Love, Repentance, and Faith Put Into Practice

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Please sit down.

Once again, devout listeners, both those I can see and those I cannot: through the new means devised by science, my voice reaches the ends of the earth, even Australia. Once again I say to all of you, seen and unseen, that I, an elderly bishop, the oldest bishop in the Church of Greece, stand here at the lectern of the Stavros Society.

We shall speak once again, though I hesitate to speak, because I am conscious of my imperfection and sinfulness. And I ask you to pay attention. But I dare to speak, encouraged by the words of Saint John Chrysostom.

I shall say: “I ought,” he says, “to leave and go into the desert, as Gregory the Theologian says, and there be buried in a tomb, confessing my sins.” But the Gospel does not let me. What does the Gospel say? “What shall a man give in exchange for his soul?” The value of the soul is very great. So if they do not all listen to me, half will; if half do not listen, ten will; if ten do not listen, five will; and if five do not listen, it is enough for just one person to listen to me. A good soul of sins. Please pray that today’s address may bear fruit, for it is the last address of this period.

In our previous sermons, we gave short talks on the Symbol of our faith, the Creed.

Today, from this holy lectern, I shall speak on another timely subject. The theological virtues, as the theologians say, are three: first faith, second hope, and third love.

We spoke about faith, what faith is, and what knowledge is. We spoke about the heroes of faith described in the Epistle to the Hebrews, and about the notable heroes of our own time.

We also spoke about hope. Now we shall speak about the third theological virtue: love. Love is the greatest virtue, the highest virtue, the summit of all good things.

What is love? If we open the Old Testament, we find many commandments. The rabbis count some seven hundred commandments.

People gave different answers. One believed that the highest commandment was circumcision; another chose other commandments. But Christ answered that it is love: “You shall love the Lord your God and your neighbor as yourself.” So we shall speak briefly about love. Love is, as we said, the third virtue, love.

Love is a deep feeling. Without this feeling of love, the world would fall apart into its very elements. We find love everywhere. The world has been made in such a way that love is everywhere.

Consider the animals we spoke about before. Take the hen. How tenderly she cares for her chicks! Christ Himself recalled her. What did He say? That a hen covers her chicks with her wings.

The stork, too, shows tender care. As we said, when a stork grows old and can no longer move or fly, its young look after it. They cover it with their wings in winter. That is what happens.

And this little bird, the stork, should be an example to all the children who today abandon their elderly parents, who die of grief. They have medicine and everything else; what they lack is love and a little human feeling.

As I said, it was not long ago that a wedding was due to take place here in our city. A fine young man had asked a young woman to marry him, but the wedding was called off. Why? A question arose about old furniture. The young man, innocent as he was, did not understand what she meant.

“Old furniture,” he says. “Who did they mean by ‘old furniture’?” The elderly. And so the wedding did not take place. She had no wish to care for the elderly in the final years of her life. It is a dreadful state of affairs, and that is why every home for the elderly should have a picture of a stork. This is an image of returning care, as storks do.

And now, as Holy Week approaches, another bird is brought before us to teach us: the pelican. The hymn speaks of the pelican wounded in its side, giving life to its young.

It is said of the pelican that when it is away from its nest, a snake comes and bites its young, making them bleed, and the young would die. They do not die because, because the pelican tears open its own sides with its beak and transfuses them with its blood, gives them a blood transfusion, and the young live.

Our Church sings of this, drawing on images from the natural world to move people’s hearts. Love is everywhere. Love is present throughout the universe too.

Look up at the firmament at night. Become astronauts; take your places. Just as people now travel by plane, train, and car, the day is not far off...

when we have spacecraft that will let us travel into the boundless universe. You could travel for a hundred years and still not reach its end. What suns, what moons, what galaxies, comets, and phenomena! Now astronomers are worried that a comet may break away and fall upon the earth. Nothing would remain standing. A comet like that appeared in 1910, when I was a little child, and I remember the fear people felt. As it drew near, its tail drew near too. When they saw that the comet was moving away, they felt relieved, embraced one another, and gave glory to God. But now we have come to troubled days, and we must expect upheaval. For what is the earth? It is small, though it seems large to us. As we have said before, the sun is one million three hundred times larger, enormous. The whole universe is held together by a thread, an invisible thread.

If the thread we call universal attraction were cut, everything would fly apart. Great and wondrous are Your works, O Lord, and no words will suffice to praise Your wonders. That is the story of the world. Well, that is how it is. But people also ask us for love. Love is God’s greatest commandment. There is no love. A husband cannot live without his wife, a wife without her husband, or parents without their children. Love holds them together like a universal attraction.

Who can adequately praise a mother’s love? None of us would be alive without a mother’s care. They tell of a mother who found herself in the desert. Her breasts had dried up; she had no milk. What did she do? She tore open her veins and gave the child her blood to drink, her blood, and the child lived.

A mother’s love. Love is everywhere, then. There is such love in Christ, who loved the world more than anyone else, more than absolutely anyone else.

As the prophet Isaiah said, “He bears our sins and suffers for us, and we reckoned him to be in pain, wounded and afflicted.” The love of Christ! God demonstrates his love by giving his only-begotten Son, so that everyone who believes in him may not perish but have eternal life. The Apostle Paul speaks beautifully of love in chapter 13 of his First Epistle to the Corinthians.

For the Apostle Paul, love is, in a way, like the sun. When sunlight passes through a prism, it separates into colors. How many colors are there? Is Mr. Vrangos here? Well, it separates into seven or eight colors. Paul describes the many qualities of love, and we could spend eight or nine sermons speaking about them.

Patient endurance: love endures patiently. Love is kind. Love does not envy. It is generous of heart. Love does not boast or puff itself up. It does not behave shamefully or seek its own way. It is not provoked and keeps no account of wrongs. It does not rejoice in injustice; it rejoices in righteousness.

We would need seven or eight sermons to unfold the full range of this hymn to love, which comes in chapter ten. Where do we find that great love today, the love that ought to fill the world? We must take care.

Our age is especially dreadful today: love has vanished. The Lord said that love would grow cold. Just as snow is icy and no one can live in it, people today are cold; their hearts are like refrigerators.

We need a tender love that shines through every part of our lives.

Let me tell you a story about a woman who loved Christ and kept asking Him to visit her home, to come to her home. ‘Christ, I love You and adore You. I want You to come to my house; I would be so happy.’ Then she heard a voice from heaven: ‘I will come tomorrow.’

Overjoyed, the woman spent the whole night sweeping, cleaning, whitewashing, and putting everything in order. Soon after sunrise, someone knocked at her door. She went eagerly to open it. It was not the Lord, but a poor man.

“I don’t have time today,” she said. “Come another day.” Soon there was a second knock at the door. She went to open it, expecting the Lord, but instead found a widow with four orphaned children. “I don’t have time,” she said. “Come another day.” Then another came, and another, and another. Seven or eight people came by nightfall. When the sun set, no one else came. Then the woman began to weep and said, “Lord, don’t You love me?”

Later she asked, ‘You told me You would come, but You did not. Why?’ ‘I did come,’ He answered. ‘I came seven times. I was the one who knocked at your door that morning, and I came again and again.’ That is why, on the day of judgment, the Lord will judge us by the commandment of love.

If we have served love, the door of Paradise will open to us. If we have not loved people or cared for them, we will hear the Lord’s terrible voice: ‘Depart from Me. Depart from Me into the eternal fire.’ ‘Why, Lord, must we depart?’ they will ask.

‘Because I was hungry and you gave Me nothing to eat. I was thirsty and you gave Me nothing to drink. I was naked and you did not clothe Me. I was sick and you did not visit Me. I was in prison and you did not come to see Me. Depart from Me, you who are cursed.’

What you did not do for one of the least of these, you did not do for Me. That day will be terrible.

Hell exists. Paradise exists. There is another life. Those who say, “I do not believe,” will be taken by surprise, and taken by surprise again. We will see these things, even through great miracles.

Women whom we scorn, abandon, and insult. Women who, let us say the word, are prostitutes today and sell their bodies. Greece was filling up not only with women from the Philippines but also with women who offered their bodies to different men. You drive such a woman to despair. And yet you may go to Hell, while she goes to Paradise.

Today the Church gives us the example of Saint Mary of Egypt, whose feast we celebrate. She was an orphan who fell into sin. She traveled to the Holy Land, intending to continue her sinful life. But when she tried to enter the Church, an invisible power kept her outside.

She could not enter. Then she realized she was a sinner, repented, confessed, and went into the desert. There she lived on what the wilderness provided, slept on the sand, and gazed at the stars in the sky. Many years later, Abba Zosimas found her. He comforted her and heard her confession. The following year, the Abba returned.

He found her dead and wondered how he would bury the body of Mary of Egypt. He could not manage it. Let unbelievers disbelieve; that is their right. We believe that great and extraordinary miracles happen.

Then a lion came and dug, and buried her. It dug into the sand with its claws, and there Mary of Egypt was buried. She is a vivid example of repentance. That is all for today, my dear Christians.

Love is the greatest thing. Many years ago, the Zoe Brotherhood published a beautiful book translated from abroad. It is called The Greatest Thing in the World, translated from abroad by the private secretary of the late Queen Olga. At night, the queen would get up and go unrecognized to the Red Cross hospital, where she cared for and helped the sick.

That is right: the Zoe Brotherhood published this book, and it is called The Greatest Thing in the World. The Greatest Thing in the World. It is not science, knowledge, or any of those other things that is the greatest good; love is foremost, the highest of goods. I think a few copies may still be available, though I do not know for certain. If you do not have it, get to know it. You will be greatly edified, for it gives a practical explanation of the highest good.

That is what I wanted to say, my dear Christians. I know you care about the Church, as you should, and you may ask me to speak about matters concerning her. The Church is no lifeless institution.

She is Mother Church, our mother the Church; she is our Orthodoxy. As she should be, she resembles an eagle soaring high in the sky. I have seen an eagle, a golden eagle, flying over the Pindus, high in the mountains of Grammos. It was a marvelous sight.

An eagle does not fly with one wing, but with two. If we too are to soar heavenward and, like Saint Mary of Egypt, be counted worthy to see Paradise, we need two wings.

One wing is Orthodoxy; the other is right action. Do you believe? Then show your faith by what you do. The Apostle Paul says this too.

Some boast of their eloquence. But if I could speak with all the eloquence in the world and had no love, I would gain nothing. If I could prophesy and work miracles but had no love, I would be nothing. If I had faith enough to tell the Himalayas to uproot themselves and fall into the Atlantic Ocean, but had no love, I would be nothing.

But if I have love, that love saves. Let us cultivate it. Love grows and rises into longing, not merely human longing, but spiritual longing. As the hymn says, every soul is given life by the Holy Spirit, raised through purification, and made radiant by the Triune God. What a great thing this longing is!

The beautiful Bridegroom of our Church is the Lord Christ. Sadly, there are many idolaters today, and I will explain what I mean. “I am a Christian; I have been baptized. I am a Christian; I have a Christian name.” But the Apostles preached and explained the words, “He who loves father or mother more than Me is not worthy of Me.” You must be ready to leave your mother and father for Christ.

My children, above all else stands Christ. He is the beautiful Bridegroom of the Church. If you do not love the beautiful Bridegroom of the Church, what are you? You are an idolater. Love. Christ asked Peter, ‘Do you love Me?’

‘Do you love Me? Do you love Me? Do you love Me?’ ‘I love You.’ And you, too, say, ‘I love You.’ We must have this love. Once, as I was speaking about it, someone in the audience mocked me. What did the man say? ‘Sir, are we to love Christ more than our children? Our children, our children! Well, our children.’

And what did that man who mocked me answer? He said, ‘As long as I have my child’s little fingernail, I do not have Christ.’ He said it with his own mouth, Akis: ‘No way.’ ‘Their little child, their little child, their little child.’ And today Christian brotherhoods are falling apart.

The Zoë brotherhood once had two hundred members, remarkable people devoted to missionary work, and it is falling apart. Soter may have more members, and we are a very small group of men, whatever we may be. It is so rare today for a young person to love Christ more than the whole world, more than his own mother.

To love Christ more than his wife, more than his sweetheart, more than everything. This is so logical.

In Rafti, missionary figures are such a rarity. Let us pray that God gives them strength. I have not spoken to you about Church matters because I am deeply saddened. I leave saddened myself because, sadly, there is no love among us hierarchs. I tried to bring some love into the Synod, so that a new wind might blow and our Church might stand united, while the nation, as I explained, is in great danger.

Greece is in danger, as we have said, from enemies outside and from enemies within. It takes a thousand years to build a nation, but only a moment for one to perish.

These moments are coming, and we shall see many things, terrible and beautiful. Let us few, in the struggle, in the struggle of repentance, young and old, all of us, be ready and fully prepared for the present, and love Christ as the supreme Liberator of humanity.

Remember Saint Ignatius the God-Bearer. They seized him, led him into the amphitheaters, and threw him to the beasts. The beasts devoured his body, but did not touch his heart. His heart remained intact, and inside it was a saying. What did it say? ‘Christ, the love of my soul.’

And the hymn says that every soul is given life by the Holy Spirit, raised through purification, and made radiant by the Triune God. So it is, my brothers and sisters. Let us not be like that woman who waited for the Lord to come, yet gave nothing to those who came to her door.

And Saint Kosmas of Aetolia, the greatest teacher, says: ‘Do you have money? Give it away, give it away, before the devil takes it.’ So, even if you have no money, sell yourself as a slave. How can you offer yourself as a slave in order to give alms?

Can you not give everything? Give half. Can you not give half? Give a quarter, or a tenth. If you do none of these things, how do you expect to see the Kingdom of Heaven?

Especially during these holy days, I think and reflect and feel distressed when I consider how horrifying the amount of money Greece spends on unnecessary things is. Greece is full of nightclubs. Once, when I tried to limit their hours in my diocese, people wanted to break my head.

I heard of a father who waited for his child to return at night from a nightclub. The child came home around four in the morning, and the father dared to ask, “Where have you been, my child?” Abortion is among the greatest crimes, as we have said, five hundred thousand abortions. Something will happen somewhere. I am a sinner; I feel my sinfulness, and I ask God to have mercy on me along with all Christians. But I must tell you that we are not in a good state. The Church is not united. We face danger, and our bishops, including me, for I too am a bishop, are divided. The matter could be resolved in an hour. All of us bishops could unite and sing “Christ is risen!” Instead, we are deeply divided, waiting for the civil courts to resolve the Church’s highest matters, which love could resolve.

…because there is one who loves the Church.

And there is one who loves the Church: our Lord Jesus Christ. The late Professor Trembelas, my teacher, with whom I spent two years, who remembers Trembelas today? Does anyone remember Trembelas, that man?, used to say, “My children, do not be distressed. If we say that we love the Church, we would be telling a lie. One loves the Church: our Lord Jesus Christ, who will find a way to lead her also to a day of vaccination.”

I am leaving. God willing, this may be my last journey. We are departing, departing, departing at full speed for the next world. If God wills and I return, I will continue preaching here. Let me give you a glimpse of what we face up in Florina.

We face great danger. We fear an attack from Skopje.

And our Greek soldiers and officers, we must remember this, are heroes. But there are few young people; we do not have enough children. Our little children, our little children. “Bring our child back from the Evros River, and we will make you a golden icon, a golden icon.” And who will go up to the borders? Who? There are heroes there, children of large families, but unfortunately the state did not think to support large families.

We are in Florina. In Florina, we have two to three hundred large families, and we must strengthen support for large families if we want Greece to survive. There, at the frontier, on high ground, we consecrated a new church of Saint Demetrios and completed it, the church of Saint Demetrios. The church of Saint Demetrios stands as an ideal guardian of our border, in the hope that the Lord will help us and accept our repentance.

With the hope that we can resolve these matters and think as Christians, I am certain that our Greece will not perish. Our Macedonia, the land of Alexander the Great, the land of the saints, the prophets, and the apostles, will not perish, but will live unto ages of ages. Amen.

For more than forty years here, I have preached with fervor and fought against beauty contests and other abuses. Sadly, today the devil rules our nation. It is the rule of Satan instead of the rule of Christ. As Apostolos Makrakis said, a champion of Orthodoxy from whom I too have learned much, it is now ninety years since his death.

He founded Christian communities and brotherhoods. Christ, Christ, Christ! The rule of Christ! Christ in the state, neither monarchy nor democracy. Christ in our homes, Christ in our schools and high schools, Christ in our homeland, Christ everywhere: among our soldiers and in the Greek Parliament, where most members are Freemasons, Freemasons, Freemasons. The situation is dreadful. May God save my homeland. I leave knowing that Athens has thousands of faithful people, and they have God as their support. May God protect them. And I ask you to offer a prayer for me, a sinner, that God may save me. All together now.

Παναγία Δεσποινά Θεοτόκη, Τίμιε Πρόεδρο με, Αγγέλου Αποστόλου 12, Πατέρες και Δάσκες της Εκκλησίας, Όσοι και Μάτερες, οι καλώς αθλησαντες, στεφανοθέντες, πείσαιτε πρες βίαν προς τον Κύριο, του ελευθύνετους, ουθύνετους, ηχάσιμον, αμήν. Καθίστε.

Και πάλιν, ευσεβές ακροατήριο, ορατών και αοράτων, που η φωνή μας με τα νέα μέσα που εφεύρει η επιστήμη φτάνει μέχρι τα πέρατα του κόσμου, μέχρι Αυστραλίας. Και πάλιν λέγω, ορατών και αοράτων ακροατήριο, ο γέρων Επίσκοπος, ο πιο γεροντότερος Επίσκοπος της Εκκλησίας Ελλάδος, βρίσκομαι επί του βήματος τούτου, του συλλόγου «Σταυρός».

Θα ομιλήσουμε και πάλιν, αν και διστάζω να ομιλήσω, διότι συναισθάνομαι την ατέλεια και αμαρτωλότητά μου. Και παρακαλώ να προσέχετε. Αλλά τολμώ να ομιλήσω, ενθαρρυνόμενος από τα λόγια του ιερού Χρυσοστόμου.

Θα πω, έπρεπε, λέει, να φύγω, να πάω στην έρημο, όπως λέει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, και εκεί να ταφώ μέσα σε ένα μνημείο, εξομολογούμενος τις αμαρτίες μου. Αλλά το Ευαγγέλιο δεν μ' αφήνει. Το Ευαγγέλιο τι λέει; Τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού; Η αξία της ψυχής είναι πολύ μεγάλη. Και αν, λοιπόν, δεν μ' ακούσουν όλοι, θα μ' ακούσουν οι μισοί, και αν δεν μ' ακούσουν οι μισοί, θα μ' ακούσουν οι δέκα, και αν δεν μ' ακούσουν οι δέκα, θα μ' ακούσουν οι πέντε, και αν δεν μ' ακούσουν οι πέντε, ένας να μ' ακούσει φτάνει. Καλή ψυχή των αμαρτιών. Παρακαλώ να προσεύχεστε, ώστε να αποδώσει ο σημερινός λόγος, ο οποίος είναι και ο τελευταίος λόγος της περιόδου αυτής.

Στα προηγούμενα κηρύγματα κάναμε ομιλίες, σύντομες ομιλίες, επάνω στο σύμβολο της πίστεώς μας, το Πιστεύω.

Σήμερα εδώ στο ιερό βήμα θα ομιλήσουμε επικαίρως, θα ομιλήσουμε επάνω σε ένα άλλο θέμα. Διότι οι θεολογικές αρετές, όπως λέγουν οι θεολόγοι, είναι τρεις. Πρώτη είναι η πίστη, δεύτερη είναι η ελπίδα και τρίτη είναι η αγάπη.

Ομιλήσαμε περί πίστης, είπαμε τι είναι η πίστη, τι είναι η γνώσις. Ομιλήσαμε περί για τους ήρωες της πίστης που ομιλεί προς Εβραίους επιστολή, Ομιλήσαμε περί των ηρώων, των σημαντικών ηρώων της εποχής μας.

Ομιλήσαμε επίσης και περί της ελπίδος. Τώρα θα ομιλήσουμε περί της τρίτης αρετής. Επίσης, η τρίτη αρετή θεολογική είναι η αγάπη. Η αγάπη είναι μείζων αρετή, η υπέρτατη αρετή, το ύψος των αγαθών είναι η αγάπη.

Ποια είναι η αγάπη; Αν ανοίξουμε την Παλαιά Διαθήκη, θα δούμε ότι πολλές είναι οι εντολές, οι εντολές είναι πολλές. Μετρούν 700 εντολές, οι ραββίνοι μετρούν περίπου 70 εντολές, 700 εντολές.

Μεταξύ αυτών είναι διάφορες. Άλλος επίστευε ότι η ανωτέρα εντολή είναι η περιτομή. Άλλος, άλλας εντολάς. Αλλά ο Χριστός έδωσε απάντηση ότι είναι η αγάπη. Αγαπήσεις Κύριο τον Θεόν σου και τον πλησίον σου ως εαυτόν. Περί αγάπης, λοιπόν, θα μιλήσουμε συντόμως. Η αγάπη είναι, όπως είπαμε, η τρίτη αρετή, η αγάπη.

Αγάπη είναι βαθύ αίσθημα. Αν δεν υπήρχε το αίσθημα αυτό της αγάπης, ο κόσμος θα διελύετο στα ίδια στοιχεία. Παντού βρίσκουμε την αγάπη. Έχει δημιουργηθεί ο κόσμος κατά τοιούτον τρόπον, ώστε η αγάπη είναι παντού.

Ας πάρουμε τα ζώα που κάποτε μιλήσαμε. Πάρε την όρνιθα. Τι φιλόστοργο από την όρνιθα είναι, ο Χριστός να θυμήθηκε. Τι είπε; Ότι ώσπερ η όρνις να καλύπτει τα τρία γάστης από τα κουλιά της.

Επίσης, φιλόστοργο είναι ο πελαργός, όπως είπαμε, ότι αυτός όταν γηράζει ο πελαργός και δεν μπορεί να κινηθεί και να πετάξει, τον κοιτάζουν τα παιδιά του. Αυτά τον σκεπάζουν το χειμώνα με τα φτερά τους. Αυτά γίνονται.

Και αυτό το πτηνάκι, ο πελαργός, θα έπρεπε να είναι ένα παράδειγμα για όλα τα παιδιά τα οποία σήμερα εγκαταλείπουν τους γέροντας και πεθαίνουν από τον καημό τους. Φάρμακα έχουν, τα πάντα έχουν· αγάπη, λίγη αίσθηση τους λείπει.

Όπως είπα, δεν είναι πολύς καιρός που εδώ στην πόλη μας έπρεπε να γίνει ένας γάμος. Ένας νέος εκλεκτός ζήτησε μία νέα. Διαλύθηκε ο γάμος. Γιατί; Διότι σε μία ερώτηση που έκανε ο νέος, η νέα έκανε μία ερώτηση. Έγινε περί επίπλων, παλιά έπιπλα, δεν καταλάβαινε ο νέος, αθώος ο νέος, δεν καταλάβαινε.

Λέει, παλαιά έπιπλα, λέει, τι είπανε στα παλαιά έπιπλα; Τους γέροντας. Και δεν έγινε και ο γάμος. Δεν είχε διάθεση να υπηρετήσει τους γέροντας στα τελευταία της ζωής. Είναι μια φρικτή κατάσταση και γι' αυτό θα έπρεπε σε όλα τα γεροκομεία να υπάρχει μια εικόνα του πελαργού. Η εικόνα της αντιπελαργήσεως είναι αυτή.

Τώρα που εισιάζει η Μεγάλη Εβδομάδα παρουσιάζεται άλλο κοινό το οποίο μας διδάστηκε, είναι ο Πελαικάνος, όπως ο Πελαικάνος τετρωμένος στην πλευρά της Λόγιας, εσείς δώστε τους επιστάξεις ζωτικούς αυτής της γνώσης.

Λέγεται για τον Πελεκάνο ότι, όταν λείπει από τη φωλιά του, πάει το φίδι να δαγκώνει τα παιδιά του και να τα ματώνει, και τα παιδιά θα πεθάνουν. Δεν πεθαίνουν γιατί, διότι το ράμφος του σκίζει τα πλευρά του και με το αίμα του μεταγγίζει, κάνει μετάγγιση αίματος και τα παιδιά ζουν.

και αυτοραιώς περιπελέκαμε τρομένα την ουρανόγια. Ψάλλει η Εκκλησία μας, που προσπαθεί με όλα τα επιχειρήματα από τον φυσικό κόσμο να συγκινήσει τους ανθρώπους. Η αγάπη, παντού είναι η αγάπη. Αγάπη επίσης είναι στο σύμπαν.

Ρίψετε μια ματιά τη νύχτα επάνω στο στερέωμα, γίνετε αστροναύτες, πάρτε θέση. Όπως τώρα ταξιδεύουν με αεροπλάνα, με σιδηροδρόμους, με αυτοκίνητο, δεν είναι μακρά η μέρα.

που θα έχουμε διαστημόπλοια να μπορούμε να ταξιδεύουμε στο Αγία Γραφή, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός. Και όταν πλησίασε, πλησίασε η ουρά του, και όταν είδαν ότι ο κομήτης φεύγει, αισθάνθηκαν καλά και αγαπηθήκαν και εδώ είχαν δόξα στον Θεό. Αλλά τώρα φτάσαμε στις ημέρες του νηράς και πρέπει να περιμένουμε να αναστάτωσαν, διότι τι είναι η γη; Η γη ένα μικρό είναι, φαίνεται μεγάλη, αλλά όπως είπαμε και άλλοτε, ένα εκατομμύριο τριακόσιες φορές μεγαλύτερος είναι ο ήλιος, τεράστιο, μόντι και λοιπά. όπως τώρα ταξιδεύουν με ροπλάνα, με σιδηροδόμους, με αυτοκίνητο, δεν είναι μακρά η ημέρα που θα έχουμε αντιαστημόπλια. Θα μπορούμε να ταξιδεύουμε στο άπειρο. Εκατό χρόνια ταξιδεύεις, δεν θα είσαι στο άπειρο. Τι ήλιοι, τι σελήνια, τι φεγγάλα, τι γαλαξία, τι κομίτα, τι φαινόμενα. Τώρα οι αστρονόμοι είναι ανήσυχοι ότι ένας κομίτης θα αποσπαστεί και θα πέσει επάνω στη γη. Δεν θα μείνει τίποτα όρθια. Τέτοις σκομίτης είναι φανείς το 1910 που είναι μικρό παιδί και δούμε τον τρόμο που είχαν οι άνθρωποι. Και όταν πλησίασε, πλησίασε η ουρά του. και όταν είδαν ότι ο κομήτης φεύγει, αισθάνθηκαν καλά και αγαπητοί και εδώ είχαν δόξα σε ο Θεός. Αλλά τώρα φτάσαμε της ημέρας πονηράς και πρέπει να περιμένουμε να αναστάτωσαν, διότι είναι η γη. Η γη είναι μικρό είναι και φαίνεται μεγάλη, αλλά όπως είπαμε και άλλοτε, ένα εκατομμύριο τρακόσεις ώρες μεγαλύτερος είναι ο Ήλιος, τραύστα, ομώντι και λοιπά. Το σύμπαν, κρατούτε δε το σύμπαν ολόκληρος, κρατείτε το σύμπαν με μια κλωσσή, αόρατο κλ

Αυτή η κλωστή, η οποία λέγεται παγκόσμια έλξη, εάν κοπεί η κλωστή αυτή, το παν τινάζεται. Μεγάλα και θαυμαστά τα έργα σου, Κύριε, και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων σου. Αυτή είναι η ιστορία του κόσμου. Λοιπόν, ούτω πως είναι. Αλλά ακόμα αγάπη μας ζητάει και ο άνθρωπος, το τέλειο ναυτότημα του Θεού είναι το μεγαλύτερο η αγάπη. Δεν έχει αγάπη. Δεν μπορεί να κάνει ο άντρας χωρίς γυναίκα, η γυναίκα χωρίς άντρα, οι γονείς χωρίς παιδιά. Τα συγκρατεί η αγάπη ως μια παγκόσμια έλξη.

Λέει για μητέρα, ότι ποιος μπορεί να υμνήσει την αγάπη της μητέρας; Δεν θα υπήρχε μέσα στη ζωή, εάν δεν υπήρχε η ιστορία της μητέρας. Λένε για μια μάνα που βρέθηκε στην έρημο, στέρευσαν οι μαστοί της, δεν είχε γάλα, και τι έκανε; Έσκισε τις φλέβες της και επότισε το παιδί με το αίμα της, με το αίμα της, και έζησε το παιδί.

Η αγάπη της μητέρας. Παντού είναι η αγάπη, λοιπόν. Είναι η τέτοια αγάπη, είναι ο Χριστός, ο οποίος αγάπησε τον κόσμο όσο κανείς άλλος, κανείς απολύτως άλλος.

Όπως είπε ο προφήτης Ισαΐας ούτες αμαρτίες ή μόνο φέρει και περιμόνω δυνάται η μύρη δε λογισσά μάθα αυτόν εμ πόνον και εμ πηγή και εμ κακός η αγάπη του Χριστού συνείσταση δε την αυτού αγάπη ότι τον Υιόν αυτού μονιδούνε να πας ο Χριστέ μου εις αυτόν μια απόλυτη ρέζου ειναι αιώνιον η μυτή της αγάπης ειναι ο Απόστολος Παύλος εις την κοσκορευτή τους επιστολή η πρώτη επιστολή κεφάλαιο 13

Είναι, τρόπον τινά, για τον Απόστολο Παύλο ένας ήλιος η αγάπη και όπως το φως του ηλίου υπό το πρίσμα αναλύεται σε πόσα χρώματα αναλύεται; Πού είναι ο κύριος Βράγκος; Βράγκος είναι εδώ; Βράγκος; Λοιπόν, αναλύεται σε χρώματα, 7 to 8 χρώματα, τα οποία και περιγράφει και θα έρθουμε να κάνουμε 8 κηρύγματα, 9 κηρύγματα να περιγράψουμε τον χρωματισμό της αγάπης.

Μακροθυμία, η αγάπη μακροθυμεί, η αγάπη χρηστεύεται, η αγάπη ού ζηλεί, έχει γενναιοψυχία, η αγάπη ού περπερεύεται, ού φυσιούται, ούκ ασχημονεί, ού ζητεί τα εαυτής, ού παροξύνεται, ού λογίζεται το κακόν, ού χαίρει τη αδικία, χαίρει τη δικαιοσύνη.

Αυτός ο ύμνος της αγάπης που έρχεται στο 10ο κεφάλαιο, και θα έπρεπε να κάνουμε εδώ 7 κηρύγματα, 8 κηρύγματα για να λύσουμε όλο το φάσμα της αγάπης. Ποια σήμερα είναι αυτή η αγάπη, η μεγάλη αυτή η αγάπη, η οποία πρέπει να υπάρχει μέσα εις τον κόσμον; Χρειάζεται προσοχή.

Ιδίως σήμερα είναι η εποχή φρικτή, εξέλιπε η αγάπη. Το είπε ο Κύριος, η αγάπη ψυγήσεται, λέει, ψηλί ψηλίων, όπως το χιόνι είναι κρύσταλλο και δεν μπορεί μέσα στο χιόνι κανείς να ζήσει, έτσι οι άνθρωποι σήμερα ψηλίω είναι, ψηλίω έχουν.

Αν δεν υπάρχει η αγάπη τρυφερά, η οποία να αντανακλάει σε όλο τον βίο των ανθρώπων, η αγάπη.

Λέγω ένα διήγημα ότι ένας, μια κυρία που αγαπούσε τον Χριστό, ζητούσε να επισκεφτεί ο Χριστός το σπίτι της, να έρθει στο σπίτι της. «Χριστέ, σε αγαπώ, σε λατρεύω, θέλω να έρθεις στο σπίτι μου, θα χαρώ πολύ». Και άκουσε φωνή από τον ουρανό: «Θα έρθω αύριο».

Και η κυρία, γεμάτη του Θεού, όλη τη νύχτα σκούπισε, καθάρισε, άσπρισε, τακτοποίησε τα πάντα. Μόλις βγήκε ο ήλιος, χτυπάει το σπίτι, πήγε, χτύπησε, πάει εκεί με χαρά να ανοίξει, δεν ήταν ο Κύριος, ήταν ένας φτωχός άνθρωπος.

Δεν ευκαιρώ, λέει, σήμερα, έλα άλλη ημέρα. Σε λίγο χτυπάει δεύτερο χτύπημα η πόρτα. Πάει προς τα εκεί με την προσδοκία ότι θα είναι ο Κύριος και αντί του Κυρίου ήταν μια χήρα με τέσσερα ορφανά. Δεν ευκαιρώ, λέει, έλα άλλη ημέρα. Λοιπόν έρχεται ο άλλος, έρχεται ο άλλος, έρχεται ο άλλος. Εφτά οκτώ ήρθανε μέχρι τη νύχτα. Και όταν εβασίλεψε ο ήλιος, δεν ήρθε πλέον άλλος. Τότε άρχισε να κλαίει η κυρία και λέει: Κύριε, δεν με αγαπάς;

Μου είπες να έρθω και δεν ήρθες; Γιατί, ήρθα, λέει, απήντησα. Ήρθα εφτά φορές. Εγώ ήμουν εκείνος που εκτύπησα το πρωί το σπίτι σου και μετά εκτύπησα και πάλι και πολλά και πολλά και. Δι' αυτό ο Κύριος κατά τη μέρα της κρίσεως θα μας κρίνει με την εντολή της αγάπης.

Υπηρετήσαμε την αγάπη, η πόρτα του Παραδείσου να ανοιχτεί. Δεν αγαπήσαμε τους ανθρώπους, δεν φροντίσαμε γι' αυτούς. Θα είμαθα στο σύλλογγια νόμια του Θεού. Και θα πούνε, λέει, «Πορεύεσθε απ' εμού», ο Κύριος, φωνή τρομερά. «Πορεύεσθε απ' εμού εις το πυρ το αιώνιον», όπου εσύ λέει μακράν. Γιατί, λέει, Κύριε, θα πορευθούμε;

Διότι επίδεσαν, κύριε μου, εδώ κατά να πάω. Εδίπτυσαν, κύριε μου, εδώ κατά να πιώ. Η γνώση είναι και εμένα δεν με αναδείσετε. Ασθενής ήμουν και δεν πριστευτήκατε. Φυλακή ήμουν και δεν είδατε να με δείτε. Πορεύεστε, κύριε μου, η κατεραμέλεια.

Μια φορά ρε που θα πει σε έναν των ελαχίστων, ούτε μία πίστη. Τρομερά είναι η μέρα εκείνη.

Κόλαση, υπάρχει παράδεισος, υπάρχει άλλη ζωή, είναι επίσης νοσοκάναμπος, η άπεση και η άθεση, δεν πιστεύω, αλλά θα βρεθούν προ εκπλήξεων και ακόμα θα βρεθούν προ εκπλήξεων. Θα τα δούμε και με θαύματα μεγάλα.

Γυναίκες που τις περιφρονούμε, γυναίκες που τις εγκαταλείπουμε, γυναίκες που τις υβρίζουμε, γυναίκες που είναι, ας το πούμε με τη λέξη, γιατί σήμερα είναι πόρνες και πουλούν το κορμί τους, και η Ελλάδα γέμιζε όχι μόνο από Φιλιππινέζες αλλά και από γυναίκες οι οποίες εκτείνουν το κορμί τους σε διάφορους ανθρώπους, γιατί απελπίζεις τη γυναίκα αυτή. Και όμως εσύ μπορείς να πας στην κόλαση και αυτή θα πάει στον παράδεισο.

Και παράδειγμα έχουμε σήμερα την Εκκλησία που εορτάζει την Αγία Μαρία την Αιγυπτία. Ήταν μια ορφανή κόρη, έπεσε στις αμαρτίες, ανεχώρησε, πήγε στους Αγίους Τόπους να συνεχίσει την αμαρτία της. Και όταν προσπάθησε να μπει στην Εκκλησία, μια αόρατος δύναμις δεν την άφησε να μπει μέσα.

Δεν την άφησε. Πρώτα κατάλαβε ότι είναι αμαρτωλή, μετέβη, εξομολογήθηκε, πήγε στην έρημο, έζησε μέσα στην έρημο με τους καρπούς τους χειρούς, εκοιμάτο επάνω εις την άμμο, ανακαίρευε τα άστρα του ουρανού και ύστερα από πολλά χρόνια ήρθε και την ευρήκε ο Ζωσιμάς ο Αββάς, ο οποίος την παρηγόρεσε, την εξομολογήθηκε και το επόμενο έτος ήρθε πάλι ο Αββάς.

Και τη βρήκε νεκρά και λέει: «Πώς θα θάψει το σώμα της Μαρίας της Αιγυπτίας;» Και δεν μπορούσε να το γυρετώσει. Ας μην πιστεύουν οι άπιστοι, δικαίωμά τους είναι. Εμείς πιστεύουμε ότι γίνονται θαύματα μεγάλα και υψηλά.

Και εκεί λοιπόν ήρθε ένα λιοντάρι και έσκαψε, έθαψε, αυτό έσκαψε με τα νύχια του την άμμο και εκεί ετάφη η Μαρία η Αιγυπτία, η οποία είναι παράδειγμα ζωηράς μετανοίας. Αυτά τα ολίγα είχαμε από σήμερα, αγαπητοί μου χριστιανοί.

…ότι η αγάπη είναι το ύψιστο. Προ ετών πολλών η αδελφότης Ζωή εξέδωκε ένα ωραίο βιβλίο μεταφρασμένο από το εξωτερικό. Λέγεται «Το μέγιστον αγαθόν», μεταφρασμένο από το εξωτερικό, το οποίο μετέφρασε η ιδιαίτερη γραμματεύς της βασιλίσσης, της Μαχαγίας της Μακρύσης, της Όλγας της βασιλίσσης. Μέσα αυτά, η Μακρύση είναι τίτλο του αδερφού του σταυρού, του νοσοκομείου. Και τη νύχτα σηκωνόταν και πήγε και πελετούσε άγνωστος, υπηρετούσε τους ασθενείς και βοηθούσε τους ασθενείς. Ήψε το πράγμα.

Έτσι είναι, το βιβλίον αυτό το εξέδωκε η αδελφότης Ζωή και ονομάζεται «Το μέγιστον αγαθόν». Το μέγιστον αγαθόν. Δεν είναι επιστήμη, δεν είναι τα άλλα, ό,τι άλλο, άλλο, η γνώση και λοιπά, αλλά η αγάπη είναι η κορυφαία, το ύψος των αγαθών, και νομίζω υπάρχουν ακόμα μερικά. Και εγώ στο βιβλίον πολύ δεν ξέρω αν υπάρχουν, και αν δεν έχετε, να το γνωρίσετε, θα ωφεληθείτε πολύ, γιατί δίνει μια πρακτική ερμηνεία στο ύψος των αγαθών.

Κατά ολίγα είχα να είπω, αγαπητοί μου χριστιανοί, και να έχετε υπόψη σας ότι εκτός από τη διδασκαλία θα σας την θα δώσω, θα με ρωτήσετε τα εκκλησιαστικά, να κάνω λόγο για τα εκκλησιαστικά. Ξέρω ότι εσείς ενδιαφέρεστε για την Εκκλησία και πρέπει να ενδιαφέρεστε για την Εκκλησία, διότι η Εκκλησία δεν είναι κανένα σώμα ξερό.

Είναι η μητέρα Εκκλησία, η μάνα Εκκλησία, είναι η Ορθοδοξία μας, είναι η οποία πρέπει να είναι, ομοιάζει με αετό που πετάει στα ύψη του ουρανού. Έχω δει αετό, χρυσό αετό, επάνω στην Πίνδο, στα ψηλά βουνά στον Γράμμο, να πετάει. Ένα θαυμάσιο φαινόμενο.

Δεν πετάει με μια πτέρυγα, πετάει με δύο πτέρυγες. Λοιπόν και εμείς, να πετάξουμε μέσα στους ουρανούς και να αξιωθούμε να δούμε και εμείς μαζί με την Μαρία την Αιγυπτία τους ουρανούς και τον Παράδεισο, πρέπει να έχουμε δύο φτερούγες.

Η μία πτέρυγα είναι η ορθοδοξία, η άλλη πτέρυγα είναι η ορθοπραξία. Πιστεύεις; Πρέπει να δείξεις την πίστη σου με το έργο σου. Έργο σου, αυτή είναι, χωρίς αυτή δεν γίνεται τίποτε πολύ. Το λέει και ο Απόστολος Παύλος.

Λοιπόν, μερικοί καυχώνται για την ευγλωττία τους. Εάν έχω την ευγλωττία του κόσμου, αγάπη δεν έχω, ουδέν ωφελούμαι. Εάν έχω τις προφητείες και προφητεύω και κάνω θαύματα, αγάπη δεν έχω, ουδέν είμαι. Εάν, έχω πίστη και πω στο βουνό να ξεριζωθούν τα Ιμαλάια και να πέσω μέσα στων Αστραντικών Οκεανών, αγάπη δεν έχω που δεν είμαι.

Εάν, αγάπη έχω, τότε η αγάπη αυτή σώζει τον άνθρωπο. Ας φροντίσουμε λοιπόν τις Αγίες Τα Σιμπέρες και η αγάπη λαμβάνει μορφή, υψεί στην μορφή, γίνεται πλέον έρωτας, έρωτας, έρωτας, όχι ψυχικός έρωτας, αλλά έρωτας πνευματικός, ψυχή, Αγίω Πνεύματι, πάσα ψυχή ζωούται, καθάρσει υψούται, μένετε Θεατική Μουρά, Αντυνοκρεφίως. Μεγάλο πράγμα είναι ο έρωτας, έρωτας.

Ο ωραίος νυμφίος της εκκλησίας μας είναι ο Κύριος Χριστός. Δυστυχώς υπάρχουν σήμερα πολλοί ειδωλολάτρες και θα τα εξηγήσω. Χριστιανός, εγώ είμαι βαπτισμένος. Χριστιανός, εγώ έχω χριστιανικό όνομα. Απόστολοι κάποτε κήρυτταν και έλεγαν, ερμηνεύαν το χωρίο, ότι ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ, ουκ έστι μου άξιος. Να φύγεις τη μητέρα σου, να φύγεις τον πατέρα σου. Θα πω, διότι εσύ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ.

Παιδιά, αλλά παραπάνω απ' όλα είναι ο Χριστός. Αυτός είναι ο ωραίος νυμφίος της Εκκλησίας. Δεν τον αγαπάς τον ωραίο νυμφίο της Εκκλησίας; Είσαι ποιον; Ειδωλολάτρης είσαι. Αγάπη. «Φιλείς με;» Χριστός τον Πέτρο.

«Φιλείς με; Φιλείς με; Φιλείς με;» «Φιλώ σε». Και εσύ τότε «φιλώ σε». Και αυτήν την αγάπη πρέπει να έχουμε, φιλία των έναντων. Κάποτε λοιπόν, κύριε, το επάνω στο λεπτό και κάψανε. Όταν με κορόιδεψε ένας ακρότητας από κάτω, με κορόιδεψε τι είπε ο πράγματος. Αχ, κύριε, αγαπούμε δε τον Χριστό παραπάνω από τα παιδιά μας, δε. Τα παιδιά μας, τα παιδιά μας. Λοιπόν, τα παιδιά μας.

Και τι απήντησε αυτός ο κύριος, ο κατεμέδωλος άντρας; Ότι όσο έχω, λέει, το νυχάκι του παιδιού μου, δεν έχω τον Χριστό. Αυτός το είπε με το στόμα, ρε Άκη, λέει, με την καμιά. Το παιδάκι τους, το παιδάκι τους, το παιδάκι τους. Και αυτόν έπες σήμερα διαλύονται οι χριστιανικές αδελφότητες.

Ήταν η ζωή που κάποτε 200 πρόσωπα, σπουδαία πρόσωπα, ιεραποστολικά, διαλύεται. Η άλλη ζωή περισσότερα να έχει ο Σωτήρας και εμείς ένας μικρός μικρός άντρες, ό,τι είμαστε. Που νέοι, νέοι σήμερα να γίνουν, είναι τόσο σπάνιο να γίνει νέος, να αγαπήσει τον Χριστό παραπάνω από όλο τον κόσμο, παραπάνω από τη μάνα του.

Παραπάνω από τη γυναίκα του, παραπάνω από την γκόμενά του, παραπάνω από όλα. Είναι τόσο λογική αυτή.

Στον Ράφτη τόσο σπάνιο πράγμα είναι τα ιεραποστολικά πρόσωπα τα οποία φωσιολόγονται. Ας ευχηθούμε να δυναμώσει ο Θεός. Περί εκκλησιαστικών δεν σας είπα, διότι είμαι πολύ λυπημένος. Λυπημένος αναχωρώ για εμένα, διότι δυστυχώς δεν έχω με ένα αγάπη ημίσια αρχελής. Προσεπάθησα να φέρω κάποια αγάπη μέσα στη σύνοδο και να πνεύσει ένας νέος άνεμος και προσεστεί η Εκκλησία μας ενωμένη, στη μάσκα της οποίας το έθνος, όπως εξήγησα, ευρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο.

Κινδυνεύει η Ελλάδα και, αναφέραμε, κινδυνεύει τόσο από εξωτερικούς εχθρούς, κινδυνεύει και από εσωτερικούς εχθρούς. Και δίνεται και για να γίνει ένα έθνος χρειάζονται χίλια χρόνια· για να σβήσει ένα έθνος, μια στιγμή σαν.

Και οι στιγμές αυτές έρχονται και θα δούμε πολλά πράγματα τρομερά και ωραία, και εμείς οι ολίγοι στον αγώνα, στον αγώνα της μετανοίας, μικροί, μεγάλοι, όλοι μας να είμαστε έτοιμοι και πανέτοιμοι προς το παρόν και να αγαπήσουμε τον Χριστό ως τον ύψιστον Ελευθερωτή της ανθρωπότητας.

Όπως ο Ιγνάτιος, ο Θεοφόρος, ο οποίος τον άρπαξαν, τον οδήγησαν στα αμφιθέατρα, τον ρίψαν στα θηρία. Τα θηρία έφαγαν το κορμί του, αλλά την καρδιά του δεν την πείραξαν. Έμεινε η καρδιά άθικτη και μέσα στην καρδιά του ήταν το ρήμα. Τι έγραφε το ρήμα; Έλεγε: «Ο Χριστός, ο έρως της ψυχής μου».

Και λέει και Βυσσία: «Αγιό Πνεύματι, πάσα ψυχή, ούτε καθάριστη, ούτε λαμπρέτε τη τελευταία μονάδη υποψίου, υπεκριβεί, υπεκριβείως». Ούτω πως, αδερφοί μου, ταύτα, και να μοιάσουμε κι εμείς με την γυναίκα αυτή, η οποία περίμενε να έρθει ο Κύριος και ήταν δέχατε στοιχημένοι, αλλά δεν έδωσαν τίποτα πολύ.

Και λέει ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο μεγαλύτερος δάσκαλος: «Έχεις χρήματα; Δώσ' τα, δώσ' τα, προτού να τα πάρει ο διάβολος». Λοιπόν, κι αν ακόμα δεν έχεις χρήματα, πούλησε τον εαυτό σου δούλο. Πώς να παρουσιάσεις τον εαυτό σου δούλο για να δώσεις ελεημοσύνη;

Αλλά δεν μπορείς να τα δώσεις όλα; Δώσε τα μισά. Δεν μπορείς τα μισά; Δώσε τα τέταρτα, το ένα δέκατο. Τι να σε κάνω, λέει, τρέλα δεν κάνεις, τ' άλλο δεν κάνεις, τ' άλλο δεν κάνεις, πώς θες να δεις Βασιλεία του Ουρανού;

Ειδίως τις άγιες αυτές τις ημέρες σκέφτομαι και συλλογίζομαι και στενοχωρούμαι, όταν σκεφτώ ότι τα χρήματα που δαπανάει η Ελλάδα στα περιττά είναι φρίκη. Γέμισε η Ελλάδα από νυχτερινά κέντρα και όταν η θέση να περιορίσει τις ώρες των, κάποτε στη Μητρόπολή μου ήθελα στους πατέρες για σπασμένο το κεφάλι.

Είχα μάθει ότι είχε ήταν ο Σπανδιαβάλι. Τι έκανε; Περίμενε το παιδί του να επιστρέψει τη νύχτα από το κέντρο, το νυχτερινό κέντρο, και γύρισε κάτι στις 4 η ώρα. Και μου είχε τολμήσει ο πατέρας να πει: «Πού είσαι, παιδί μου;» Το Σπανδιαβάλι. Στο χωφρύξιον ίδια να αρχιερευσογεί. Κάπου κάτι θα συμβεί. Εμείς προφήτης είμαστε αμαρτωλός και ασκάλαμε την αμαρτωλότητά μου και παρακαλώ τον Θεό να με ελεήσει και εμένα με όλους τους χριστιανούς, αλλά πρέπει να σας είπω ότι δεν ήμαθα καλά. Η Εκκλησία δεν μου νοιάζει. Ενώ βρισκόμαστε μπροστά σε κίνδυνο, οι αρχιερείς μας βρίσκονται και εγώ αρχιερέψαμε, βρίσκανε ενώπιον το δίλημμα της αιρώνης, δεν υπάρχει. Ενώ μπορούσαν σε μία ώρα να λυθεί το θέμα και όλοι οι αρχιερείς μας να ενωθούμε και να ποσάνουμε τον Χριστό σαν έστει, εντός όμως είμαστε σε μεγάλη διάσταση και περιμένουμε τα πολιτικά δικαστήρια να λυθούν τα ζητήματα, τα ύψιστα της Εκκλησίας. Οι εκτρώσεις των μεγαλύτερων έγκλημων, όπως είπαμε, πεντακόσιας χιλιάδες εκτρώσεις, το χωφρύξιον ίδια να έρθει. Κάπου κάτι θα συμβεί. Εμείς προφήτες είμαστε αμαρτωλός και αισθάνομαι την αμαρτωλότητά μου και παρακαλώ τον Θεό να με λέει και εμένα με όλους τους χριστιανούς, αλλά πρέπει να σας είπα ότι δεν είμαστε καλά. Η Εκκλησία δεν μου νοιάζει. Ενώ βρισκόμαστε μπροστά σε κίνδυνο, οι αρχιερείς μας βρίσκονται, κι εγώ αρχιερεύσαμε, βρίσκονται ενώπιον το διελήμμα της αιρώνης δεν υπάρχει. Ενώ μπορούσαν σε μία ώρα να λυθεί το θέμα κι όλοι οι αρχιερείς μας να ενωθούμε και να ποτσάνουμε τον Χριστό σαν έστει, εντούτος όμως είμαστε σε μεγάλη διάσταση και περιμένουμε τα πολιτικά δικαστήρια να λυθούν τα ζητήματα, τα ύψιστα της Εκκλησίας, τα οποία με την αγάπη θα λύονται. Φεύγω λυ και είπαμε πεντακόσιας χιλιάδες ευπρόστωχα φρύξονη για να στερεύσει ο γης, κάπου κάτι θα συμβεί. Εμείς οι προφήτες είμαστε αμαρτωλός και αισθάνομαι την αμαρτωλότητά μου και παρακαλώ τον Θεό να με λέει και εμένα με όλους τους χριστιανούς, αλλά πρέπει να σας είπα ότι δεν ήμαθα καλά, η Εκκλησία δεν μου νοιάζει. ενώ βρισκόμαστε μπροστά σε κίνδυνο οι αρχιερείς μας ευρίσκονται και εγώ αρχιερεύσαμε ευρίσκονται ενώ το διελήμμα της ερώτησης δεν υπάρχει ενώ μπορούσαν σε μία ώρα να λυθεί το διευθύνιο

...διότι ένα υπάρχει ένας που αγαπάει την Εκκλησία.

Και ένας που αγαπάει την Εκκλησία είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και ο αείμνηστος Τρεμπέλας, ο καθηγητής και δάσκαλός μου, ο οποίος υπογραφέαξε έκανα δύο χρόνια. Ποιος θα θυμάται τον Τρεμπέλα, τον Δεμέρα; Το θυμάται κανείς τον Τρεμπέλα, τον Αντωσπονδέρον αυτόν; Έλεγε: «Ρε παιδιά, μη στενοχωριέστε. Αν πούμε ότι αγαπούμε την Εκκλησία, ψέμα θα πούμε. Ένας αγαπάει την Εκκλησία, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο οποίος θα βρει τρόπο να οδηγήσει επίσης σε εμβολιακή μέρα.»

Αναχωρώ, εάν θέλει ο Θεός, μπορεί να είναι το τελευταίο αυτό το ταξίδι. Φεύγουμε, φεύγουμε, φεύγουμε ολοταχώς στον άλλο κόσμο, και αν θέλει ο Θεός και επανέλθω, θα συνεχίσω τα κηρύγματα εδώ. Θα σας δώσω μια σπίθα που μιλώ τι έχουμε πάνω στη Φλώρινα.

Έχουμε μεγάλο κίνδυνο. Έχουμε τους Σκοπιανούς, οι οποίοι περιμένουν να επιτεθούν εναντίον της Ελλάδας μας.

Και οι Έλληνες στρατιώτες και αξιωματικοί μας, πρέπει να το νομίζουμε, είναι ήρωες, είναι ολίγα παιδιά, δεν έχουμε παιδιά. Τα παιδάκια μας, τα παιδάκια μας. Να κάνετε, κάντε, πάρετε το παιδάκι μας από τον Έβρο ποταμό, να σου κάνουμε χρυσή εικόνα, χρυσή εικόνα. Και ποιος θα πάει πάνω στα σύνορα; Ποιος; Που υπάρχουν ήρωες, πάνω παιδιά πολυτέκνων οικογενειών που υπάρχουν, που δυστυχώς το κράτος δεν έλαβε υπόψη να ενισχύσει τους πολυτέκνους.

Είμαστε στη Φλώρινα, στη Φλώρινα έχουμε 200 to 300 οικογένειες πολυτέκνων και πρέπει να ενισχυθεί το ρεύμα των πολυτέκνων, εάν θέλαμε να ζήσει η Ελλάδα. Εκεί λοιπόν που σταμε στο μέτωπο να χωθώ υψηλό, όπου εγκαινιάσαμε καινούργιο ναό του Αγίου Δημητρίου και αυτόν τελειώσαμε το ναό του Αγίου Δημητρίου, όπως και το Αγίου Δημητρίου το ναό, ο Ιδανέ Φρουρή έχει τον σύνορό μας, με την ελπίδα ότι ο Κύριος θα μας βοηθήσει, θα δεχθεί τη μετάνοιά μας.

Με την ελπίδα ότι θα τα λύσουμε, να σκεφτόμαστε ως Χριστιανοί, με την ελπίδα αυτή είμαι βέβαιος ότι η Ελλάδα μας δεν θα χαθεί και ότι η Μακεδονία μας και η χώρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και η χώρα των Αγίων και των Προφητών και των Αποστόλων δεν θα χαθεί, αλλά θα ζήσει εις αιώνας αιώνων. Αμήν.

Σαράντα και πλέον έτη που βρισκόμενοι εδώ, κερδικά κηρύγματα και ορμητικά κηρύγματα και φτιαλώδικα κηρύγματα και κηρύγματα αγωνιστικά εναντίον των καλλιστείων και των άλλων εκτροπών. Σήμερα δυστυχώς το έθνο μας το κυβερνά ο διάβολος. Είναι σαταροκρατία, όχι η χριστοκρατία, πόσο λέγει ο ΑΕΝΙΣΤΟΝ ΜΑΚΡΑΚΙΣ που τώρα συμπληρώνει τα 90 έτη από τον θάνατόν του, ενός ήρωα της Ορθοδοξίας, από τον οποίο πολλά έχεις και εγώ αφιελήθεια.

Ο δημιουργός των χριστιανικών κοινοτήτων, αδελφοτήτων ήταν. Λοιπόν, Χριστό, Χριστό, Χριστό, Χριστοκρατία, Χριστός, το κράτος, ούτε βασιλεία, ούτε δημοκρατία, Χριστός είναι στο σπίτι μας, Χριστός στο σχολείο, Χριστός στα γυμνάσια, Χριστός στην πατρίδα μας, Χριστός παντού, στους στρατιώτες μας, Χριστός στη Βουλή των Ελλήνων, που οι περισσότεροι εκεί πέρα είναι Μασόνοι, Μασόνοι, Μασόνοι. Είναι φοβερά η κατάσταση. Είθε ο Θεός να σώσει την πατρίδα μου. Αναχωρώ με το αίσθημα ότι η Αθήνα μέσα έχει χιλιάδες πιστών και έχουν συμπαράσταση τον Θεό και εύχομαι ο Θεός να τους προστατεύει και παρακαλώ να κάνετε για μένα τον αμαρτωλό, να απευθύνετε μια προσευχή να με σώσει ο Θεός. Όλοι μαζί, κανονικά

κάτω στα βρόσια.