Resolution of Questions 9

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the unchanged Greek original is the authoritative text.

Here's a first question. I hope this one comes from a boy. But they might have made a mistake, and it could be from a girl too. Is it permitted for boys to become professional soccer players? Professional soccer players. I said they might have made a mistake, because a girl might want to take an interest, since these days girls go in for soccer too. Feminism, of course, has led girls onto the playing fields as well, to play soccer themselves and even to become, what do you call those people who announce the soccer news on the radio, what are they called? What does 'speaker' mean? Is that even a Greek word?

Now, children, here we have a misfortune among the many misfortunes. It is this: that athletics is going through a crisis, going through a serious crisis, on a worldwide scale, not only in Greece, of course. And the crisis it is passing through has caused it to decline. That is, athletics has fallen into decline. There are two factors that have brought it to this decline.

Namely, that athletics has become about records and about a profession. From the moment, that is, when athletics becomes about records, that is, about championship-chasing, for someone to compete to the point of fainting in the stadium just to come in first, that is a decline.

It is not unusual; in fact, just yesterday or the day before, a new case came up again with one of the players on the national soccer team, who, they say, was doping. Let me explain what that means, though you know it, so I won't explain it.

That is, children, they take substances, like drugs, that sort of thing, something they also do to horses at the racetrack. So that one may have a certain vigor and be able to run, that is, to show great forcefulness, to win a goal, a victory for the team, and so on.

It is another matter that this athlete, after this doping or after this overexertion in order to achieve the record, will go to bed and his strength will collapse. And this thing, of course, I scarcely need tell you, is the greatest harm to the body, the greatest harm. So record-chasing is the great ruin of athletics.

The other factor is the profession. It is well known that up to this day it is said, but only said, merely said, just as the sermons about peace are said. But nowhere is there peace; peace here, peace there, and nowhere any peace, while over us hangs the sword of Damocles that is war.

And indeed that of nuclear war hangs over our heads. Why? Because athletics, they say, unites the peoples.

That is why the Olympiads, the Olympic Games, are held, just as in ancient Greece we had the Olympic Games, where the small Greek city-states came to an understanding back then, and at Olympia every military operation would stop; there was, that is, a wartime truce, with the result that it became a factor in the uniting of people.

And today we say that athletics is a factor in the uniting of peoples. How much publicity is made of this matter; do you know why? Because athletics has become a profession. And it is no longer the Greek who will play soccer, let us say, or throw the javelin.

It is the Yugoslav, it is the Bulgarian, it is the Hungarian, it is the Englishman, who is paid, who has come to the Greek team, and then the Greek team is promoted. But in reality, the one who won was not a Greek. He is simply a professional, nothing more. So we have professional athletes, and we also have professional... what are they called, the ones who are there on the fields and arrange things, what do they call them? Ah, coaches, yes, well done.

I don't know these things very well, so help me out a little. Now, you understand, children, that all these things constitute a decline. And you see this, you see this. From these Olympiads, at these Olympiads, an effort is made to promote a particular people.

A particular people, whether that people is Western or Eastern, do you know why? So that it may have political prestige. Consequently, athletics has entered into political expediency. Are these things true or are they not true?

Well then, what shows that athletics, children, with all of this, has lived out its decline? The place of athletics in the ancient world, at least the ancient Greek world, was this: a sound mind in a sound body, that is, soul, mind, a sound soul within a sound body. But when we say a sound soul, what does that mean? A soul that is educated, a soul that is cultivated, a soul that, to use the ancient Greek term, not 'civilization,' because 'civilization' is not a Greek term, it is French, it is European, from 'civil,' which means city, civilization, civilization, which means culture, from the city.

The corresponding Greek word is 'gentle' and 'gentleness.' And do you know what 'gentle' means? We say we tame an animal, we gentle a person, from the word 'day,' that is, I make him luminous. Let me put it this way, how would we say it in our modern Greek language?

This person, his face, his very presence, is like a beautiful day. This is the civilized, the gentle person; this is the one who has a beautiful soul. So then, the ancient Greeks said that a person must cultivate his soul, and that this soul must dwell within a healthy body.

So what do we see here? A symmetry in the development of soul and body. Tell me, does this symmetry exist today? In an athlete it does not exist. He does not cultivate his spirit; he cultivates only his body. His legs, if you like, his muscles, his arms, if you like, but he has no symmetry of cultivation.

Take note, in athletics there should be no record-chasing; championship-chasing should not exist; there should simply be athletics. Nothing more. I exercise in order to have a beautiful body, a healthy body, which will be the dwelling of a healthy soul.

What does Christianity say about this? The Apostle Paul says to Timothy, who was young, Timothy being young, and consequently he is addressing the young people of our own time as well: Train yourself toward godliness. Train, the verb 'to train,' train yourself, he says, in godliness.

For bodily exercise is profitable for a little, that is, exercising one's body is of small benefit. But godliness is profitable for all things. In all things godliness is profitable. Having the promise of the life that now is, and of that which is to come. And godliness promises blessedness both in the present world and in the world to come.

So what is bodily exercise? Well, all right, let's just not give it priority; that's what Christianity says. From the standpoint of training your body if you wish, fine, but don't give it priority, don't give it priority. If you like, this can be done the way they've put on matchboxes the advertisement for all these sports, saying 'exercise in the parks.'

That's what it says on the matchboxes, on top: every time I strike a match, it says 'exercise in the parks.' Yes, but a park can also be my rooftop terrace, or even my room. I open the windows and do a little exercise.

I go up to the terrace, or I may have a garden. Here in the countryside we also have gardens, that is, yards, where a person can exercise. I always run with one of my grandchildren in the places where people go running for exercise, because there is also the danger of bad company.

The point is this: I must never exercise at the expense of my soul, and there has to be a balance, nothing more. This is what the Word of God says. How much more, we would say, to answer the question, how much more is a person not permitted to make a profession out of, what? Not athletics, but football, since, if you like, athletics on its own is not football.

If you object, a genuine and sound man, a trained physical educator and a scientist, would tell you this very thing on the matter: that football by itself is not athletics. When, my children, someone kicks with his legs and exerts a great deal of strain, this strengthens the muscles, yes, but excessively, and at the expense of the other members of the body.

And when he gives headers with the ball and bounces it off that hard head, well, God gave us this head so that we could think. Honestly, children, I'm amazed they don't get a concussion. Once, when I was younger, there was a boy in his last year of high school who was playing football, gave a header, split his head open, they put a plastic plate in here, and he went through a great ordeal.

But God did not give us the head so we could strike the ball with headers. Do you know how heavy that ball is when it comes at you with force, dropping at speed? The blow is terrible. I ask you, is this thing exercise? If it is, I don't see it that way.

So for this reason I appeal to your intelligence as well: look at these things more closely. Now we come to another question.

The one asking, whether a man or a woman, says: How can we explain to someone that we Christians believe in the true God? The other person says to you, how do I know that, when you believe, the God you believe in is true?

Very simply: by the way we live our Christianity we will prove that what we believe is true. That is, if we live with consistency, then we will give others the measure to see that our God is a true God, a living God.

For we will have upon us the grace of God and the gifts of the Holy Spirit. Do you know what the pagans used to say, as Tertullian preserves it for us? He says that the pagans would say, "Look at them, look at the Christians."

'They love one another before they have even met.' This boundless love of the Christians for one another, what did it show? That what they believed was true. For how else could they have such grace? The Apostle Paul writes this remarkable thing: 'Our epistle,' our letter, 'is you yourselves,' he says, you are it, he writes in Second Corinthians, 'written in our hearts, known and read by all men.'

He means that our letter is nothing other than your own hearts, which are recognized and read by all men, showing that you are an epistle of Christ; you become manifest as an epistle of Christ.

It was ministered by us, by us the Apostles. This letter was written not with ink, but with the Spirit of the living God, the Holy Spirit of the living God; not on tablets of stone, not on some writing material, on stone tablets or parchments, but on tablets that are hearts of flesh, on the writing material of your own living hearts. In other words, as you understand, how will I show others that what I believe is true? Consistency, consistency. I must live rightly, so that the other person may say, 'You are a true Christian.'

And do you know what God says in the opposite case, when the believer lacks consistency? He says, 'because of you my name is blasphemed among the nations,' because of you my name is blasphemed among the non-Christians, for people say, look, you are a Christian, is this what Christianity is? And so God is blasphemed.

For this reason, children, we must take care to become truly God-filled people, whose very life radiates our God. Christ told us, 'by this all will know that you are my disciples.' Everyone, the atheists and the pagans alike, all of them, by this, he says, will know that you are my own disciples.

'If you have love for one another,' if you have love among yourselves. This is something great. That is, to have consistency in our spiritual life. This is the best and greatest proof that our God is true. And if you like, it is also the best sermon we can preach to people.

Without saying much at all, by the way we live we show exactly how a person ought to live and move. And we come to one more question.

It says here, we read in 1 Samuel 31:13, as also in 2 Samuel 1:12, that mourning for the death of a person was accompanied by fasting. Today, in such a case, is fasting necessary? And if it is, how long should it last?

Children, yes, indeed, there we find this: that, first of all, some sign of mourning for the dead is commended. This is true. We read it in First Samuel, and in Second Samuel there is a comparable case as well.

And to save time I will take just the one. "And they take up the bones." The sacred text says there, in 1 Samuel 31:13. Which bones do we mean? The bones of Saul and of his son Jonathan, of Saul the king.

"And they take up their bones and bury them under the aroura" , aroura means the ground , "in Jabesh," Jabesh being a name, a place. "And they fast for seven days," and they fast for seven days. Indeed, the mourning was accompanied by fasting.

For us, however, since the question is being asked, fasting is not needed, because after Christ the dead are not in Hades, the pious at least. And the dead will rise again. And so the life of the faithful one comes to its end in completion.

This means , you have heard it there in the funeral service, at the memorial services, where it says "teteleiomenos," that perfect participle, "teteleiomenos." This means "made perfect," "made complete," because the faithful one is now brought to completion in death.

And he is called "teteleiomenos," that is, "one who has reached holiness," "one who has reached the goal of the spiritual struggle." And since he has arrived, since he is a Saint, then why should we fast, when it is a matter of joy rather than sorrow?

For this very reason, at the commemorations of the Saints, even though these are martyric deaths, we have no mourning; we have joy. We call it a festival , the festival of Saint George, of Saint Demetrios, a festival. And if you like, we even have a relaxation of the fast with oil, which shows that we set the fast aside, supposing the commemoration of a Saint falls on a Wednesday or a Friday.

We say the Theotokos fell asleep, the Dormition of the Theotokos, the fifteenth of August. If it happens to fall on a Wednesday or Friday, we have a relaxation of the fast that allows fish, which is a matter of joy and not of mourning. Why? Because the Theotokos went up to Heaven made perfect, having reached holiness. And not only that, but she reaches the Heavens justified and opens the way for us as well , not as Jesus Christ does, who is perfect God and perfect man, but as one of our own, a human being who is only human, not God, only human. And she is the first human being to go into the Kingdom of God, since the Theotokos, as you know, has been raised from the dead.

She was raised on the third day and is with her body in the Kingdom of God. How then, being the first human being who is only one hundred percent human , not like Jesus Christ, who is perfect God and perfect man, I say it a second time , did she enter the Kingdom of God? A thing beyond understanding. She enters the Kingdom of God. Is this a matter of mourning or a matter of joy? For this reason, then, it is a matter of joy and we do not fast. If you say to me, on Great Friday, when we have the Crucifixion of Christ, why do we fast? Do we not mourn for Christ there? John Chrysostom says, children, away with the blasphemy that we could mourn for Christ. It is an inconceivable thing.

We do not mourn for Christ when we fast on Great Friday; we mourn for our wretched selves, who reached the point of crucifying the Son of God who became man. And let no one think that only those who once crucified Jesus Christ are at fault; the Apostle Paul says that we too re-crucify Christ daily with our sins. So we mourn because we, with our sins, did not crucify but re-crucified , that is, crucified again, for that is what "to re-crucify" means , we crucified Christ again, and we ought to mourn, not for Christ, but for ourselves. Some go into mourning and even fast for forty days, eating no meat and so on.

These things have no relation whatsoever, neither to the soul nor to anything else. These are foreign things; they have nothing to do with genuine spirituality. When one of our own departs, we do not fast. And supposing he died at Pascha, would we then fast another fifty days, or forty , fifty for Great Lent , another forty days within a period when fasting is forbidden? Don't you think this begins to be something sinister? So, children, we do not fast when we mourn, because we have the Resurrection of the dead, and the one who has fallen asleep, if he was a pious person, is one who has arrived, is also brought to completion, and is already in Paradise, awaiting the Resurrection of the dead.

And so much for this question. And one more little question, since our time permits it.

The other question says the following: The Christian loves the world.

But to which demands of the world must he say the great no? The Christian loves the world. Yes, children. The Christian loves the world, just as God loves the world. It says in the Gospel of John: "For God so loved the world" , so greatly, it says, did God love the world , that He gave His Son, His Only-Begotten, to the world, so that the world might be saved, and so on.

So then, since God loves the world, the Christian too loves the world. But take note: the Christian loves the world in the sense of the people, and not the world in the moral sense. He loves people as persons, as images of God, not as the works and ways of the world.

Because Holy Scripture itself tells us, do not love the world nor the things in the world. The same sacred Evangelist tells us this in one of his epistles. Do not love the world nor whatever exists in the world, because in the world there is arrogance, there is passion.

There is apostasy, there is sin of every kind. So what would we say here? How shall I love the world? I will love the people as images of God, as children of God who have not yet come to know salvation. So I will love people and draw near to them and do whatever they ask of me, as long as what they ask does not go against the law of Christ, the Gospel of Christ.

Because otherwise, if I obey the world, then I myself will become world; that is, I will be secularized. So let us not be afraid to say a no to people. A student of yours may say to you, please, may I come to your house so you can help me a little with my lessons? Most gladly.

Do not say no in order to take first place in the class and to be the one who stands out , so that we may appear in school as holding first place, while you hide your studies and your knowledge. A very bad thing.

This too is a phenomenon of our age, you know. For me not to tell the other person what I have read and learned, so that he won't come out first and I will. It is a demonic rivalry; it is no longer that noble rivalry, the healthy competition within the school.

The noble competition, as two of our hymnographers had , Saint John of Damascus and a foster-brother of his. They vied, it is said, over who would compose the most beautiful canons. Just as Basil the Great did with Saint Gregory the Theologian.

We would compete over who would strive harder in virtue.

These kinds of contests are beautiful. But there is another kind of rivalry: when I refuse to tell someone else something I have read, simply so that he will not give a good lesson, and so that I can be the one to give the good lesson. That is immoral. It is filthy.

So if a classmate of yours says, "Let me come to your house so you can show me a few things," tell him, "Very gladly." He came, and you helped him. Then this friend of yours, your classmate, says to you, "Let's go to a party." Ah, no. Because helping you with what you asked of me, gladly; I love you, you are a child of God, but you are far from God; you are a child of God nonetheless, you are an image of God, I love you, I help you in every way; but where you are telling me to go, I will not go. No. So we can help people, we can love them, but their worldly demands we will not heed. To those demands we will, without any doubt, raise our great no. Because we must never fall into the phenomenon of compromise; to say, "Well, it doesn't matter, let me put a little water in my wine. Let me be a little bit Christian and a little bit worldly." Either I will be a Christian or I will not be one. Either I will be salt that is salty, or I will not be salt at all. I will be saltless salt that is thrown out onto the road, as the Lord says, to be trampled underfoot.

Salt is what we must be; salt is what we must be, light is what we must be, to give light within the world. "If the salt loses its savor, with what shall it be salted?" says the Lord. If the salt loses its property, with what will it season? Children, never compromise with the world. So much for that last question. There is a question that says the following, and I may have delayed it, along with a great many others, for quite some time. I warn you, children, we will not be able to answer all the questions; I am sorry, there is an abundance of them, I have been swamped by your questions.

In any case, it is a good sign that you have questions, because it shows that you are living people. So this question says the following: is it bad to listen to electronic music, in parentheses, rock, disco? Many people say it is bad, because the singers are not, in quotation marks, decent people, basing this on isolated incidents.

And yet these singers have given some good examples, such as the concert for the children of Ethiopia, whose proceeds were given as aid to the people of Ethiopia. What is your opinion on this? Very well.

First of all, children, let us grant that they have given these good examples. When I was young, I was learning an instrument from a teacher.

Her daughter comes in and says, "Mama, may I go and play with that friend of mine?" She was a little girl in primary school. The mother says, "No, my child, you will not go there, because she is not a good girl." "Oh no," she says, "Mama, I want to go." "I told you, you will not go, because she is not a good girl." "Why, Mama, is she not a good girl?" "After all, she even wears a watch."

So the criterion was the watch the girl wore, because, as I said, at that time, some forty-odd years ago, of course back then schoolchildren did not wear a watch on their wrist; where would we find a watch to put on back then, where would we find one.

And yet, don't you think it is the same thing, that simply because they gave some of their proceeds for the starving children of Ethiopia, we can hand them an indulgence and say that rock music is good, and that these musical bands are good?

By coincidence, and fortunately, it seems, that I delayed in answering this question, even though I certainly had some material to present; by coincidence, on Friday evening some people came to our monastery, specifically two policemen from Katerini, and they brought us a poster that was advertising, at a cinema-theater there in Katerini, something, a rock concert.

But because this poster was something you cannot imagine, and I will show it to you now, for that very reason the prosecutor finally intervened and a case file was even opened over this poster. These people complained and were shouting that nowhere, even when we went to Thessaloniki, no one bothered us; why are you here in Katerini telling us that this poster is not good?

Well, I have this poster with me, and I will of course show it to you in its original, and then I will show it to you, I will show it to you in a photocopy that we have made.

A concert, Heavy Metal, heavy metal; you are laughing, why are you laughing; can you make it out here, can you not make it out here? Here it says Heavy Metal concert, with, with, or better that I show it to you on the photocopy, it shows up better, the black is more intense. With, it has here at the bottom, participating are the rock bands Blue, Skirmish, and Without a Name. They are three rock music bands.

Children, it is the devil, in the form of a robot; it says it above, Lucifer. Lucifer means the morning-star, the fallen one. You have probably seen, in quite a few of these lyrics of theirs, that those who write the lyrics write, you have probably seen many times perhaps the word Lucifer. Lucifer means the fallen morning-star, it means Satan, it means the devil.

And as I will tell you shortly, rock moves along diabolical, we might say, orbits. Notice something, look at what it has: it is a robot, one of its hands here up above is in a fist, ready to strike a blow.

At what? At the thing it is holding with its other hand, this thing here, this hand of his here, and what is it holding, you see, an Orthodox church with a dome, with the cross on top, which it is smashing to pieces; you see it, and inside the church, on a scroll, it is written 666. This is what it is, this thing you see here, Lucifer, the devil, is the patron of rock music.

Before I go on, I will put a question to you: will you go off to dance when you know that rock music has the devil as its patron? But let me move on further. These, notice, were put up on Friday, and the concert was to be at 7:30, on the 29th of March 1986, at the Cine Palace, Katerini.

I move on; it is this: records are circulating, records with rock music. This rock music that is circulating, of course, has its dimensions, its extremely satanic ones. Notice here, look: not all the records, but there are certain records that have already been imported into Greece, and which are of course produced in America, and which records are characterized as satanic records. I have a newspaper clipping. It is a letter to the newspaper, which is of course sent, with a signature, by a certain doctor, Petros Koutsoukos, a chemist, lecturer at the University of Patras, Karolou 121, Patras, by name.

And he is even a scientist; he is a lecturer at the University of Patras, and what is more, a chemist. Listen to what he writes.

He's translating what he read in American books. A satanic discography. Robert Dornan, a Republican senator from California, has proposed a bill according to which records that contain reverse coverage, that is, backward masking.

As you know, records turn clockwise, as we say in physics. That is, from left to right, that's how they move. The same record, if you change the motion of the motor, if you change the motion, it turns the other way, in reverse as it's called, and then you hear other things recorded on it. In the very same grooves, with the motion reversed, you hear other things recorded.

This is called, these records are called, as I explained to you, backward masking. Producers will be required to print it on the cover. Backward masking is a technique where a message recorded on the record can only be heard when the record is played backwards.

The reason the warning on the record cover is required is that these messages, even though they cannot be heard when the record is played normally, have the property of being recorded in the subconscious.

How are these things recorded in the subconscious, these things that we hear when the record is played in reverse? It is something dreadful, children, the way it gets written into the subconscious; perhaps we'll say something about that further on, perhaps. There are many rock music albums that enjoy commercial success and that contain messages glorifying Satan.

There it is, the poster you see. So the Republican senator Dornan rightly considers something like this dangerous and deceptive, and that consumers ought to be warned. Without naming the specific records, the senator cites a few of the messages he gathered.

Listen to what these discs say. 'Satan, move through our voices.' Another: 'Satan, Satan, Satan, he is God, he is God, I live for Satan.' Another: 'I live for Satan, I don't like God, I can't escape him, he is my sweet Satan, Satan is strong, he will give you the 666,' that is, the Antichrist. These things are written on the discs, children, and the listener who is dancing to the rock music hears them now, because these things are sung along with the rock music.

In asking that the federal law be passed, so that whenever such messages exist there would also be the relevant warning, the senator believes it is not only a matter of honesty in advertising, but that it matters so that parents and teenage consumers are informed, and that it not escape them that very famous rock music records contain messages glorifying Satan.

James Gilbert, a Protestant pastor in Texas, had already become aware of the dangers some time earlier, and in 1981 he published a lengthy article about records like these. One popular song by the rock group Queen, titled "Another One Bites the Dust," contains the repeated phrase, "Decide to smoke marijuana." You know, if you use headphones, those headphones people put on here to listen to rock music, it is, it is, it is... how can I compare it? It is like having a cigarette, with the person next to you smoking, and you taking in the nicotine from the air.

No, now, take the nicotine and put it into your blood with an injection , there's an enormous difference. So, if I simply listen to rock, I suffer harm; if I put on these headphones here, a kind of suggestion takes place. And when the phrase is repeated, and repeated, and repeated, that plants a suggestion, and indeed within the rhythm , it has been observed within the rhythm of rock music , the suggestion sinks in to the point that it passes into the subconscious. That is, if I see something in my sleep, then I'm certain this matter has passed into the subconscious. You know, many things pass into our subconscious, many things. So, see how it passes into the subconscious, as I told you earlier, that these slogans pass into the subconscious.

Next he says the following.

Another song, so you saw that rock music is also connected with drugs, we'll speak about that a little further on. Another song by the Rolling Stones, titled 'Sympathy for the Devil,' has become the unofficial national anthem of the satanists. And the frontman of the band, Mick Jagger, is often referred to as the demon of rock.

Gilbert gave a series of lectures in schools and parishes about what he calls the attack of Satan, and so on and so forth. As he says, the groups par excellence are rock groups: Led Zeppelin, Fleetwood Mac, The Eagles, AC/DC, the Rolling Stones, and others. So then, what do you say about all this? Let us see, children, why this music is so destructive. It is well known that music always tames and softens a person. It is well known. In every age, music has a civilizing effect. Remember Saul, who, it says, had a demon of melancholy. He would ask David to play a little music for him, so that this melancholy would leave him.

Here something is happening that is unprecedented in the history of music, this thing is unprecedented. We have classical music, we have the music of opera, we have folk songs, we have rebetiko songs, we have the folk songs of all peoples. Rock music has something else. No one ever suffered as much harm from all those other songs as from rock music. Why? Listen. Rock music, as Presley said , the one who died from drugs , that the best rock music, he says, is the music of the jungle. That is, to take this music from the natives of Africa, of the jungle, music which is ritual music to the demons. They are idolaters. So that you understand: we have Byzantine music. And what do we call Byzantine music? We call it sacred music.

When we hear it , this is another question, I'll say it, to resolve that little question someone else has, who asks why we don't put European music in our churches and we put Byzantine music. European music is forbidden, it says, and why, it says, don't we put in instruments? Instruments and European music are theatrical music, they are worldly music. It does not inspire in the sense of sacred reverence; one may have certain soaring moments, I don't know, musical ones, I don't know. But take note, it is not reverent music, it is music of the theater. So in our churches we have no instruments and we have vocal music, and this Byzantine music is reverent; when you hear it, you feel no urge to dance, nor does sexual desire break into eruptions, nothing.

Rather it is a reverent music, which suppresses the passions of man and lifts man up toward God. Consequently, it is a music of worship, as our Byzantine music is, music of worship toward the true God, and it suppresses the passions and lifts up to heaven. In the very same way is rock music, the music of the savages of the jungle, who are idolaters, and it is music of worship toward the devil.

For this reason it is music of worship, it is ritual music, and that is why, children, it does harm. That is why, in the end, along with rock music, as a vehicle, the worship of Satan entered as well. For, just as with Byzantine music I worship the true God, and it becomes a vehicle of the worship of the true God, in a similar way rock music now comes as the introducer, as the vehicle of the worship of Satan. And wherever Satan enters, he wrecks everything. You understand, I'm speaking a little in everyday language, I know. So, beware of this music, because as I explained to you, people who dance to it become demon-possessed; I do not need to prove it to you.

Who ever attended a rock concert, in an enclosed space, and inside that enclosed space they did not smash everything to bits? And coming out of these enclosed spaces , from the United States, from Canada, all the way to England where the Beatles first started it, and as far as Australia, where the Beatles gave, twenty to twenty-five years ago, those concerts , the listeners would fall into a kind of amok and would pour out into the streets like hordes of barbarians and smash whatever they found before them; they smashed shop windows, overturned cars, left nothing standing.

What does this show? That this music calms, civilizes, lifts up , or drags down into the passions? Does it civilize or does it demonize? It demonizes. And even at those family or group parties that you hold where you have rock music and so on, what do you think? Within that atmosphere of rock music, a real demonic possession is present. One thing more.

Do not forget, according to the testimonies of people who moved within these circles, within the circles of rock music, drugs are trafficked.

Drugs, if you please, are advertised through rock music. I read this to you earlier. And this matters a great deal; you need to learn it and know it: in these venues, the discos and the cafeterias, drugs are passed around. Take note of this, take note of it, children. A young man once told me this story, I don't know if I've told you it before. A big young man, almost twenty, had gone to a cafeteria, and his group ordered coffee; there were five or six of them. Another group came in with more people, and the waiter asked them to move to another spot in the room so he could seat the larger group.

So each of them picked up his coffee, his cup, and they moved to the other table the waiter had pointed out. What happened? A mistake was made. He picked up the cup belonging to the fellow beside him, and into that cup he had dropped, or someone had dropped, neither I nor he knows which, a drug, a tablet of a narcotic. What is it? Let me just tell you that it was probably LSD, which is a terrible thing. It is not innocent, as they proclaim; it is terrible, and we have seen its effects with our own eyes, how terrible it is. And this drug leaves its mark behind, as all drugs do, a terrible mark; it destroys the DNA of the cells.

Do you know what DNA means? It is what passes on the characteristics to one's descendants. The DNA of the cells is what LSD destroys, children; it is terrible. And these drugs are advertised through rock music on the records, LSD, in America. I return to the story: what was that pill? Unknown. The point is that he drank his little coffee and began to spin pleasantly on the air-journey, for that is what they call it, the journey of drugs. Trip, journey. And there is the curiosity to find out what it is. Once you have tried it. It is as if you took a revolver and planted a bullet in your head to find out what happens to a man when he plants a bullet in his brain. It is the first and last trial. Listen and you'll see why it is the first and last trial. He came and told me this himself.

And I said to him, you see, my child, what a terrible thing drugs are? So be careful, be careful; unwillingly, against your own will, by going to those places, you came to the point of trying a drug. So be very, very careful, do not pass through those places again, because I do not know what will become of you.

The answer was: "But you know, Father," he says, "how wonderful it was." In other words, he was hooked; he was caught in the net, in the snare, in the snare of the drug. That is why I told you: it is a taste of death. Once you have tried it, just one time, know this: you will seek it a second time. And if you do it a second time and a third, know this: you have entered the path of the drug addict. And who introduces people to this? There are many who do. But one of them, among the many, and this is our subject, is rock music.

Rock music, children, also initiates and leads people into immorality.

So we have established that rock music is a ritual music, the music of savages, an offering, a musical offering to the devil. That is why, as a carrier, it passed into civilized peoples, bringing with it not only the sounds but also the worship of Satan. You saw that one of these hymns, let's say, became unofficially established as the anthem of the Satanists, the national anthem, as it were, of the Satanists; you saw it. You saw the poster I was speaking of earlier; these are not fairy tales. You saw, furthermore, that it comes to lead people into immorality with those movements and gyrations, those gyrations in rock music.

To the point of unscrewing themselves, to the point of unscrewing, the way they dance, what do you think? These contortions are in reality nothing but a provocation of the flesh, a sexual provocation. A provocation of sex. You also saw that it leads people into drugs, and one thing more, it is a prelude to the Antichrist. You saw on the poster that within the collapsing Orthodox Church there is the scroll with the number 666. So, my child, when you go to these dances and listen to rock music, know this, you are throwing yourself into the embrace of Satan and of the Antichrist who is to come. What would you say then, children? Shall we go on and persist in such a music?

I beg you, I implore you: those of you who listen even a little to the word of God, be careful of rock music and rock dancing.

Be very careful. It is not forbidden to listen to a little good music. That is, apart from the Byzantine music of our hymns and so on, if you wish, to listen to a little classical music. But be careful, there is also popular music, which is another area altogether, and there are certain songs that say, forgive me for acting it out, the ship arrived at Piraeus with the hashish; there are such songs too. Be careful, for God's sake, lest the devil rob us from another quarter. Let me tell you an experience of my own, if you would, listen to it, children; it is the following experience of mine. When I was younger I used to listen to classical music, not madly, just now and then I would listen to a little classical music.

I assure you that now, and not only today, for twenty-five years I have no longer wanted to listen to classical music. It has been twenty-five years, so I was still quite young. It was overcome. There are other things. There is Byzantine music, which is very beautiful. It is music that truly lifts a person up. Even though I do not know Byzantine music myself, it is music that lifts a person up. This is what I would say to you. And I implore you, I beg you, and I appeal to your intelligence: pay attention to all these things that we have spoken about and noted today.

But since our time has run out, we will be left with only one question, only with this one.

Λέγει μια πρώτη απορία. Ελπίζω να είναι από αγόρι η απορία αυτή. Αλλά δεν αποκλείεται να κάνουν και λάθος, να είναι και από κορίτσι. Επιτρέπεται τα αγόρια να γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές; Επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Είπα μπορεί να κάνουν και λάθος, γιατί μπορεί να θέλει να ενδιαφερεθεί ένα κορίτσι, γιατί τώρα και οι κοπέλες πάνε στο ποδόσφαιρο. Ε, ο φεμινισμός βέβαια, οδήγησε και τις στις κοπέλες στα γήπεδα, να κάνουν, να παίζουν και αυτές ποδόσφαιρο και να γίνονται και, πώς λέγονται αυτοί που λένε τα νέα του ποδοσφαίρου στο ραδιόφωνο, πώς λέγονται; Τι θα πει σπίκερ; Είναι ελληνική λέξη αυτή;

Λοιπόν, παιδιά, εδώ έχουμε ένα δυστύχημα, ανάμεσα στα πολλά δυστυχήματα. Είναι το εξής, ότι ο αθλητισμός περνάει μια κρίση, περνάει σοβαρή κρίση, σε παγκόσμια κλίμακα, όχι μόνο στην Ελλάδα φυσικά. Και η κρίση την οποία που περνά τον έχει παρακμάσει. Δηλαδή είναι παρηκμασμένος ο αθλητισμός. Είναι δύο στοιχεία εκείνα τα οποία τον έχουν παρακμάσει.

Ότι ο αθλητισμός έγινε ρεκόρ και επάγγελμα. Από τη στιγμή δηλαδή που ο αθλητισμός γίνεται ρεκόρ, δηλαδή πρωταθλητισμός, Το να αγωνιστεί κανείς, μέχρι λιποθυμίας, εις το στάδιο, για να βγει πρώτος, αυτό είναι μια παρακμή.

Δεν είναι ασύνηθες, μάλιστα μόλις χθες προχθές σημειώθηκε πάλι ένα καινούργιο κρούσμα με κάποιον παίκτη-ποδοσφαιριστή της Εθνικής Ομάδος, ο οποίος, λέγει, ντοπαρίστηκε. Να σας εξηγήσω τι θα πει αυτό, το ξέρετε, δεν το εξηγώ.

Δηλαδή παίρνουν, παιδιά, ουσίες, όπως ναρκωτικά, τέτοια πράγματα, κάτι που κάνουν και στα άλογα στον ιππόδρομο. Για να έχει κανείς μια ακμαιότητα και να μπορεί να τρέξει, να δείξει δηλαδή πολλήν δυναμισμόν, να κερδιθεί ένα γκολ, μια νίκη της ομάδος κλπ.

Άλλο τώρα ότι ο αθλητής αυτός μετά από αυτό το ντοπάρισμα ή από αυτή την υπερένταση προκειμένου να επιτύχει το ρεκόρ θα πάει στο κρεβάτι και οι δυνάμεις του θα πέσουν. Και αυτό το πράγμα φυσικά, μόλις και ανάγκη να σας πω, ότι είναι μεγίστη βλάβη του οργανισμού, μεγίστη βλάβη, έτσι το ρεκόρ είναι η μεγάλη καταστροφή του αθλητισμού.

Το άλλο είναι το επάγγελμα. Είναι γνωστό ότι μέχρι σήμερα λέγεται, αλλά λέγεται, μόνο λέγεται, όπως και τα κηρύγματα περί ειρήνης λέγονται. Αλλά πουθενά η ειρήνη, η ειρήνη από εδώ, η ειρήνη από εκεί, πουθενά η ειρήνη, από πάνω μας η δαμόκλειος σπάθη του πολέμου.

Και μάλιστα του πυρηνικού πολέμου, αιωρείται πάνω από τα κεφάλια μας. Γιατί; Διότι ο αθλητισμός, λέγει, ενώνει τους λαούς.

Γι' αυτό και γίνονται οι Ολυμπιάδες, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, όπως και στην αρχαία Ελλάδα, είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που τα μικρά ελληνικά κρατίδια συνεννοούντο τότε και στην Ολυμπία, σταματούσε κάθε πολεμική επιχείρηση, υπήρχε δηλαδή πολεμική εκεχειρία, με αποτέλεσμα να είναι ένα στοιχείο ενώσεως των ανθρώπων.

Και σήμερα λέμε ότι ο αθλητισμός είναι ένα στοιχείο ενώσεως των λαών. Πόση διαφήμιση γίνεται στο θέμα αυτό, δεν είναι, ξέρετε γιατί; Διότι ο αθλητισμός έγινε επάγγελμα. Και δεν είναι πια ο Έλληνας που θα παίξει στο ποδόσφαιρο, ας το πούμε έτσι, ή στο ακόντιο.

Είναι ο Γιουγκοσλάβος, είναι ο Βούλγαρος, είναι ο Ούγγρος, είναι ο Εγγλέζος, ο οποίος πληρώνεται, ήρθε στην ελληνική ομάδα και προβάλλεται η ελληνική ομάδα στην πραγματικότητα, όμως αυτός που νίκησε δεν ήταν Έλληνας, είναι απλώς ένας επαγγελματίας, τίποτε άλλο. Έτσι έχουμε επαγγελματίες αθλητάς, έχουμε και επαγγελματίες, πώς λέγονται αυτοί που είναι στα γήπεδα μέσα και τα διευθετούν, πώς τους λένε αυτούς, ε, προπονητές, έτσι, μπράβο.

Δεν τα ξέρω και καλά αυτά, να με βοηθάτε λιγάκι. Λοιπόν, αντιλαμβάνεστε, παιδιά, ότι όλα αυτά τα πράγματα αποτελούν μίαν παρακμή. Και βλέπετε το εξής, βλέπετε το εξής. Από τις Ολυμπιάδες αυτές, στις Ολυμπιάδες αυτές γίνεται μία προσπάθεια να προβληθεί ένας λαός.

Ένας λαός, είτε δυτικός είναι, είτε ανατολικός είναι ο λαός αυτός, ξέρετε γιατί; Δια να έχει πολιτική ακτινοβολία. Συνεπώς ο αθλητισμός έχει μπει μέσα εις την πολιτική σκοπιμότητα. Είναι αληθή αυτά ή δεν είναι αληθή;

Ε, τότε τι δείχνει ότι ο αθλητισμός, παιδιά, με όλα αυτά έχει ζήσει την παρακμή του; Οι θέσεις του αθλητισμού στον αρχαίον, τουλάχιστον ελληνικόν αρχαίον κόσμον, ήτο η εξής. Νους υγιής εν σώματι υγιεί, δηλαδή ψυχή νους, ψυχή υγιής μέσα σε ένα σώμα υγιές, όταν λέμε όμως ψυχή υγιής τι σημαίνει, μια ψυχή μορφωμένη, μια ψυχή καλλιεργημένη, μια ψυχή να χρησιμοποιήσω των αρχαίων ελληνικών όρων, όχι πολιτισμός γιατί δεν είναι ελληνικός όρος πολιτισμός, Είναι γαλλικός, είναι ευρωπαϊκός, από το Civil που θα πει πόλης, Civilization, Civilization, που θα πει πολιτισμός, από το πόλης.

Η αντίστοιχη ελληνική είναι ήμερος και ημερότης. Και ξέρετε το τι θα πει ήμερος; Λέμε, ημερώνω ένα ζώο, ημερώνω τον άνθρωπον, από το ημέρα, δηλαδή τον κάνω φωτεινόν. Να το πω έτσι, πώς θα το λέγαμε στην ελληνική μας γλώσσα τη σύγχρονη.

Αυτός ο άνθρωπος, το πρόσωπό του, η παρουσία του είναι σαν την όμορφη μέρα. Αυτός είναι ο πολιτισμένος, ο ήμερος άνθρωπος, αυτός είναι που έχει ωραία ψυχή. Ελοιπόν έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες ότι πρέπει ο άνθρωπος να καλλιεργεί την ψυχή του, και αυτή να κατοικεί μέσα σε ένα υγιές σώμα.

Δηλαδή τι βλέπουμε εδώ; Μια συμμετρία αναπτύξεως ψυχής και σώματος. Πείτε μου, αυτή η συμμετρία σήμερα υπάρχει; Σε έναν αθλητήν δεν υπάρχει. Δεν καλλιεργεί το πνεύμα του, καλλιεργεί το σώμα του μόνο. Τα ποδάρια του αν θέλετε, τους μυς, τα χέρια του αν θέλετε, αλλά δεν έχει συμμετρία καλλιεργείας.

Προσέξτε, δεν πρέπει να υπάρχει στον αθλητισμό το ρεκόρ, ο πρωταθλητισμός δεν πρέπει να υπάρχει, απλώς πρέπει να υπάρχει ο αθλητισμός. Τίποτε άλλο, αθλούμαι για να έχω ένα όμορφο σώμα, υγιές σώμα, που θα είναι κατοικία μιας υγιούς ψυχής.

Ο Χριστιανισμός τι λέει πάνω σε αυτό; Λέει ο Απόστολος Παύλος στον Τιμόθεο, που ήταν νέος ο Τιμόθεος, και συνεπώς αποτείνεται και προς τους νέους της εποχής μας. Γύμναζε σεαυτόν προς ευσέβειαν. Να γυμνάζεις, το ρήμα γυμνάζω, να γυμνάζεις λέει τον εαυτό σου στην ευσέβεια.

Η γαρ σωματική γυμνασία προς ολίγον εστίν ωφέλιμος, Το να γυμνάζει κανείς το σώμα του είναι λίγο ωφέλιμον. Η δε ευσέβεια προς πάντα ωφέλιμος εστιν. Σε όλα είναι ωφέλιμος η ευσέβεια. Επαγγελίας έχουσα ζωής της νυν και της μελλούσης. Και υπόσχεται η ευσέβεια ευτυχία και στον παρόντα κόσμο και στον μέλλοντα κόσμον.

Τι είναι λοιπόν η γυμνασία του σώματος; Ε, καλά, μη δώσουμε το προβάδισμα, αυτό λέει ο Χριστιανισμός. Από τη θέση να αθληθείς αν θέλεις, μη δώσεις το προβάδισμα όμως, μη δώσεις το προβάδισμα. Αν το θέλετε αυτό μπορεί να γίνει όπως απάνω στα σπίρτα έχουν βάλει τη διαφήμιση όλων αυτών των αθλημάτων και λένε άθληση στα πάρκα.

Έτσι γράφουν τα σπίρτα απάνω, κάθε φορά που θα ανάψω ένα σπίρτο λέει άθληση στα πάρκα. Ναι, πάρκο μπορεί να είναι και η ράτσα μου ή και το δωμάτιό μου, ανοίγω τα παράθυρα και κάνω μια μικρή γυμναστική.

Πάω στην ταράτσα, ή έχω κήπο, εδώ στην επαρχή έχουμε και κήπους, δηλαδή αυλές, κανείς αθλείται. Με έναν εγγονό τρέχω πάντοτε εκεί που τρέχουν οι άνθρωποι για να αθληθούν, γιατί υπάρχει και η κακή συναναστροφή.

Το θέμα είναι το εξής, ότι θα αθληθώ ποτέ εις βάρος της ψυχής μου, και πρέπει να υπάρχει μία ισορροπία, τίποτε άλλο. Αυτό λέγει ο Λόγος του Θεού. Πόσο περισσότερο θα λέγαμε, για να απαντήσω και στην απορία, πόσο περισσότερο δεν επιτρέπεται να κάνει κανείς επάγγελμά του, τι, όχι τον αθλητισμό, το ποδόσφαιρο, που αν θέλετε μόνο ο αθλητισμός δεν είναι το ποδόσφαιρο.

Αν έχετε αντίρρηση, ένας γνήσιος και σωστός άνθρωπος γυμναστής και επιστήμων, στο θέμα θα σας το έλεγε αυτό, ότι μόνο αθλητισμός δεν είναι το ποδόσφαιρο. Όταν, παιδάκια μου, κλωτσάει κανείς με τα ποδάρια του και καταβάλει πολλήν ένταση, αυτό ενισχύει τους μυς παραπανήσια όμως, αλλά εις βάρος των άλλων μελών του σώματος.

και όταν δίνει κουτουλιές με την μπάλα και κάνει γκέλα πάνω επάνω στο εκείνο το ξερό το κεφάλι, αυτό το κεφάλι μας το έδωσε ο Θεός για να σκεφτόμαστε. Ρε παιδιά, απορώ πως δεν παθαίνουνε εγκεφαλική διάσειση. Μια φορά νεότερος ήμουν, ένα παιδί, ήταν τελευταία τάξη του Λυκείου, έπαιζε ποδόσφαιρο και έδωσε μια κουτουλιά και άνοιξε το κεφάλι του και του είχαν βάλει πλαστικό εδώ και πέρασε μεγάλες περιπέτειες.

Μα το κεφάλι δεν μας το έδωσε ο Θεός να βαράμε κουτουλιές της μπάλας. Ξέρετε πόσο βαριά είναι, όταν έρχεται αυτή με δύναμη, με ταχύτητα πέφτει, είναι φοβερό το χτύπημα. Σας ερωτώ, αυτό το πράγμα είναι γυμναστική; Αν είναι, εγώ δεν το βλέπω έτσι.

Γι' αυτό λοιπόν επικαλούμαι και την ευφυΐα σας, τα πράγματα να τα δείτε από πιο κοντά. Ερχόμαστε σε μια άλλη απορία.

Λέει ο ερωτών ή η ερωτώσα· Πώς μπορούμε να εξηγήσουμε σε κάποιον ότι εμείς οι χριστιανοί πιστεύουμε στον αληθινό Θεό; Ο άλλος σου λέει, που ξέρω εγώ ότι όταν πιστεύεις, λες, πιστεύεις ότι ο Θεός τον οποίο πιστεύεις είναι αληθινός;

Απλούστατα, με τον τρόπο που θα ζήσουμε τον χριστιανισμό θα αποδείξουμε ότι αυτό που πιστεύουμε είναι αληθινό. Δηλαδή, αν ζήσουμε με συνέπεια, τότε θα δώσουμε το μέτρο στους άλλους ότι ο Θεός μας είναι Θεός αληθινός, Θεός ζωντανός.

Διότι θα έχουμε επάνω μας τη χάρη του Θεού και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Ξέρετε τι έλεγαν οι ειδωλολάτρες μας στον Διασώζη αυτό ο Τερτυλιανός. Λέγε ότι λέγαν οι ειδωλολάτρες, για κοίταξέ τους για τους χριστιανούς.

Αγαπώνται πριν γνωριστούν. Αυτή η απέραντη αγάπη των χριστιανών μεταξύ των. Αυτό τι έδειχνε; Ότι αυτό που πίστευαν ήταν αληθινό. Διότι πώς θα μπορούσαν να έχουν αυτή τη χάρη; Γράφει ο Απόστολος Παύλος το εξής αξιοσημείωτο· Η επιστολή ημών, η επιστολή μας, υμείς εστε, εσείς, λέγει, είσαστε, γράφει στη Δευτέρα προς Κορινθίους, εγγεγραμμένη εν ταις καρδίαις ημών, γινωσκομένη και αναγινωσκομένη υπό πάντων ανθρώπων.

Ότι δική μας, λέγει, η επιστολή δεν είναι παρά οι δικές σας οι καρδιές, που αναγνωρίζεται και αναγινώσκεται από όλους τους ανθρώπους, φανερούμενοι ότι είστε επιστολή Χριστού, και γίνεστε φανεροί ότι είσαστε επιστολή του Χριστού.

Διακονηθείσα υφ' ημών, από μας τους Αποστόλους, εγγεγραμμένη ου μέλανι, γραμμένη αυτή η επιστολή όχι με μελάνι αλλά πνεύματι Θεού ζώντος, με το Πνεύμα το Άγιο του ζωντανού Θεού, ουκ εν πλαξί λιθίναις, όχι απάνω σε ύλη γραφική, σε πέτρινες πλάκες ή μεμβράνες, αλλά εν πλαξί καρδίαις σαρκίναις, αλλά στις πλάκες, στην ύλην την γραφική, επάνω στις σάρκινες καρδιές σας. Με άλλα λόγια, όπως καταλαβαίνετε, πώς θα δείξω στους άλλους ότι αυτό που πιστεύω είναι αληθινό; Η συνέπεια, η συνέπεια. Πρέπει να ζήσω σωστά, να πει ο άλλος, είσαι ένας αληθινός χριστιανός.

Ξέρετε τι λέγει ο Θεός, στην ανάποδη περίπτωση, όταν ο άνθρωπος, ο πιστός, δεν έχει συνέπεια, λέγει, δι' υμών βλασφημείται το όνομά μου εν τοις έθνεσιν, εξαιτίας σας το όνομά μου βλασφημείται εις τους μη χριστιανούς, γιατί λέγουν οι άνθρωποι, για δες εσύ είσαι χριστιανός, αυτό είναι ο χριστιανισμός; και βλασφημείται ο Θεός.

Γι' αυτό, παιδιά, θα πρέπει να προσέξουμε να γίνουμε πραγματικά ένθεοι άνθρωποι, που η ζωή μας η ίδια να ακτινοβολεί το Θεό μας. Ο Χριστός μας είπε, εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε. Όλοι οι πάντες και οι άθεοι και οι ειδωλολάτρες, πάντες εν τούτω, λέει, θα γνωρίσουν ότι είσαστε δικοί μου μαθηταί.

Εάν αγάπην έχετε εν αλλήλοις, εάν έχετε αγάπη μεταξύ σας. Είναι σπουδαίο αυτό. Δηλαδή να έχουμε συνέπεια στη πνευματική μας ζωή. Αυτό είναι η καλυτέρα και η μεγαλυτέρα απόδειξις ότι ο Θεός μας είναι αληθινός. Αν το θέλετε, είναι και το καλύτερο κήρυγμα που έχουμε να κάνουμε στους ανθρώπους.

Χωρίς να λέμε πολλά, με τον τρόπο της ζωής μας δείχνουμε πως ακριβώς πρέπει ο άνθρωπος να ζει και να κινείται. Και ερχόμεθα σε μία ακόμη.

Λέγει εδώ, διαβάζουμε στο Α Βασιλειών 31,13, όπως και στο Β Βασιλειών 1,12, ότι το πένθος για το θάνατο ενός προσώπου συνοδεύονταν με νηστεία. Σήμερα σε αυτή την περίπτωση είναι απαραίτητη η νηστεία; Εάν είναι, πόσο πρέπει να διαρκεί;

Παιδιά, ναι, πράγματι, εκεί βρίσκουμε το εξής, ότι καταρχάς συνιστάται μία ένδειξις πένθους για τους νεκρούς. Αυτό είναι αληθές. Διαβάζουμε από το Πρώτο Βασιλειών, γιατί και στο Β Βασιλειών έχει μια ανάλογη περίπτωση.

Και για οικονομία χρόνου παίρνω το ένα μόνο, και λαμβάνουν τα οστά. Λέει εκεί το Ιερόν Κείμενον, είναι Α Βασιλειών 31,13. Δηλαδή ποια οστά; Του Σαούλ και του γιου του, του Ιωνάθαν, του Σαούλ του Βασιλέως.

Και λαμβάνουσιν τα οστά αυτών και θάπτουσιν υπό την άρουραν, άρουρα είναι η γη, την εν Ιαβής, στην Ιαβής, ονομασία, τοποθεσία. Και νηστεύουσιν επτά ημέρας, και νηστεύουν επτά ημέρας. Πράγματι, το πένθος εσυνοδεύετο με νηστεία.

Όμως, σε εμάς, αφού η ερώτησις τίθεται, Δεν χρειάζεται η νηστεία, διότι μετά Χριστόν, οι νεκροί δεν είναι στον Άδη, οι ευσεβείς τουλάχιστον. Και θα αναστηθούν οι νεκροί. Και συνεπώς, ο βίος του πιστού τερματίζεται εν τελειώσει.

Θα πει αυτό, έχετε ακούσει εκεί, στη νεκρώσιμη ακολουθία, στα μνημόσυνα, που λέγει «τετελειωμένος», αυτή η μετοχή παρακειμένου, «τετελειωμένος». Αυτό θα πει «τελειοποιημένος», «ολοκληρωμένος», διότι ο πιστός ολοκληρούται πλέον εις τον θάνατον.

Και λέγεται «τετελειωμένος», δηλαδή «φτασμένος στην αγιότητα», «φτασμένος στον αγώνα τον πνευματικό». Αφού λοιπόν είναι φτασμένος, είναι Άγιος, τότε γιατί να νηστεύσουμε, αφού είναι υπόθεσις χαράς μάλλον παρά λύπης;

Γι' αυτό ακριβώς το λόγο, εις τις μνήμες των Αγίων, παρότι έχουμε μαρτυρικούς θανάτους, δεν έχουμε πένθος, έχουμε χαρά. Λέμε πανηγύρι, το πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου, Αγίου Δημητρίου, πανηγύρι. Και αν θέλετε, έχουμε και κατάλυση ελαίου που δείχνει ότι καταλύουμε την νηστεία, αν υποτεθεί ότι η μνήμη ενός Αγίου πέσει ημέρα Τετάρτη ή Παρασκευή.

Λέμε η Θεοτόκος εκοιμήθη, κοίμησις Θεοτόκου, 15 Αυγούστου. Εάν τύχει Τετάρτη ή Παρασκευή, έχουμε κατάλυσιν ιχθύος, ψαριού, που είναι υπόθεση χαράς και όχι πένθους. Γιατί, διότι η Θεοτόκος ανήλθε στον Ουρανόν τετελειωμένη, φτασμένη στην Αγιότητα Και όχι μόνο αυτό, αλλά φτάνει στους Ουρανούς δικαιωμένη και μας ανοίγει και εμάς το δρόμο Όχι όπως ο Ιησούς Χριστός που είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος Αλλά ένας δικός μας άνθρωπος που είναι μόνον άνθρωπος, όχι Θεός, μόνον άνθρωπος Και είναι ο πρώτος άνθρωπος ο οποίος πηγαίνει εις την Βασιλεία του Θεού, αφού η Θεοτόκος, όπως τα γνωρίζετε, έχει αναστηθεί

Αναστηθεί την τρίτη ημέρα και είναι μετά του σώματός της εις την Βασιλεία του Θεού Πώς λοιπόν, αφού είναι ο πρώτος άνθρωπος που μόνο 100% άνθρωπος, όχι όπως ο Ιησούς Χριστός που είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, το λέω δεύτερη φορά Μπήκε στη Βασιλεία του Θεού. Πράγμα ακατανόητο. Μπαίνει στη Βασιλεία του Θεού. Είναι υπόθεσης πένθους ή υπόθεσης χαράς; Γι' αυτό λοιπόν, είναι υπόθεση χαράς και δεν νηστεύουμε. Αν μου πείτε τη Μεγάλη Παρασκευή, που έχουμε τη Σταύρωση του Χριστού, γιατί νηστεύουμε; Εκεί δεν πενθούμε τον Χριστό; Λέγει παιδιά ο Ιερός Χρυσόστομος, άπαγε της βλασφημίας, ότι μπορούμε να πενθούμε τον Χριστό. Είναι αδιανόητο πράγμα,

Δεν πενθούμε τον Χριστό όταν νηστεύουμε τη Μεγάλη Παρασκευή, πενθούμε για τον ταλαίπωρο εαυτό μας που έφτασε στο σημείο να σταυρώσει τον ενανθρωπίσαντα Υιόν του Θεού Και μην νομισθή μόνο ότι φταίνε εκείνοι κάποιοι που σταύρωσαν κάποτε τον Ιησού Χριστόν, λέει ο Απόστολος Παύλος, ότι και εμείς ανασταυρώνουμε με τις αμαρτίες μας καθημερινά τον Χριστό Πενθούμε λοιπόν διότι εμείς με τις αμαρτίες μας όχι σταυρώσαμε, αλλά ανασταυρώσαμε, δηλαδή ξανασταυρώσαμε, αυτό θα πει ανασταυρώνω Ξανασταυρώσαμε τον Χριστόν και οφείλουμε να πενθήσουμε, όχι τον Χριστόν, αλλά τον εαυτό μας Μερικοί κάνουν πένθος και νηστεύουν μάλιστα 40 ημέρες, δεν τρώνε κρέας και τα λοιπά

Αυτά δεν έχουν καμία μα καμία σχέση, ούτε με την ψυχή, ούτε με τίποτε Αυτά είναι αλλότρια, δεν έχουν καμία σχέση με τη γνησία πνευματικότητα Όταν ένας άνθρωπός μας φύγει, δεν νηστεύουμε Και αν υποτεθεί ότι πέθανε Πάσχα, θα νηστεύουμε άλλες 50 μέρες ή 40, 50 η Μεγάλη Σαρακοστή Άλλες 40 ημέρες θα νηστεύουμε μέσα σε μία περίοδο που απαγορεύεται να νηστεύσει κανείς Δεν νομίζετε ότι αυτό αρχίζει να είναι πονηρόν; Λοιπόν, παιδιά, δεν νηστεύουμε όταν πενθούμε, γιατί έχουμε την Ανάσταση των νεκρών και ο κοιμημένος, αν υπήρξε ευσεβής άνθρωπος, είναι και φτασμένος, είναι και τελειωμένος και είναι ήδη στον παράδεισο και αναμένει την Ανάσταση των νεκρών.

Και αυτά με την απορία αυτή Και ακόμα μία απορίουλα, μια που ο χρόνος μας το επιτρέπει

Λέει τα εξής η άλλη απορία Ο χριστιανός αγαπάει τον κόσμο

Σε ποιες όμως απαιτήσεις του κόσμου πρέπει να πει τα μεγάλα όχι; Ο χριστιανός αγαπάει τον κόσμο Μάλιστα παιδιά Ο χριστιανός αγαπάει τον κόσμο Όπως και ο Θεός αγαπάει τον κόσμο Λέγει στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο Ούτω γαρ ηγάπησε ο Θεός τον κόσμο, τόσο λέει πολύ ο Θεός αγάπησε τον κόσμο, ώστε έδωκε τον Υιόν Του, τον Μονογενή στον κόσμο, για να σωθεί ο κόσμος και τα λοιπά.

Ώστε λοιπόν, αφού ο Θεός αγαπάει τον κόσμο, αγαπάει και ο Χριστιανός τον κόσμο. Προσέξτε όμως, ο Χριστιανός αγαπά τον κόσμο με την έννοια τους ανθρώπους και όχι τον κόσμο εν εννοία ηθική. Αγαπά τους ανθρώπους ως πρόσωπα, ως εικόνες του Θεού, όχι ως έργα και βιώματα του κόσμου.

Γιατί η Ιδία η Αγία Γραφή μας λέγει, μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω. Ο ίδιος ιερός Ευαγγελιστής μας το λέγει αυτό σε μια του επιστολή. Μην αγαπάτε τον κόσμο ούτε ό,τι υπάρχει στον κόσμο, διότι στον κόσμο υπάρχει αλαζονία, υπάρχει το πάθος.

Υπάρχει η Αποστασία, υπάρχει η ποικίλη αμαρτία. Άρα, τι θα λέγαμε εδώ, πως θα αγαπώ τον κόσμο, θα τον αγαπώ ως εικόνες Θεού, τους ανθρώπους, ως παιδιά του Θεού που ακόμα δεν γνώρισαν τη σωτηρία. Έτσι, θα αγαπώ τους ανθρώπους και θα τους πλησιάζω και θα κάνω ό,τι μου λένε, εφόσον εκείνο που μου λέγουν δεν αντίκειται στον νόμο του Χριστού, στο Ευαγγέλιο του Χριστού.

Γιατί αλλιώτικα, αν εγώ υπακούσω στον κόσμο, τότε θα γίνω εγώ ο ίδιος κόσμος, δηλαδή θα κοσμικοποιηθώ. Δηλαδή, να μην φοβηθούμε να λέμε στους ανθρώπους ένα όχι. Μπορεί να σου πει ένας μαθητής σου, σε παρακαλώ πολύ, μπορώ να έρθω στο σπίτι σου, να με βοηθήσεις λίγο στα μαθήματα; Πολύ ευχαρίστως.

Μην πείτε όχι για να πάρετε τα πρωτεία στην τάξη και ότι εγώ είμαι εγώ. για να φαινόμαστε μέσα στο σχολείο ότι εμείς έχουμε το πρωτείο και να κρύβετε τις μελέτες σας και τις γνώσεις σας, πολύ κακό πράγμα.

Είναι και αυτό ένα φαινόμενο της εποχής μας, ξέρετε. Να μην πω στον άλλον εκείνο που εγώ διάβασα και έμαθα, για να μην βγει αυτός πρώτος, να βγω εγώ πρώτος. Είναι μία άμιλλα δαιμονική, δεν είναι εκείνη η ευγενής άμιλλα πια, ο συναγωνισμός μέσα στο σχολείο.

Ο ευγενικός συναγωνισμός, όπως λέγουν δύο υμνογράφοι μας, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και ένας παράδελφός του. Παράβγαιναν, λέγει, ποιος θα κάνει τους ωραιότερους κανόνες. Όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος με τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο.

Παραβγαίναμε ποιος θα ασκηθεί περισσότερο στην αρετή

Αυτοί οι συναγωνισμοί είναι όμορφοι. Άλλος συναγωνισμός, να μην πω στον άλλον κάτι που εγώ διάβασα, μόνο και μόνο για να μην πει αυτός καλό μάθημα και να το πω εγώ το καλό το μάθημα. Αυτό είναι ανήθικο, βρώμικο.

Λοιπόν, αν σας πει ένας συμμαθητής σας Να έρθω στο σπίτι σου να μου δείξεις μερικά πράγματα Να του πείτε πολύ ευχαρίστως. Ήρθε, τον βοηθήσατε. Σας λέει μετά ο φίλος σας αυτός, μαθητής σας Σας λέει, πάμε σε ένα πάρτι. Α, όχι. Διότι να σε βοηθήσω σε αυτό που μου ζήτησες, ευχαρίστως, σ' αγαπώ, είσαι παιδί του Θεού, είσαι όμως μακριά από το Θεό, είσαι παιδί του Θεού ωστόσο, είσαι εικόνα του Θεού, σ' αγαπώ, σε βοηθώ, με κάθε τρόπο, αλλά εκεί που μου λες να πάω, δεν θα πάω, όχι. Άρα μπορούμε να βοηθούμε τους ανθρώπους, να τους αγαπάμε, αλλά τις κοσμικές των επιταγές, ούτε, Δεν θα ακούσουμε. Σε αυτούς αναμφισβητήτως θα προβάλλουμε τα μεγάλα μας όχι. Διότι ποτέ δεν πρέπει να πέσουμε στο φαινόμενο του συμβιβασμού. Να πούμε, ε, δεν πειράζει, ας βάλω λίγο νερό στο κρασί μου. Να είμαι και λίγο χριστιανός και λίγο κοσμικός. Ή θα είμαι χριστιανός ή δεν θα είμαι. Ή θα είμαι αλάτι που θα είναι αλμυρό ή δεν θα είμαι αλάτι. Θα είμαι ανάλατο αλάτι που θα πεταχτεί στον δρόμο, όπως λέει ο Κύριος, να ποδοπατηθεί.

Αλάτι πρέπει να είμαστε, αλάτι πρέπει να είμαστε, φως πρέπει να είμαστε, να φωτίζουμε μέσα στον κόσμο. Εάν το αλάτι μωρανθεί, εν τίνι αλισθήσεται, λέει ο Κύριος. Εάν το αλάτι χάσει την ιδιότητά του, με τι θα αλατιστεί; Παιδιά, ποτέ συμβιβασμό με τον κόσμο. Αυτά για την τελευταία απορία. Μια απορία λέει τα εξής, και μάλιστα ίσως την έχω καθυστερήσει, όπως και πλήθος άλλες, όχι λίγο καιρό, Σας ειδοποιώ, παιδιά, δεν θα μπορέσουμε να απαντήσουμε σε όλες τις απορίες, λυπούμαι, είναι πλησμονή, έχω πνιγεί μέσα στις απορίες σας.

Πάντως, είναι καλό σημάδι ότι έχετε απορίες, γιατί δείχνει ότι είστε ζωντανοί άνθρωποι. Λέει λοιπόν αυτή η απορία τα εξής, είναι κακό να ακούμε ηλεκτρονική μουσική, εντός παρενθέσεως, ροκ, δίσκο; Πολλοί λένε ότι είναι κακό, γιατί οι τραγουδιστές δεν είναι, εντός εισαγωγικών, σωστοί άνθρωποι, στηριζόμενοι σε μεμονωμένα γεγονότα.

Ωστόσο, όμως, αυτοί οι τραγουδιστές έχουν δώσει μερικά καλά δείγματα, όπως η συναυλία για τα παιδιά της Αιθιοπίας, που οι εισπράξεις της δόθηκαν σαν βοήθεια στο λαό της Αιθιοπίας. Ποια είναι η γνώμη σας πάνω σε αυτό; Μάλιστα.

Καταρχάς, παιδιά, να πούμε ότι έχουν δώσει αυτά τα καλά δείγματα. Όταν ήμουν νέος, μάθαινα ένα όργανο, σε μια δασκάλα.

Έρχεται η κόρη της και λέγει, μαμά να πάω να παίξω με εκείνη τη φιλενάδα μου; Ήτανε παιδάκι του δημοτικού σχολείου. Λέει η μητέρα, όχι παιδί μου δεν θα πας εκεί γιατί δεν είναι καλό κορίτσι αυτή. Ε όχι, λέει, μαμά θα πάω. Σου είπα δεν θα πας γιατί δεν είναι καλό κορίτσι. Γιατί μαμά δεν είναι καλό κορίτσι; Αφού φοράει και ρολόι.

Κριτήριον λοιπόν το ρολόι που φορούσε, γιατί είπα ότι την εποχή εκείνη, εδώ και 40 τόσα χρόνια πίσω, γιατί βεβαίως τότε οι μαθητές δεν φορούσαν ρολόι στο χέρι τους, πού να βρούμε ρολόι να βάλουμε τότε, πού να βρούμε.

Ωστόσο, δεν νομίζετε πως είναι το ίδιο, ότι επειδή δηλαδή διέθεσαν κάποιες εισπράξεις των υπέρ των λιμωττόντων παιδιών της Αιθιοπίας, ότι μπορεί να τους δώσουμε το συγχωροχάρτη και να πούμε ότι είναι καλή η ροκ μουσική και τα συγκροτήματα αυτά τα μουσικά.

Κατά συγκυρίαν και ευτυχώς που άργησα, φαίνεται, να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση, παρότι είχα κάποιο υλικό να πω βεβαίως, κατά συγκυρίαν την Παρασκευή το βράδυ ήρθαν κάποιοι άνθρωποι στη μονή μας, συγκεκριμένα δύο χωροφύλακες από την Κατερίνη και μας έφεραν μία αφίσα που διεφήμιζε σε ένα κινηματοθέατρο εκεί της Κατερίνης κάτι, μια συναυλία ροκ.

Επειδή όμως αυτή η αφίσα ήταν ό,τι δεν μπορείτε να φανταστείτε, και θα σας το δείξω τώρα, γι' αυτό και τελικά επενέβη ο Εισαγγελεύς και έγινε και δικογραφία για αυτήν την αφίσα. Αυτοί παρεπονέθησαν και φώναζαν ότι πουθενά, και στη Θεσσαλονίκη πήγαμε, κανείς δεν μας πείραξε, γιατί εσείς εδώ στην Κατερίνη μας λέτε ότι δεν είναι καλή αυτή η αφίσα.

Λοιπόν, την έχω μαζί μου την αφίσα αυτή, θα σας τη δείξω βεβαίως στο πρωτότυπό της και μετά θα σας τη δείξω, θα σας τη δείξω σε φωτοτυπία που την έχουμε βγάλει.

Συναυλία, Heavy Metal, βαρύ μέταλο, γελάτε, γιατί γελάτε, διακρίνετέ την εδώ πέρα, δεν διακρίνετέ την εδώ πέρα; Εδώ λέει συναυλία Heavy Metal, με τους, με τους Ή καλύτερα να σας το δείξω στη φωτοτυπία, φαίνεται καλύτερα, πιο έντονο μαύρο. Με τους, έχει εδώ από κάτω, συμμετέχουν τα rock συγκροτήματα, Blue, Skirmish και Χωρίς Όνομα. Είναι τρία συγκροτήματα της rock μουσικής.

Παιδιά, είναι ο διάβολος, σε μορφή ρομπότ, το λέει από πάνω, Λούσιφερ. Λούσιφερ θα πει εωσφόρος. Πιθανώς θα έχετε δει σε αρκετούς στίχους εδώ, της πολλαίως μας, που γράφουνε αυτοί που γράφουνε στους στίχους, θα έχετε δει πολλές φορές ίσως τη λέξη Λούσιφερ. Λούσιφερ θα πει εωσφόρος, θα πει σατανάς, θα πει διάβολος.

Και όπως θα σας πω στη συνέχεια, το ροκ κινείται πάνω σε διαβολικές, θα λέγαμε, τροχιές. Προσέξτε κάτι, κοιτάξτε τι έχει, είναι ένα ρομπότ, το ένα του χέρι εδώ πάνω, το έχει σε γροθιά, έτοιμος να γροθίσει.

Τι; Εκείνο που με το άλλο χέρι κρατάει, αυτό εδώ, το χέρι του αυτό εδώ, και τι κρατάει, βλέπετε, μία ορθόδοξη εκκλησία με τον τρούλο, με τον σταυρό από πάνω, την οποία γκρεμίζει σε κομμάτια, το βλέπετε, και μέσα στην εκκλησία, σε ένα ειλητάριον, γράφει 666. Αυτά είναι, αυτό εδώ που βλέπετε, ο Λούσιφερ, ο διάβολος, είναι ο πάτρονας της ροκ μουσικής.

Πριν προχωρήσω, θα σας θέσω ένα ερώτημα, θα πηγαίνετε να χορεύετε, όταν ξέρετε ότι η ροκ μουσική πατρονά της έχει το διάβολο; Αλλά να προχωρήσω παρακάτω. Αυτά, προσέξτε, κολλήθηκαν την Παρασκευή και η συναυλία θα ήταν στις 7.30, 29.03 του 1986, στο Σινε Παλάς, Κατερίνη.

Πάω παρακάτω, είναι το εξής, κυκλοφορούν δίσκοι, δίσκοι με ροκ μουσική. Αυτή η ροκ μουσική που κυκλοφορεί, βεβαίως έχει τις διαστάσεις της, τις πάρα πολύ σατανικές. Προσέξτε εδώ να δείτε, όχι όλοι οι δίσκοι, αλλά είναι κάποιοι δίσκοι, οι οποίοι έχουν ήδη εισαχθεί στην Ελλάδα, και που παράγονται βεβαίως στην Αμερική, και οι οποίοι δίσκοι χαρακτηρίζονται ως δίσκοι σατανικοί. Έχω ένα απόκομμα εφημερίδος. Είναι μία επιστολή προς την εφημερίδα, την οποία βεβαίως στέλνει, ενυπογράφως, κάποιος δόκτωρ, Πέτρος Κουτσούκος, χημικός, λέκτωρ Πανεπιστημίου Πατρών, Καρόλου 121 Πάτρα, επωνύμως.

Και είναι μάλιστα και επιστήμων, είναι λέκτωρ στο Πανεπιστήμιο των Πατρών και μάλιστα χημικός. Ακούστε τι γράφει αυτός.

Μεταφράζει εκείνα τα οποία διάβασε σε αμερικάνικα βιβλία. Σατανική δισκογραφία. Ο Ρόμπερτ Ντόρναν, Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής από την Καλιφόρνια, έχει εισηγηθεί σχέδιο νόμου, σύμφωνα με το οποίο δίσκοι που περιέχουν ανάστροφη κάλυψη, backward masking, δηλαδή.

Όπως ξέρετε, οι δίσκοι κινούνται κατά τη φορά των δεικτών του ωρολογίου, όπως λέμε στη φυσική. Δηλαδή, εξ αριστερών προς τα δεξιά, έτσι κινούνται. Τον ίδιο δίσκο, αν αλλάξετε την κίνηση του μοτέρ, αν αλλάξετε την κίνηση, κινείται αντίστροφα, ανάστροφα όπως λέγεται, και τότε ακούτε άλλα πράγματα γραμμένα. Στα ίδια αυλάκια, με άλλη κίνηση, ακούτε άλλα πράγματα γραμμένα.

Αυτό λέγεται, λέγονται αυτοί οι δίσκοι, όπως σας εξήγησα, με ανάστροφη κάλυψη, μπάκγουορντ μάσκινγκ. Θα υποχρεώνονται να το γράψουν στο κάλυμμά τους οι παραγωγοί. Η ανάστροφη κάλυψη είναι μία τεχνική όπου ένα μήνυμα που έχει εγγραφεί στο δίσκο μπορεί να ακουστεί μόνο όταν ο δίσκος παιχτεί ανάστροφα.

Ο λόγος για τον οποίο επιβάλλεται η προειδοποίηση στο κάλυμμα του δίσκου είναι ότι τα μηνύματα αυτά, παρόλο ότι δεν ακούγονται όταν ο δίσκος παίζεται κανονικά, έχουν την ιδιότητα να εγγράφονται στο υποσυνείδητο.

Πώς γράφονται στο υποσυνείδητο αυτά, αυτά τα οποία θα τα ακούσουμε στην ανάστροφη κίνηση του δίσκου; Είναι, παιδιά, κάτι φοβερό το πώς γράφεται στο υποσυνείδητο, ίσως κάτι πούμε παρακάτω, ίσως. Υπάρχουν πολλά άλμπουμ ροκ μουσικής που γνωρίζουν αγοραστική επιτυχία και που περιέχουν μηνύματα που δοξολογούν το σατανά.

Νάτο, η αφίσα που βλέπετε. Δίκαια λοιπόν ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Ντόρναν θεωρεί κάτι τέτοιο επικίνδυνο, απατηλό, και οι καταναλωτές θα πρέπει να προειδοποιούνται. Χωρίς να καθορίζει τους συγκεκριμένους δίσκους, αναφέρει ο γερουσιαστής μερικά από τα μηνύματα που σταχυολόγησε.

Ακούστε τι λένε οι πλάκες αυτές. Σατανά, κινήσου μέσα από τις φωνές μας. Άλλο, Σατανάς, Σατανάς, Σατανάς, είναι Θεός, είναι Θεός, ζω για τον Σατανά. Άλλο, ζω για τον Σατανά, δεν μου γουστάρει ο Θεός, δεν μπορώ να τον αποφύγω, είναι ο γλυκός μου Σατανάς, ο Σατανάς είναι δυνατός, θα σου δώσει το 666, δηλαδή τον Αντίχριστο. Αυτά είναι γραμμένα στις πλάκες, παιδιά, και τα ακούει τώρα ο ακροατής που χορεύει τη ροκ μουσική, γιατί αυτά λέγονται ως τραγούδι με τη ροκ μουσική.

Ζητώντας ο γερουσιαστής να ψηφιστεί ο ομοσπονδιακός νόμος, ώστε οποτεδήποτε υπάρχουν τέτοια μηνύματα να υπάρχει και η σχετική προειδοποίηση, πιστεύει ότι δεν είναι μόνο θέμα διαφημιστικής ειλικρίνειας, αλλά έχει σημασία ώστε οι γονείς και οι έφηβοι καταναλωτές να ενημερωθούν, και να μην τους διαφεύγει ότι πολύ φημισμένοι δίσκοι ροκ μουσικής περιέχουν μηνύματα δοξολογίας προς τον σατανά.

Ο Τζέιμς Τζίλμπερτ, Προτεστάντης πάστορας στο Τέξας, έχοντας προ καιρού επίγνωση των κινδύνων, είχε δημοσιεύσει ένα εκτεταμένο άρθρο σχετικά με τέτοιους δίσκους το 1981. Ένα δημοφιλές τραγούδι του συγκροτήματος ροκ Queen, που έχει τον τίτλο Another One Bites the Dust, Κάποιος άλλος δαγκώνει τη σκόνη, Περιέχει την επαναλαμβανόμενη φράση, Αποφάσισε να καπνίσεις Μαριχουάνα, Ξέρετε αν πάρετε ακουστικά, Ξέρετε αυτά τα ακουστικά που βάζουν εδώ και ακούνε ροκ μουσική, Είναι, είναι, είναι, Πώς να το παρομοιάσω, Σαν να έχεις ένα τσιγάρο και να καπνίζεις ο πλαϊνός σου και εσύ, να παίρνεις τη νικοτίνη από τον αέρα,

Όχι τώρα, να πάρεις τη νικοτίνη και την βάλεις μέσα στο αίμα σου με μια ένεση Είναι διαφορά μεγάλη τεραστία Λοιπόν, αν ακούω απλώς ροκ, παθαίνω κακό Αν βάλω αυτά τα ακουστικά εδώ, γίνεται ένα είδος υποβολής Και όταν η φράση επαναλαμβάνεται, επαναλαμβάνεται, επαναλαμβάνεται Αυτό υποβάλλει και μάλιστα στο ρυθμό, έχει παρατηρηθεί στο ρυθμό της ροκ μουσικής Υποβάλλεται σε βαθμό που περνάει στο υποσυνείδητο Αν δηλαδή κάτι δω στον ύπνο μου, σίγουρος πια το θέμα αυτό πέρασε στο υποσυνείδητο Ξέρετε πολλά πράγματα περνάνε στο υποσυνείδητό μας, πολλά πράγματα Λοιπόν, δείτε πως περνάει στο υποσυνείδητο, που σας είπα προηγουμένως ότι στο υποσυνείδητο περνούν αυτά τα συνθήματα

Στη συνέχεια λέει τα εξής

Άλλο ένα τραγούδι, οπότε είδατε ότι η ροκ μουσική έχει σχέση και με τα ναρκωτικά, θα το πούμε λίγο πιο κάτω Άλλο ένα τραγούδι των Rolling Stones με τον τίτλο Συμπάθεια για το Σατανά, έχει γίνει ανεπίσημος εθνικός ύμνος των σατανιστών Ο επικεφαλής δε του συγκροτήματος Mick Jagger αναφέρεται συχνά σαν δαίμονας του ροκ

Ο Τζίλμπερτ έδωσε μία σειρά διαλέξεων σε σχολεία και σε ενορίες σχετικά με αυτό που αποκαλεί επίθεση του σατανά και λοιπά και λοιπά Όπως λέγει τα κατεξοχήν συγκροτήματα, Rock, Led Zeppelin, Fleetwood, Fleetwood Mac, The Eagles, AC/DC, και οι Rolling Stones και λοιπά Λοιπόν, τι λέτε με όλα αυτά, για να ειδούμε παιδιά, γιατί είναι τόσο ολεθρία αυτή η μουσική, είναι γνωστό ότι η μουσική πάντοτε εξημερώνει τον άνθρωπο, είναι γνωστό, σε όλες τις εποχές η μουσική εξημερώνει Θυμηθείτε τον Σαούλ που είχε λέει δαιμόνιον μελαγχολίας, ζητούσε από τον Δαβίδ να του παίξει λίγο μουσική για να του φύγει αυτή η μελαγχολία

Εδώ συμβαίνει κάτι, είναι πρωτοφανές στην ιστορία της μουσικής αυτό το κάτι, είναι πρωτοφανές Έχουμε την κλασική μουσική, έχουμε τη μουσική της όπερας, έχουμε τα λαϊκά τραγούδια, έχουμε τα ρεμπέτικα τραγούδια, έχουμε τα λαϊκά τραγούδια όλων των λαών Η ροκ μουσική έχει κάτι άλλο Κανείς ποτέ δεν έπαθε τόσο κακό από όλα αυτά τα άλλα τραγούδια, όσο από τη ροκ μουσική Γιατί, ακούστε Η ροκ μουσική, όπως έλεγε ο Πρίσλεϊ, αυτός που πέθανε από ναρκωτικά Ότι η καλύτερη, λέει, ροκ μουσική, είναι η μουσική της ζούγκλας Δηλαδή, το να πάρουμε τη μουσική αυτή από τους ιθαγενείς της Αφρικής, της ζούγκλας η οποία μουσική είναι τελετουργική στους δαίμονες. Οι ειδωλολάτρες είναι. Όπως, για να το καταλάβετε, έχουμε τη βυζαντινή μουσική. Και πώς τη λέμε τη βυζαντινή μουσική; Τη λέμε ιερά μουσική.

Όταν την ακούμε, είναι μια άλλη απορία, θα το πω, να λύσω και εκείνη την απορούλα που έχει κάποιος άλλος, που λέγει γιατί δεν βάζουμε στους ναούς μας ευρωπαϊκή και βάζουμε βυζαντινή. Απαγορεύεται λέει η Ευρωπαϊκή και γιατί λέει δεν βάζουμε όργανα Τα όργανα και η Ευρωπαϊκή μουσική είναι η θεατρική μουσική, είναι η κοσμική μουσική Δεν εμπνέει με την έννοια της ιεροπρέπειας, μπορεί να έχει κανείς κάποιες εξάρσεις ξέρω 'γω, μουσικές ξέρω 'γω Αλλά προσέξτε, δεν είναι η ιεροπρεπής μουσική, είναι θυμελική μουσική Στους ναούς μας λοιπόν δεν έχουμε όργανα και έχουμε φωνητική μουσική και αυτή η Βυζαντινή μουσική είναι ιεροπρεπής, άμα την ακούσεις δεν σου έρχεται ούτε να χορέψεις, ούτε το σεξ να πάθει εκρήξεις, τίποτε

Αλλά είναι μια ιεροπρεπής μουσική, η οποία καταστέλλει τα πάθη του ανθρώπου και ανεβάζει τον άνθρωπο προς το Θεό Συνεπώς, είναι μια μουσική λατρευτική, όπως είναι η Βυζαντινή μας μουσική, μουσική λατρείας προς τον αληθινό Θεό και καταστέλλει τα πάθη και ανεβάζει στον ουρανό, έτσι είναι η μουσική ροκ, η μουσική των αγρίων της ζούγκλας, που είναι ειδωλολάτρες και είναι λατρευτική μουσική προς τον διάβολο.

Γι' αυτό το λόγο είναι λατρευτική, είναι τελετουργική μουσική, γι' αυτό κάνει παιδιά κακό. Γι' αυτό τελικά, μαζί με την ροκ μουσική, σαν φορέας, μπήκε και η λατρεία του σατανά. Διότι, όπως με τη Βυζαντινή μουσική, λατρεύω τον Αληθινό Θεό, γίνεται φορέας της λατρείας του Αληθινού Θεού Κατά παρόμοιον τρόπον, έρχεται τώρα η ροκ μουσική ως εισηγητής, ως φορέας της λατρείας του Σατανά Και όπου μπαίνει ο Σατανάς, τα κάνει μαντάρα Καταλαβαίνετε, μιλάω και με λιγάκι μια γλώσσα, ξέρω εγώ Οπότε, προσοχή αυτήν την μουσική, διότι σας εξήγησα, άνθρωποι που τη χορεύουν δαιμονίζονται, να σας το αποδείξω, δεν χρειάζεται

Ποιος άκουσε συναυλία ροκ, μέσα σε κλειστό χώρο, και μέσα στον κλειστό χώρο δεν τα έκαναν γυαλιά καρφιά Και βγαίνοντας από τους κλειστούς χώρους, από τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τον Καναδά, μέχρι την Αγγλία που το πρωτοξεκίνησαν οι Μπίτλς Και μέχρι την Αυστραλία, όπου δώσανε τότε οι Μπίτλες, εδώ και 20-25 χρόνια, δώσανε αυτές τις συναυλίες, επάθαιναν ένα άμοκ οι ακροατές και βγαίναν έξω στους δρόμους σαν ορδές βαρβάρων και έσπαζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, έσπαζαν βιτρίνες καταστημάτων, αναποδογύριζαν αυτοκίνητα, δεν αφήναν τίποτα όρθιο.

Τι δείχνει αυτό, ότι αυτή η μουσική κατευνάζει, εκπολιτίζει, ανεβάζει, κατεβάζει στα πάθη, εκπολιτίζει ή δαιμονίζει, δαιμονίζει Αλλά και σε αυτά τα οικογενειακά ή τα ομαδικά πάρτι που κάνετε και έχετε ροκ μουσική κλπ, τι νομίζετε Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα της ροκ μουσικής, ένας αληθινός δαιμονισμός υπάρχει. Κάτι ακόμα.

Μην ξεχνάτε, κατά ομολογίες ανθρώπων που κινήθηκαν μέσα στους χώρους αυτούς, μέσα στους χώρους της ροκ μουσικής, διακινούνται τα ναρκωτικά.

Διαφημίζονται παρακαλώ τα ναρκωτικά από τη ροκ μουσική. Σας το διάβασα προηγουμένως. Και αυτό έχει πάρα πολύ σημασία, δηλαδή πρέπει να το μάθετε και να το ξέρετε, μέσα εις τους χώρους, τον δίσκο, δισκοτέκ δηλαδή, και των καφετεριών, διακινούνται ναρκωτικά, πάρετε το είδηση αυτό το πράγμα, ναι παιδιά πάρετε το είδηση Μου έλεγε ένα παιδί, την εξής ιστορία δεν ξέρω να σας την ξαναείπα, ένα μεγάλο παιδί, λίγο πλησιάζει στα 20, είχε πάει σε μια καφετέρια και παραγγείλανε ένα καφέ, η παρέα του, ήτανε 5-6 παιδιά Ήρθε μια άλλη παρέα με περισσοτέρους και παρακάλεσε ο σερβιτόρος να κάνουν μια μετακίνηση σε ένα άλλο τόπο, σημείο της αιθούσης για να βολέψει τη μεγάλη παρέα

Αυτοί πήραν ο καθένας τον καφέ του, το ποτήρι του και μεταφερθήκανε στο άλλο τραπέζι που τους υπέδειξε ο σερβιτόρος Τι συνέβη, έγινε ένα λάθος Επήρε του πλαϊνού του το κουπάκι του καφέ, ο οποίος είχε ρίξει ή του είχαν ρίξει, δεν ξέρω και αυτός δεν ξέρει Ένα ναρκωτικό, μία ταμπλέτα ναρκωτικού Τι είναι αυτή, αρκεί να σας πω ότι το LSD συνήθως, το οποίο είναι φοβερό, δεν είναι αθώο όπως το διακηρύσσουν, είναι φοβερό και τα αποτελέσματα του τα έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια τι φοβερό είναι και αφήνει μνήμη αυτό το ναρκωτικό, όπως όλα εξάλλου τα ναρκωτικά, φοβερή, καταστρέφει αυτό το DNA των κυττάρων

Ξέρετε τι θα πει, DNA, είναι αυτό που δίνει τα χαρακτηριστικά στους απογόνους Το DNA των κυττάρων καταστρέφει, παιδιά, το LSD, είναι φοβερόν Και τα ναρκωτικά αυτά διαφημίζονται από τη ροκ μουσική στις πλάκες, το LSD στην Αμερική Επανέρχομαι στο θέμα, τι ήταν αυτό το χάπι; Άγνωστο Το θέμα είναι ότι ήπιε αυτός το καφεδάκι του και άρχισε να γυρίζει ωραία στο αεροταξίδι και εξάλλου λέγεται το ταξίδι των ναρκωτικών. Τριπ, ταξίδι. Και είναι η περιέργεια να μάθουμε τι είναι αυτό. Μια φορά το δοκίμασες. Είναι σαν να πήρες ένα περίστροφο και να φύτεψες μια σφαίρα μέσα στο κεφάλι σου για να δοκιμάσεις τι παθαίνει κανείς άμα φυτεύει μια σφαίρα μέσα στον εγκέφαλό του. Είναι η πρώτη και τελευταία δοκιμή. Ακούστε να δείτε γιατί είναι η πρώτη και τελευταία δοκιμή. Αυτός ήρθε και μου το είπε.

και του λέω, είδες παιδάκι μου, τι φοβερό πράγμα είναι τα ναρκωτικά. Πρόσεξε λοιπόν, πρόσεξε, ακούσια, παρά τη θέλησή σου, πηγαίνοντας σε εκείνους τους χώρους, έφτασες να δοκιμάσεις ναρκωτικό. Λοιπόν, πρόσεξε πάρα πολύ, πάρα πολύ, μην ξαναδιακινηθείς εκείνους τους χώρους, διότι δεν ξέρω τι θα γίνει με σένα.

Η απάντηση: Ξέρετε όμως πάτερ μου, λέει, τι ωραίο που ήτανε. Δηλαδή τσιμπήθηκε, δηλαδή αρπάχτηκε από το δίκτυο, από την αρπάγη, από την αρπάγη του ναρκωτικού. Γι' αυτό σας είπα, είναι δοκιμή θανάτου. Άπαξ, μια φορά δοκίμασες, να το ξέρεις, θα αναζητήσεις και δεύτερη φορά, το έκανες και δεύτερη φορά και τρίτη, να το ξέρεις, μπήκε στην τροχιά του ναρκομανή. Και ποιος είναι ο εισηγητής; Είναι πολλοί εισηγητές. Αλλά ένας εισηγητής, από τους πολλούς, όπου και το θέμα μας, είναι η ροκ μουσική.

Η ροκ μουσική ακόμη, παιδιά, μυεί και εισάγει στην ανηθικότητα

Έχουμε λοιπόν, η ροκ μουσική ότι είναι μια τελετουργική μουσική, μουσική των αγρίων, προσφορά, μουσική προσφορά, εις τον διάβολον Γι' αυτό σαν φορέας πέρασε στους πολιτισμένους λαούς, κουβαλώντας όχι μόνο τους ήχους, αλλά κουβαλώντας και τη λατρεία του σατανά Είδατε ότι κάποιος από αυτούς τους ύμνους, ξερωγώ, καθιερώθηκε ανεπίσημα ως ο ύμνος των σατανιστών, ο εθνικός ύμνος θα λέγαμε των σατανιστών, το είδατε Είδατε την αφίσα που σας έλεγα προηγουμένως, δεν είναι παραμύθια Είδατε ακόμα ότι έρχεται να εισάγει στην ανηθικότητα τους ανθρώπους με εκείνες τις κινήσεις και τους στροβιλισμούς, που εκείνοι οι στροβιλισμοί στη ροκ μουσική

μέχρι ξεβίδωμα, μέχρι ξεβίδωμα πως χορεύουν, τι νομίζετε Αυτά τα ξεβιδώματα στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μία πρόκληση γενετήσια, σεξουαλική Πρόκληση του σεξ. Είδατε ακόμη ότι εισάγει και εις τα ναρκωτικά και κάτι ακόμα, είναι ένα προοίμιο του Αντιχρίστου. Είδατε στην αφίσα ότι μέσα στην γκρεμιζόμενη Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχει το ειλητάριον με τον αριθμό 666. Λοιπόν, παιδάκι μου, πηγαίνεις στους χορούς αυτούς, ακούς ροκ μουσική, ξέρε το, ρίπτεσαι στις αγκαλιές του σατανά και του επερχομένου Αντιχρίστου. Τι θα λέγατε λοιπόν, παιδιά, θα συνεχίσουμε και θα επιμείνουμε σε μία τέτοια μουσική;

Σας παρακαλώ και σας ικετεύω. Όσοι ακούτε λίγο λόγο Θεού, προσέξτε την ροκ μουσική και τον ροκ χορό.

Προσέξτε πάρα πολύ. Δεν απαγορεύεται να ακούσει κανείς λίγο καλή μουσική. Δηλαδή πέρα από τη Βυζαντινή, των τροπαρίων μας κτλ. Αν θέλετε, να ακούσετε λίγο κλασική μουσική, προσέξτε, είναι και η λαϊκή μουσική, που είναι ένας άλλος τομέας εκείνος, είναι και κάτι τραγούδια που λέει, έφτασε εις, με συγχωρείτε που θα κάνω την αναπαράσταση, έφτασε εις τον Πειραιά το καράβι με το χασίς, είναι και κάτι τέτοια τραγούδια, προσέξτε, προς Θεού, μη μας κλέψει ο διάβολος από άλλο μέρος, εγώ θα σας πω μια δική μου εμπειρία, Αν θέλετε ακούσατε την, παιδιά, είναι η εξής η εμπειρία η δική μου Νεότερος άκουγα κλασική μουσική, όχι τρελά, καμιά φορά άκουγα λίγο κλασική μουσική

Σας βεβαιώνω ότι πια, όχι τώρα σήμερα, είναι 25 χρόνια που δεν θέλω πλέον να ακούσω κλασική μουσική Είναι 25 χρόνια, συνεπώς ήμουν ακόμη αρκετά νέος Ξεπεράστηκε, είναι άλλα πράγματα, είναι η Βυζαντινή μουσική που είναι πάρα πολύ ωραία Είναι μια μουσική η οποία πραγματικά ανεβάζει τον άνθρωπο Παρότι δεν γνωρίζω Βυζαντινή μουσική, είναι μια μουσική που ανεβάζει τον άνθρωπο Εγώ αυτά θα σας έλεγα Και εκλιπαρώ και παρακαλώ και προκαλώ την νοημοσύνη σας να προσέξετε όλα αυτά τα οποία σήμερα είπαμε και σημειώσαμε.

Επειδή όμως εξηντλήθη η ώρα μας, μόνο με μία απορία θα μείνουμε, μόνο εις αυτήν.