all. Doesn't every task require its conditions? Prayer is the same: seriousness, attention, and so on. Here, when it says I don't pay attention, I tease my siblings, sadly, or I laugh, or I do some chore, Saint Symeon the New Theologian says this: that when we say 'In the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit,' or when the priest says, in a service, 'Blessed is our God,' or in the Liturgy, 'Blessed is the Kingdom of the Father and of the Son and of the Holy Spirit,' do you know what we are doing?

We are calling upon the Holy Triune God. Because right now, let's say, we may be playing, doing whatever we want, but from the moment we call upon the name of God, it means we must pay attention. And Saint Symeon the New Theologian says that from the moment you call upon the name of God and then laugh, that is the greatest sin. The question is, is the sin great? It is the greatest sin, because it is irreverence, because you called upon the name of God and now you are not paying attention. It is utterly terrible. So we should neither tease, nor laugh, nor do anything, nor gawk about, nor go for our little stroll, and so forth.

Furthermore, when the parents say that you must take part in the prayer, the so-called family prayer, of course yes, it is a great thing. Of course we also have personal prayer, and I would tell you that neither the one kind nor the other should be missing. In fact, those who do group prayer, let's say family prayer, I say group, in a group, in a boarding house, it goes like this: We begin with the group prayer, we say all we have to say, all together, and then there comes silence, and no one moves from his place. We don't say the 'Through the prayers' yet, only the 'Through the prayers' remains for later; now each one says his own prayer, his own petitions, and so on.

And when he finishes, he says to himself, inwardly, the 'Through the prayers,' he turns around, and on tiptoe he goes out. Then the second, the third, the same way. So in the house, in the family, if we pray and we want to do our personal prayer as well, well, how should we do it? There now we have a place, and we pray.

We stay silent for a few minutes, as long as each one wishes, and we pray in the way I explained to you. And each one leaves on his own. Of course, if we have the chance to go to another place and do a prayer of our own, or on those times when group prayer can't happen because some are missing or they are working somehow and didn't come in time, we do personal prayer. So we have both the group prayer and the personal prayer. But when we have reverence in our prayer, reverence, when we have attention, when we have humility in our prayer, we don't boast as the Pharisee of the parable did, who said, 'Lord, my God, I thank you, for I am not like that man over there,' and so on. So when we have humility and reverence,

then that prayer is truly pleasing to God. And I come now to another. You said, Father, that we must form ourselves, that we must train ourselves. So. Does our formation also include caring for the household chores, cooking, washing, dishes, and so on? How can we do these tasks with spirituality?

From what age should a person take up these chores? If he doesn't have the gift for them, must he have a gift for chores, can he avoid them and load them onto others? Very good. Well, let's see, children, a fine, charming question. Let's see, we said things, that we must form ourselves, very good, but, who told you, I told you this last time, that caring for everyday life is not an element of spiritual formation? Because when I do the chores, the cooking, the washing, the dishes it speaks of here, and so on and so forth, how should I do them? With temper? If I do the chores with temper, then I've surely cut spirituality off from the chores. But when I do the chores with gentleness, with calm, without temper,

With humility, letting it cross my mind that right now I'm going to wash the dishes. Because eating off a clean plate is a fine thing; washing the plate, that's not so pleasant; and having to wash the plate on top of it, well, that feels dreadful. So you see, if I do my work, and do it properly, how shall I put it, if I do my work perfectly, willingly, listen now, perfectly, willingly, and right away,

this is a marvelous spiritual formation. If you ask how the Holy Angels do the will of God, do they do it imperfectly or perfectly? Do they do it lazily or willingly? Do they say, 'Well, Lord, look, I have another task right now, I'll go later'?

Do the Angels say this, or do they do it at once? So if I do my chores promptly, perfectly, and willingly, don't you think I have an angelic way of life? And where does all this take place? In the everyday chores. Whatever my parents tell me, I'll go shopping, I'll do my chores at home, all the chores, and by the way, since the saying, or rather the question here, was mentioned, a girl must, she must learn all the chores.

Because she will grow up. Is it possible that tomorrow, when she hasn't been trained in the matter of housekeeping, she'll be able to learn housekeeping? If a girl in her own time didn't learn housekeeping, she will never learn it. Can we load these chores onto others?

That is, onto our mother, for example. Children, we'll learn to do all the chores ourselves, both the girls and the boys, to learn to go out into the marketplace, to learn to shop in the stores, both the boys and the girls, to have an air, we might say, of the marketplace, not to become marketplace people, not coarse marketplace types, but to learn the marketplace. How will we enter a shop, we'll say 'good morning,' yes, 'good morning, please, do you have this item,' yes please, they'll pay, we'll leave, will we leave the shop angry? You know how many leave the shops angry and infuriate the shopkeepers too. We'll say 'thank you very much,' and if you didn't buy, 'excuse me, I won't take anything just now,' I don't know, 'excuse me,'

you put the man to some trouble. We should also learn to shop, to choose what we ought to, to learn to shop, that is the right thing, so that the marketplace won't cheat us, that would be very bad. We should learn the use of change, money, all of this, we should also learn to carry the shopping. There are people who don't like to hold a bag in their hands, they consider it demeaning, a bag, yes, a bag, with the vegetables, with whatever it is. Why? Is it bad, is it a sin? You will learn, boys and girls, to do all these tasks.

As for the age, from very small children you must learn to do something. And let me tell you something to make you laugh, I was there when this happened. A mother had a very small child. How old shall I say, three years old, four years old. She had given him a little bag from a shop, small, maybe it weighed half a kilo, roughly, in grams. The mother and the child were walking along, and at one point the mother says to the child, at this very moment I am right behind them, an eyewitness to the scene: 'Hey, where's the little bag they gave you?' The little one says, 'I left it on the road.' 'Where, dear?' 'I got tired and left it on the road.' I was left speechless.. Yes, of course, I'd want to tell you that mothers must teach their children from a young age to do chores and to be careful not to leave the little bag on the road.

Another question says the following: in today's, the day before yesterday's, it was this past Sunday, the Gospel parable, it is the one of the Rich Man and Lazarus. There the Rich Man is shown calling the righteous Abraham by his name, 'Father Abraham,' and so on. How did he recognize that it was Abraham? Of course it's needless for me to tell you, you understand it, that here we have a parable, and the parable is a construction that must serve certain truths the Lord wants to speak. Notice, what is a parable? A parable is a story that did not happen but is capable of happening; all of Christ's parables are within the realm of possibility.

Aesop's fables are not within the realm of possibility, because the fox below says to the crow, who was holding a piece of cheese, 'Ah, my dear crow, how beautifully you sing, won't you sing so I can hear your sweet voice?' And the crow goes 'caw' and the cheese falls down. Of course, these are fables, but they cannot actually take place. Whereas the Lord's parables are constructions, these stories never existed, they are constructions, examples. But they are capable of happening, notice that. Of course, here the case is providentially arranged, because Abraham himself says to the Rich Man that even if we wished to come over to you and you to us, 'a great chasm has been fixed.' That is, there is an abyss between the two shores. Neither can you come to us, nor can we come to you.

You'll say to me, then, how did you send a message across? The thing is arranged so that a conversation can be set up. But independently of the case, the matter has value, the question has value. Independently of the case, here is the value:

How did Peter know, at the Transfiguration of Christ, that His two visitors were Elijah and Moses? Did he perhaps hear the Lord naming them? Possibly. But this is well known, that in the Kingdom of God, and the Transfiguration was a piece of the Kingdom of God, there is an immediate recognition of persons. Listen to what I said, an immediate recognition of persons. This is an element of the Kingdom of God. No one will tell me that this is Paul, the Apostle Paul, or Peter, nor do I need to have his features in order to recognize him from an icon or a photograph. No, there is an immediate knowing.

And so you can also draw this conclusion about our iconography, our sacred image-making. Set aside the fact that, in the overwhelming majority of cases, we don't know the faces of the Saints as they were in their natural appearance. Even with Saints who lived in our own times, take Saint Nektarios of Aegina: we are not permitted to place a photograph of Saint Nektarios in our icon corner. What do we place there instead? An icon of Saint Nektarios. What does that mean? On purpose, deliberately, we set out to change the natural features of a person who lived in an age when photography already existed. Why is that? Quite simply, because when we depict a person in an icon, it is not the natural person we are showing, but the supernatural person, the deified person, the person transfigured by grace through theosis.

That is why there was no need for any features of Christ's face to be recorded in the Gospel. We do not have even the slightest, not the faintest hint, of what Christ's face looked like. And yet, if Christ appears to you, you recognise Him at once. If the Most Holy Theotokos appears to you, you recognise her at once, and the same with any Saint. By divine dispensation, so that recognition can take place in this present world, a Saint may appear to you according to the way he is shown in an icon. That is why so often we say: I saw a vision, I saw a dream, I saw a Saint, and then I say, ah, that is the face I saw. I go to church and I say, that is the face.

the face depicted in this icon, Saint Charalampos, that is the face I saw. That happens by dispensation. But in the Kingdom of God there is immediate recognition, with absolutely nothing standing in between; there it is a wholly different state.

One more question: is the profession of an actor a sin, and why? Now, the profession of acting in itself is, of course, not a sin. Let us say you put on a play, a school performance, and the boys and girls take on various roles.

Of course, at this moment we would say that we have actors, not professional ones, of course, but amateur actors. In any case, they act out their parts with real care. In the ancient language the actor was called a 'hypokrites,' as you may know, that's the word, 'hypokrites.'

They play a part, that is, they present the traits of the heroes they are portraying. Is that a sin? No. It is not a sin at all. But when there are works, whether in cinema or in the theatre, that are filthy, or where one has to take on roles in which one must blaspheme, then consider, take as your example this very film, The Last Temptation.

Tell me, who would want to play Christ, among actors I mean. If you're a faithful person, if you go to Church, would you take on the role of such a wavering, unstable Christ? What faithful person would take on that role? Never. He would refuse. And here comes the counter-argument: But you have to play a role, it was assigned to you, you're obligated. Why are you obligated? To play something I don't believe in, so that I'd have to become a blasphemer?

In One whom I do not believe in like that, I would have to act it out? By no means whatsoever. And then, on stage, how many impure images present scenes that are unclean and filthy. Am I to invoke my standing as an actor, and in the name of that standing do these vile things? So, since it cannot be done any other way, I wish that no one, that no girl, ever becomes an actor.

Because it is a profession that most surely leads to many, many, many sins.

And one more question. You see, I am bringing them out a little more quickly, so as to try to get through them.

It says: lately there has been a great deal of talk about youth cards. What is your opinion on this matter? And a second question on the same theme. Is something hidden behind the various credit cards, and may we freely become holders of one or more credit cards? Very well.

The truth, children, is that I do not know what these credit cards really are; I do not know exactly. But more or less, from what I gather, they are certain cards that, so I have heard, young people of particular ages obtain, say from fifteen to twenty-five years old, and with them they can buy goods from shops more cheaply. Many shops have declared that they accept these cards, and one goes there and does one's shopping and so on, if I am not mistaken; or even that you do not pay on the spot, and a credit is held against you for it and for the purchases you made, all based of course on a bank account, something along those lines.

I do not know any more than that about these credit cards, as I told you. But because so much has been said around the matter of the 666, and this and that and the other, I would say to you that these cards, at this present moment, may not have anything bad about them. Mark me well: at this present moment they may not have anything bad about them.

But I fear that they are opening the road to something very bad. And it is well known that paper money is going to be abolished worldwide.

It will be done with all sorts of arguments: that money gets stolen, that robberies happen. So, once you have your credit card, there is no danger of theft, there really isn't. But later, after the cards have been established, it will be said that, yes, there is no danger of theft, now that we have established the cards worldwide and paper money has been abolished, but you can still lose your card, you can mislay it.

And so they will come up with, they have already found, the method, these things are known. We will move on to another method: this credit card written on you yourself. That is, it will be your personal number together with another number that will be the entry number into some machine. And that will be the 666.

So where will we put this number now, on the soles of our feet? No, they have worked that out too: it goes either on the forehead or on the hand. But isn't this exactly what the Book of Revelation says, that then the Antichrist will set his seal upon people with his name?

Here is the important point. So these credit cards, my children, right now, as I told you, have nothing bad in them. But little by little they create a dependence, a habit. And someone will say, well, what's the harm? We won't have paper money, we'll have credit cards.

And what is the harm, they will say the day after tomorrow, not tomorrow, the day after tomorrow, in writing the number on the hand as well, since we keep losing the card, since we can lose it on the road. And I tell you once more, this 666, which is there and yet is not there, on the cassettes, on the chocolate bars, isn't it everywhere, it is nothing other than three, three bars, that is, three little lines, how shall I put it. It is like the way an object has to go into a machine, like the machines where we put a card in to stamp it at the post office, or wherever, where we put a card into a machine and stamp it. The card, of course, has to be of certain dimensions.

And it has to go in properly. That 'properly' is the 666. One bar goes in, that is, one line, one little stripe, one bar. One goes at the beginning, then, just a moment, one at the end. And the card has to be drawn through there.

They talk about changing it; now they say they've solved the problem. Yes, but why don't they use 666 instead of, say, 444 or 555? So is it just by chance? Even if people didn't grasp it, the point is that the Word of God is warning us.

So on this point I would say: yes, perhaps for a moment someone might use a credit card, one of these cards that lets you shop more cheaply. But keep this in mind, and you already know it: that one day things will be driven toward this great danger, which will be nothing else any longer than a denial of Jesus Christ.

Because the Apocalypse, the Book of Revelation, says it plainly, pay close attention, plainly: whoever does not have this number can neither buy nor sell. Consequently we have an economic exclusion of Christians, an economic exclusion. Do you understand this?

There is clarity in Holy Scripture, and for this reason we must be extremely careful and stay in constant watchfulness and on guard. And one more, in the two or three minutes we have left: someone asks what the Statue of Liberty is and what it symbolizes. What else but liberty?

But not 'Lady Liberty' of our island, you see; pay attention to this, though, the matter is serious. Here in our own city we have the goddess Health, the statue of Health, of the goddess Hygieia. Well then, we may speak of certain symbols, calling something the symbol of liberty, and we turn it into a statue.

But let us not forget that we recall our ancestors making idols out of concepts and ideas, and once these concepts and ideas have been turned into idols they come to be worshipped. And once these ideas are worshipped, they become nothing other than a form of idolatry.

For this reason a Christian would never make a statue and say that it is the statue of liberty. A Christian artist would never do this. For this reason such statues that are created and set up in parks and the like, apart from the statues of real persons, do you know what statues of persons are? They are people who actually lived, like Kolokotronis, say, or some bishop, Chrysostomos of Smyrna; we make a statue of him. These are monuments meant to help us remember certain events, certain persons, and that is something very valuable. But statues that express ideas and concepts, that is dangerous, because it is one step and we have arrived at idolatry.

And you know that our age has an extraordinarily great susceptibility to idolatry. Today we are sliding toward idolatry precisely because we did not take care with all those things that, in a certain way, we began to create in our lives: statues, ideas, all of this.

And so I would say, my children, that our age today is very, very idolatrous. One step, and you will see an idolatry like the one the Apostle Paul described when he came to Athens and saw it; he says the city was full of idols, sadly that is what is happening there.

And this is one of the marks of the coming of the Antichrist. These are the questions for today, my children.

And so, in conclusion.

Λέγει μία απορία. Πέστε μας τι γνώμη έχετε για την ταινία «Ο Τελευταίος Πειρασμός». Έχει γίνει βέβαια πάρα πολλή κουβέντα γύρω από το θέμα αυτό, αλλά δεν ξέρω αν έπρεπε κανείς να πει τίποτε. Δεν θα έπρεπε. Δεν θα έπρεπε. Είναι σαν να διαφημίζει κανείς, τι να πω, τον φόνο, τη ληστεία ή την μοιχεία και να έχουμε να μπούμε σε προβληματισμό.

Αλήθεια πρέπει να σκοτώνουμε ή να μην σκοτώνουμε, να κάνουμε τούτα ή εκείνα, είναι θέμα, δηλαδή θα λέγαμε σε ένα εκκλησίασμα, σε ένα λαό χριστιανικό, στο λαό του Θεού, τίθεται προβληματισμός, αν θα πρέπει έτσι ή αλλιώς, έτσι και αυτές οι ταινίες που προβάλλουν τον βίο του Χριστού, με τόσο ακάθαρτο τρόπο, όμως μη νομίσετε, θυμάμαι όταν ήμουν εγώ στη δική σας, ήμουν πολύ μικρός, είναι πολλά χρόνια πίσω συνεπώς,

Άκουγα που έλεγαν οι μεγάλοι, υπήρχε τότε μία ευαισθησία, ότι ο βίος του Χριστού δεν πρέπει να γίνεται ταινία. Ποιος θα είναι εκείνος ο ηθοποιός, επί παραδείγματι, που θα υποδυθεί τον ρόλο του Χριστού, είναι σωστό;

Αν λάβετε υπόψη ότι αυτό ήδη τηρείται, τουλάχιστον στο λαό μας, δεν ξέρω τι κάνουν παραπέρα. Λέμε, οδός Αγίου Χαραλάμπους, είναι ο ναός αυτός του Αγίου Χαραλάμπους και ο δρόμος που περνάει από τον Άγιο Χαράλαμπο, λέμε, οδός Αγίου Χαραλάμπους.

Μπορώ να πω οδός Αγίου Χαραλάμπους, μπορώ να πω οδός Ιησού Χριστού, αναμφισβήτητα; Όχι. Έτσι, το όνομα του Ιησού Χριστού ούτε σε δρόμους μπαίνει, ούτε οπουδήποτε αλλού. Ενθυμείστε αυτά τα μπλουτζίν, παντελόνια που φοράτε, εννοείται τα αγόρια, όχι τα κορίτσια, εννοείται, που έγραφαν Τζίζους, δηλαδή Ιησούς, έγινε δίκη για αυτό το πράγμα, έγινε μήνυση και έγινε δίκη και υπεχρεώθησαν να βγάλουν αυτή τη μάρκα, Τζίζους, Ιησούς, γιατί, και μάλιστα στην πίσω τσέπη του παντελονιού, διότι μπορείς εσύ να χρησιμοποιείς για ρεκλάμα σου το όνομα του Ιησού Χριστού;

Μα θα μου πείτε, το όνομα Ιησούς μπορεί να το πάρουν και άλλοι, όπως λέμε Ιησούς του Ναβή. Ναι, αλλά αυτή τη στιγμή όποιος ακούσει το όνομα Ιησούς δεν πηγαίνει σε κανέναν άλλον παρά στο πρόσωπο το Θεανθρώπινο του Ιησού Χριστού.

Άρα βλέπετε ότι ξεκίνησε κάποτε να γίνεται ο βίος του Χριστού ταινία. Και εκείνο που έλεγαν οι παλαιοί, εδώ και 50 χρόνια πίσω, να βλέπετε ότι φτάσαμε στο σημείο να προβάλλουμε τον Ιησού Χριστό, να τον κάνουμε έργον και να φτάνουμε σε αυτό το κατάντημα και να τον προβάλλουμε με αυτόν τον τρόπο των χυδαιοτάτων.

Αν δεν υπήρχε αυτή η προσπάθεια να κάνουμε το βίο του Χριστού έργον, θα φτάναμε σε αυτό το σημείο σήμερα στον κινηματογράφο; Όχι βέβαια. Κάποτε βλέπετε ανύποπτα ξεκινάει κάτι για να φτάσει δυστυχώς σε ένα πολύ φοβερό κατάντημα.

Αλλά για να δούμε τώρα εδώ την περίπτωση αυτή. Δεν θα κάνω βεβαίως ανάλυση του έργου, το οποίον βέβαια δεν έχω δει. Και προσέξτε, δεν θα δει κανένα παιδί, κανένας νέος, καμία νέα, προσέξτε πολύ. Διότι εάν υποτεθεί ότι βλέπετε, ο πνευματικός σας θα σας βάλει κανόνα.

Γιατί πήγατε να το δείτε; Πήγες να δεις αμφιβάλλοντας αν ο Ιησούς Χριστός δεν είναι εκείνο που πιστεύεις αλλά τυχόν είναι κάτι άλλο και πήγες εκεί να κάνεις κάποια διαπίστωση. Άρα λοιπόν αυτό είναι μια απιστία, είναι μια πολύ άσχημη χοντρή αμφιβολία.

Μα πήγα για περιέργεια, τι είδους περιέργεια, τι άλλο από αυτό που είπα, ότι πήγες να δεις, μήπως τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά από εκείνα που τα έχεις μάθει από την Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο δηλαδή, από την Εκκλησία.

Και λες μήπως, άρα λοιπόν είναι μια βαριά απιστία, θα υποστείτε κανόνα, προσέξτε, το επιμένω αυτό το πράγμα, το επιμένω, δεν μπορείς να πας να βλέπεις, να χλευάζεται το πρόσωπο του, το θεανθρώπινο του Κυρίου μας, Ιησού Χριστού, και να πηγαίνεις να το βλέπεις και να απολαμβάνεις αυτό το θέμα, πώς δεν μοιάζεις με εκείνους οι οποίοι τον εχλεύαζαν στον Σταυρό, και εσύ κάθισε θεατής απαθής και απολαμβάνεις τις βρισιές, βλασφημίες, δεν υπάρχει αριθμός δηλαδή, τις βλασφημίες, όπως καταλαβαίνω και έχουν πει και λένε οι άνθρωποι για το πρόσωπο του Χριστού και απολαμβάνεις. Λοιπόν, δεν είσαι και εσύ ίδιος με εκείνους που τον βλασφημούσαν, οι παρερχόμενοι λέγει,

Βλασφημούσαν τον Χριστό και του λέγανε, κύριε, που λέγανε όταν ήταν επάνω εις τον Σταυρόν. Μη μου πείτε ότι ήταν και ο Ιωάννης, μη μου πείτε ότι ήταν και η Παναγία. Ήταν άλλες οι θέσεις εκείνων και άλλες οι θέσεις των διερχομένων που κουνούσαν τα κεφάλια τους και βλασφημούσαν το πρόσωπο του Χριστού.

Αυτή τη θέση παίρνετε, αν πάτε να το δείτε. Λοιπόν, για να δούμε το πράγμα. Βέβαια πολλά γράφτηκαν, θα γραφτούν ακόμα, διαδηλώσεις έγιναν, θα γίνουν ενδεχομένως, γιατί δεν εννοούν να το αποσύρουν. Θα ήθελα να μείνω σε κάποιο σημείο που ίσως είναι λίγο βαθύτερον από εκείνα τα οποία ενδεχομένως θα διαβάσετε ή θα ακούσετε.

Και θα ήθελα ακόμη να το δούμε καλά καλά το θέμα, για να μην αγόμεθα και φερόμεθα από τους ανθρώπους οι οποίοι μπορούν να έχουν τα επιχειρήματά τους. Και να λέγαμε ότι ναι, και το επιχείρημα αυτό καλόν είναι. Όχι, δεν είναι καλό.

Λοιπόν, προσέξτε, από τη στιγμή που επιχειρούμε ή να παρουσιάσουμε στον κινηματογράφο το πρόσωπο του Χριστού, ή να παρουσιάσουμε τέτοια βεβήλωση του προσώπου του με το να παρουσιάσουμε τόσο φοβερά πράγματα, από τη στιγμή εκείνη σημαίνει ότι παίρνουμε μία στάση απέναντι στο πρόσωπό του.

Ξέρετε ποια είναι αυτή η στάση; Ακούστε, μονοφυσιτική, μονοφυσιτική. Τι θα πει αυτό; Εάν δεχόσουν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, θα τολμούσες, παιδί μου, ή να φτιάξεις εσύ τέτοια ταινία, ή να δεις τέτοια ταινία; Θα τολμούσες; Πότε; Μα ποτέ. Σημαίνει λοιπόν ότι η θέση σου, η στάση σου απέναντι στο πρόσωπο του Χριστού, είναι μονοφυσιτική. Τι θα πει αυτό; Δέχεσαι μόνο την ανθρωπίνη φύση του Χριστού, και είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, αρνείσαι τη Θεία του φύση. Είναι γνωστό ότι, Ότι αφότου ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, ενηνθρώπησε και απεκάλυψε τον εαυτόν του και τον Θεόν εις τον κόσμο, άρχισε ο διάβολος το έργο του και το έργο του ήταν η αίρεση.

Έξω από διωγμούς, έξω από όλα αυτά, το έργο του διαβόλου δεν περιορίστηκε, αλλά απλώθηκε σε πολλά και στην αίρεση. Ενεφανίστησαν εκείνοι οι αιρετικοί που λέγονται Δοκήτες. Τι ήσαν οι Δοκήτες; Αυτοί έλεγαν ότι ο Υιός του Θεού έχει μόνο τη Θεία Φύση, αλλά δεν πήρε ανθρωπίνη φύση.

Αυτοί που φαινόνταν ήταν φύσεις κατά δόκησιν, δηλαδή κατά το φαινόμενον, γι' αυτό ονομάστηκαν οι αιρετικοί αυτοί Δοκήτες. Είναι πρώιμη αυτή, αρκεί να λάβει κανείς υπόψη, ότι τον δοκητισμόν πολεμά ο Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχίας στις επιστολές του, όταν ήδη πηγαίνει το 107 μετά Χριστόν να μαρτυρήσει στη Ρώμη.

Δηλαδή το 107 μετά Χριστόν ήδη ο Δοκητισμός είναι εν δράσει και κάνει πολύ λόγο για τους Δοκήτας, τους οποίους δακτυλοδεικτεί ως αιρετικούς. Έτσι, τι είναι ο Δοκητισμός; Δεν είναι παρά μονοφυσιτισμός, δέχεται μόνο τη μία φύση του Χριστού, την Θείαν, και ότι η ανθρωπίνη ήτανε κατά το φαινόμενο, κατά το δοκούν.

Δηλαδή νόμιζες ότι τη βλέπεις την θεία φύση, την ανθρωπίνη φύση, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπήρχε. Σαν ένα είδος φαντάσματος. Βέβαια αυτή τη στιγμή δεν θα κάνουμε καμία απόπειρα να αναιρέσουμε αυτές τις αιρέσεις, πού θα πάει το θέμα.

Αργότερα έγινε η αντίστροφη αίρεση και αυτή ήταν με τον Άριον. Ο Άριος έλεγε ότι ο Ιησούς Χριστός είχε μόνο την ανθρωπίνη φύση και όχι θεία, δεν ήταν ο Θεός. Αλλά ήταν μόνον άνθρωπο. Ουσιαστικά, ό,τι αφορά στο πρόσωπο του Χριστού, είτε αρνείσαι τη Θεία Φύση, είτε αρνείσαι την ανθρωπίνη Φύση, είσαι μονοφυσίτης.

Και η αίρεση είναι μονοφυσιτισμός, έτσι λέγεται, μονοφυσιτισμός. Λοιπόν, αντιλαμβάνεστε ότι όταν φτάνουμε να μιλάμε για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού ως απλού ανθρώπου, κοινού ανθρώπου, που θα παρουσίαζε αμαρτήματα ή ό,τι άλλα πράγματα. Αρνούμεθα τη Θεία Φύση. Αν μου πείτε, μα η ανθρωπίνη μπορούσε αφού είναι τέλειος άνθρωπος να παρουσιάσει αυτά που παρουσιάζουμε και εμείς. Ναι, μην ξεχνάτε όμως και κάτι άλλο. Ότι ο Χριστός δεν πήρε δύο, δεν έχει δύο πρόσωπα, δηλαδή το θείο πρόσωπο και το ανθρώπινο πρόσωπο είναι ένα το πρόσωπο του Χριστού.

Είναι αυτό που λέγεται, λέγεται υποστατική ένωση, όταν ενηνθρώπησε ο Υιός του Θεού, βεβαίως ήταν πρόσωπον ο Υιός του Θεού, είναι το δεύτερο πρόσωπον. Δεν απέκτησε και δεύτερον πρόσωπον ανθρώπινον, το πρόσωπον είναι ένα και λέγεται υποστατική ένωση, δηλαδή υποστατική θα πει προσωπική, υπόσταση θα πει πρόσωπον.

Υποστατική Ένωσης των Δύο Φύσεων. Έχουμε δύο μεν φύσεις, Θεία και Ανθρωπίνη, αλλά το πρόσωπο είναι ένα. Πώς λοιπόν μπορείς να λες ότι βλέπω τον Ιησού Χριστόν σαν άνθρωπο μόνο, τη στιγμή που το πρόσωπό Του είναι ένα;

Μπορείς λοιπόν να λες ότι μπορούσε ο Ιησούς Χριστός να έχει άτακτη ζωή σαν άνθρωπος, αφού το πρόσωπό Του είναι Θείο; Μπορείς να το πεις αυτό; Λέγεται; Ναι, λέγεται; Ακόμη, θα μείνω στο θέμα της ανθρωπίνης του φύσεως. Αυτή η ανθρωπίνη του φύση, παιδιά, από πού προσελήφθη; Βεβαίως από το ανθρώπινο γένος, που άριστον δείγμα είναι η Θεοτόκος. Βέβαια η Θεοτόκος έφερε το προπατορικόν αμάρτημα, αλλά ο Χριστός δεν το πήρε το προπατορικόν αμάρτημα, και θα σας εξηγήσω, παιδιά, με δύο λόγια το εξής.

Συνέπεσε μάλιστα σήμερα να έχω και μια σχετική ομιλία το πρωί, και θα άξιζε να σας το πω.

Είναι γνωστό ότι όλοι οι άνθρωποι πώς γεννώνται; Προσέξτε εδώ, σπερματικός. Όλοι οι άνθρωποι γεννώνται σπερματικός, δεν υπάρχει κανείς που να μην γεννήθηκε σπερματικός. Δηλαδή την μετοχή των δύο φύλων.

Ο Αδάμ πώς έγινε; Βεβαίως όχι σπερματικός. Το σπερματικός είναι επίρρημα, ε, Ομέγα και Περισπομένη. Τι θα πει αυτό; Ο Αδάμ δεν έγινε σπερματικός, ο Αδάμ έγινε δημιουργικός. Επήρε, λέγει, ο Θεός από την, χουν λαβών από της γης, πήρε δηλαδή τα στοιχεία της φύσεως και δημιούργησε τον Αδάμ.

Ο Αδάμ λοιπόν δεν γεννήθηκε, αλλά δημιουργήθηκε έτσι, ο Αδάμ, μένοντας δημιουργημένος. Ξεφτάει, ξεπέφτει, διότι παραβαίνει την εντολή του Θεού, και εφ' εξής, όσοι γεννώνται από αυτόν, οι απόγονοί του, σπερματικός πάντοτε, φέρουν την προπατορική αμαρτία.

Και η Παναγία γεννήθηκε από γονείς, και εκείνης σπερματικός θα γεννήθη. Αλλά όταν εδέχθηκε το μήνυμα του Αγγέλου η Θεοτόκος, τότε της είπε ότι εκείνο που θα γεννάτο θα είναι το Άγιον. Πώς θα μου γίνει αυτό; λέγει. Επεί, αφού, επεί θα πει αφού, το πι έψιλον γιώτα, άνδρα ου γινώσκω, δεν γνωρίζω, δεν είμαι πανδρεμένη, πώς θα μου γίνει αυτό;

Και τότε ο Άγγελος της είπε ότι θα την επισκιάσει το Πνεύμα το Άγιον, δηλαδή ότι εκείνο που θα εγενάτο δεν θα ήτω σπερματική γέννησης, αλλά θα ήτω δημιουργική γέννησης. Διότι την επισκιάζει ο Θεός Λόγος, την Παναγία μας, και το Πνεύμα το Άγιον, και τότε ξέρετε τι έκανε ο Θεός Λόγος;

Επήρε από τη σάρκα της Παναγίας, γιατί έπρεπε να πάρει από την ανθρώπινη σάρκα, έπρεπε να πάρει. Αλλά αυτό που πήρε το κατασκευάζει για να κάνει το ανθρώπινο σώμα του και την ανθρωπίνη ψυχή. Δηλαδή την ανθρωπίνη του ύπαρξη.

Άρα, στην Παναγία, έχουμε δημιουργικήν κατάσταση και όχι σπερματικήν ως προς τον Ιησού Χριστόν. Έτσι, ο Ιησούς Χριστός λέγεται νέος Αδάμ. Και δεν είναι ψιλό όνομα, δηλαδή απλώς κουβέντα, ότι είναι νέος Αδάμ.

Διότι ο παλαιός Αδάμ δεν έγινε από σπέρμα, αλλά δημιουργήθη. Και ο νέος Αδάμ δεν έγινε από σπέρμα, αλλά δημιουργήθη. Και ο μεν πρώτος Αδάμ εξέπεσε. Ο δεύτερος Αδάμ, ο Ιησούς Χριστός, αναλαμβάνει την θέση του πρώτου Αδάμ για να μας σώσει. Συνεπώς, το σώμα του Χριστού δεν είναι σπερματικόν, αλλά είναι εκ δημιουργίας.

Αν ερωτήσετε, γιατί ο Θεός έβαλε εις τον Αδάμ την δυνατότητα της σπερματικής, εκείνος έγινε χωρίς σπερματική δυνατότητα, χωρίς να γεννηθεί, δημιουργήθηκε. Γιατί έβαλε στον Αδάμ την σπερματική δυνατότητα; Να γιατί την έβαλε, διότι ο Θεός προέβλεπε ότι θα πέσει ο Αδάμ και θα εισέρχεται ο θάνατος.

Έτσι μπαίνει λοιπόν αυτή η σπερματική δυνατότητα για να μην χαθεί το δημιούργημα άνθρωπος, αλλά να διαιωνιστεί το δημιούργημα άνθρωπος. Αυτό βέβαια το έκανε ο Θεός εκ των προτέρων απριόρι, διότι ήξερε τι θα κάνει ο άνθρωπος, ο Θεός όλα τα γνωρίζει.

Αλλά εις τον Ιησού Χριστόν δεν υπήρχε η περίπτωση σπέρματος, διότι απλούστατα δεν θα άφηνε απογόνους. Δεν υπήρχε καν λόγος, όπως ακριβώς και ο Αδάμ, αν δεν έπεφτε, δεν θα είχε το σχήμα των σπερματικών.

Το σπερματικό σχήμα είναι του παρόντος αιώνος, παιδιά, σχήμα. Συνεπώς, θα λέγαμε ότι ο Θεός θα δημιουργούσε και άλλους και άλλους και άλλους ανθρώπους, όπως έπαιρε τον Αδάμ. Όπως και οι Άγγελοι δεν γεννήθηκαν ένας από τον άλλον, είναι δημιουργήματα, αλλά δεν είναι σπερματικά δημιουργήματα οι Άγγελοι.

Έτσι και ο Αδάμ, όπως έγινε ο ίδιος, θα γίνονται και δισεκατομμύρια, αν θέλετε, υπάρξεις ανθρώπινες, χωρίς σπερματική μέθοδο. Ο Θεός όμως έτσι το ήθελε, έτσι το έκανε, αλλά ο Ιησούς Χριστός είχε ανάγκη πλέον αφού δεν θα έπεφτε, αφού είναι ο νέος Αδάμ.

Γιατί λοιπόν να υπάρξει η σπερματικότητα; Ο ίδιος δεν δημιουργείται και δεν έχει την σπερματικότητα. Έτσι, μια ερώτηση τέτοια από κάποια θεολόγο στην Αθήνα, μας πήραν τηλέφωνο και μας το ρώτησαν. Γιατί λέει ο Χριστός δεν παντρεύτηκε να κάνει οικογένεια να την ευλογήσει;

Ευλόγησε μεν το σχήμα αυτό και το ευλόγησε τότε, γιατί ο ίδιος είναι. Στον Παράδεισο, τότε όταν είπε το αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, τότε ευλόγησε. Και ευλόγησε στο γάμο της Κανά, δεν υπάρχει λόγος όμως να κάνει οικογένεια.

γιατί απλούστατα δεν υπάρχει αυτή η σπερματική περίπτωση, γιατί στον Χριστό δεν υπάρχει πτώση, αντιθέτως, όταν θα έρθει η ώρα να αναστηθούμε και σε εμάς δεν θα υπάρχει η σπερματικότητα, θα είμαστε τέλειοι μεν άνθρωποι, αλλά στη Βασιλεία του Θεού μας μήνυσε ο Χριστός, κατηγορηματικά, ότι ούτε παντρεύονται, ούτε νυμφεύονται εις την Βασιλεία του Θεού, σαφέστατα, ο γάμος λοιπόν είναι ένα μεταπτωτικό φαινόμενο, άρα γιατί να το έχει το μεταπτω μεταπτωτικό φαινόμενο Χριστός, τότε δεν θα ήταν ο νέος Αδάμ. Αν πέθανε, πέθανε παίρνοντας τις επιπτώσεις του προπατορικού αμαρτήματος και τούτο γιατί με την, πώς το λένε, μπαίνει στη μορία μας για να αναστηθεί, γιατί εμείς πεθαίνουμε για να αναστηθούμε. Έτσι, παίρνουμε την επίπτωση που είναι ο θάνατος, αλλά θάνατος πλέον ουκέτι κυριεύει.

Και ερχόμεθα τώρα και να πούμε, σημειώστε εδώ ακόμα, σημειώστε ότι αυτό που πήρε από την Θεοτόκον, την ανθρωπίνη του φύση, όχι σπερματικός όπως σας είπα, αλλά δημιουργικός, αυτήν την φύση με την σύλληψη την ίδια στιγμή τη θέωσε, την φύση αυτήν, προσέξτε, τι θα πει τη θέωσε, ο Χριστός είχε σώμα θεωμένο, όπως ήταν στην μεταμόρφωσή του, Αλλά περιέκρυπτε τη δόξα της Θεώσεως, διότι δεν έπρεπε να φανεί αυτή η δόξα, διότι μπαίνουμε σε άλλα πια θέματα, διότι πια η πίστη θα ατονούσε, διότι άμα δεις εσύ έναν άνθρωπο να λάμπει όπως το Θαβώρ ο Χριστός, θα μπορούσες να πεις πιστεύω δεν πιστεύω, ισοπεδώνεται τρόπον τινά, η πίστη, η προαίρεση κτλ. Έπρεπε λοιπόν ο Χριστός να περικρύψει.

Είναι πολλοί οι λόγοι. Εν δεύτερη περιπτώσει, εκεί στο Θαβώρ, άφησε λίγο να φανεί ποιος είναι. Αλλά την ίδια θέωση μετέδωσε και εις την Θεοτόκον, η οποία καθαρίστηκε από το Πνεύμα το Άγιο και έδωσε καθαρήν σάρκα στον Χριστό, αλλά και η ίδια έλαβε την θέωση εφόσον έφερε τον θεωμένον Ιησούν, στα σπλάχνα της, εννέα μήνες.

Γι' αυτό το λόγο, είπε η Ελισάβετ, μα είδε την Θεοτόκον, πώς ήταν να έρθει η μητέρα του Κυρίου μου, ακούτε, του Κυρίου μου, διότι και η Ελισάβετ πήρε προφητικό χάρισμα από το παιδί της τον Πρόδρομο, ο οποίος είχε το προφητικό χάρισμα από τα σπλάχνα της μάνας του, διότι λέγει η ίδια, με σαφήνεια, ότι μόλις λέει σε είδα, το παιδί μέσα σκίρτησε, τι θα πει, σαν να έλεγε, νάτος, Ότι είπε αργότερα στα 30 του χρόνια, αυτός είναι λέγει ο Μεσσίας, τώρα μεταδίδει το προφητικό χάρισμα στη μάνα του, την Ελισάβετ, και εκείνη λέγει πώς ήταν να έρθει η μητέρα του Κυρίου μου.

Να φανταστείτε δε ότι η Θεοτόκος συγγενείς με την Ελισάβετ, η Θεοτόκος ήταν πολύ νέα, ενώ η Ελισάβετ ήταν ηλικιωμένη, ήταν γρια, το θαύμα να γεννήσει παιδί σε ηλικία μεγάλη, ενώ η Θεοτόκος ήταν κάπου 14 με 15 χρονών, η Θεοτόκος ήταν τόσο νέα.

Ήταν συγγενής και όμως αποκαλεί την Παναγία, την συγγενή της, τη Μαρία, την αποκαλεί μητέρα του Κυρίου της. Θεωμένο λοιπόν το έμβρυον, αν επιτρέπεται να το πούμε έτσι, δηλαδή η σάρκα του Χριστού, στα σπλάχνα της Παναγίας, ήταν θεωμένη.

Λοιπόν ερωτώ, μία θεωμένη σάρκα, η οποία δεν έγινε σπερματικά αλλά δημιουργικά όπως ο Αδάμ, και συνεπώς δεν υπήρχε η δυνατότητα σπερματικότητος. Πώς παρουσιάζουνε τώρα τον Χριστόν να έχει φιλενάδες και άλλα πράγματα;

Δεν νομίζετε λοιπόν ότι αυτά είναι αποκυήματα ενός μονοφυσιτισμού, διότι από τη στιγμή που θα δεχθείς ότι ο Χριστός είναι τέλειος άνθρωπος και τέλειος Θεός, αυτός ο μονοφυσιτισμός πηγαίνει στην άκρη; Γι' αυτό θα έλεγα, γιατί κάποτε οι μονοφυσιτισμοί μπήκανε με διδασκαλίες κλπ, μπήκε με τα τσαρούχια, έγινε εισβολή μονοφυσιτισμού με αυτήν την ταινία, αλλά και με πολλά άλλα πράγματα.

Γι' αυτό παιδιά, αν έχουμε κατάρτιση, πραγματική κατάρτιση, θεολογική, γιατί σας είπα εκείνα τα οποία ίσως δεν θα διαβάσετε και δεν θα ακούσετε, Τα άλλα, τι να σας πω παρακάτω, και θα διαβάσετε και θα ακούσετε Με αποτέλεσμα να μην πάει τέτοια τερατουργήματα φοβερά Ότι δεν θα εγίνονταν αυτά αν είχαμε πληρότητα θεολογικής γνώσεως Αλλά και πληρότητα πνευματικής ζωής Αυτά και με την απορία αυτή Τώρα είναι μια ακόμη απορία, μένουν ελάχιστα λεπτά Για να δούμε και αυτήν την άλλη απορία Λέγει, πως ένας άνθρωπος, πως μπορεί ένας άνθρωπος να καταπολεμήσει τη φαντασία του

Θα έλεγα, επειδή το θέμα και άλλο δεν το έχουμε πει, έτσι επιγραμματικά και γρήγορα για τη στενότητα του χρόνου Η φαντασία, παιδιά, βρίσκεται ανάμεσα στο νου και τις αισθήσεις Σημειώστε ότι η φαντασία, κατά τους πατέρες, είναι και αυτή ένα μεταπτωτικό φαινόμενο Ο Θεός έκανε το νου και τις αισθήσεις Πώς βρέθηκε η φαντασία;

Όταν είπε ο διάβολος στους πρωτοπλάστους, ότι άμα θα φάτε από τον καρπόν, τότε θα γίνετε θεοί Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε η φαντασία Εφαντάστηκαν οι πρωτόπλαστοι την ισοθεΐα τους, τη θέωσή τους που θα ήσαν ίσοι με τον Θεό Εφαντάστηκαν, υπήρχε, το φαντάστηκαν Αλλά αυτό δεν ήταν προϊόν του νου, ούτε προϊόν των αισθήσεων, διότι μόνο έναν καρπόν έβλεπαν, τίποτε άλλο Άρα λοιπόν, τι είναι η φαντασία βρίσκεται ανάμεσα στο νου και τις αισθήσεις. Είναι μεταπτωτικό φαινόμενο όπως σας υπεγράμμισα, είναι ο χώρος των αναπλάσεων. Εκεί γίνεται μια ανάπλαση. Η φαντασία είναι λεπτοτέρα των αισθήσεων, αλλά και παχυτέρα του νου. Πιο παχιά από το νου είναι, πιο λεπτή από τις αισθήσεις.

Έχει βέβαια την ικανότητα αυτήν των αναπλάσεων να προσθέτει, να αφαιρεί, αν δούμε κάτι, κλείσουμε τα μάτια μας και αρχίζει η φαντασία να δουλεύει Εκεί μπορούμε να προσθέτουμε, μπορούμε και να αφαιρούμε, έχει αυτήν την προσθαφαιρετική ικανότητα, λέει της αναπλάσεως, μιας εικόνας Τη φαντασία τη χρησιμοποιεί τώρα ο άνθρωπος που έχουμε πλέον όλη φαντασία, μετά την πτώση των πρωτοπλάστων έχουμε όλη φαντασία Ο Χριστός δεν είχε φαντασία, είναι ο νέος Αδάμ, δεν είχε φαντασία, τη χρησιμοποιούμε σαν αποθήκη και καλού και κακού υλικού Και έτσι ανακαλούμε σε κάποιες ώρες τα αντικείμενα που η αποθήκη μας έχει αποθηκεύσει

Μάλιστα ιδιαιτέρως η φαντασία ξεδιπλώνεται τις ώρες της αναπαύσεως Όταν δεν απασχολούμεθα με τίποτε άλλα πράγματα, ξαπλώσουμε, είμαστε καθισμένοι, τότε έρχεται όλο το υλικό της φαντασίας να ξεδιπλωθεί μπροστά μας. Δυστυχώς, την φαντασία την εκμεταλλεύεται, παιδιά, ο διάβολος. Πολύ την εκμεταλλεύεται ο διάβολος.

Τα όνειρα που βλέπουμε στον ύπνο μας χρησιμοποιούν το υλικό της φαντασίας. Διότι εκείνα που είδα, έμαθα, διάβασα, δηλαδή μπήκε σαν υλικό στη φαντασία, αυτά τα βλέπω και όνειρα. Άρα λοιπόν, το υλικό της φαντασίας χρησιμοποιείται για να αναπαραγάγει τα όνειρα. Καλά ή κακά.

Πρέπει ακόμη, οφείλουμε, να χρησιμοποιούμε, μια που έχουμε όλη φαντασία, τι να κάνουμε, έτσι λέει ο Άγιος Νικόδημος, μια που την έχουμε, να τη χρησιμοποιούμε τουλάχιστον σε αγαθές εικόνες και στη μνήμη την αγαθή του Θεού Μνήμη Θεού, αγαθές εικόνες Οι κακές εικόνες, που είναι και η απορία, πώς να καταπολεμήσει κανείς τη φαντασία του Η φαντασία δεν βγαίνει, είναι εξάρτημά μας, αλλά μπορούμε όμως να μην έχει βρώμικα πράγματα Όταν γίνεται αποφυγή αποθηκεύσεως εμπρηστικού υλικού, δηλαδή υλικό το οποίο παίρνει φωτιά, όταν στο σπίτι σου βάλεις εύφλεκτην ύλη κάποια ώρα, όταν θα πάρει κάτι φωτιά δεν θα τιναχθεί όλο το σπίτι στον αέρα; Μη βάζεις στην φαντασία σου εύφλεκτην ύλη, όταν βλέπεις ένα έργο στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση, στην πραγματικότητα βάζεις εύφλεκτην ύλη, κάποια στιγμή λες δεν παθαίνεις τίποτα, μάλιστα δεν παθαίνεις,

Την ώρα που θα σου μπει ένας πειρασμός, άλλη ώρα, ε τότε θα επιστρατευτεί όλο το υλικό που επεσώρευσε στη φαντασία σου και θα σε τινάξει στον αέρα Ακόμη, καταπολεμούνται οι πονηρές σκέψεις στη φαντασία διά της μεθόδου του αδιαχωρήτου. Βάλετε μέσα σας αγαθές μνήμες και δεν θα χωράνε μετά οι κακές οι μνήμες Βάλετε αγαθές φαντασίες και δεν θα χωράνε οι κακές φαντασίες Πρέπει λοιπόν έτσι να έχουμε μία διαρκή μνήμη καλών εικόνων Αν χρειαστεί θα αλλάξουμε τόπο, αν έχουμε μέσα μας πολύ άσχημες εικόνες Θα αλλάξουμε τόπο, θα αλλάξουμε τρόπο, θα αλλάξουμε και ασχολίες ενδεχομένως Γιατί ίσως κάποιος τόπος, κάποιος τρόπος, κάποια ενασχόληση να μου θυμίζει κάτι πολύ βρώμικο που έχω κάνει

Και τέλος καταπολεμείται, παιδιά, η κακή φαντασία με την προσευχή Αυτά είχα να πω και για αυτήν την απορία και ο Κύριος να σας ευλογεί

Μία πρώτη απορία λέγει τα εξής

Όταν κάνω προσευχή με την οικογένειά μου συνήθως δεν προσέχω Πειράζω τα αδέλφια μου, γελώ, κάνω κάποια δουλειά, είναι αυτό μεγάλη αμαρτία; Όταν οι γονείς μου μου λένε να συμμετέχω αρνούμαι, είναι αυτό μεγάλη αμαρτία;

Πώς πρέπει να προσεύχομαι θεάρεστα; Θα έλεγα πρώτα πρώτα ότι ακούγοντας το σημερινό θέμα για την πνευματική εργασία Ελπίζω ότι εκείνος που έριξε ή εκείνη που έριξε την απορία Ελπίζω ότι θα πρέπει να αρχίσει τώρα να μην δείχνει αυτά τα σημάδια Όπως ακριβώς και όταν πάμε να δουλέψουμε, πάτε σε ένα γραφείο ή πάτε σε ένα εργοστάσιο να δουλέψετε Σας ερωτώ, εκεί που εργάζεστε, σε ένα πάγκο επάνω, και αρχίσετε να γελάτε, να θορυβείτε, να πιάνετε κουβέντα, να καρπαζώνετε τους πλάι σας, θα βγάλετε δουλειά; Αναμφισβήτητα όχι, θα σας διώξουν σίγουρα και θα σας πουν ότι έχετε μία αθεράπευτη, γιατί αθεράπευτη, επιπολαιότητα

Ε λοιπόν, τώρα μάθαμε ότι πρέπει να εργαζόμεθα και πνευματικά και χειρονακτικά και η προσευχή, παιδιά, είναι μια εργασία Μάλιστα είναι η κατεξοχήν εργασία που χρειάζεται όλες τις προϋποθέσεις για να κάνουμε ένα έργο, οποιοδήποτε έργο Κάθε έργο δεν θέλει προϋποθέσεις; Και η προσευχή το ίδιο, σοβαρότης, προσοχή και τα καθεξής Εδώ όταν λέει δεν προσέχω, πειράζω τα αδέλφια μου, δυστυχώς, ή γελώ ή κάνω κάποια δουλειά, λέγει ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος το εξής, ότι όταν λέμε εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, ή όταν λέμε, ο ιερεύς, Ευλογητός ο Θεός ημών σε μια ακολουθία, ή στη λειτουργία, Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, ξέρετε τι κάνουμε;

Επικαλούμεθα τον Άγιο Τριαδικό Θεό, γιατί τώρα, ας πούμε, μπορεί να παίζουμε, να κάνουμε ό,τι θέλουμε, αλλά από τη στιγμή που θα επικαλεστούμε το όνομα του Θεού, σημαίνει ότι πρέπει να προσέχουμε Και λέγει ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ότι από τη στιγμή που θα επικαλεστείς το όνομα του Θεού και θα γελάς, είναι η μεγαλύτερη αμαρτία Το ερώτημα είναι, μεγάλη η αμαρτία; Είναι η μεγαλύτερη αμαρτία, διότι είναι ασέβεια, διότι επεκαλέστης το όνομα του Θεού και τώρα δεν προσέχεις, είναι πάρα πολύ φοβερό Γι' αυτό λοιπόν θα πρέπει ούτε να πειραζόμαστε, ούτε να γελάμε, ούτε να κάνουμε οτιδήποτε, να χαζεύουμε, να κάνουμε τον περίπατό μας και ούτω καθεξής

Ακόμη όταν οι γονείς λένε ότι πρέπει να συμμετέχετε στην προσευχή, η λεγόμενη οικογενειακή προσευχή, βεβαίως ναι, είναι σπουδαίο Βέβαια έχουμε και την ατομική προσευχή, εγώ θα σας έλεγα ότι ούτε το ένα είδος να λείπει, ούτε το άλλο Μάλιστα εκείνοι που κάνουν ομαδική προσευχή, ας πούμε οικογενειακή, λέω ομαδική σε μια ομάδα, σε ένα οικοτροφείο, γίνεται ως εξής Ξεκινάμε με την ομαδική προσευχή, λέμε ό,τι έχουμε να πούμε, όλοι μαζί και κατόπιν γίνεται σιωπή, κανείς δεν κουνάει από τη θέση του Δεν λέμε το δι' ευχών, μόνο μένει το δι' ευχών, ο καθένας τώρα λέει τη δική του προσευχή, αιτήματα δικά του και τα λοιπά

Και όταν τελειώσει, λέει καθεαυτόν, από μέσα του, λέει το δι' ευχών, κάνει μεταβολή, ακροποδητί και βγαίνει έξω Ο δεύτερος, ο τρίτος, έτσι μέσα στο σπίτι, στην οικογένεια, αν κάνουμε προσευχή και θέλουμε να κάνουμε και την ατομική μας, αφού πώς να κάνουμε, εκεί τώρα έχουμε ένα τόπο, κάνουμε προσευχή

Μένουμε σιωπηλοί, λίγα λεπτά, όσο καθένας θέλει και κάνει την προσευχή όπως σας το εξήγησα Και φεύγει ο καθένας μόνος του Αν βέβαια έχουμε δυνατότητα το να πάμε σε έναν άλλο τόπο, να κάνουμε και μια δική μας προσευχή ή κάποιες φορές που δεν είναι δυνατό να γίνει ομαδική εφόσον λείπουν κάποιοι ή εργάζονται κάπως δεν ήρθαν εγκαίρως Κάνουμε ατομική προσευχή. Έτσι, έχουμε και την ομαδική, έχουμε και την ατομική προσευχή. Αλλά όταν έχουμε ευλάβεια στην προσευχή μας, ευλάβεια, έχουμε προσοχή, έχουμε ταπείνωση στην προσευχή, δεν καυχόμαστε όπως έλεγε ο Φαρισαίος της παραβολής, Κύριε λέει Θεέ μου σε ευχαριστώ, γιατί δεν είμαι σαν για εκείνον εκεί κτλ. Όταν έχουμε λοιπόν ταπείνωση και ευλάβεια,

τότε η προσευχή αυτή είναι όντως θεάρεστη. Και έρχομαι σε μιαν άλλη. Είπατε, Πάτερ, ότι πρέπει να καταρτιζόμαστε. Μάτσε. Μέσα στο καταρτισμό μας περιλαμβάνεται και η φροντίδα για τις δουλειές του σπιτιού, μαγείρεμα, πλύσιμο, πιάτων κλπ. Πώς μπορούμε αυτές τις εργασίες να τις κάνουμε με πνευματικότητα.

Από ποια ηλικία πρέπει να ασχολείται ο άνθρωπος με αυτές, τις δουλειές, αν δεν έχει το χάρισμα για αυτές, πρέπει να έχει χάρισμα για τις δουλειές, μπορεί να τις αποφεύγει και να τις φορτώνει στους άλλους; Πολύ ωραία. Λοιπόν, για να δούμε παιδιά, ωραία, χαριτωμένη απορία, για να δούμε, είπαμε πράγματα ότι πρέπει να καταρτιζόμεθα, πολύ καλά, αλλά, ποιος σας είπε, σας το είπα την περασμένη φορά, ότι η φροντίδα στην καθημερινότητα, δεν είναι στοιχείο καταρτισμού πνευματικού, διότι όταν θα κάνω τις δουλειές, το μαγείρεμα, το πλύσιμο, τα πιάτα που λέει εδώ πέρα και λοιπά και λοιπά, αυτά πως πρέπει να τα κάνω; Με νεύρα; Αν κάνω τις δουλειές με νεύρα τότε σίγουρα αποσυνέδεσα την πνευματικότητα από τις δουλειές, όταν κάνω τις δουλειές όμως με πραότη, με ηρεμία, χωρίς νεύρα.

Με ταπείνωση, να μου περνάει από το μυαλό ότι εγώ τώρα θα πλένω πιάτα, γιατί το να φας από ένα καθαρό πιάτο είναι καλό, το να πλύνεις το πιάτο δεν είναι καλό και το να πλύνεις και το πιάτο είναι φοβερό, συνεπώς βλέπετε, εάν κάνω τη δουλειά μου, σωστά, πώς να σας το πω, να την κάνω τη δουλειά μου τέλεια, πρόθυμα, ακούσατε, τέλεια, πρόθυμα και άμεσα,

Αυτό είναι θαυμαστή κατάρτιση πνευματική Αν ερωτήσετε οι Άγιοι Άγγελοι πως κάνουν το θέλημα του Θεού Το κάνουν ατελώς ή τέλεια; Το κάνουν τεμπέλικα ή πρόθυμα; Λένε καλά κύριε κοίταξε τώρα έχω μια άλλη δουλειά θα πάω αργότερα;

Λένε αυτό οι Άγγελοι ή αμέσως το κάνουν; Αν λοιπόν κάνω τις δουλειές μου άμεσα, τέλεια και πρόθυμα τότε δεν νομίζετε ότι έχω μια Αγγελική πολιτεία; Και πού όλα αυτά; Στις δουλειές τις καθημερινές. Ό,τι θα μου πουν οι γονείς μου, θα πάω να ψωνίσω, θα κάνω τις δουλειές μου στο σπίτι, όλες τις δουλειές και με την ευκαιρία μια που αναφέρθηκε η παροιμία ή εδώ η απορία, πρέπει, πρέπει μια κοπέλα να μάθει όλες τις δουλειές.

Διότι θα μεγαλώσει Είναι δυνατόν αύριο όταν δεν θα έχει καταρτιστεί στο θέμα του νοικοκυριού να μπορεί να μάθει νοικοκυριό; Αν μια κοπέλα στον καιρό της δεν έμαθε νοικοκυριό δεν θα μάθει ποτέ Μπορούμε να φορτώνουμε άλλους αυτές τις δουλειές;

Δηλαδή στη μάνα μας, επί παραδείγματι, θα μάθουμε παιδιά να κάνουμε όλες τις δουλειές και εμείς οι ίδιοι, οι κοπέλες και τα αγόρια να μάθουν να βγαίνουν στην αγορά, να μάθουν να ψωνίζουν στα καταστήματα και τα αγόρια και τα κορίτσια, να έχουν έναν αέρα θα λέγαμε της αγοράς, όχι να γίνουμε αγοραίοι άνθρωποι, όχι αγοραίοι άνθρωποι, αλλά να μάθουμε την αγορά, Πώς θα μπούμε σε ένα κατάστημα, θα πούμε καλημέρα σας, μα τι, ναι, καλημέρα σας, παρακαλώ πολύ έχετε αυτό το αντικείμενο, τι παρακαλώ, θα πληρώσουν, θα φύγουμε, θα φύγουμε θυμωμένοι από το μαγαζί, ξέρετε πόσοι φεύγουν θυμωμένοι από τα καταστήματα και εξοργίζουν και τους καταστηματάρχες, θα πούμε ευχαριστούμε πολύ, δεν ψωνίσατε, με συγχωρείτε, δεν θα πάρω κάτι ξέρω εγώ, με συγχωρείτε,

Έβαλε σε κάποιο κόπο τον άνθρωπο, να μάθουμε να ψωνίζουμε ακόμα, να διαλέγουμε εκείνο που πρέπει να μάθουμε να ψωνίζουμε, δηλαδή αυτό που πρέπει, να μην μας κοροϊδέψει η αγορά, θα ήταν πολύ άσχημο, να μάθουμε την χρήση των ρέστων, τα χρήματα, όλα αυτά, να μάθουμε να κρατάμε και ψώνια, υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αρέσει να κρατήσουν σακούλα στα χέρια τους, το θεωρούν υποτιμητικό, σακούλα, ναι σακούλα, με τα λαχανικά, με ό,τι είναι. Γιατί, κακό είναι, αμαρτία είναι; Θα μάθετε αγόρια και κορίτσια να κάνετε όλες αυτές τις εργασίες.

Όσο για την ηλικία, από πολύ μικρά παιδιά πρέπει να μάθετε να κάνετε κάτι. Και να σας πω κάτι για να γελάσετε, ήμουν μπροστά όταν συνέβη αυτό. Μια μαμά είχε ένα πολύ μικρό παιδάκι. Πόσο να σας πω, τρίχρονο, τεσσάρων χρονών. Του είχε δώσει ένα σακουλάκι από ένα κατάστημα, μικρό, ίσως να ζύγιζε μισό κιλό, εμπειρικά, γραμμάρια. Προχωρούσαν η μάνα με το παιδάκι, κάποια στιγμή λέει η μάνα στο παιδάκι, αυτή τη στιγμή εγώ είμαι ακριβώς από πίσω, και είμαι αυτόπτης της σκηνής. Καλέ, πού είναι το σακουλάκι που σου δώσαν; Λέει το μικρό, Το άφησα στο δρόμο. Πού καλέ; Κουράστηκα και το άφησα στο δρόμο. Τα κούμπωσα. Ναι, βέβαια, θα ήθελα να σας έλεγα ότι οι μανάδες πρέπει από μικρά τα παιδιά να τα μάθουν να κάνουν δουλειές και να προσέχουν να μην αφήσουν το τσαντάκι στο δρόμο.

Μια άλλη απορία λέει τα εξής, στην σημερινή 30-188, προχθές, στην περασμένη Κυριακή ήτανε, παραβολή του Ευαγγελίου, είναι του Πλουσίου και του Λαζάρου, εκεί λέει ο Πλούσιος παρουσιάζεται να αποκαλεί τον δίκαιο Αβραάμ με το όνομά του, Πάτερ Αβραάμ και τα λοιπά Πώς τον γνώρισε ότι ήταν ο Αβραάμ; Βέβαια περιττόν να σας πω, το καταλαβαίνετε, ότι εδώ έχουμε μία παραβολή και η παραβολή είναι κατασκευή και που πρέπει να εξυπηρετήσει κάποιες αλήθειες που θέλει να πει ο Κύριος Προσέξτε, τι είναι μια παραβολή; Μια παραβολή είναι μία ιστορία που δεν έγινε αλλά είναι δυνατή να γίνει, όλες οι παραβολές του Χριστού είναι μέσα στην δυνατότητα να γίνουν

Οι μύθοι του Αισώπου δεν είναι στην δυνατότητα να γίνουν, διότι λέει από κάτω η αλεπού στον κόρακα, του λέει αχ κορακά μου που κρατούσε ένα κομμάτι τυρί, τι ωραία που τραγουδάς, δεν τραγουδάς να σε ακούσω τη γλυκιά σου τη φωνή Και εκείνος κάνει ένα κρα και πέφτει το τυρί κάτω Βέβαια, αυτά μύθοι είναι, αλλά δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθούν Ενώ οι παραβολές του Κυρίου κατασκευές είναι, δεν υπήρξαν αυτές οι ιστορίες, είναι κατασκευές, παραδείγματα Δυνατές όμως να γίνουν, αυτό προσέξατε το Βέβαια, εδώ οικονομείται η περίπτωσις, διότι ο ίδιος ο Αβραάμ λέει στον πλούσιον ότι και να θέλαμε να έρθουμε εμείς σ' εσάς και εσείς σ' εμάς, χάσμα μέγα εστήρικται. Δηλαδή υπάρχει άβυσσος ανάμεσα στις δυο όχθες. Ούτε εσείς να έρθετε σε εμάς, ούτε εμείς να έρθουμε σε εσάς.

Θα μου πείτε τότε πώς στείλατε μια κουβέντα; Οικονομείται το πράγμα για να στηθεί μια κουβέντα. Ανεξάρτητα όμως από την περίπτωση, το θέμα έχει αξία, η απορία έχει αξία. Ανεξάρτητα από την περίπτωση, είναι η εξής αξία

Πόσο ο Πέτρος εγνώριζε στην μεταμόρφωση του Χριστού, ότι δύο επισκέπτες του ήσαν ο Ηλίας και ο Μωυσής Μήπως άκουσε τον Κύριον να τους ονοματίζει; Πιθανόν Αλλά είναι τούτο γνωστό, ότι στην Βασιλεία του Θεού και η μεταμόρφωση ήταν ένα κομμάτι της Βασιλείας του Θεού εκεί γίνεται άμεση αναγνώρισις των προσώπων. Ακούστε τι είπα, άμεση αναγνώρισις των προσώπων. Αυτό είναι ένα στοιχείο της Βασιλείας του Θεού. Δεν θα μου πουν ότι αυτός είναι ο Παύλος, ο Απόστολος Παύλος ή ο Πέτρος ή πρέπει να έχω τα χαρακτηριστικά του για να τον γνωρίσω από μια εικόνα ή φωτογραφία. Όχι, υπάρχει άμεση γνώση.

Συμπεράνατε μάλιστα ότι και η αγιογραφία μας, η εικονογραφία μας, που άστε ότι δεν γνωρίζουμε βέβαια στην συντριπτική πλειονότητα τα πρόσωπα των Αγίων όπως ήταν στην φυσικότητά τους, αλλά και Αγίους που έχουμε συγχρόνους, πάρτε τον Άγιο Νεκτάριο Δεν επιτρέπεται να βάλουμε στο εικονοστάσι μας μία φωτογραφία του Αγίου Νεκταρίου, αλλά τι βάζουμε, μία αγιογραφία του Αγίου Νεκταρίου Τι σημαίνει αυτό; Από σκοπό, από σκοπού προσπαθούμε να αλλάξουμε τα φυσικά χαρακτηριστικά του προσώπου που έζησε σε μία εποχή που είχαμε τη φωτογραφική εφεύρεση Τότε, γιατί; Απλούστατα, όταν εικονογραφούμε ένα πρόσωπο, δεν είναι το πρόσωπο το φυσικό, αλλά είναι το πρόσωπο το υπερφυσικό, το θεωμένο πρόσωπο, το θεωμένο πρόσωπο

Γι' αυτό δεν χρειάστηκε να υπάρχουν χαρακτηριστικά του προσώπου του Χριστού στο Ευαγγέλιο, δεν έχουμε ουδέ την ελαχίστη, ουδέ τον ελάχιστον υπαινιγμό χαρακτηριστικών του προσώπου του Χριστού Και όμως, αν ο Χριστός σου εμφανιστεί, τον εγνωρίζεις αμέσως, αν η Παναγία σου εμφανιστεί, την εγνωρίζεις αμέσως, και οιοσδήποτε Άγιος, κατ' οικονομίαν δε, για να γίνει στον παρόντα κόσμο η αναγνώρισις, μπορεί να εμφανιστεί ο Άγιος, σύμφωνα με μια εικόνα, γι' αυτό πολλές φορές λέμε, είδα ένα όραμα, είδα ένα όνειρο, είδα έναν Άγιον, και λέω, α, αυτό το πρόσωπο είδα, πάω στην εκκλησία και λέω, αυτό το πρόσωπο

που εικονίζεται στην εικόνα, ο Άγιος Χαράλαμπος, αυτό το πρόσωπο είδα, αυτό κατ' οικονομία, αλλά στη Βασιλεία του Θεού υπάρχει αναγνώριση άμεση, χωρίς να μεσολαβεί απολύτως τίποτα, είναι μια άλλη εκεί κατάσταση.

Μια ακόμη απορία, είναι αμαρτία το επάγγελμα του ηθοποιού και γιατί; Βέβαια καθεαυτό το επάγγελμα του ηθοποιού δεν είναι αμαρτία. Ας πούμε ότι κάνετε μια θεατρική παράσταση, σχολική, και υποδύεστε αγόρια-κορίτσια κάποιους ρόλους.

Βέβαια αυτή τη στιγμή θα λέγαμε ότι έχουμε ηθοποιούς, όχι βεβαίως εξ επαγγέλματος, ερασιτεχνικούς ηθοποιούς. Πάντως υποκρίνονται με την κελή συμμεσία. Υποκριτής λέγεται ο ηθοποιός στην αρχαία γλώσσα, όπως τα γνωρίσετε έτσι, λέγεται υποκριτής.

Υποκρίνονται, δηλαδή παρουσιάζουν τα γνωρίσματα των ηρώων που υποδύονται. Είναι αμαρτία αυτό; Όχι. Καθόλου δεν είναι αμαρτία. Όταν όμως υπάρχουν έργα, είτε κινηματογραφικά, είτε θεατρικά, που είναι βρώμικα, ή πρέπει να υποδυθεί κανείς ρόλους που πρέπει να υβρίζει, πρέπει ακόμη να πάρετε παράδειγμα αυτή την ταινία, Ο τελευταίος πειρασμός.

Πέστε μου ποιος θα ήθελε να υποδυθεί τον Χριστόν, από ηθοποιούς εννοώ, να είσαι πιστός άνθρωπος, να πηγαίνεις στην Εκκλησία και να υποδυθείς ένα ρόλο ενός τέτοιου αλλοπροσάλλου Χριστού. Ποιος θα το έλεγε δι' αυτό πιστός άνθρωπος αυτό το ρόλο; Ποτέ. Θα έκανε κανείς την άρνηση, το επιχείρημα. Μα ένα ρόλο πρέπει να παίξεις, σου το ανέθεσαν, είσαι υποχρεωμένος. Γιατί είσαι υποχρεωμένος; Κάτι που δεν πιστεύω και θα πρέπει να γίνω υβριστής.

Στον όσο εγώ δεν πιστεύω θα πρέπει να τα υποδυθώ, επ' ουδενί λόγω. Ύστερα επί σκηνής πόσες ακάθαρτες εικόνες παρουσιάζουν σκηνές, ακάθαρτες, βρώμικες, θα πρέπει να επικαλεστώ την ιδιότητα του ηθοποιού και εν ονόματι της ιδιότητας αυτής θα πρέπει να κάνω αυτές τις βρωμιές; Λοιπόν, επειδή αλλιώτικα δεν γίνεται, σας εύχομαι κανείς, καμία να γίνει ποτέ ηθοποιός.

Διότι είναι ένα επάγγελμα το οποίο σιγουρότατα οδηγεί πολλές, πολλές, πολλές αμαρτίες.

Και μια ακόμη απορία, βλέπετε τις βγάζω λίγο πιο γρηγορότερα για να φροντίσω κάπως να εξοφλώ.

Λέγει, τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για τις κάρτες νέων. Ποια είναι η γνώμη σας πάνω σε αυτό το θέμα; Και μια δεύτερη απορία πάνω στο ίδιο θέμα. Κρύβεται κάτι πίσω από τις διάφορες πιστωτικές κάρτες και μπορούμε ελεύθερα να γινόμαστε κάτοχοι μιας ή περισσοτέρων πιστωτικών καρτών; Μάλιστα.

Η αλήθεια παιδιά ότι δεν ξέρω τι πράγματα είναι αυτές οι πιστωτικές κάρτες, δεν ξέρω ακριβώς. Αλλά πάνω κάτω, από ό,τι αντιλαμβάνομαι, είναι κάποιες κάρτες που, το έχω ακούσει αυτό, προμηθεύονται νέοι κάποιες ορισμένες ηλικίες, από ξέρω εγώ 15 έως 25 χρονών και μπορούν να αγοράζουν από καταστήματα είδη φτηνότερα και πολλά καταστήματα έχουν δηλώσει ότι δέχονται αυτές τις κάρτες και κανείς πηγαίνει εκεί και ψωνίζει και τα λοιπά, αν δεν κάνω λάθος ή ακόμη να μην πληρώσεις και να σου κρατηθεί πίστωση για αυτή και τα ψώνια που έκανες και βάσει βεβαίως λογαριασμού τραπεζιτικού και κάπως έτσι.

Δεν ξέρω πιο πολλά γύρω, σας είπα, από αυτές τις πιστωτικές κάρτες, αλλά επειδή πολλά ειπώθηκαν γύρω από το θέμα του 666 και ό,τι και ό,τι και ό,τι, εγώ θα σας έλεγα ότι αυτές οι κάρτες αυτή τη στιγμή μπορεί να μην έχουν κάτι κακό, προσέξτε με, αυτή τη στιγμή να μην έχουν κάτι κακό.

Φοβούμαι όμως ότι ανοίγουν το δρόμο για κάτι πολύ κακό. Είναι δε γνωστό ότι το χαρτονόμισμα θα καταργηθεί παγκοσμίως.

Με ποικίλα επιχειρήματα ότι τα χρήματα κλέπτονται, γίνονται ληστείες, έτσι λοιπόν όταν θα έχεις την πιστωτική σου κάρτα δεν υπάρχει κίνδυνος κλοπής, δεν υπάρχει, αλλά θα ειπωθεί αργότερα, μετά από την καθιέρωση των καρτών, ότι ναι μεν, δεν υπάρχει κίνδυνος κλοπής, αφού καθιερώσαμε τις κάρτες παγκοσμίως και κατηργήθη το χαρτονόμισμα, όμως μπορείς να απολέσεις την κάρτα σου, να την χάσεις.

Οπότε, θα βρουν, την έχουν βρει τη μέθοδο, είναι γνωστά αυτά τα πράγματα. Θα πάμε σε μια άλλη μέθοδο, αυτή η πιστωτική κάρτα να είναι επάνω σου γραμμένη. Δηλαδή θα είναι ο ατομικός σου αριθμός μαζί με έναν άλλον αριθμό που θα είναι ο αριθμός εισόδου σε κάποιο μηχάνημα Και αυτός θα είναι ο 666.

Οπότε πού θα το βάλουμε τώρα τον αριθμό αυτόν, στις πατούσες μας; Ε όχι, το βρήκανε και αυτό, είναι ή στο μέτωπο ή στο χέρι. Μα κάτι τέτοια δεν λέει το βιβλίο της Αποκαλύψεως, ότι τότε ο Αντίχριστος θα σφραγίσει στους ανθρώπους με το όνομά του;

Εδώ είναι το σπουδαίο. Οπότε αυτές οι πιστωτικές κάρτες παιδιά, αυτή τη στιγμή βέβαια σας είπα δεν έχουν κάτι κακό. Σιγά σιγά όμως δημιουργούν τον εθισμόν, την συνήθεια. Και θα πει ο άλλος και τι πειράζει, δεν θα έχουμε χαρτονομίσματα, θα έχουμε πιστωτικές κάρτες.

Και τι πειράζει θα πουν μεθαύριο, όχι αύριο, μεθαύριο. Το να γράψουμε και το νούμερο στο χέρι αφού την κάρτα τη χάνουμε, μπορούμε να τη χάσουμε στο δρόμο. και σας ξαναλέω το 666, είναι και που δεν είναι απάνω στις κασέτες, απάνω στις σοκολάτες, παντού δεν είναι αυτό, δεν είναι παρά τρία, τρεις μπάρες, δηλαδή τρία βλάκια, πώς να το πω, όπως για να μπει ένα αντικείμενο μέσα σε ένα μηχάνημα, όπως είναι οι μηχανές που βάζουμε μια κάρτα μέσα να τις σφραγίσουμε στο ταχυδρομείο, δεν ξέρω που, που βάζουμε σε ένα μηχάνημα μια κάρτα και τις σφραγίζουμε, Πρέπει βέβαια αυτή η κάρτα να είναι ορισμένων διαστάσεων.

Και πρέπει να μπει καταλλήλως. Αυτό το καταλλήλως είναι το 666. Μπαίνει μία μπάρα, δηλαδή μία γραμμή, ένα βλάκι, μία μπάρα. Μπαίνει στην αρχή, μια στιγμή στιγμή στο τέλος Και πρέπει εκεί να κινηθεί η κάρτα.

Λένε να αλλάξουν, τώρα λέει το βρήκαμε αυτό. Ναι, αλλά γιατί δεν βάλουν το 666 και δεν βάλουν το 444, το 555; Άρα είναι τυχαίο και αν ακόμη δεν το καταλάβαιναν, το θέμα είναι ότι ο Λόγος του Θεού μας ειδοποιεί.

Γι' αυτό θα είχα να πω πάνω στο σημείο αυτό ότι ναι μεν αλλά μπορεί κανείς για μια στιγμή ίσως να χρησιμοποιήσει μια πιστωτική κάρτα, μια κάρτα από αυτές που ψωνίζεται φτηνότερα. Θα έχετε το νου σας όμως, και το ξέρετε, ότι κάποια μέρα τα πράγματα θα οδηγηθούν σε αυτόν τον μέγα κίνδυνο που δεν θα είναι τι άλλο πια παρά μια άρνηση του Ιησού Χριστού.

Διότι λέγει σαφώς το βιβλίο της Αποκαλύψης, προσέξτε με σαφώς, όποιος δεν έχει αυτό το νούμερο δεν μπορεί ούτε να αγοράσει ούτε να πουλήσει. Συνεπώς έχουμε οικονομικό αποκλεισμό των χριστιανών, οικονομικό αποκλεισμό, το καταλαβαίνετε αυτό;

Υπάρχει σαφήνεια στην Αγία Γραφή, γι' αυτό πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί και να είμαστε σε διαρκή επαγρύπνηση και επιφυλακή. Και μία ακόμα, στα 2-3 λεφτά που μένουν, λέγει τι είναι το άγαλμα της ελευθερίας και τι συμβολίζει, τι άλλο παρά την ελευθερία.

Αλλά όχι την κυρά ελευθερία της το νησά μας, έτσι, προσέξτε όμως αυτό, το πράγμα είναι σοβαρό. Εδώ στην πόλη μας έχουμε τη θεά υγεία, το άγαλμα της υγείας, της θεάς υγείας. Ε, λοιπόν, μπορεί να μιλάμε για κάποια σύμβολα, να λέμε το σύμβολο της ελευθερίας και το κάνουμε ένα άγαλμα.

Αλλά μην ξεχνάμε ότι θυμόμαστε τους προγόνους μας να ειδωλοποιούμε τις έννοιες και τις ιδέες και κάποτε ειδωλοποιούμενες αυτές οι έννοιες και οι ιδέες κάποτε προσκυνούνται. Και προσκυνούμενες αυτές οι ιδέες δεν είναι παρά πια μια ομοία ειδωλολατρία.

Γι' αυτό το λόγο ένας χριστιανός ποτέ δεν θα έκανε ένα άγαλμα και να πει ότι είναι το άγαλμα της ελευθερίας. Ποτέ αυτό ένας χριστιανός καλλιτέχνης δεν θα το έκανε αυτό. Γι' αυτό το λόγο τέτοια αγάλματα που δημιουργούνται και στήνονται σε πάρκα και δεν ξέρω τι, έξω από τους Ανδριάντες, ξέρετε τι θα πει οι Ανδριάντες, είναι πρόσωπα που έζησαν συγκεκριμένα, ο Κολοκοτρώνης λέμε ή ξέρω εγώ ένας επίσκοπος, ο Χρυσόστομος Σμύρνης, του κάνουμε ένα άγαλμα, αυτά είναι μνημεία που έχονται να μας βοηθήσουν να θυμηθούμε κάποια γεγονότα, κάποια πρόσωπα και είναι πολύ σπουδαίο αυτό, αλλά αγάλματα που εκφράζουν ιδέες και έννοιες, αυτό είναι επικίνδυνο, διότι ένα βήμα και φτάσαμε στην ειδωλολατρία.

Και ξέρετε ότι η εποχή μας έχει μία εξαιρετικά μεγάλη ευαισθησία στην ειδωλολατρία. Σήμερα γλιστράμε προς την ειδωλολατρία επειδή ακριβώς δεν προσέξαμε όλα εκείνα τα οποία κατά κάποιο τρόπο αρχίσαμε να δημιουργούμε στη ζωή μας, αγάλματα, ιδέες, όλα αυτά.

Και έτσι θα έλεγα παιδιά ότι σήμερα η εποχή μας είναι πάρα πολύ ειδωλολατρική. Ένα βήμα και θα δείτε μια ειδωλολατρία σαν και εκείνη την οποία είχε χαρακτηρίσει ο Απόστολος Παύλος όταν ήρθε στην Αθήνα και την είδε, λέγει την πόλην κατείδωλον ούσαν, γεμάτη από είδωλα, δυστυχώς εκεί γίνομαι.

Και είναι ένα χαρακτηριστικό του ερχομού αυτό του Αντιχρίστου. Αυτές οι απορίες παιδιά για σήμερα.

Και εν συμπεράσματι.