Hidden Sins, Divine Judgment, and the Call to Repent

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

God will judge the secrets of men through Jesus Christ, according to my Gospel.

Here, my dear Christians, in the church of Saint Spyridon, Father John, the energetic priest in charge of this church, preaches regularly. I have come before you today on an unusual occasion, so I ask you to listen to a few simple words.

You heard today’s reading from the Apostle. Among the great truths proclaimed by the divinely inspired Apostle Paul, whose feast we shall soon celebrate together with the Apostle Peter, is this: God will judge what people keep hidden. He will judge their secret sins.

At the end of today’s epistle reading, the Apostle speaks of secret sins, and we too shall speak of secret sins.

What are these secret sins that God will judge? He will judge the sins that are out in the open as well. But here the Apostle speaks of what people keep hidden. Ever since Adam and Eve sinned, there has been a tendency in us.

We tend to cover up our sins. Forgive the comparison, but think of a cat covering up its mess. A person does something worse: he does wrong, looks right and left, and covers it up so that no one will see. Or so he thinks. Take a small child. The child breaks something at home. What should he do? Go to his mother and say, “Mother, I broke it.” Does he? No. He goes and sits at the table like a little angel.

The mother has to be very sharp to realize that the little one has been up to mischief. He tells her nothing. A neighbor, a teacher, or even a policeman may have to come and tell her what the child did. And still he tries to cover up his wrongdoing.

And if you look inside the home, where little children hide their misdeeds and parents are the last to learn of their children's various acts of mischief, then go to a school and ask a teacher, both the primary-school teacher and the secondary-school teacher will tell you what an ordeal they go through.

Something happens at school, and none of the children tells on the one who did it. They cover for each other, and it becomes impossible to find out who was responsible. The little child hides his mischief, and the schoolchild hides his. And if you have served in the army, you know that something similar happens in the barracks when there is trouble in a company.

You will see the guilty man try to cover his tracks, until no one can discover what happened. Ask the police, too, how much work it takes to find out who committed a crime.

So everyone covers up their sins and crimes. Well, a little child hides from his mother, a pupil from his teacher, a soldier from his sergeant, a citizen from the policeman. But there is one thing I cannot understand: a wife hiding things from her husband. The secrets of men, the secrets of men.

“Where did you go?” her husband asks. He comes home at noon, tired and sweaty. “Where were you?” “At my aunt’s.” “Where were you?” “At my brother’s.” “Where were you?” “At the doctor’s.” “Where were you?” “At the IKA insurance office.” “Where were you?” “At the dressmaker’s.” Where was she? Somewhere else. This is chaos.

She stands before her husband as though nothing has happened, though she has done all these shameful things. The whole neighborhood knows and talks about it, but the poor husband remains in the dark because his wife hides it from him.

But is it only the wife who hides things from her husband? Does the husband not hide things from his wife as well? The poor woman has no idea what he does, where he goes, or why he runs here and there. Everyone hides things. Everyone.

Yes, these are the hidden things. But we are putting on a performance, as it were. People say, “Go to the theater.” Why go to the theater? Look at what society has become: a society of lies. In the old days, people were sincere. They did not know their letters, had no diplomas, knew no foreign languages, and had no radios. But they smelled of thyme, those people; they smelled of thyme. They were upright people, straightforward people. Now everyone wears masks, walking around in masks. They look like little angels on the outside, little angels who speak so sweetly, saying “thank you.”

They speak with perfect politeness, “thank you,” and all the rest, but within, their hearts are workshops of the devil. Something is hidden deep inside. That is what the Apostle means by the secrets of men.

People play hide-and-seek with one another. They put on an act. But how long can that go on? And when it comes to the sins people commit, consider what people say about those in prison.

Do you think everyone who commits a crime is in prison? Only a few are there. If it were possible to catch everyone responsible, then out of a thousand crimes committed in society, the police and the courts might catch one, and usually one of the lesser crimes. The greater ones remain covered up, shut away from sight. These are the secrets of men.

Yes, such things happen. You see a poor man steal five bread rings from a street stall, and he ends up in prison. Then you see a powerful man with a high position dipping into the public treasury. He steals continually, with a passion for it. He builds houses and apartment blocks, buys ships, fills the sea with them, and walks around like a respectable gentleman. Nothing happens to him. He is free.

No one has uncovered them, not even the police. There are shameful deeds hidden from everyone. There are women who have betrayed their husbands a hundred times, while the poor husbands know nothing and think their wives are angels.

There are men who have betrayed their wives, while their wives still see them as angels. There are children who have committed crimes against their fathers.

There are false witnesses who went into court, who could catch them there?, who went into court, laid their filthy hands on the Gospel, and sent an innocent man to prison. There are, there are murders and crimes in society. Thieves walk about, as do fornicators and adulterers. All the criminals walk about there too; doors are open to them, and they are welcomed into various homes. These are the hidden things of human lives.

Of a thousand crimes committed in society, scarcely one comes to light. But will it always be so? You may ask, “What kind of society is this? Will crimes remain covered up? Where is God, and where is justice?”

Wait. Call no one blessed before the end. And here, too, he says it plainly: God, he says, will uncover, will uncover the sins. And not only will He uncover them, but He will judge the sins. God, he says, judges what is hidden.

The moment comes, however long a person plays at hiding.

And even if a person covers up his filth like a cat, the hour will come…

The moment comes when God will uncover it all. I have examples. If I had time, I could turn to old accounts, to the lives of the Saints, to the Church’s publications. But I will leave those aside. We live in a satanic age when, if I open history or Holy Scripture, people mockingly say, ‘That was back then.’

So I will leave those accounts aside and look at society around us. Do we have examples today? Of course we do, in this filthy society where every crook, criminal, thief, adulterer, and fornicator thinks he can fool everyone. But the moment comes. For the Lord said that nothing hidden will remain unrevealed. There is nothing you have done that will not come to light.

Here is something that happened just recently. One of those men I spoke of persuaded his poor wife to go up the mountain with him for some fresh air. She suspected nothing and trusted him. They went up and sat there. Then they had an argument, an ordinary human quarrel. What did he do? He took a screwdriver and cut her throat. Blood poured out. He killed her.

Then he carried her on his shoulder down to the shore and took her to his boat; he was a fisherman. And there, what did the devil put into his head? You see, once you do evil, you keep sliding further and further. It is like taking a ball to the top of a mountain and letting it go. It will not stop. It rolls and rolls until it falls into the depths, and you hear it splash into the sea. So the devil keeps you rolling until he throws you into the abyss.

He keeps you rolling until he throws you into the abyss. Well, this man killed his wife and took her into the boat. What did he do then? He tied two anchors to her feet and her body, two anchors, and dropped her into the open sea, a thousand metres down.

Then he went home. The children asked, “Father, where is Mother?” “She is in Afiela,” he said. “She’ll be enjoying herself there.” And yet the sea could not bear the crime. You know how a body is tied down with anchors. The sea churned and foamed, then brought her up; her body appeared with the anchors.

People crossed themselves. Then, however, they found the whole body on the surface of the sea, anchors and all. These are the secrets of men. Nothing can stay hidden. Nothing. These are not just one or two cases. But you will say to me, “Where have we come to, brothers? Where have we come to?” Are you asking me where we have come to? Are you asking me where you have come to? You do not ask the police, you do not ask the newspapers, you do not ask the people. You ask me where I have ended up? And where I may yet end up? I have barely begun...

In the old days, in the old days, people would not kill a person, would not kill a person; they were afraid even to step on an ant, to step on an ant. In the old days, in the old days, in the old days, to touch someone else’s property, what belonged to others, even gold! Those were the old days, the blessed years, when there was fear of God. Yes, there were no notaries, no lawyers, no courts, nothing at all. But there was fear of God. So they did not touch other people’s things. Even if gold, gold itself, fell before them, they did not touch what belonged to others.

In the old days, for a man to enter another man’s home and dishonour his wife or daughter, he would rather die than commit such a sin. Now, as the prophecy says, as one prophecy says, cursed years will come. Just as in summer you drink some water, have an ice cream, drink the water and cool yourself, a day will come when people will drink sin as though it were a glass of water. As they drink sin, as they drink a beer, have an ice cream or drink a lemonade, so they drink sin.

And they fall into fornication.

there is something wherever you go. Go wherever you like: hide in a cave where no human eye can see you; take a submarine deep beneath the sea; rise among the stars as an astronaut and go to the moon. Wherever you go, wherever you go, even if you hide at the farthest end of the earth, do not forget, my friend. Do not forget. Do not forget.

Who among you would want me to read out the record of your life? Who would want to hear every sin, down to the last detail? O my Christ, not one of you. You would rather the earth opened and swallowed you than have an angel appear and tell you your sins.

As long as our eyes can still see the world, as long as we have life and death and the grave have not covered us, come, my brothers and sisters, let us repent. For to sin is human; to refuse to repent is a satanic sin. Come, my brothers and sisters, let us repent, so that the angel may take his sponge, dip it in the blood of our Christ, and wipe away our sins. Then, when one day we depart this present world, this vain world, may we seal our lips with the prayer: ‘Remember me, Lord, when You come into Your Kingdom.’

Ο Θεός κρίνει τα κρυπτά των ανθρώπων κατά το ευαγγέλιόν μου διά Ιησού Χριστού.

Εδώ, αγαπητοί μου χριστιανοί, εδώ εις το ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, κηρύττει τακτικώς ο δραστήριος προϊστάμενος του Ιερού Ναού, ο πατήρ Ιωάννης. Συνεπώς, όλως εκτάκτως εμφανίζομαι ενώπιον της ημετέρας αγάπης και θα σας παρακαλέσω να δώσετε προσοχή σε ολίγα απλά λόγια που θα σας πω.

Ηκούσατε τον Απόστολο τον σημερινό, μεταξύ των άλλων μεγάλων αληθειών τας οποίας κηρύσσει ο θεόπνευστος Απόστολος Παύλος, του οποίου την εορτή μαζί με τον Απόστολο Πέτρο θα εορτάσουμε προσεχώς, μεταξύ, λέγω, των άλλων αληθειών κηρύσσει και αυτή την αλήθεια, λέγει δηλαδή ότι ο Θεός θα κρίνει, θα δικάσει τα κρυπτά των ανθρώπων, θα δικάσει, λέει, τα κρυφά αμαρτήματα.

Περί των κρυπτών αμαρτημάτων ομιλεί σήμερα ο Απόστολος στο τέλος του, της Αποστολικής Περικοπής, και περί των κρυπτών αμαρτημάτων θα ομιλήσουμε και εμείς.

Ποια είναι αυτά τα κρυπτά αμαρτήματα που θα κρίνει ο Θεός; Δεν θα κρίνει μόνο τα κρυπτά αμαρτήματα, θα κρίνει και τα φανερά. Αλλά εδώ μιλεί περί των κρυπτών, τα κρυπτά των ανθρώπων. Από τον καιρό που ημάρτησε ο άνθρωπος, δηλαδή ο Αδάμ και η Εύα, από τότε υπάρχει μία τάση μέσα εις τον άνθρωπο.

Μία τάση να σκεπάζει ο άνθρωπος τα αμαρτήματά του. Σαν το γατί, με συγχωρείτε για την εικόνα, σαν το γατί που κάνει την ακαθαρσία του και τη σκεπάζει. Ε, και χειρότερα είναι ο άνθρωπος, κάνει το κακό, κοιτάζει δεξιά και αριστερά και τη σκεπάζει, να μην τον δει κανείς. Έτσι νομίζει. Σκεπάζει λοιπόν τα αμαρτήματα ο άνθρωπος. Πάρτε παράδειγμα το μικρό παιδί. Αν έχετε μικρό παιδί, κάνει μια αταξία το παιδί στο σπίτι, μια ζημιά. Τι πρέπει να κάνει; Να πάει στη μάνα του, να πει «μάνα, έκανα τη ζημιά». Το λέει; Δεν το κάνει, αλλά πάει, κάθεται στο τραπέζι σαν αγγελούδι.

Και πρέπει να είναι πολύ έξυπνη η μάνα να καταλάβει ότι αυτός ο μικρός έκανε κάποια ζαβολιά για να τον ανακαλύψει, δεν της λέγει τίποτα, πρέπει να έρθει γειτόνισσα, να έρθει ο δάσκαλος, να έρθει ο αστυνόμος να πει «το παιδί έκανε», και πάλι ο μικρός προσπαθεί να σκεπάσει την αμαρτία του.

Και αν πάτε από το σπίτι μέσα που τα μικρά παιδιά σκεπάζουν τα αμαρτήματά των και οι γονείς είναι οι τελευταίοι που λαμβάνουν γνώση των διαφόρων αταξιών των παιδιών τους, αν πάτε στο σχολείο και ρωτήσετε τον δάσκαλο, θα σας πει ο δάσκαλος και ο καθηγητής τι μαρτύριο τραβάνε.

Ενώ γίνεται μια αταξία στο σχολείο μέσα, όλα τα παιδιά δεν μαρτυράνε, δεν λένε κανείς, αλλά σκεπάζουν και είναι αδύνατο να ανακαλύψουν ποιος έκανε την αταξία. Σκεπάζει ο μικρός την αταξία, σκεπάζει ο μαθητής τις αταξίες του. Αν πάτε και μέσα στον στρατώνα, όσοι από εσάς κάνατε στρατιώτες, γίνεται κάποια αταξία μέσα στον λόχο.

Θα δείτε όλους τους άλλους, θα δείτε ο ένοχος να σκεπάσει τον εαυτό του και να μην μπορεί κανείς να ανακαλύψει ποιο, τι έγινε μέσα στον στρατό. Ναι, και αν ρωτάτε και στην αστυνομία, να δείτε τι κόπο καταβάλλει για να ανακαλύψει ποιος έκανε τα διάφορα εγκλήματα.

Όλοι λοιπόν σκεπάζουν τα αμαρτήματά τους και τα εγκλήματά τους. Ναι, καλά, τέλος πάντων, να κρύβεται ο μικρός από τη μάνα του, να κρύβεται ο μαθητής από το δάσκαλο, να κρύβεται ο στρατιώτης από το λοχία του, να κρύβεται ο πολίτης από τον αστυνόμο, δεν καταλαβαίνω ένα πράγμα, δεν καταλαβαίνω, ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω, να κρύβονται όλοι αυτοί, αλλά να κρύβεται η γυναίκα από τον άντρα, τα κρυπτά των ανθρώπων, τα κρυπτά των ανθρώπων.

Πού πήγες; ρωτάει ο άντρας. Κουρασμένος, το μεσημέρι έρχεται, ιδρωμένος είναι, πάει στο σπίτι. Πού ήσουν; Στη θεία μου. Πού ήσουν; Στον αδελφό μου. Πού ήσουν; Στον γιατρό. Πού ήσουν; Στο ΙΚΑ. Πού ήσουν; Στη μοδίστρα. Πού ήταν; Πουθενά αυτούνα. Αυτό είναι χάος.

Κρύβεται και παρουσιάζεται μπροστά στον άντρα, ενώ έχει διαπράξει τις όλες τις ατιμίες, και ενώ γνωρίζει και βοάει ολόκληρη η γειτονιά και ξέρει, ο ταλαίπωρος άντρας μένει μέσα στο σκότος και μέσα στο μυστήριο, γιατί κρύβεται η γυναίκα του.

Μα μόνο η γυναίκα κρύβεται από τον άντρα; Μήπως τάχα και ο άντρας δεν κρύβεται από τη γυναίκα; Και δεν ξέρει η ταλέπωρος η γυναίκα τι κάνει, πού γυρίζει, πού τρέχει δεξιά και αριστερά. Όλοι λοιπόν κρύβονται, κρύβονται.

Ναι, έτσι λοιπόν είναι τα κρυφτά αυτά, μα παίζουμε δηλαδή με αναλόγια. Εδώ λένε να πας στο θέατρο. Τι να πας στο θέατρο; Εδώ μέσα, όπως κατήντησε η κοινωνία, μια κοινωνία της ψευτιάς. Πρώτα οι άνθρωποι ήταν ειλικρινείς. Γράμματα δεν ξέρανε, διπλώματα δεν ξέρανε, γλώσσες δεν ξέρανε, ραδιόφωνα δεν είχανε, αλλά μυρίζανε θυμάρι οι άνθρωποι, μυρίζανε θυμάρι. Ήταν δικαιωμένοι άνθρωποι, ντόμπροι άνθρωποι. Τώρα όλοι είναι με μάσκες, περπατούν με μάσκες, φαίνονται απ' έξω αγγελούδια, αγγελούδια που μιλούν έτσι ευχαριστώ.

Ευχαριστώ, μιλούν με όλη την ευγένεια και λοιπά, αλλά μέσα στην καρδιά τους είναι ένα εργαστήριο του διαβόλου η καρδιά τους. Είναι κάτι μύχιο, τα κρυπτά των ανθρώπων λέει, μέσα τα κρυπτά των ανθρώπων.

Παίζουν δηλαδή κρυφτούλι οι άνθρωποι, ναι οι άνθρωποι, και δεν μπορείς να πεις, παίζουν θέατρο, παίζουν θέατρο, ναι, αλλά ως πότε αυτό, παίζουν. Και έτσι λοιπόν συμβαίνει από τα αμαρτήματα που κάνει ο άνθρωπος, τα μικρότερα λένε για τους φυλακισμένους.

Μπα, και νομίζετε ότι αυτοί που είναι οι φυλακισμένοι; Λίγοι είναι μέσα. Αν πιάσουν, αν ήταν δυνατόν, αν ήταν δυνατόν να πιαστούν αυτοί που έχουν κάνει, που κάνουν τα αμαρτήματα όλα, από τα χίλια, από τα χίλια εγκλήματα, να μιλήσουμε καθαρά και ξάστερα, από τα χίλια εγκλήματα που γίνονται μες στην κοινωνία, ένα πιάνει η τσιμπίδα, ένα πιάνει ο αστυνόμος, ένα πιάνει το δικαστήριο, και αυτά τα μικρότερα. Τα μεγαλύτερα είναι σκεπασμένα, τα κρυπτά των ανθρώπων, σκεπασμένα, είναι στο ψυγείο μέσα, κλεισμένα.

Υπάρχουν, υπάρχουν. Βλέπεις τον άλλο, κλέβει πέντε κουλούρια από το δρόμο, είναι μες στη φυλακή ο ταλαίπωρος. Και βλέπεις τον άλλο που είναι μεγάλος και υψηλός και έχει μεγάλα αξιώματα και κάνει βουτιές μες στα δημόσια ταμεία και κλέβει συνεχώς και κατά πάθος και χτίζει σπίτια και πολυκατοικίες και αγοράζει καράβια μες στη θάλασσα και πυκνώνει τη θάλασσα με καράβια και είναι κύριος και περπατάει. Τίποτα, είναι ελεύθερος.

Που δεν τις έχει ανακαλύψει κανείς, κανένας τέτοιος ή κανένας αστυνόμος, υπάρχουν ατιμίες, υπάρχουν γυναίκες που έχουν ατιμάσει τον άντρα τους εκατό φορές, εκατό φορές, και ο χαμένος ο άντρας δεν ξέρει τίποτα και θεωρεί τη γυναίκα του άγγελο που πετάει απάνω στα άστρα.

Υπάρχουν άντρες που έχουν ατιμάσει τη γυναίκα τους και αντιστοίχως η γυναίκα βλέπει σαν άγγελο τον άντρα της. Υπάρχουν παιδιά που έχουν εγκληματήσει εναντίον του πατέρα.

Οι κορίτσες που έχουν εγκληματήσει κατά... Υπάρχουν ψευδομάρτυρες που πήγαν στο δικαστήριο μέσα, πού να τους πιάσουν στο δικαστήριο, που πήγαν μέσα στο δικαστήριο και άπλωσαν τα βρωμερά τους χέρια επάνω στο Ευαγγέλιο και πήγανε τον αθώο μες στη φυλακή. Υπάρχουν, υπάρχουν φόνοι και εγκλήματα μέσα στην κοινωνία. Περπατάνε και οι κλέφτες, περπατάνε και οι πόρνοι, περπατάνε και οι μοιχοί. Εκεί περπατάνε και όλοι οι εγκληματίες και είναι ανοιχτές οι πόρτες και τους δέχονται στα διάφορα σπίτια, τα κρυπτά των ανθρώπων.

Από τα χίλια εγκλήματα που βρίσκονται μέσα στην κοινωνία ούτε το ένα δεν παρουσιάζεται. Μα θα είναι πάντα, θα μου πείτε, τι κοινωνία είναι αυτή; Έτσι λοιπόν θα είναι αυτή η κοινωνία; Θα είναι σκεπασμένα τα εγκλήματα; Και πού είναι ο Θεός και πού είναι η δικαιοσύνη;

Περίμενε, μηδένα προ τέλους μακάριζε. Και εδώ ακόμα το λέει καθαρά: ο Θεός, λέει, θα ξεσκεπάσει, θα ξεσκεπάσει τα αμαρτήματα. Και όχι μόνο θα τα ξεσκεπάσει, αλλά θα τα κρίνει τα αμαρτήματα. Κρίνει, λέει, ο Θεός τα κρυπτά.

Έρχεται στιγμή, οσοδήποτε και αν παίζει το κρυφτούλι ο άνθρωπος.

Κι αν σκεπάζει σαν το γατί την ακαταρσία του, θα έρθει η ώρα

Τώρα που θα τα ξεσκεπάσει ο Θεός. Έχω παραδείγματα. Μα αν είχα καιρό να άνοιγα τις ιστορίες, τις παλιές ιστορίες, να άνοιγα τα βιβλία των Αγίων, να άνοιγα τις φυλλάδες που έχει η Εκκλησία, αλλά αφήνω όλες αυτές γιατί άμα σας λέγω τέτοια παραδείγματα, ξέρω πως είναι μια σατανική εποχή που άμα ανοίξουμε την ιστορία και ανοίξουμε την Αγία Γραφή μου λένε έτσι εμπαικτικώς «τον καιρό εκείνο».

Εγώ λοιπόν αφήνω τις ιστορίες όλες και φτάνω στην κοινωνία. Έχουμε παραδείγματα τέτοια, πώς δεν έχουμε, και σύγχρονα μέσα στη βρωμερή αυτή κοινωνία που ο κάθε ένας κατεργάρης και ο κάθε ένας εγκληματίας και ο κάθε ένας κλέφτης και ο κάθε ένας μοιχός και πόρνος κατορθώνει να γελάει την κοινωνία; Έρχεται η στιγμή που ο Θεός, γιατί το είπε ο Κύριος ότι δεν υπάρχει λέει κρυπτόν ο μη φανερόν γενήσεται, δεν υπάρχει κάτι το οποίο έκανες και το οποίο να μην φανερωθεί.

Έχουμε πράγμα. Κοιτάξτε αυτές τις ημέρες τι έγινε. Ένας από αυτούς τους άντρες που λέγω, έπεισε την ταλέπωρο γυναίκα του, λέει πάμε στο βουνό να αναπνεύσουμε καθαρόν αέρα. Η καημένη γυναίκα του δεν υποπτεύθηκε τίποτα, τον πίστευσε. Πήρε τη γυναίκα του, πήγαν στο βουνό, κάθισαν στο βουνό, σε μια στιγμή τι κάνει, μια λογομαχία είχαν, ανθρώπινα πράγματα ήταν, αυτός τι κάνει, βάζει το κατσαβίδι και κόβει το λαρύγγι, ποτάμι το αίμα, σκότωσε.

Μετά την πήρε στον ώμο, την κατέβασε στην παραλία, την πήγε στη βάρκα του, ήταν ψαράς, και εκεί τι έκανε, τι τον έβαλε ο διάβολος, γιατί να μην κάνεις το κακό, άμα κάνεις το κακό κατρακυλάς συνεχώς, συνεχώς κατρακυλάς και θα πας μέχρι, όπως αν πας επάνω στο βουνό και πάρεις μια σφαίρα, μια μπάλα και τη ρίψεις, η μπάλα δεν θα σταθεί αλλά θα κατρακυλάει, θα κατρακυλάει έως ότου πέσει μέσα στην άβυσσο και ακούς το μπλουμ μέσα στη θάλασσα, έτσι και ο διάβολος κατορθώνει να σε κυλάει, να σε κυλάει έως να σε ρίψει μέσα στην άβυσσο.

Να σε κυλάει, να σε κυλάει, έως να σε ρίξει μέσα στην άβυσσο. Λοιπόν, εσκότωσε τη γυναίκα του, την πήγε μέσα στη βάρκα και τι έκανε τότε; Έδεσε τα πόδια της και το κορμάκι της με δύο άγκυρες, με δύο άγκυρες και την φούνταρε μέσα στο Μεγάλο Πέλαγος, με χίλια μέτρα κάτω.

Και κατ' όπου πήγε στο σπίτι, τα παιδιά: «Πατέρα, πού είναι η μάνα;» Λέει: «Είναι στην Αφιέλα, θα περνάει κανά, λέει, εκεί που είναι». Έτσι, λέει, και όμως η θάλασσα, η θάλασσα δεν τη σήκωσε το έγκλημα. Μέσα από τα κοιλιαμέστρα με τις άγκυρες, όσοι ήταν αφικοί, ξέρετε, άμα είναι δεμένα τα κορμιά με άγκυρες, μαζί με τις άγκυρες, οι δύναμοι του πτώματος, η θάλασσα άφουρισε, είδε και άφρισε η θάλασσα και σήκωσε απάνω και με τις άγκυρες παρουσιαστήκαν.

Σταυροκοπήθηκε ο κόσμος. Αν εισαγγελεύσαν στην όμως, πιάσανε ολόκληρο το πτώμα με τις άγκυρες επάνω στη θάλασσα. Τα κρυφτά των ανθρώπων. Δεν μπορεί να κρυφτεί τίποτα. Τίποτα. Δεν είναι ένα και δύο. Μα θα μου πείτε, πού καταντήσαμε, αδέρφια; Πού καταντήσαμε; Με ρωτάτε εμένα πού καταντήσαμε; Με ρωτάτε εμένα πού καταντήσατε; Δεν ρωτάτε τις αστυνομίες, δεν ρωτάτε τις εφημερίδες, δεν ρωτάτε τον κόσμο. Εμένα ρωτάει πού καταντήσω; Και πού θα καταντήσω μεν ακόμα; Στην αρχή είμαι θα...

Πρώτα, πρώτα, όχι άνθρωπο να σκοτώσουν, όχι άνθρωπο να σκοτώσουν οι άνθρωποι, μυρμήγκι να πατήσουν φοβούνται, να πατήσουν μυρμήγκι οι άνθρωποι. Πρώτα, πρώτα, πρώτα, να πειράξουν την ξένη περιουσία, τα ξένα αυτά, μωρέ, χρυσάφι, τα παλιά τα χρόνια, τα ευλογημένα χρόνια, μωρέ, που υπήρχε φόβος Θεού, ναι, και δεν υπήρχαν συμβολαιογράφοι και δεν υπήρχαν δικηγόροι και δεν υπήρχαν δικαστήρια και δεν υπήρχαν τίποτα. Αλλά υπήρχε φόβος Θεού. Λοιπόν, δεν πειράζανε τα ξένα πράγματα, μωρέ. Χρυσάφι να, χρυσάφι να έπεφτε μπροστά τους, δεν τα αγγίζανε τα ξένα πράγματα.

Στα παλιά τα χρόνια να μπει ο άλλος μες στο σπίτι του άλλου, να ατιμάσει τη γυναίκα του και το κορίτσι του, μα προτιμότερο να πέθαινε παρά να κάνει τέτοια αμαρτία. Τώρα, όπως πίνει, λέγει η προφητεία, λέγει μια προφητεία, η Ρωμία στον προφήτη του λέγει, θα έρθουν χρόνια κατηραμένα και όπως τώρα το καλοκαίρι πίνεις ένα νεράκι, ένα παγωτό, πίνεις το νεράκι και δροσίζεσαι, θα έρθει η μέρα που οι άνθρωποι θα πίνουν την αμαρτία με ένα ποτήρι νερό, όπως πίνουν την αμαρτία, όπως πίνουν μια μπύρα, όπως πίνουν ένα παγωτό, όπως πίνουν μια λεμονάδα, έτσι πίνουν την αμαρτία.

Και πέφτουν μες στην πορνεία.

Ευχή, Ξεχάστε αυτό που θα σας πω, ότι υπάρχει όπου να πας και σε μια σπηλιά να πας και να κρυφτείς και να μη σε βλέπει μάτι ανθρώπου και αν πάρεις υποβρύχιο και πας κάτω βαθιά μες στη θάλασσα και ανεβείς επάνω στα άστρα και γίνεις αστροναύτης και πας επάνω στη Σελήνη, όπου να πας, όπου να πας και στο βοδιού το κέρατο να κρυφτείς, μην ξεχνάς, άνθρωπε, μην ξεχνάς, μην ξεχνάς.

Ευχή, Ευχή, Ποιος από εσάς θέλει να του διαβάσω το μητρώο του; Ποιος από εσάς θέλει να του πει τα αμαρτήματά του, με το νι και με το σίγμα; Ω Χριστέ μου, ούτε ένας. Προτιμάτε να ανοίξει η γη να σας καταπιεί, προτιμάτε να ανοίξει η γη να σας καταπιεί, παρά παρουσιαστεί άγγελος να σας πει τα αμαρτήματά σου.

Έως ότου δούνε τα μάτια μας τον κόσμο, έως ότου έχουμε ζωή και δεν μας σκεπάσουν ο θάνατος και ο τάφος, εμπρός, αδέρφια μου, να μετανοήσουμε, διότι το αμαρτάνειν είναι ανθρώπινο, το μη μετανοείν είναι αμαρτία σατανική. Εμπρός, αδέρφια μου, να μετανοήσουμε, να πάρει ο άγγελος το σφουγγάρι του, μες στο αίμα του Χριστού μας, να σβήσει τα αμαρτήματά μας και έτσι και εμείς να περάσουμε μια μέρα, όταν φύγουμε από τον παρόντα κόσμο, τον μάταιον τούτον κόσμο, να σφραγίσουμε τα χείλη μας με την ευχή: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου».