Earthquakes, Repentance, and the Samaritan Woman’s Witness

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Please sit down. Dear listeners, our visible and invisible audience, as we say.

The visible audience is all of you present here, whose presence gives courage to us, and to me, the elderly bishop. The invisible, invisible audience is all of you who are not here in thought, but who, thanks to the means science has made available, listen to recordings, listen to the radio, and hear the Word of God in various ways.

This time, I will speak to you as an elderly bishop who, as I have told you many times, has reached the end of his life. I am approaching ninety. I come from our Macedonia, the land of Alexander the Great, the land where the Apostle Paul preached the divine Word.

And whatever we say, we will say it with great sadness this time.

I am saddened because, as you know, an earthquake has shaken Greece. It struck three prefectures in particular: Kozani, Florina, and Grevena. Fortunately, there have been no casualties, but there are homeless people, thousands of them. Churches have collapsed. People are now living in tents and are afraid every day, because tremors measuring five and six on the Richter scale continue to shake the entire region.

I came here today to take part in the Synod. Sadly, although it could settle the matter troubling the Church of Greece in five minutes, many believe it has no wish to do so. Now the question before us is: What does the earthquake mean? That is our subject today. The atheists and unbelievers, of course, do not believe.

Some believe that earthquakes have only natural causes, and nothing more: the planet simply shakes. According to their science, our small planet hangs in the vastness of space, with a hard outer layer some seventy or eighty meters thick.

Think of the skin covering an apple, or better still, an orange. In the same way, a layer of soil and hard ground covers the earth. Beneath it, the earth is burning hot. When water reaches that burning interior, the earth shakes.

Holy Scripture says it; the Word of God says that He makes the earth tremble, touches the mountains, and they smoke. Everything comes from God. And the Apostle, Christ, said that earthquakes would come before the day of the Lord, the Second Coming. There will be earthquakes; the ground will shake. Revelation also says that a great earthquake will come and cause upheaval.

Christ our Lord, the almighty God, could in a single second reduce the whole earth to fragments, so that the earth and all its people disappeared into the vastness of space. Vanity of vanities; all is vanity.

Our sin is the cause. If we lived sinless lives, these disasters that happen every day throughout the world would not occur. They come from our sins.

Our sin is the cause of evil. That it is the cause of evil, the cause of all the evils that occur on earth, is shown by experience, by daily experience, and by Holy Scripture, which says somewhere that there was an earthquake, that there was an earthquake in Lot’s time. Who was Lot? A good man.

Lot welcomed two angels into his tent. Then the people there tried to break down his door, enter the house, and dishonor the visitors, these young men. Poor Lot felt compelled to say, ‘Take my daughters and dishonor them,’ he said. ‘Not these men.’

Then Abraham intervened and asked God, “If there are fifty righteous people in the region of Sodom and Gomorrah, will You destroy Sodom?” God said, “No.” What if there are forty-five? No. Forty? No. Thirty-five? No. Thirty? No. Twenty-five? No. And what if there are twenty, or even ten?

There were not even ten righteous people there. They had become creatures of the flesh. Then the land shook to its foundations and became a vast lake. Its waters were bitter, and all the fish died. Poisonous gases rose above it, and birds flying overhead fell dead. Terrible things.

Even today, this impression remains as a reminder of the punishment awaiting sinners. Sodom and Gomorrah have endured into these latter times. Where is the righteous person? Where is the virtuous person? Where is the saint? Where is the saint? Such people have now disappeared.

Sin reigns in the world. We have seen this, and, as we were saying, we point out the great sins of our nation; we point them out. It is no sin, says the Apostle Paul, to say the same things: ‘For me it is not burdensome, and for you it is safe.’

And we are obliged to repeat them. As long as a patient remains ill, the physician must keep giving the proper medicine. That medicine is metanoia, repentance.

Which sin should I remind you of next? I keep reminding you of these things. The first sin is blasphemy against God. It is terrible, terrible, that a human being, a mere worm, should blaspheme God, Christ, and the Most Holy Theotokos.

As we have said before, Saint Kosmas of Aetolia used to say, ‘Insult my mother, insult my father, strike me, even kill me, and I forgive you. But if you insult Christ or the Most Holy Theotokos, I cannot bear to look at you.’

...which, if everyone practiced them, would make blasphemy disappear from the world. Where are the Krasiates, where are the people of Thrace, where are the Greeks among whom there is no blasphemy? Even the ancient philosopher Socrates was falsely accused and slandered as having blasphemed the divine, and they executed him with hemlock. Now, nothing; a person is free to do it. Free. And just recently, a member of the Greek Parliament, whose name I will not mention, was going to propose that blasphemy should not be punished.

That is how far we have come today. In neighboring Turkey, no Turk would blaspheme Allah. Absolutely no one, not a single person, would blaspheme Allah. Yet here you see blasphemy. Of course, insulting the President of the Republic or the prime minister is a great sin.

Insulting Christ and the Most Holy Theotokos is treated as nothing. What a grave matter this is. Christ is regarded as so small, so very small. That is the situation. The second sin is also terrible and repulsive. Greeks are no longer having children. We have the fewest children in the world. Albania has children, Serbia has children, Skopje has children, Bulgaria has children, Turkey has children. A Turk is born in the morning and dies; by evening twelve are born. In Greece, when one Greek dies, not even half a child is born. We kill our children.

God. As I told you before, at a demonstration we held in Florina against abortion, a sweet little child held a sign that read, ‘Mother, why are you killing me?’ These are terrible sins that burden the earth.

Our lawyers make their living from divorces, and doctors make theirs from abortions. We fought against abortion in Florina, and, fortunately, the president of the court, a devout man, ruled in our favor.

He said it must not be permitted: it is murder, a crime, one of the gravest crimes. That is the state of things. We have become like Sodom and Gomorrah. Lately, yes, radio and television have gone so far as to show shameful things.

Government newspapers have now introduced sex by telephone. Sin is not committed only in person: young men and women who engage in sex call one another, meet, and commit the sin. Shudder, O sun; groan, O earth.

How, then, could the earth's crust not shake? How could calamities fail to occur?

The example speaks of repentance, of sincere repentance. Today, on this holy day, we have before us the feast of Saints Constantine and Helena and the feast of the holy Samaritan woman.

I will say one more thing and then finish. A prophet writes somewhere: “Lord, where will You send me? Where can I go? There are no longer ears willing to hear, or eyes willing to see, or hearts able to feel the great things of God.”

We live in lawlessness and in the abyss, and I repeat: we have become Sodom and Gomorrah. So that is how things stand, and we must take care. Saint Constantine is an example of repentance. He was an idolater, and the seed of truth had been sown in his heart by his holy mother, Helena, who believed.

And when he later saw the sign of the Cross in the sky, the sign of the Cross, he became aware of his sins and returned to Christ. He raised the Precious Cross as the emblem of his army. The Cross was then carried down to Constantinople. He founded the empire that ruled for a thousand years over our planet.

A great man. Before he breathed his last, before he died, before he closed his eyes, he asked forgiveness of his officials, asked forgiveness of his army, and asked forgiveness of the bishops. He asked forgiveness and slept the sleep of the righteous.

His holy mother went to Jerusalem, where she had excavations made and the precious Cross was found. She brought it to Constantinople. These were examples of repentance. Yet some speak irreverently of Saint Constantine and ask how he could have become a saint. The saints we celebrate were not without sin. No one is without sin. Only one is without sin.

God will judge us because we sin and do not repent. Metanoia, repentance, is necessary. Saint Photini, the Samaritan woman whom we celebrate today, is an example of repentance. One day Christ walked with His disciples. He went on foot, without a carriage or any other means of travel. He set out early and reached Sychar, a village in Samaria, at midday. There stood the historic well that Jacob had dug, where people came to draw water.

Christ did not sit on a luxurious throne, or on the seat of a ruler, a great man, or a bishop. He sat on a stone. Christ was thirsty; even on the Cross He said, “I thirst.” As the theologians say, Christ as man experienced blameless human needs.

We cannot fault Christ for being thirsty or hungry. Alongside those blameless human needs, He was without sin: perfect God and perfect man, glorified unto all ages.

When He said to the woman, “Give Me some water to drink,” she was startled, because a great divide stood between Jews and Samaritans. We know how this happens among ourselves: people hold grudges and will not even say good morning or good evening to one another.

The Lord told her that if she knew who He was, she would ask Him for water: the water of immortality, which refreshes a person and quenches the passions. She kept asking who He was. Christ spoke to her of the water He offered through His teaching. Then He said, “Call your husband.” But whom could she call? She had had five husbands. He told her, “You have spoken truly when you say you have no husband. You have had five husbands, and the man you have now is not your husband.”

Then she realized that she was before a person of inestimable worth. She said, “Sir, we have a disagreement with the Jews. They worship God, and we worship God on Mount Gerizim. Where should God be worshipped?” Christ gave her an answer. All Christ’s words are of inestimable value, but this saying in the Gospel is exceptional. It surpasses the words of Aristotle, Socrates, and Plato. Such is its worth that even Renan, an unbeliever of our age, acknowledged that this saying alone is enough to prove that Christ is God.

He said, “God is spirit, and those who worship Him must worship in spirit and truth.” As John Chrysostom would say, one could give many homilies on those words. For now, let us say this: God is not an image like the statues of the ancient gods, of Apollo and the other deities said to dwell on Olympus. God is spirit, and as spirit He is present everywhere.

Where could a person go? To the Alps, the highest mountains in Europe? To the Himalayas, the highest mountains in the world? To the far shore, to springs and lakes, or down into the depths of the sea? Where could anyone go?

Where could one go, even up into the mountains or to the stars? Wherever one goes, God is there. “God is spirit, and those who worship Him must worship in spirit and truth.” Then the woman was amazed. She left her water jar, ran down to her village, and told the people, openly acknowledging her own sins: “Come and see a man who told me all my sins.” They went to Him, and Christ stayed for three or four days. They too declared that Christ truly is God who came into the world.

These are three examples of repentance: Saint Constantine, Saint Helena, and Saint Photini. Photini had five sons, and they too became missionaries.

Those missionaries traveled widely and worked in Asia Minor. You see, a woman too can bear witness to the Gospel. She bore witness in schools and in many other places. Women have their rightful place in this work. We have many examples, including Saint Barbara, Saint Paraskevi, and other holy women who greatly benefited the world. John Chrysostom even gave a homily about Priscilla.

And there were Priscilla and Aquila. Priscilla was the wife, and Aquila was the husband. John Chrysostom praised Priscilla for her deep concern for the Gospel. Men and women alike should follow the examples of Saint Photini, Saint Barbara, Saint Paraskevi, and the many other faithful women. Even unbelieving husbands came to faith through their wives. Children, too, owe their coming to Christ and their life in Christ to women like these. I forgot to tell you that forty or fifty years ago a terrible earthquake struck Kefalonia. The people of Kefalonia have many virtues, but some there also blaspheme God. The island shook, and five hundred people were killed. Then they found a little child, less than a year old, five or six months old, who had been saved. Why? Its mother had covered it. She was killed, but she had sheltered it with her body. Her body lay over the child, sheltering it. As an eagle shelters its young, this blessed mother covered her child; they found it beneath her embrace. Think of the greatness of a mother! That child is in Athens. Someone who came from America also helps with the work. My dear friends, we too must respond. Some foolish people say they will tear down the churches. Stalin tried that.

He said that in five years the name of Christ would no longer be heard. And he tore down churches, tore them down again and again. He killed priests and Patriarchs. He did everything he could to spread communism.

Five years passed, and more besides. Yet today in Russia, God is worshipped. The people pray. When they receive Holy Communion, their tears fall into the holy chalice. They believe in God. And Dostoevsky’s prophecy is being fulfilled. He said, ‘Christ, we modern Russians will crucify You. We will dig a grave and bury You a thousand metres deep. But even from that depth, You will rise again and proclaim the greatness of the faith.’

Yes, Christ, the Blessed One, is alive, as we believe, and so on. Well, the Church is a great thing. The temple, suppose they tear down all our churches. There is one church they cannot tear down: the temple, our own body.

The church in Constantinople is great. So is Saint Peter’s, and so is Saint Paul’s in London. There is a story about an ascetic who had the Spirit of God and could see things before they happened. One Sunday he went to a church in a city. He sat outside and waited for the people to come out. As they went in, he saw them as black as crows. Crow after crow went in.

And when they came out, they were still as black as crows, and the ascetic wept. But among all those people, one came out like a dove. Glory to You, O God! Who was he? A sinner, a great sinner. He had committed many sins, but he became aware of them. He went into the Church and repented. He went in a crow and came out a dove.

As the Russian Chrysostom says, the Church is the ark. Yet the Church is greater than Noah’s ark, for various wild beasts entered the ark.

That is what I wanted to say, my dear Christians. I beg you, pay attention. Let us fill our churches more faithfully. Let us go out everywhere and become heralds of our Gospel, wherever we may be.

But know this well: we have become like Sodom and Gomorrah. Where are the devout? Where are the faithful? Where are the merciful and compassionate? Where are the bishops? We must also keep examples of blessing and faith before us.

We have grown distant from God, and we must expect thunderbolts to fall upon the earth and shake it to its foundations. Great events will come. So we must be ready to endure all these things and pray to God day and night. And God will work His miracle.

May God work His miracle again. And if God wills that I remain here this week, for they are asking me to go up there, then, God willing, I will speak here again next Sunday.

Thank you.

Παναγία Δέσποινα, Τίμιε Πρόδρομε, Αποστόλων Δωδεκάς, Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας, Μάρτυρες και Όσιοι, πρεσβεύσατε προς τον Κύριον, του ελεηθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν. Καθίστε. Προσφιλείς ακροαταί, ορατόν και αόρατον ακροατήριον, όπως λέγουμε.

Ορατόν μεν ακροατήριο, όσοι είστε παρόντες εδώ και δια της παρουσίας σας να μας δίνετε θάρρος, εμένα τον γηραιόν Επίσκοπο. Αόρατο, αόρατο ακροατήριο, όσοι δεν βρίσκεστε εδώ νοερώς, αλλά χάρη σε αυτά τα μέσα τα οποία διαθέτει η επιστήμη ακούετε κασέτες, ακούετε ραδιόφωνα, ακούετε ποικιλοτρόπως τον Λόγο του Θεού.

Θα ομιλήσουμε αυτή τη φορά. Ο Γέρων Επίσκοπος, ο οποίος, όπως σας είπα επανειλημμένως, έφτασε πλέον στο τέρμα της ζωής του, πλησιάζουμε τα 90 έτη, και έρχομαι από τη Μακεδονία μας, τη χώρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη χώρα του Αποστόλου Παύλου, που εκήρυξε τον Θείο Λόγο.

Και θα οτι ρίξουμε να λέμε, θα λέμε λυπημένος πολύ αυτή τη φορά.

Είμαι θλιμμένος, διότι, όπως γνωρίζετε, σεισμός έσεισε την Ελλάδα. Ιδίως έσεισε τους τρεις νομούς, το νομόν Κοζάνης, το νομόν Φλωρίνης και το νομόν των Γρεβενών. Και ευτυχώς δεν έχουμε θύματα, αλλά έχουμε αστέγους, χιλιάδες αστέγους. Οι εκκλησίες γκρεμίστηκαν, ζουν τώρα κάτω από σκηνάς και η ζωή είναι και από καθημερινό φοβούνται, διότι ο σεισμός, Ρίχτερ πέντε, Ρίχτερ έξι, σείει ολόκληρη την περιφέρεια.

Η Πορσάστας Συνδίκας ήρθε και σήμερα εδώ για να λάβω μέρος στη Σύνοδο, η οποία, δυστυχώς, μολονότι μπορεί σε 5 λεπτά της ώρας να λύσει το ζήτημα που βασανίζει την Εκκλησία της Ελλάδας, τα δε πολλοί εντούσαν ότι δεν έχει αυτήν τη διάθεση. Για να έχετε το ερώτημα, τι σημαίνει ο σεισμός; Αυτό είναι το θέμα σήμερα. Λοιπόν, βέβαια, οι άθεοι και οι άπιστοι δεν πιστεύουν.

Φρονούν ότι αυτά είναι μόνο φυσικά αίτια και τίποτα άλλο περισσότερο. Και ότι έτσι σείεται ο πλανήτης. Βέβαια, κατά την επιστήμη τους, φρονούν ότι ο πλανήτης μας, ένας μικρός πλανήτης, αιωρείται εις το άπειρον και είναι 70 μέτρα, 80 μέτρα, είναι σκληρός.

Είναι σαν το πώς το φλούδι καλύπτει το μήλο ή, ακόμα καλύτερα, το πορτοκάλι· έτσι και μια επιδερμίς από χώμα και σκληρόν έδαφος καλύπτει τη γη. Κάτω από εδώ, εκεί πλέον που είναι πεπυρακτωμένη η γη, και όταν μέσα στην πεπυρακτωμένη αυτή γη πέσει νερό, τότε η γη σείεται.

Το είπε η Γραφή, το λέγει ο Λόγος του Θεού, ότι ο ποιών την γην τρέμειν, ο απτόμενος των ορέων και καπνίζονται. Όλα είναι από τον Θεό. Ο δε Απόστολος, ο δε Χριστός είπε ότι θα γίνουν σεισμοί προτού να έρθει η ημέρα του Κυρίου, η Δευτέρα Παρουσία. Θα γίνουν σεισμοί, θα σεισθεί το έδαφος. Και η Αποκάλυψη ακόμα ομιλεί ότι θα γίνει ένας μεγάλος σεισμός, ο οποίος θα ταράξει.

Μπορεί ο Χριστός, ο Κύριός μας, ο Παντοδύναμος Θεός, σε ένα δευτερόλεπτο να σβήσει ολόκληρη η γη και να γίνει θρύψανα και να χαθεί μέσα στο άπειρον η γη και οι άνθρωποι όλοι. Μαρτιώτης, μαρτιωτή, τα πάντα μαρτιώτης.

Η αιτία η αμαρτία μας είναι. Αν ζούσαμε βίο αναμάρτητο, δεν θα συνέβαιναν αυτά τα δυστυχήματα τα οποία γίνονται καθημερινώς στον κόσμο. Εξ αμαρτιών μας είναι.

Η αμαρτία μας είναι η αιτία του κακού. Και ότι τούτο είναι η αιτία του κακού και όλα τα αίτια των κακών που συμβαίνουν πάνω στη γη αποδεικνύει η πείρα, η καθημερινή πείρα, αποδεικνύει η Αγία Γραφή, η οποία λέγει κάπου εκεί ότι έγινε σεισμός, ότι έγινε σεισμός στην εποχή του Λωτ. Τι ήταν ο Λωτ; Ένας αγαθός άνθρωπος.

Φιλοξένησε εις τη σκηνή του δύο αγγέλους. Και εκεί κατόπιν οι άνθρωποι εκεί προσεπάθησαν να παραβιάσουν την θύρα της οικίας του και να έρθουν μέσα εις την οικία και να ατιμάσουν, να ατιμάσουν τα χτίλη, τα ανθρωπόμοια χτίλη, να ατιμάσουν τα παιδιά, τους νέους αυτούς. Και ο ταλαίπωρος ο Λωτ αισθάνθηκε την ανάγκη να πει ότι πάρτε τα κορίτσια μου, λέει, να τα ατιμάσετε. Όχι, λέει, τους ανθρώπους αυτούς.

Η οδηγία μας δεν παιστιάζει σε τίποτε αυτή. Τότε μεσολάβησε ο Αβραάμ και ερώτησε τον Θεό: «Αν μέσα στην περιφέρεια των Σοδόμων και Γομόρων υπάρχουν 50 δίκαιοι, θα καταστρέψεις τα Σόδομα;» Λέει όχι ο Θεός. Κι αν είναι 45; Όχι. Κι αν είναι 40; Όχι. Κι αν είναι 35; Όχι. Κι αν 30; Όχι. Κι αν 25; Όχι. Κι αν 20 ή κι αν 10;

Δεν υπήρχαν ούτε δέκα, δεν υπήρχαν. Είχαν γίνει σάρκες και τότε εσείσθη ο τόπος εκ θεμελίων, έγινε μία απέραντος λίμνη και η λίμνη αυτή είχε πικρά νερά και τα ψάρια όλα ψοφήσανε, τα ψάρια όλα από την πίκρα των υδάτων, και επάνω από τη λίμνη ήταν τα αέρια, δηλητηριώδη αέρια, που τα πουλιά που πετούσανε πέφτανε νεκρά. Τρομερά.

Τώρα μέχρι σήμερα υπάρχει η εντύπωση αυτή ως μια υπόμνηση της τιμωρίας η οποία περιμένει τους αμαρτωλούς. Σόδομα και Γόμορρα έχουν μείνει κοιμής καθ' τελευταίους χρόνους. Πού δίκαιος; Πού είναι αρετός; Πού Άγιος; Πού Άγιος; Που έχουν εκλείψει πλέον.

Η αμαρτία βασιλεύει μέσα στον κόσμο, και το είδαμε και λέγαμε ότι τα μεγάλα αμαρτήματα του γένους μας τα επισημαίνουμε, τα επισημαίνουμε. Δεν είναι αμαρτία, λέει ο Απόστολος Παύλος, το να λέω τα ίδια· εμοί μεν ουκ οκνηρόν, υμίν δε ασφαλές.

Και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να επαναλαμβάνουμε, εφόσον ο ασθενής δεν θεραπεύεται, ο ιατρός είναι υποχρεωμένος να επιχορηγεί διαρκώς τα φάρμακα τα οποία είναι κατάλληλα. Φάρμακο δε είναι η μετάνοια.

Πήγα και πήγα με δεύτερον αμάρτημα να επιθυμήσω, ε! Επιθυμίζομαι πάντοτε, επιθυμίζομαι αυτά. Το πρώτο αμάρτημα είναι η βλασφημία του Θεού. Τρομερό! Τρομερό! Ο σκώληξ ο άνθρωπος να βλασφημήσει τον Θεό, τον Χριστό, την Παναγία.

Όπως είπαμε και άλλοτε, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έλεγε ότι να υβρίσεις τη μάνα μου, να υβρίσεις τον πατέρα μου, να με χτυπήσεις, να με σκοτώσεις, σε συγχωρώ. Αλλά το να υβρίσεις Χριστόν ή Παναγιά, δεν έχω μάτια να σε δω.

...που αν τα εφαρμόζαν όλοι, θα εξέλειπε η βλασφημία από τον κόσμο. Πού είναι οι υποαντιαρχαίοι, πού είναι οι κρασιάτες, πού είναι οι θρακιώτες, πού είναι οι Έλληνες που δεν έχουν βλασφημία; Και των αρχαίων ακόμα φιλόσοφος, ο Σωκράτης, τον οποίον κατηγόρησαν ψευδώς, συκοφάντησαν ότι εβλασφήμησε τα θεία και τον εξετέλεσαν με το κώνειον. Τίποτα τώρα, ελεύθερος. Ελεύθερος. Τώρα δε τελευταίως, βουλευτής, ας μην αναφέρω το όνομά του, στη Βουλή των Ελλήνων θα κάνει πρόταση η βλασφημία να μην τιμωρείται.

Μέχρι αυτό σήμερα φτάσαμε. Ενώ στην Τουρκία, γειτονική μας Τουρκία, κανείς Τούρκος δεν θα βλασφημάει τον Αλλάχ. Κανείς απολύτως, ούτε ένας δεν θα βλασφημάει τον Αλλάχ. Εδώ βλέπεις την βλασφημία. Βέβαια, το να υβρίσεις τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό, είναι μεγάλη αμαρτία.

Η ατιμορρύτη με αστρινά τριβερία, να υβρίσει Χριστό και Παναγιά δεν είναι τίποτα, μεγάλη είναι αυτή. Και μικρός, πολύ μικρός είναι ο Χριστός. Αυτή είναι η κατάσταση, το δεύτερο αμάρτημα, το οποίο είναι και αυτό φοβερό και απαίσιο, και το οποίο είναι η λέξη με κατ' επανάληψη, είναι και η συγκίτη, είναι σύνοδο τα δέοντα, είναι πλέον οι Έλληνες δεν γεννούν παιδιά, δεν γεννούν παιδιά. Δύο, δύο, δύο, δύο. Έχουμε τα λιγότερα παιδιά στον κόσμο. Αλβανία παιδιά, Σερβία παιδιά, Σκόπια παιδιά, Βουλγαρία παιδιά, Τουρκία παιδιά. Ένας Τούρκος το πρωί γεννιέται, πεθαίνει, μέχρι το βράδυ 12 γεννιούνται. Ενώ στην Ελλάδα ένας Έλληνας πεθαίνει, ούτε μισός δεν γεννιέται. Μεγάλη εμφώνια. Φονεύουμε τα παιδιά. Κύριε, το μεγαλύτερο είναι έμπληκτο.

Ο Θεός. Και όπως σας είπα άλλοτε, σε μία διαδήλωση που κάναμε στη Φλώρινα εναντίον των εκτρώσεων, ένα μικρό παιδάκι χαριτωμένο κρατούσε μια ταμπέλα και έγραφε «Μάνα, γιατί με σκοτώνεις;». Είναι αμαρτήματα φοβερά αυτά τα οποία ενδιβαίνονται τη γη.

Και οι δικηγόροι μας ζουν από τα διαζύγια και οι άλλοι ζουν, οι γιατροί, από τις εκτρώσεις. Και δώσαμε μάχη επάνω στη Φλώρινα εναντίον των εκτρώσεων. Και ευτυχώς ο Πρόεδρος Δικαστηρίου, ευσεβής άνθρωπος, μας δικαίωσε.

Και είπε ότι δεν επιτρέπεται, είναι φόνος, είναι έγκλημα, τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Αυτή είναι η κατάσταση. Σόδομα και Γόμορρα έχουμε γίνει. Εσχάτως, ναι, ότι από τα ραδιόφωνα και τηλεοράσεις προχωρούν να κατάψουν τα έργα.

Οι κυβερνικές πνευμαρίδες έχουν εγκαινιάσει σεξ με τα τηλέφωνα πλέον. Όχι απλώς σωματικώς τελείται η αμαρτία, αλλά νέοι και νεάνιδες που υπηρετούν στο σεξ τηλεφωνούν και συναντώνται και εκτελούν την αμαρτία. Φρίξον ήλιε, στέναξον γη.

Πώς λοιπόν να μην σειστεί ο φλοιός της γης, πώς να μη συμβούν τα δυστυχήματα;

Το δείγμα τα λέει μετάνοιας και μετάνοιας ειλικρινούς. Έχουμε σήμερα την Άγιον αυτή η μέρα, έχουμε απέναντι την εορτή του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης και πατέρα έχουμε εορτή της Αγίας Σαμαρείτιδος.

Και ένα θα πω και τελειώσω τον λόγο. Λέει, γράφει κάπου ένας προφήτης, λέει: «Κύριε, πού να με πας, πού να πάω; Δεν υπάρχουν πλέον αυτιά για να ακούσουν και δεν υπάρχουν πλέον μάτια για να βλέπουν και δεν υπάρχουν πλέον καρδιές για να αισθάνονται τα μεγαλύτερα του Θεού».

Ζούμε στην παρανομία και στην άβυσσο και επαναλαμβάνω, Σόδομα και Γόμορρα έχουμε γίνει. Λοιπόν, έτσι έχουν τα πράγματα και πρέπει να προσέξουμε. Παράδειγμα μετανοίας είναι ο Άγιος Κωνσταντίνος, ο οποίος ήταν ειδωλολάτρης και ο οποίος στην καρδία του οποίου έσπερε τον σπόρο της αληθείας, τον έσπερε η Αγία Μητέρα η Ελένη, η οποία επίστευε.

Και όταν κατόπιν είδε στον ουρανόν το σημείο του σταυρού, το σημείο του σταυρού, τότε αισθάνθηκε τα αμαρτήματά του, επέστρεψε στον Χριστό, ύψωσε τον Τίμιο Σταυρόν ως σύμβολον του στρατού του και ενίσχυσε τον Παραδημιανβίαν, έφεραν τους δουλειάτρες, τους αγιόνες των νοτρονομεών και μετά μετέφεραν τον Σταυρόν κάτω εκεί στην Κωνσταντινούπολη και ίδρυσε την αυτοκρατορία που εβασίλεψε χίλια χρόνια πάνω στον πλανήτη μας.

Μεγάλος ανήρ. Προτού να ξεψυχήσει, να αποθάνει, να κλείσει τα μάτια του, ζήτησε συγγνώμη από τους υπαλλήλους του, ζήτησε συγγνώμη από τον στρατό, ζήτησε συγγνώμη από τους επισκόπους, ζήτησε και κοιμήθη τον ύπνο του δικαίου.

Η δε αγία του μητέρα μετέβη στην Ιερουσαλήμ και εκεί έκανε ανασκαφές και βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός, τον οποίο και μετέφερε στην Ελλάδα, στην Κωνσταντινούπολη. Τούτοι οι υποδείγματα μετάνοιας υπήρχαν, αλλά διότι τινές ασεβούν στη μνήμη του Αγίου Κωνσταντίνου και φρονούν πως επίσης έγινε άγιος; Δεν είναι αυτοί οι αναμάρτητοι οι άγιοι που εορτάζονται. Κανείς δεν είναι αναμάρτητος, κανένας δεν είναι αναμάρτητος, ένας είναι αναμάρτητος.

Όλοι οι άλλοι και όπως είπαμε Πηλιάκη, Φιλισάκης, θα μας δικάσει ο Θεός διότι αμαρτάνουμε, αλλά διότι δεν μετανοούμε. Μετάνοια, η μετάνοια είναι αναγκαία. Η πόδη μου είναι η μετάνοιας είναι, αλλά η πόδη μου είναι η μετάνοιας είναι η Αγία Σαμαρείτις, η Φωτινία όπως λέγεται, και η οποία εορτάζει σήμερα, Τετάρτη Κυριακή της Πεντηκοστής, της Αγίας, της Μεγάλης Πεντηκοστής, της Πεντηκοστάριας. Τι ήταν οι άγιοι αυτοί, ότι ήταν Σαμαρίτισσα και ότι ο Χριστός μια ημέρα υπήρχε μαθητάς του και βάδισε με τα πόδια, όχι με αμάξιμο, όχι με αυτοκίνητο, όχι μάλλον μέσα στην κοινωνία, αλλά με τα πόδια βάδισε πρωί πρωί και έφτασε το μεσημέρι σε ένα μέρος Σαμαρείας εκεί, το πρώτο χωριό Σιχάρ, όπου υπήρχε ένα πηγάδι, ιστορικό πηγάδι που το έσκαψε ο Ιακώβ. Και έτσι υπολογόντων οι άνθρωποι στη πέραν ερώτηση.

Ο Χριστός δεν εκάθισε πάνω σε έδρα πολυτελείας, ούτε σε έδρα άρχοντος και μεγιστάνος και επισκόπου και λοιπά. Πάνω σε μια πλάκα εκάθισε ο Χριστός. Γιατί ο Χριστός διψούσε και διψούσε επίσης πάνω στον Σταυρό, που είπε το «διψώ», διότι, όπως λέγουν οι θεολόγοι, ο Χριστός ως άνθρωπος είχε αδιάβλητα πάθη.

Δεν μπορώ να τον κατηγορήσω, τον Χριστό, γιατί διψούσε, πεινούσε, αισθανόταν άγγελος απαύσιος, δεν τον κατηγορήσω. Εκτός το ότι είχε αδιάβλητα πάθη, ήταν και αναμάρτητος. Τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, δοξασμένος σε όλους τους αιώνες.

Λοιπόν, μόλις είπε στη γυναίκα «δώσ' μου νερό να πιω», εκείνη αμέσως ξαφνιάστηκε, Διότι μεταξύ των Ιουδαίων και των Σωμαριτών χάσμα μεγάλο επείδητο. Πόσοι ήταν αυτοί οι τρομάγια ζητής νερών, εμείς έχουμε μεταξύ μας μισοράσκοντα και δεν λέγουμε ούτε καλημέρα ούτε καλησπέρα.

Και ο Κύριος είπε αν ήξερε λέει ποιος είμαι θα μου ζήσεις νερό, το νερό του Αθάντου το οποίο ντρωσίζει τον άνθρωπο και καταπάβει τα πάτια. Και καθώς αυτή επέμενε, επέμενε να μάθει ποιος, και του λέγει τότε, λέγει τότε ο Χριστός, του ρωτάει: «Ποιο θέλεις νερό να πίνεις; Τέτοιο νερό; Αυτό είναι το νερό που έχω εγώ με τη διδασκαλία μου. Φώναξε, λέει, τον άντρα σου». Πού να φωνάξει τον άντρα της; Είχε πέντε άντρες. Λέει: «Καλώς είπες ότι δεν έχεις άντρα, διότι πέντε άντρες είχες και αυτός ο τελευταίος δεν είναι δικός σου άντρας».

Τότε αυτή αντιλήφθη ότι είχε μια προσωπικότητα, ένα πρόσωπο ανεκτιμήτου αξίας, και είπε: «Κύριε, εμείς έχουμε μια διαφορά με τους Ιουδαίους. Αυτοί λατρεύουν τον Θεό, εμείς λατρεύουμε τον Θεό εις τον Γαριζίν. Πού πρέπει να λατρεύεται ο Θεός;» Και ο Χριστός είπε έναν λόγο. Όλοι οι λόγοι του Χριστού, αλλά εξαιρετικός ο λόγος αυτός που υπάρχει στο Ευαγγέλιο, είναι ανεκτιμήτου αξίας. Είναι ανώτερος από τον λόγο που είπε ο Αριστοτέλης, ανώτερος από τον λόγο του Σωκράτους, ανώτερος από τον Πλάτωνα, ανώτερος από όσο αξίζει ο λόγος αυτός, ώστε ένας άπιστος του αιώνα μας, ο Ρενάν, ομολόγησε ότι και μόνος ο λόγος αυτός αρκεί να αποδείξει ότι ο Χριστός είναι Θεός.

ο Θεός και είπε ο Πνεύμα ο Θεός, εξουσίνοντας Αναυτό Πνεύμα και αριστεία διπροσινή, θα ήξιζε όπως ο Ιερός Χρυσόστονος να κάνει κανείς πολλά σομιλίες επάνω στο λεφτόν αυτόν, συντόμως όμως λέγουμε το εξής, ότι ο Θεός δεν είναι όπως ο Θεός των αρχαίων προγόνων μας, δεν είναι αγαλαματα, αγαλαματα όπως είναι το άγαλαμα του Δηλώσεως, όπως είναι το άγαλαμα του Απόλλωνος, όπως είναι το άγαλαμα των διαφορετικών θεοτήτων που κατοικούν επάνω στον Όλυβο και ο Ριάζ Ο Θεός είναι πνεύμα και ως πνεύμα είναι πανταχού παρών.

Πού να πάει ο άνθρωπος; Να πάει επάνω στις Άλπεις, που είναι το ψηλότερο όρος της Ευρώπης, να πάει επάνω στα Ιμαλάια όρη, που είναι το ψηλότερο όρος του κόσμου ολοκλήρου, πού να πάει; Να πάει κάτω στην άκρη της θάλασσας, στις πηγές, στις λίμνες, Στα βάθη των θαλασσών, πού να πάει;

Να ανεβεί επάνω εις τα όρη, εις τα άστρα, πού να πάει; Όπου να πάει, είναι Θεός. Πνεύμα ο Θεός, προσκυνούντας Αυτόν εν πνεύματι και αληθεία προσκυνείν. Τότε αυτή εθαύμασε πλέον και άφησε τη στάμνα και τρέχει κάτω στο χωριό της και ειδοποιεί τους ανθρώπους και κατηγορεί τον εαυτό της, λέει: «Ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο που μου είπε όλα τα αμαρτήματά μου». Και τότε μετέβησαν αυτοί και έμεινε τρεις-τέσσερις ημέρες ο Χριστός και τότε επίσης απλώνει και αυτοί, ο εξι-έξι διεύθυντα, επίσης απλώνει ότι όντως ο Χριστός είναι ο Θεός που ήρθε στον κόσμο.

Αυτά είναι τα τρία υποδείγματα μετάνοιας: μετάνοια, φωνάζει ο Άγιος Κωνσταντίνος, μετάνοια η Αγία Ελένη, μετάνοια που απαντώσει η Αγία Φωτινή. Η οποία Φωτινή είχε πέντε αγόρια και έγιναν κι αυτά ιεραπόστολοι.

Οι ιεραπόστολοι εκεί πέρα περιοδεύσανε πολλά μέρη και έδρασαν στη Μικρά Ασία. Αγία και στο μέλλον σε εκεί που κήρυξε η Αγία, βλέπετε το κρίμα μες στην Εκκλησία, η γυναίκα που βλέπετε να κηρύττει, αλλά πέρασε όμως σε σχολεία, σε συναγωγεία, σε διαφόρους τρόπους. Έχει τα δίκια της η γυναίκα και έχουμε πολλά παραδείγματα γυναικών, όπως Αγίας Βαρβάρας, Αγίας Παρασκευής και άλλων αγίων γυναικών, οι οποίες ωφέλησαν τον κόσμο πολύ. Και είναι άξιο να παρατηρήσουμε στις Δευτέρες ότι ο Ιερός Χρυσόστομος έχει μια ομιλία στην Πρίσκιλλα.

και Ακύλα. Η Πρίσκιλλα ήταν γυναίκα, ο Ακύλας ήταν άντρας και ευχαριστούσε την Πρίσκιλλα διότι δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον την Λέα στο Ευαγγέλιο. Πάστης, άντρας, γυναίκα, έτσι οφείλει να γίνει Αγία Φωτεινή και να γίνει Αγία Βαρβάρα και Αγία Παρασκευή και να γίνει πιέχομετοι άφθος εκλεκτάς γυναίκας. Και σύμφωνα στον κόσμο που κατοικούν και οι δάσκοντες και άπιστοι άντρες έγιναν πιστοί για τις γυναίκες των και παιδιά οφείλουν πρίνετρος στον Αυτό και στον Χριστό και τη ζωή τους ακόμα στον Χριστό. Ξέχασα να σας πω ότι προ 50 χρόνια, 40 χρόνια έγινε σεισμός στην Κεφαλονιά, σεισμός τρομερός, διότι και εκεί οι Κεφαλονίτες έχουν προτερήματα πολλά αλλά έχουν και ο Βραστίνης. Ποιος είναι ο Κεφαλονιάς; Λοιπόν, αλλά δυστυχώς βλαστημούν και εκεί το Θεό. Και έγινε σεισμός και σείστηκε η Κεφαλονιά και σκοτωθήκανε 500 νεκροί. Μάνα. Τι μεγαλείο να έχει η μάνα. Γιατί στην ιστορία αυτών των χαρακτηριστικών, το παιδί αυτό είναι στην Αθήνα. Κυρίες και κύριοι αποστολικών προσώπων, ο οποίος ήρθε από τις Αμερικές και βοηθάει και το έργο να δώσει τα λεφόντα του. Έχουμε το άρθρο μας, τα φαινόμενα. Λοιπόν, ούτω όπως πρέπει κι εμείς να απαντήσουμε, αγαπητοί. Ο Ναόχος λοιπόν του Σίμωνος, λένε μερικοί ανόητοι ότι θα γκρεμίσουν τις εκκλησίες. Το πείραμα αυτό το έκανε ο Στάλιν. Θέλω να παρατηρήσω στους ιδιαιτέρες ότι ο Ρώσος Χρυσόστομος έχει μια ομιγεία στην Πρίστιλα και Ακίλα. Η Πρίστιλα ήταν γυναίκα, ο Ακίλας ήταν άντρας και ευχαριστούσε την Πρίστιλα διότι έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον την Άννα στο Ευαγγελίο. Πάστης, άντρας και γυναίκα έτσι οφείλει να γίνει Αγία Φωτεινή και να γίνει Αγία Βαρβάρα και Αγία Πρασκευή και να κερδιπιτέχομαι ότι αυτός είναι πλεκτάς γυναίκας και σύμ άντρες έγιναν πιστοί για τις γυναίκες τους. Και παιδιά οφείλουν πρίνετρος στον Αυτό και στον Χριστό και τη ζωή τους ακόμα στον Χριστό. Ξέχασα να σας πω ότι προ 50 χρόνια, 40 χρόνια έγινε σεισμός στην Κεφαλονιά, σεισμός τρομερός. Διότι και εκεί οι Κεφαλονίτες έχουν προτερήματα πολλά αλλά έχουν και ο Βλαστιμούς. Ποιος είναι ο Κεφαλονιάς. Λοιπόν, αλλά δυστυχώς ο Βλαστιμούς και ο Θεός. και είναι σεισμός και σύστη η Κεφαλονιά και σκοτωθήκανε 500 νεκροί και μεταξύ των νεκρών Υπότιτλοι AUTHORWAVE Ο Ναόφος λοιπόν του Σύμπαντος λένε μερικοί ανοίκοι ότι θα γκραμίσουν σε εκκλησίες. Το πείρμα αυτό το έκανε ο Στάνιν. Είπε ότι σε πέντε χρόνια δεν θα ακούει πλέον το όνομα του Χριστού. Και γκράμισε, γκράμισε. και μετά βρήκανε ένα παιδάκι ενός ετός μικρότερο από ένα παιδό πέντε εξεμήνες ήταν το παιδάκι αυτό το οποίον σώθηκε το οποίο δεν σώθηκε γιατί, διότι η μάνα το σκέπασε, σκοτώθηκε, το σκέπασε με το σώμα της, έβρισε το σώμα της επάνω και το σκέπασε, όπως ο ετός σκέπαζε τα κουτινά του, έτσι και αυτή η ευλογημένη μάνα σκέπασε το παιδί της και το βρήκανε κάτω από την αγκαλιά της μάνας. Υπότιτλοι AUTHORWAVE Υπότιτλοι AUTHORWAVE ο οποίος ήρθε εξ Αμερικής και βοηθάει και το έργο να το ασφαλευόνται. Έχουμε την άκρη μας να πούμε φαινόμενα. Λοιπόν, ούτω πώς πρέπει και εμείς να απαντήσουμε, αγαπητοί. Ο Ναόχος, λοιπόν, του Σίμωνος, λένε Αμερικοί, ανοείται ότι... Υπότιτλοι AUTHORWAVE

Είπε ότι σε πέντε χρόνια δεν θα ακούει πλέον το όνομα του Χριστού. Και γκρέμισε, γκρέμισε, γκρέμισε, σκότωσε παπάδες, σκότωσε Πατριάρχας, έβαλε τα πάντα και προσπάθησε με τον κομμουνισμό να διαδώσει τον κομμουνισμό.

Περάσανε τότε από τότε πέντε χρόνια και λοιπά και σήμερα στη Ρωσία λατρεύεται ο Θεός, λατρεύεται. Αυτοί προσεύχονται, αυτοί όταν κοινωνούνε τα δάκρυα πέφτουν μέσα στο ιερό ποτήριο, πιστεύουν στον Θεό και πραγματοποιείται η προφητεία του Ντοστογιέφσκι που είπε ότι, Χριστέ, εμείς οι νεότεροι Ρώσοι θα σε σταυρώσουμε, θα ανοίξουμε τάφο, θα σε θάψουμε χίλια μέτρα, αλλά και μέσα από τα χίλια μέτρα θα αναστηθείς πάλι για να κηρύξεις το μεγαλείο της Πίστεως.

Ναι, ο Χριστός, ο ευλογητός ζωντανός, όπως τον πιστεύουμε και λοιπά. Λοιπόν, εκκλησίες, η εκκλησία είναι μεγάλο πράγμα. Ο ναός, κι ας υποθέσουμε ότι γκρεμίζουν όλες τις εκκλησίες μας. Μια εκκλησία δεν μπορεί να την γκρεμίσουν: είναι ο ναός, είναι το σώμα μας.

Μεγάλος είναι ο ναός της Κωνσταντινουπόλεως, μεγάλος είναι ο ναός του Αγίου Πέτρου, μεγάλος είναι ο ναός του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο, Ανάληψης της Θεοτόκου, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ευαγγελία της Εκκλησίας. Λέγεται για έναν ασκητή ο οποίος είχε πνεύμα Θεού και ήταν προορατικός και γνώριζε τι συμβαίνει. Πήγε μια Κυριακή σε μια εκκλησία μιας πόλεως και κάθισε απ' έξω και περίμενε να βγουν οι άνθρωποι. Μπαίνανε, μπαίνανε, μπαίνανε, κοράκια μπαίνανε, σαν κοράκια μαύρα, κοράκια.

Και όταν πάλι βγαίνανε από έξω, ήσανε πάλι μαύροι σαν μαύρα κοράκια και έκλαψε ο ασκητής. Αλλά μέσα στους πολλούς, να και ένας που βγήκε σαν περιστέρι, δόξα σοι ο Θεός. Τι ήτανε; Αμαρτωλός, πολύ αμαρτωλός. Είχε πράξει πολλά αμαρτήματα, αλλά συναισθάνθηκε τα αμαρτήματά του και μπήκε μες στην εκκλησία και μετανόησε, πήγε κοράκι και βγήκε περιστέρι.

Διότι η κιβωτός είναι, όπως λέει ο Ρώσος Χρυσόστομος, η εκκλησία είναι η κιβωτός. Και όπως η κιβωτός μέσα, αλλά ανώτερο η κιβωτός είναι, διότι μέσα στην κιβωτό εμπένδεται τα διάφορα διαλυθρία.

Ευχή, και Βοτός, Ζανταλή και Βοτός. Ταύτα τα ολίγα είχα να είπω, αγαπητοί μου χριστιανοί, και σας παρακαλώ πολύ να προσέξουμε, να πυκνώσουμε τα εκκλησιάσματα. να τρέχουμε παντού, να γίνουμε ανακήρυχες στο Ευαγγελίο μας και όπου και να σταθούμε.

Αλλά να ξέρετε πολύ καλά ότι σόδομα και γόμονα γίνεκαμε Πού είναι ο ευλαβής, πού είναι ο πιστός; Πού είναι ο ελεήμων, πού είναι ο φιλάνθρωπος; Πού είναι οι επίσκοποι; Επίσης, πρέπει να έχουμε τα υποδείγματα ευλογίας και πίστεως.

Έχουμε πλέον θεομακρασία από τον Θεό και πρέπει να περιμένουμε τα αστροπελέκια τα οποία θα πέσουν επάνω στη γην και θα σείσουν τη γην εκ θεμελίων και θα γίνουν μεγάλα γεγονότα. Πρέπει λοιπόν να είμαστε έτοιμοι να αντεχθούμε όλες αυτές τις θεωρίες και να προσευχόμαστε στον Θεό ημέρας ή νυχτός και ο Θεός θα κάνει το θαύμα Του.

Θεός, να κάνει το θαύμα του πάλι ο Θεός και αν θέλει ο Θεός και μείνω την εβδομάδα αυτή, διότι ανάγκη της βιντεοπολώζω να με ζητούν προς τα επάνω, για να μείνω ακόμη την άλλη Κυριακή, αν θέλει ο Θεός, πάλι θα μιλήσω εδώ στον αριστερά του Σαραφτή, θα μιλήσω και πάλι είναι εδώ.

Ευχαριστώ.