The Man Born Blind and the Gift of Spiritual Sight

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

And here I am again, an elderly bishop, standing at the beloved, historic lectern of the Brotherhood of the Cross.

The scriptural saying applies: people have ears yet do not hear, and eyes yet do not see. And everyone will hear me, as I have said many times, and I repeat it, half will hear us. And half will hear us; ten will hear us. And the ten will hear us; if just one more person hears us, that is enough for that person to believe and heed Christ. What did we say you heard today, on the Sunday of the Blind Man? There are two readings. Our Church always reads two passages on Sundays.

One tells of a miracle, and the other of an even greater miracle. What was the first? It is in the reading from the apostles. The Apostle Paul, that heavenward man, traveled from Asia for the first time, crossed the Hellespont, and reached Philippi, where a Roman officer was stationed. There he preached, and many came to believe in Christ.

But the Jews there hated him bitterly. They slandered him and brought that accusation against him. He was then arrested, beaten along with his companion Silas, and thrown into prison. It was midnight, and there in prison he was praying and glorifying God. A great earthquake struck, shaking the prison to its foundations. The jailer was terrified: he thought the prisoners had escaped and wanted to kill himself. “No!” Paul called to him. “No, do not kill yourself!”

We must never take our own lives. However desperate we may feel, we must never do what Judas did when he went and hanged himself. Paul comforted the jailer and taught him. He believed and was baptized, together with his whole household. Then he set food before them, and they ate and rejoiced in the Lord.

That is the miracle, the one brought about by an earthquake. But now he causes an earthquake, and this earthquake is not for our salvation; it is for our punishment. We truly had Sodom and Gomorrah, and our punishment was great, as it was in Gomorrah and also in Sodom, Sodom and Gomorrah. A vast lake opened, its waters became bitter, and all the fish died. Even the birds passing over the lake died of asphyxiation.

We were in Sodom, Sodom and Gomorrah, and we must expect earthquakes, not only in Macedonia, like the earthquake in Radana, Kozani, and Eftorina. You will see the pillars here on the Acropolis tumble down, the columns of the Acropolis. That will not protect us. But if there are ten righteous people, God will have mercy on us.

That is one reading. The other, from the Gospel, concerns a blind man in the time of Augustus. He was blind from birth. When the disciples saw him, they asked, “Why is he blind? Is it because of his own sins?” For many people sin, become blind, and bear their own sins. Sight is very delicate, and you have not taken care of it.

We bear the sins of our parents. As the hymn says of children whose lives raise troubling questions: “What father begot this child? What mother gave birth to him? What priest baptized him? What teacher taught him?” Our actions have consequences, and we all bear them.

Heredity bears a great deal of responsibility for sins, as science shows. That is why not everyone is worthy of Holy Matrimony. I remember one of my spiritual children who went back to his homeland, to his village, where his family wanted him to marry. He said, “I am not worthy of Holy Matrimony. I do not mean sexual capacity: sexually I am capable, very capable. I mean that I have spiritual faults, and I do not want those faults to pass on to my children.” And so he remained unmarried. A strict law was also passed requiring a doctor’s certificate before marriage.

It is of no use simply because you have money, and so even the most incapable and disabled people get married.

“Neither this man sinned nor his parents,” said the Son of Man. What did Christ do then? He performed one of his greatest miracles. Which miracle? He performed many miracles. Could we count them? We might as well try to count the stars in the sky. Christ worked miracles then, works them now, and will work them through his disciples and apostles until the end of the age. Miracles of Christ.

That is why the end of the Gospel says that if all the things Christ did were written down, the world itself could not contain the books. There would be countless books. Great and small, the wonders of the visible and invisible worlds show the great wisdom of God.

A scientist studied ants so closely that he wrote a hundred pages about them, yet he still had not uncovered all the mysteries of an ant. It has other mysteries too. A single ant and a bee have mysteries. Imagine, then, what mysteries the whole universe holds. Especially, he says, the human body. This man, he says, had no eyes. He had only a layer of skin there, just skin. He had no eye; the eye inside was missing. The eye had not formed; he had no eye.

And yet God created the eye out of the void, out of sheer absence. How did He create it? From clay. That word alone is enough to shake us: from clay, from mud, for man is mud.

Scientists who have examined the human body tell us that its material comes from the earth. Yet from that earth God has fashioned an entire living creation.

And as the scientists who did not study the human being say, man has mud, he has it inside him. As an eminent scientist says, one can, with this mud, which is composed of seven elements...

Well, well, there is enough of you to make seven bars of soap.

There is iron in it too, enough to make a medium sized nail.

There is sugar, enough to make sweets, very sweet ones; lime, enough to whitewash a chicken coop; phosphorus, enough to make 2,200 matches; magnesium, enough to make a laxative; and potash, enough to make a medicine.

And there is also a powder, a powder you can use to kill the fleas on dogs. Such cheap things, very cheap. People know what they are. Let someone assemble them and join them together. He cannot do anything.

He spoke, and they came into being, you see? Christ, God, spoke; he spoke, and they came into being; he spoke, and they came into being; he spoke, and they came into being. But when it came to the creation of man, what happened? A consultation, so to speak, of the Holy Trinity: Father, Son, and Holy Spirit. Holy Trinity, have mercy on the world and on us sinners. And in this consultation: “Let us make man in our image and likeness.” That is man, of course. This human being is made from small and insignificant elements joined together; yet it is God who creates a human being.

The human being is a divine creation. No one else can bring a human being into existence. At first there was one man on earth. Who was that one? Adam, that’s who; but he did not remain alone.

Someone was saying something to him. Then, one night, he fell asleep, and in the morning he saw the woman beside him. She seemed more beautiful to him than every other creature, more beautiful than the sun, the springs of water, and anything else lovely on earth. He felt a special joy, and the two became one flesh. They are not two, as one student said and wrote.

Korain: “Teacher, he became two.” No, my child, he did not become two. A likeness was made. He became a half-person; one was a half-person, and the other joined him in one body and one soul. This is the creation of the human being, and we must pay attention to the creation of the human being.

The creation of the human being. And so he fashioned the human being from dust, from dust; and the man, the blind man, opened his eyes. Eyes were created, the creation of the eye. For one great proof to a person that God exists is the human eye. What a mystery the...

What a mystery the human eye is! Eye doctors study it, yet it remains full of mysteries. As I have said before, it is like a perfect camera. We would never say that a camera came about by chance; a skilled person made it. So it is with the eye.

And hearing, too, what a remarkable thing it is that we can hear. Listen: my voice can be heard right now. How? Through the air. Radios can receive it too; someone speaking in America can be heard here without coming here. It is the air: without it, however loudly we shouted, even if we had the voice of a giant or a Cyclops, our voices would not be heard. This world is full of mysteries. Well, high up on Vitsi and Grammos, in our homeland, we have radar, and the radar picks things up...

What enemy aircraft do when they approach our Greek borders. All these are mysteries that human beings possess. What impresses us is the human mind. What a mystery the human mind is! A person reasons, grasps, thinks, reflects, and expresses great and lofty ideas.

So Christ made his eyes, and everyone was amazed. The man opened them and could see: the sun, the rivers, the lakes, his mother and father, and the people around him. Glory to God!

But the others, Christ’s enemies, surrounded him and asked, “How are you well?” “I am blind,” he said. “I had no eyes. Christ made them for me, he made them.” “He did no such thing. He is no saint,” they said. “He is a sinner.” “Why is he a sinner?” he asked. “Because he healed the blind man on the Sabbath, which is forbidden under the law of the Jews.” Later Christ saw the man and asked, “Do you believe in Christ?” “I believe,” he said, and he worshipped Christ and proclaimed the Gospel.

These are the two miracles. One is the earthquake, which brought a blessing; the other is the healing of the blind man. Let us glorify God for all his blessings, great and small.

And I shall ask God that we may live by the Holy Gospel today. The human being is a mystery, a mystery. The more one thinks about him and reflects on him, the more of a mystery he is. They tell a story about Didymus, who lived in Alexandria in the time of Anthony the Great.

And someone faithful to the gods started a catechetical school, like the one here in Kypseli, where we are this morning. Who will come to Kypseli in the morning? Well, there in Kypseli, the distinguished professor Mr. Gemnakis has opened a school where the late Professor Androutsos taught.

Anthony the Great said to him, “My child, I congratulate you. You lack the eyes that goats, cattle, crows, and wild beasts have. But you have eyes with which you can see God. That is a great blessing.”

A great blessing for you. Among a thousand people, at least one has eyes to see Christ, eyes to see Christ, one person. The rest of us live in a great, fathomless darkness, and we must follow God so that He may give us this sight, which is spiritual sight. These are the few things I had to say, my dear Christians. On June 15, God willing, we will be in Florina, if I am still alive, to celebrate the feast of Saint Augustine, the great Father of the Church, whose name I unworthily bear. These are the few things I had to say, and...

And I pray that God will always be with you. Well, we have said before, and we say again now, that we are very sinful. And our homeland, where are the Fathers of the Church now? Our Church finds itself... I do not want to broach this great subject. Our hierarchs are in conflict, in great conflict. Well, it is hard to find two priests united, hard to find two hierarchs united, and hard to find two theologians united.

Our passions, and people hate one another. These divisions are the most terrible wound in our homeland, and there is fear. As we have said, there are three great evils. What is the great evil? The first is the falling birth rate. People have stopped having children. In our generation, our parents had four, five, six, seven, eight, or nine children.

As for me, I belong to no party; I belong to no party, and I do not listen to them. I belong only to Christ and to my beloved homeland. Then Constantine came to reign. And so, our village, our poor little village, our little village: Lefkes on Paros. Who has been to Lefkes on Paros? Is anyone here? Lefkes on Paros, you might think, one of…

In that little village there was a blacksmith with ten children. They worked in his forge and were used to the fire, so they did not fear it. Why would they fear the fire? Isn't that so? Later they went off as soldiers. It was 1913, with great men, Venizelos and King Constantine, and the nation had reached the height of glory.

Well, he became a soldier, and because he was two meters tall, they put him straight into the school, the school for officers, for reserve officers. Then the other Venizelists went and threw gasoline at Tatoi, where the king was recovering. His aides were burned, and only his rings were found. A dreadful situation. The king spurred him on. How did he survive that? The king urged him on and spurred him on.

“I am not afraid of the fire. Bow down,” he says. “I believe in the Most Holy Theotokos.”

“Aren’t you afraid of the fire?” “I am not afraid of the fire. The fire is afraid of me.”

“What shall I give you? Shall I put you in the military academy and make you an officer by special exception?”

Many ladies wanted him for a husband, but he wanted none of those things. What greatness these people had! What heights of virtue! “I want to be near you,” he said, “to see you.” He stayed near him until the end. He has since died. Let us remain devoted, because evil days are coming, and we must always be ready for whatever comes. This is the hatred and division among us. As Kemal said, and I have said it before, but I will say it again, when we were defeated in Asia Minor, in the final battle at Dumlupınar, a Turkish commander took his own life because he could not defeat the Greek army.

Plastiras was there with the army at Dumlupınar. When Kemal went there the following year to dedicate a monument, a monument to the immortals, he said, “Do not think that we defeated the Greeks. The Greeks were not defeated. Wherever they fought, they fought like their ancestors or like heroes. They were defeated by themselves.”

So one evil is that the shortage of children in Europe is causing us, the nation, to die out. There are children in Albania and children in Turkey, especially Turkey. Twelve Turks ... one Turk has a child in the morning, and twelve and some more are born.

Here are two terrible things: abortions, we have 500,000 abortions. And another grave evil is blasphemy. Blasphemy is widespread.

Where is Pontus? Where is Asia Minor? Where is Macedonia? Where are the lands we once had? Blasphemy, there was no blasphemy. People revered God; they revered Him and did not speak of Him that way. Even the ancient Greeks, the Athenians, condemned Socrates to drink hemlock, a poison, because they thought he had blasphemed against God.

And so Cosmas of Aetolia says: “Insult my mother, and I forgive you. Insult my father, and I forgive you. Strike me, and I forgive you. Kill me, and I forgive you. But blaspheme Christ and the Most Holy Theotokos, and I cannot bear to look at you.”

John Chrysostom was stricter. He said: “If you hear someone blaspheming, you have a tongue: rebuke him and correct him. If you correct him, you will do well.”

May blasphemy cease, may divisions cease, may abortion cease, and may these evils disappear. May love and harmony flourish in our land. And may we have bright eyes, Christian eyes, so that we may glorify the Father, the Son, and the Holy Spirit, unto the ages of ages. Amen.

We have written about this, my children. We have written about it again and again.

It will be forgiven, it will be forgiven, it will be forgiven, and they will not allow it, or rather, this will be reformed. Yes, all right, all right. Well, we have written about it and others will write about it, or others will write about it; let us see how this matter turns out. Our homeland needs someone now. We have no great political leader, a man of lofty convictions, and all these evils are happening. If we had such a man, as I have said before, and please do not misunderstand me, it has now been ninety years since a great orator died in Greece.

A philosopher, a teacher of the Gospel, used to say: “What does Greece need? Greece needs a form of government.” “What kind of government?” they asked him. “Christ’s rule. What Christ wills. What Christ wills in our homes, what Christ wills between husbands and wives, what Christ wills in our schools, what Christ wills in our Church, what Christ wills for our nation.” Then better days will come again for our nation, to the glory of the Father, the Son, and the Holy Spirit. Amen, amen.

Well, I hope you will come and visit. I would be glad to welcome you to our camp. It is a lovely camp, where we welcome two thousand children each week. Come along, little one, though you are still very young. He goes to the music school, and up at the camp he will hear the beautiful songs they sing there.

Παναγία Δέσποινα, Αποστόλων η δωδεκάς, διδάσκαλοι και πατέρες Εκκλησίας, όσιοι και μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες, πρεσβεύσατε του ελεηθήναι και σωθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν. Και πάλιν εγώ, γέρο επίσκοπος, που πλησιάζω να συμπληρώσω τα εικοστά εκκλησίες μου, και πάλιν βρίσκομαι εδώ στο προσφιλές και ιστορικό βήμα της Αδελφότητας Σταυρός.

...δευτεράς μεγάλης που αρμόζει το γραφικό ότι αυτιά έχουν οι άνθρωποι και αυτιά δεν έχουν, μάτια έχουν και μάτια δεν έχουν, ενδούν στην ανάγκη να ομιλήσουν. Και θα με ακούσουν όλοι, όπως είπα πολλά, και το επαναλαμβάνω, θα μας ακούσουν οι μισοί. Και θα μας ακούσουν οι μισοί, θα μας ακούσουν οι δέκα. Και θα μας ακούσουν οι δέκα, και ένας ακόμα να μας ακούσει είναι αρκετό για να πιστέψει, να ακούσει στον Χριστό. Τι θα είπαμε να ακούσετε σήμερα, Κυριακή του Τυφλού; Είναι δύο αναγνώσματα. Πάντοτε η Εκκλησία μας διαβάζει δύο αναγνώσματα στις Κυριακές.

Το ένα είναι το ένα θαύμα και το άλλο είναι ένα μεγαλύτερο θαύμα. Ποιο είναι το πρώτο θαύμα; Είναι των Αποστόλων. Τι ήτανε; Ότι ο Απόστολος Παύλος, ο ουρανοβάμων αυτός άνθρωπος, περιόδευε για πρώτη φορά εκ της Ασίας, στην Υγραστασία, διέβη τον Ελλήσποντο και έφτασε στους Φιλίππους, δηλαδή σε Μενή Χαβάνα, όπου ήταν ο έδρας και χιλίαρχος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και εκεί εκήρυξε και πολλοί επίστευσαν στον Χριστό.

Αλλά εκεί οι Ιουδαίοι τον εμίσαν θανασίμως, τον εσυκοφάντησαν, τον διέβαλαν ό,τι ζητήναν διελύστηρο με εκείνη την κατηγορία και κατόπιν τούτου συνελήφθη, εδάρη μαζί με τον συνοδό του τον Σίλα και ρίχτηκε στις φυλακές και ήτανε μεσάνυχτα. Και εκεί μέσα στις φυλακές προσηύχετο δοξάζοντας τον Θεό και έγινε σεισμός μέγας, εκ θεμελίων εσείσθη το δεσμωτήριο και έντρομος ήταν ο δεσμοφύλακας που ενόμισε ότι έφυγαν οι φυλακισμένοι και θέλησε να αυτοκτονήσει. «Όχι», του φωνάζει, «όχι, δεν θα αυτοκτονήσεις».

Η αυτοκτονία απαγορεύεται. Οσοδήποτε και να είμαστε απελπισμένοι, ουδέποτε πρέπει, ως ο Ιούδας, να πειχώ, να πειχώ, να πειχώ, να απήγξατο. Τον επαρηγόρησε λοιπόν και το πρωί που βγήκανε από τη φυλακή, εκεί τον δίδαξε και επίστευσε και βαπτίστηκε αυτός και η οικογένειά του όλοι και παρέδωσε τράπεζα και έφαγαν και ειφράμψαν εγκυρίως.

Αυτό είναι το θαύμα, το ένα, ο διά σεισμού, αλλά τώρα κάνει σεισμό, αλλά ο σεισμός δεν είναι προς σωτηρία μας, είναι προς τιμωρία μας. Και εμείς πραγματικά είχαμε Σόδομα και Γόμορρα και η τιμωρία μας ήταν μεγάλη, όπως ήταν τα Γόμορρα, που επίσης ήταν τα Σόδομα, Σόδομα και Γόμορρα, και άνοιξε μια λίμνη τεράστια και πικράθηκαν τα ύδατα και ψόφησαν όλα τα ψάρια και αυτά ακόμα τα πουλιά που περνούσαν από τη λίμνη απέθαναν εξ ασφυξίας.

Ήμεθα στα Σόδομα, τα Σόδομα και τα Γόμορρα και πρέπει να περιμένουμε σεισμούς, όχι μόνο σεισμούς επάνω στην Μακεδονία, όπως στην Ραδανά, στην Κοζάνη και στην Ευτόρυνα, κάποιο σεισμό, και θα βλέπετε αυτά εδώ μέσα στην Ακρόπολη να κατακυλούν τα στήλια, οι κολόνες της Ακρόπολης. Αυτό δεν θα φυλάξει. Αλλά αν υπάρχουν δέκα δίκαιοι, θα μας ελεήσει ο Θεός.

Το ένα είναι αυτό. Το άλλο, το ευαγγελικό, είναι ότι ήταν στην εποχή του Αυγούστου ένας τυφρός. Τυφρός από γενετής, γενετής δυόρθων, και όταν τον είδανε οι μαθητές, έλεγαν αυτό: γιατί είναι τυφρός; Είναι εξ αμαρτιών ιδικών του; Διότι πολλοί αμαρτάνουν, τυφρώνονται, έχουν τα δικά τους αμαρτήματα. Είναι πολύ λεπτόν όργανον η όρασις και δεν έχετε περιβολάσει.

Μας επάνω μας φέρουμε τα αμαρτήματα των γονέων μας. Των γονέων μας είναι εκείνο το οποίο είπε ο ύμνος του Σπλαστήρα, ότι όταν έβλεπε και αυτά τα παιδιά τα οποία ήταν ερωτηματικά, έλεγε το εξής: «Ποιος πατέρας τον έσπειρε, ποια μάνα τον γέννησε και ποιος παπάς τον εβάφτισε και ποιος δάσκαλος τον δίδαξε;» Έχουμε συνέπειες, φέρουμε τα αμαρτήματα, όλοι φέρουμε.

Και πίσω από τα αμαρτήματα, όπως αποδεικνύει η επιστήμη, έχει η κληρονομικότητα μεγάλη ευθύνη. Και δι’ αυτό δεν είναι όλοι άξιοι του γάμου. Δεν είναι άξιοι του γάμου. Θυμάμαι ένα δικό μου πνευματικό παιδί που πήγε στην πατρίδα, στο χωριό του, και εκεί τον είδανε η οικογένεια, έτσι παντρέψαμε. Εγώ δεν είμαι άξιος γάμου, γιατί δεν είμαι εγώ σεξουαλικός, σεξουαλικός είμαι ικανός, ικανότατος, αλλά εννοώ πνευματικώς έχω ελαττώματα και θέλω τα ελαττώματά μου να πάνε στα παιδιά μου. Και έτσι παρέμεινε άγαμος. Και το τελευταίο σε ψυχή στερεοπαγγάλου, νόμος αυστηρός ότι χωρίς πνευματικόν ιατρόν να μην γίνεται γάμος. Υπότιτλοι AUTHORWAVE Υπότιτλοι AUTHORWAVE Υπότιτλοι AUTHORWAVE και έτσι παρέμεινε άγγραμμος. Δεν είναι και το τελευταίο σε ψυχής τερυπαγκάρου νόμος αυστηρός ότι χωρίς περιστοποιητικόν ιατρού να μην γίνεται γάμος. Δεν επηρεύει διότι έπισε χρήμα και αυτό... Και εκεί τον είδανε οι χωροί και έτσι παντρέψαμε. Δεν είμαι άξιος για γάμο, γιατί δεν είναι εγώ σεξουαλικός. Σεξουαλικός είμαι ικανός, ικανότατος, αλλά εννοώ πνευματικώς έχω ατατώματα και θέλω τα ατατώματά μου να πάνε στα παιδιά μου. Και έτσι παρέμεινε άγχαμος. Και το τελευταίο σε ψηφίστε υπαγγάλου νόμος αυστηρός ότι χωρίς πνευματικόν ιατρού να μην γίνεται γάμος.

Δεν υπηρετεί διότι έχεις χρήμα, και έτσι παντρεύονται και οι πιο ανίκανοι και ανάπηροι.

Ούτε αυτός ήμαρτεν ούτε οι γονείς αυτού, είπε ο Υιός του ανθρώπου. Και τι έκανε τότε ο Χριστός; Ο Χριστός έκανε ένα από τα καλύτερα θαύματα. Ποια από τα θαύματα; Έκανε πολλά θαύματα. Θα τα μετρήσουμε; Εάν μπορεί κανείς να μετρήσει τα άστρα του ουρανού, άλλο τόσο μπορεί να μετρήσει τα θαύματα που έκανε, κάνει και θα κάνει μέχρι συντελείας των αιώνων διά των μαθητών του και των Αποστόλων του. Θαύματα ο Χριστός.

Γι' αυτό και στο τέλος του Ευαγγελίου λέει ότι αν επρόκειτο να γράψουμε, να σημειώσουμε τα θαύματα που έκανε ο Χριστός, δεν θα χωρέσει ο κόσμος από τα γραφόμενα βιβλία, αναρίθμητα τα βιβλία. Μικρά και μεγάλα, ο ορατός και ο αόρατος κόσμος είναι δείγμα μεγάλης σοφίας του Θεού.

Κάποιος επιστήμων μελετούσε πολύ τα μερμήγκια και μελέτησε τόσο πολύ τα μερμήγκια και το τελευταίο ψευδείο 100 σελίδες, και μετά δεν υπάρχουν όλα τα μυστήρια του μερμηγκιού. Έχει και άλλα μυστήρια. Ένα μερμήγκι και μια μέλισσα έχει μυστήρια. Φαντάσου ότι έχει το σύμπαν ολόκληρο. Είναι πύριοι στα μάτια. Ιδιαίτερα, λέει, το ανθρώπινο σώμα. Δεν είχε μάτια, λέει αυτός. Μια πέτσα είχε, μια πέτσα. Δεν είχε μάτι. Το μάτι μέσα έλειπε. Δεν έκανε το μάτι, δεν είχε μάτι.

Κι όμως δημιούργησε ο Θεός τον οφθαλμόν εκ του μηδερός, εκ της ανυπαρξίας. Πώς τον δημιούργησε; Εκ πηλού. Αυτή και μόνο η λέξη είναι ικανή να μας συγκλονίσει: εκ πηλού, από λάσπη, και διότι λάσπη είναι ο άνθρωπος.

Οι επιστήμονες οι μεγάλοι που ανέλυσαν τον άνθρωπο απέδειξαν ότι ο άνθρωπος είναι λάσπη, χώμα είναι, χώμα τοπίων, και τώρα το λάσπη αυτή είναι δημιουργία, μια δημιουργία, ολόκληρη δημιουργία από τη λάσπη αυτή.

Και όπως λένε οι επιστήμονες που δεν έρευναν τον άνθρωπο, έχει λάσπη ο άνθρωπος, έχει μέσα, όπως λέγει ένας επιστήμων βαρύς, μπορεί, λέει, με τη λάσπη αυτή που είναι αποτελείται από τα 7 στοιχεία.

Λοιπόν, λοιπόν, εσείς φτάνετε για 7 κομμάτια σαπούνι.

Σίδερο έχει, είναι από σίδερο που μπορούμε να φτιάξουμε ένα καρφί μετρίου μεγέθους.

Ζάχαρη που μπορείς να κάνεις γλυκά, πολύ γλυκά, είναι από ασβέστη που μπορείς να ασπρίσεις ένα κοτέτσι, είναι ακόμα από φώσφορο που μπορείς να κάνεις 2.200 σπίρτα, είναι ακόμα από μαγνήσιο που μπορείς να κάνεις ένα καθαρτικό, είναι ακόμα από ποτάσα που μπορείς να κάνεις ένα φάρμακο.

Είναι και από σκόνη, σκόνη που μπορείς να σκοτώσεις τους ψύλλους που έχουν οι σκύλοι. Αυτό μυστέρα, φτηνά πράγματα, πολύ φτηνά. Τα ξέρει ο άνθρωπος. Ας τα δομήσει αυτά, ας τα ενώσει αυτά. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

Είπε και γεννήθησαν, είδες; Ο Χριστός, ο Θεός είπε, είπε και γεννήθησαν, είπε και γεννήθησαν, είπε και γεννήθησαν. Αλλά όταν έρθει η δημιουργία του ανθρώπου, τότε τι έγινε; Σύσκεψη, τρόπον τινά, της Αγίας Τριάδος: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, Αγία Τριάς. Ελέησον τον κόσμον και εμάς τους αμαρτωλούς. Και με σύσκεψη αυτή, ποιήσωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα ημετέραν και ομοίωσιν. Αυτός είναι ο άνθρωπος, βέβαια. Και ο άνθρωπος αυτός που δημιουργείται από στοιχεία μικρά και ασήμαντα, αλλά συνδεμένα, και αν είναι τόσο άνθρωπος να δημιουργήσει άνθρωπο, είναι ότι ούτως είναι ο άνθρωπος που να δημιουργήσει ο Θεός.

Είναι θείο δημιούργημα, δεν μπορεί να το καταρθώσει κανείς άλλος τον άνθρωπο. Βέβαια και ο άνθρωπος τώρα ήταν πρώτα δύο, ήταν ένας, ήταν υπάνω στη γη ο άνθρωπος, ένας. Ποιος ήταν ένας; Ο Αδάμ, αυτός είναι, αλλά δεν έμεινε χριστημένος.

Η Εκάπτη κάτι του έλεγε και όταν μια νύχτα κοιμήθηκε και δίπλα του το πρωί είδε τη γυναίκα, του εφάνη ωραιότερο από όλα τα πλάσματα και από τον ήλιο και από τας πηγάς των υδάτων και από ό,τι άλλο έχει ωραίο η γη. Αυτό αισθάνθηκε, ιδιαίτερη χαρά, και έσανε δύο σάρκα με σάρκα μία. Δεν είναι δύο, όπως είπε ένας μαθητής, έγραψε στον τρίθμο.

Ο Κοραϊν, ό,τι διδάσκαλε έγινε διπλούς. Όχι, παιδί μου, δεν έγινε διπλούς. Έγινε ομοιώθηση. Έγινε ημίτομο, ο ένας ημίτομος και ο άλλος έγινε σε ένα σώμα και σε μια ψυχή. Αυτή είναι η δημιουργία του ανθρώπου και πρέπει να προσέξουμε την δημιουργία του ανθρώπου.

τη δημιουργία του ανθρώπου. Και έπλασε λοιπόν τον άνθρωπο εκ του χοός, εκ του χοός, και ο άνθρωπος, ο τυφλός, άνοιξε τα μάτια του, δημιουργήσαν μάτια, δημιουργία ματιού. Διότι ο Χριστέης Ιωσοκράτης, μία μεγάλη απόδειξη στον άνθρωπο ότι υπάρχει Θεός είναι το μάτι του ανθρώπου. Τι μυστήριο είναι το

Τι μυστήριο είναι το μάτι του ανθρώπου. Υπάρχουν επιστήμονες, οι οφθαλμίατροι, οι οποίοι εξετάζουν τα μάτια. Αλλά είναι μέσα μυστήριων, είναι ο άνθρωπος το μάτι του ανθρώπου, είναι όπως είπα και άλλοτε και επαναλαμβάνω και πάντοτε και αν λέγω, είναι μια φωτογραφική μηχανή, τέλεια φωτογραφική μηχανή, ιαπωνικής προελεύσεως και όπως δεν μπορούμε να πούμε ότι η φωτογραφική μηχανή είναι τυχαία, τη δημιούργησε ο άνθρωπος επιστήμων, έτσι είναι και το μάτι.

Όπως και τώρα και ακούει, αν σπουδαίωνα αυτό που ακούμε, να, την ώρα αυτή η φωνή μας ακούεται. Πώς; Ευτερήγωνα ναι μόνο. Και τα ραδιόφωνα που ακούνε και φτάνει η φωνή με τον πράγμα του γης και ομιλίανες στην Αμερική και ακούει, θα έρθει εδώ, ευτερήγωνα ναι μόνο. Είναι ο αέρας, δεν θα μπορούσε να όσον ήμουν και να φωνάξουμε και φωνή γιγόνιος και κυκρούπος να είχαμε, δεν ακούει τη φωνή. Μυστήρια έχει αυτός ο κόσμος. Λοιπόν, ούτω πως είναι επάνω στο Βίτσι, στο Γράμμο, στην πατρίδα μας ψηλά, έχουμε εκεί τα ραντάρ και το ραντάρ ακούει, είναι αυτοί.

κάνουν τα αεροπλάνα τα εχθρικά όταν πλησιάζουν τα ελληνικά σύνορά μας. Όλα είναι μυστήρια που έχει ο άνθρωπος. Ό,τι πώς εντυπωθεί ο άνθρωπος και ορφαντός στο σχολείο των Απόλλων είναι ο νους του ανθρώπου. Τι μυστήριο είναι ο νους του ανθρώπου. Συλλογίζεται ο άνθρωπος, συλλαμβάνει και σκέφτεται και συλλογείται και εκφράζεται τα εννοήματά του τα μεγάλα και τα υψηλά.

Ανάληψης. Λοιπόν, τον έκανε. Έμειναν κατάπληκτοι. Άνοιξε τα μάτια του, δημιουργήσαν τα μάτια του, έβλεπε, τον ήλιο, έβλεπε τα ποτάμια, έβλεπε τις λίμνες, έβλεπε τη μητέρα του, τη μάνα του, τον πατέρα του, έβλεπε τους ανθρώπους και δόξα τω Θεώ.

Αλλά οι άλλοι τον κύκλωσαν, οι εχθροί του Χριστού, και του λέγανε: «Πώς είσαι καλά;» «Εγώ είμαι τυφλός», λέει, «δεν είχα μάτια. Με έκανε ο Χριστός», λέει, «με έκανε». «Τίποτα δεν το έκανε. Δεν είναι», λέει, «αυτός άγιος, είναι αμαρτωλός». «Γιατί είναι αμαρτωλός;» λέει. «Διότι εθεράπευσε τον τυφλόν ημέρα Σαββάτου, που απαγορεύεται σύμφωνα με τον νόμο των Ιουδαίων». Και μετά τον είδε ο Χριστός και του είπε: «Πιστεύεις στον Χριστό;» «Πιστεύω», λέει, και προσκύνησε αυτόν και κήρυξε το Ευαγγέλιο.

Αυτά τα δύο θαύματα, το ένα είναι ο σεισμός, ο οποίος είναι ευεργεσία, ευεργετικός ο σεισμός αυτός, και ο άλλος είναι η θεραπεία, η θεραπεία του τυφλού. Ας δοξάσουμε τον Θεό για όλα αυτά, τις ευεργεσίες μικρές και μεγάλες.

Και θα τον παρακαλέσω με τον Θεό να ζήσουμε σήμερα με το Ευαγγέλιο του Άγιου. Είναι μυστήριο ο άνθρωπος, μυστήριο. Όσο κανείς το σκέφτεται, όσο το συλλογίζεται, τόσο είναι. Λέγουν για τον Δίδυμο, ο οποίος ήταν κάτω στην Αλεξάνδρεια επί της εποχής του Μεγάλου Αντωνίου.

Και πιστός των θεών κίνηξε σχολή κατηχητική, όπως εδώ στην Κυψέλη που είμαστε σήμερα το πρωί. Ποιος θα έρθει στην Κυψέλη το πρωί; Λοιπόν, εκεί πέρα στην Κυψέλη, εκεί πέρα έχει ανοίξει ο λαμπρός καθηγητής κύριος Γεμνάκης μια σχολή που δίδαξε ο αείμνηστος καθηγητής Ανδρούτσος.

Ο Μέγας Αντώνιος του λέει: «Παιδί μου, παιδί μου, σε συγχαίρω», λέει, «δεν είναι μάτια που έχουν και οι κατσίκες και τα βόδια και οι γίδες και τα κοράκια και τα άγρια θηρία. Έχεις μάτια με τα οποία βλέπεις τον Θεό. Και αυτό είναι μεγάλη σου ευλογία».

μεγάλη σου ευλογία. Τουλάχιστον μέσα στους χίλιους, ένας να έχει μάτι Χριστό, μάτι Χριστό ένας. Οι άλλοι ζούμε σε ένα σκοτάδι μεγάλο, αβύσσον, άβυσσον, και πρέπει να ακολουθεί τον Θεό να μας δώσει την όραση αυτή, η οποία είναι πνευματική όραση. Ταύτα τα ολίγα είχα να είπω, αγαπητοί μου χριστιανοί. Το 15 Ιουνίου, αν θέλει ο Θεός, θα βρισκόμαστε στη Φλώρινα, αν ζω, να εορτάσω την εορτή του Αγίου Αυγουστίνου, του μεγάλου, του πατρός της Εκκλησίας, του οποίου αναξίως φέρω το όνομα. Αυτά τα ολίγα είχα να είπω και

Και εύχομαι ο Θεός να είναι πάντα μαζί σας. Λοιπόν, έχουμε πει άλλοτε και το λέμε και τώρα ότι είμαστε πολλοί αμαρτωλοί. Η δε πατρίς μας, πού είναι τώρα οι πατέρες της Εκκλησίας; Ευρίσκεται η Εκκλησία μας, δεν θέλω να θίξω το θέμα αυτό το μεγάλο. Ευρίσκονται σε συγκρούσεις, σε συγκρούσεις μεγάλες οι αρχιερείς μας. Λοιπόν, δύσκολο να βρεις δύο παπάδες ηνωμένους. Δύσκολο να βρεις δύο αρχιερείς ηνωμένους. Δύσκολο να βρεις δυο θεολόγους ηνωμένους.

πάθη μας και μισούν ο ένας τον άλλο. Και αυτή η διαίρεση είναι η φοβερωτέρα πληγή της πατρίδας μας. Και υπάρχει φόβος και, όπως είπαμε, τρία είναι τα κακά, τα μεγάλα κακά, τα πανάγωνα και ούτε άλλο για τα πανάγωνα. Εμείς είμαστε νεροκοκνηρώνοι, εμείς είμαστε ασχολές. Ποιο είναι το μεγάλο κακό; Το πρώτο είναι η υπογεννητικότης. Πάψανε πλέον να γίνουν παιδιά. Στη γενεά μας οι γονείς μας είχαν 4, 5, 6, 7, 8, 9 παιδιά.

Και μάλιστα εγώ δεν ανήκω εις αυτά εις κόμματα, δεν ανήκω σε κόμματα, δεν ακούμουν. Κύριε Άρχαστο, δεν ανήκω εις τον Κύριο και μόνο εις τον Χριστό, εις την αγαπημένη μου πατρίδα. Αλλά λοιπόν, εκεί ήρθε στην φρόνη να επάνω βασιλεύσει ο Κωνσταντίνος. Και εκεί λοιπόν, διότι το χωριό μας, το φτωχό χωριό μας, το μικρό χωριό μας, τις Λεύκες Πάρου. Ποιος πήγαινε από τις Λεύκες Πάρου; Είναι κανένας εδώ πέρα; Λεύκες Πάρου, νομίζεις, μία από έναν...

Ένα μικρό χωριό, το οποίο εκεί πέρα ήταν ένας πατέρας σιδεράς που είχε δέκα παιδιά, και τα παιδιά αυτά δουλεύανε στο σιδεράδικο και είχαν συνηθίσει με τη φωτιά, που και δεν φοβούν την φωτιά. Τι φοβούν την φωτιά; Έτσι όχι; Και μετά πήγαν στρατιώτες. Ήταν το 1913, έντοξο σήμερα που ήταν ομέλοι για μεγάλοι άντρες, ο Βενιζέλος και ο βασιλεύς, ο Κωνσταντίνος, και το Άρθρος είχε φάση στην κορυφή της Λόξης.

Λοιπόν. Και στρατιώτης, και λόγω του ύψους που ήταν δυο μέτρα, τον βάλανε ευθύς στην σχολή, στην σχολή των αξιωματικών, των αξιωματικών, των εφέδρων. Και εκεί τότε οι άλλοι βενιζελικοί πήγαν και ρίψανε βενζίνες στο Τατόι που θεραπεύεται ο βασιλεύς και κάηκαν οι υπασπιστές του, και μόνο τα δαχτυλίδια του ευρέθηκαν. Φρικτή κατάσταση. Τον εγκέντρωκε ο βασιλεύς. Πώς τον σώθηκε αυτό; Τον επισκέντρωσε και τον εγκέντρωσε ο βασιλεύς.

Τη φωτιά δεν την φοβάμαι, τη φωτιά δεν φοβάται. Σκύψε το, λέει, πιστεύω στην Παναγιά.

Δεν φοβάσαι, Βασιλεία; Εγώ τη φωτιά δεν τη φοβάμαι, η φωτιά με φοβάται.

Τι θα σου έδωσε να σε βάλω σε σκοτεινό γερπίδο, μετεξαίρεσαι, είσαι αξιωματικός.

Αγία Γραφή, Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός. Αυτό είναι το μίσος, η διαίρεση που έχουμε, που είπε και ο Κεμάλ, το είπα κι άλλο και το ξαναλέω και τώρα, ότι στη Μικρά Ασία που ενικήθημε εκεί πέρα και την τελευταία μάχη που έδωθε στον Τουλούμπουνάρ, και εκεί ο μέναρχος, ο Ξεβατικός, ο μέναρχος της Τουρκίας αυτοκτόνησε γιατί δεν μπόρεσε να νικήσει το στρατό των Ελλήνων.

Στρατό τον είχο και ήταν επάνω στον Λομπουνάρ, ήτανε ο Πλαστήρας. Και όταν μετά από αυτό, το επόμενο έτος, ο Κεμάλ επήγε στον Λομπουνάρ για να εγκαινιάσει μνημείο, αθανάτων μνημείο, είπε ότι μην νομίζετε ότι νικήσαμε τους Έλληνες. Οι Έλληνες δεν νικήθηκαν. Οι Έλληνες όπου επολέμησαν, επολέμησαν ως προγονήτων ή ως ήρωες. Ενικήθησαν από τον εαυτό μας.

Λοιπόν, το ένα κακό είναι ότι η τεκνογονία στην Ευρώπη, με έλλειψη παιδιών, σβήνει εμάς, σβήνει το έθνος. Παιδιά στην Αλβανία, παιδιά στην Τουρκία, Τουρκία ιδίως, δώδεκα Τούρκοι, ένας Τούρκος παιδένει το πρωί, δώδεκα και μερικοκράτη γεννιούνται.

Εδώ δύο τρομερά πράγματα: εκτρώσεις, φρύξω λίγη ένα στερεοστολή, πεντακόσια χιλιάδες εκτρώσεις έχουμε, δύο, δύο τα σχολεία τα πάντα. Και το άλλο ακόμα το σκορότερο μάθημα είναι ότι πολύ ο κόσμος οτολός είναι η βλασφημία, βλασφημία.

Πού είναι ο Πόντος, πού είναι η Μικρασία, πού είναι η Μακεδονία, πού είναι το γλονιμένο; Δηλαδή, βλασφημία, δεν ήχοτε βλασφημία, σέβονται τον Θεό, σέβονται και δεν έλεγαν τον Θεό. Οι αρχαίοι Έλληνες, οι Αθηναίοι κατεδίκασαν εις το κώνειον, εις δηλητήριον τον Σωκράτη, διότι αυτοί νόμισαν ότι βλασφημεί τον Θεό.

Λοιπόν, έτσι είναι και λέγει ο Κοσμάς ο Αιτωλός, με βρίζεις τη μάνα μου, σε συγχωρώ, με βρίζεις τον πατέρα μου, σε συγχωρώ, με χτυπάς, σε συγχωρώ, με σκοτώνεις, σε συγχωρώ. Βλασφημείς Χριστό και Παναγιά, δεν έχω μάτι να σε δω.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος ήταν αυστηρότερος, έλεγε ότι ακούς τον βλάσφημο, έχεις γλώσσα, μάλωσέ τον, έλεγξέ τον. Και εάν τον ελέγξεις, καλώς θα πράξεις?

Να σβήσει η κραστημία, να σβήσει οι διέρεσες, να σβήσει η έκπληση, να σβήσουν ο τροκακά και να περπατήσει στον τόπο μας η αγάπη και η ωραγωνία Και να έχουμε μάτια φωτεινά, μότια χριστενικά για να νοξάζουμε Πατέρα Υιόλιο και Αλλιό Πνεύμα, Ισεώνα Σεώνα Μην Σας περιμένω να είστε.

Γράψαμε, παιδιά, έχουμε γράψει, έχουμε γράψει, έχουμε γράψει, έχουμε, έχουμε γράψει.

Θα συγχωρηθεί, θα συγχωρηθεί, θα συγχωρηθεί και δεν θα επιτρέψουν, μάλλον θα μεταρρυθμιστεί αυτό. Ναι, καλά, καλά. Λοιπόν, ή γράψαμε και θα γράψουν ή θα γράψουν και να δούμε πώς θα γίνει αυτό το θέμα. Λοιπόν, τώρα χρειαζόταν η πατρίδα, δεν έχουμε έναν άντρα πολιτικό, μεγάλο και υψηλό στο φρόνημά του και γίνονται όλα τα κακά. Ή αν είχαμε έναν άνθρωπο υψηλό, όπως είπα και άλλοτε και μη με παρεξηγήσετε, πάνε τώρα 90 χρόνια που πέθανε στην Ελλάδα ένας μεγάλος ρήτορας.

Ένας φιλόσοφος, ένας διδάσκαλος του Ευαγγελίου που έλεγε: Τι χρειάζεται η Ελλάδα; Η Ελλάδα χρειάζεται πολίτευμα. Τι πολίτευμα, του έλεγαν, χρειάζεται; Χριστοκρατία. Ό,τι θέλει ο Χριστός. Ό,τι θέλει ο Χριστός. Ό,τι θέλει ο Χριστός μες στο σπίτι. Ό,τι θέλει ο Χριστός στα ανδρόγυνα. Ό,τι θέλει ο Χριστός στα σχολεία μας. Ό,τι θέλει ο Χριστός στην εκκλησία μας. Ό,τι θέλει ο Χριστός στο έθνος μας. Και το έθνος μας πάλι θα είναι οι κα καλύτερας ημέρας, προσδόξα Πατρού Σεού και Αγίου Πνεύματος, αμήν, αμήν.

Λοιπόν, επάνω σας περιμένω, αν θέλατε να σας φιλοξενήσω στην κατασκήνωση εκεί πέρα, της πρώτης μια ωραία κατασκήνωση που φιλοξενούμε 2.000 παιδιά κάθε εβδομάδα. Έλα ο μικρός, πολύ μικρός. Ο λοιπόν πάει στο μουσικό σχολείο και θα βρει τώρα πάνω όπου τραγουδάει εκεί στην κατασκήνωση τα ωραία τα τραγούδια.