Paul’s Call to Christian Faithfulness and Separation

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

“Come out from among them and be separate, and touch nothing unclean.” My dear Christians, you heard today’s reading from the Apostle.

Today the Apostle Paul sets a choice before us. I will speak simply and briefly. He shows us two roads. There is no third road. Whoever says there is a third has not come to know the Gospel of Christ.

There are two roads, and each person will follow one of them. One is the road of Christ; the other is the road of the devil.

You are either with the light or with the darkness, with the day or with the night, with falsehood or with truth, with Christ or with the devil. Either you are a Christian or you are not.

There can be no compromise in matters of faith. There can be no yielding in matters of morality.

The Christian is a soldier.

Is a soldier, a guard, allowed to abandon his post, to retreat? Or if a soldier is allowed to retreat and abandon his post, is a Christian also allowed to retreat? Not even one step.

We will tell every enemy, “Halt!” We would rather fall than betray our sacred faith. A Christian is not a weather vane, turning with every wind. A Christian is a soldier, and his place in the world is a high one.

From the moment a person believes in Christ, from the moment he is baptized in the waters of the Jordan, in the holy baptismal font, for every font is the Jordan River, from the moment he is baptized and receives a Christian name, he is no longer a child of Adam and Eve. He is no longer earthly, but a person of heaven. He belongs to the great family, the family of Christ. He is adopted as a child, not of this or that earthly king, but of the King of kings and Lord of lords. He is a prince of heaven, a true prince of heaven, before whom the princes of the earth are nothing at all. He is a child of God and of heaven, as the Apostle tells us today.

That is why a Christian must hold fast to that high calling. As I said, there can be no compromises, no retreat. We must be exact, as the watches we carry in our pockets must keep accurate time.

In the same way, a Christian must be like an accurate watch, showing the hour of Christ. That is why the Apostle calls out today: “Come out from among them and be separate, and touch nothing unclean.”

The Apostle says that a Christian must not go to places that are strongholds of the devil. A Christian must not keep company with people who have betrayed the sacred faith.

What were the demonic places, the strongholds of the devil, in the time of the Apostle Paul? They were the temples of idols, the temples of shameful gods, the temples of Aphrodite and Bacchus. In those temples our ancestors held their orgies.

A Christian must not set foot in those temples or take part in the pagans’ processions and rites. But you will ask me: are there such strongholds of the devil today? Today, with God’s help, not a single temple of Aphrodite or Bacchus operates in Greece. The Acropolis is silent; the priests of Aphrodite, Bacchus, and Dionysus are no longer there.

I would prefer that they still existed, I would prefer that they still existed, because although the temples of Aphrodite, Bacchus, and the other gods of ancient Olympus no longer exist, there are other temples, temples of the devil. Let the unbelievers laugh; let the unbelievers mock us.

I said that the Christian life requires precision. What are these places? Are you asking me, a monk? Isn’t the whole city crying out? Isn’t the whole city crying out? What? Are we a Christian state, I ask? I ask. Is it a Christian state? Well then. If you look at the theatres and cinemas.

If they were works of angels and archangels, then we too would say, ‘Let us all go.’ But what sort of films have been showing in the cinemas lately? There is one playing right now.

Even monkeys, animals though they are, would blush with shame. And yet, in our Christian kingdom, with seventy hierarchs, eight thousand priests, a Synod, and acclamations of “many years” for the Archbishop and our King, in our Christian kingdom works that bring shame, reproach, and disgrace upon our Christian homeland are allowed to be shown.

A Christian has no place in such places. You cannot come here to the Church in the morning, hear ‘Take, eat; drink,’ and then go there.

You cannot take part in this spectacle, for the holy God is here. You cannot take part in this spectacle and then go into the devil’s stable and the devil’s den. “Come out from among them and be separate.” Come out, Christians, from these places of shame and disgrace. What other places are there? The gambling dens, where card games ran wild over New Year’s. Card games have turned our Greece into a baccarat hall. They empty the pockets of the poor and dishonour our nation. At those tables, people are robbed of more than the money in their wallets.

We hunt robbers high in the mountains, but those mountain robbers are innocent compared with the white-gloved robbers in society and its social circles. They rob people in penthouses, in luxurious homes, and in Kolonaki, people who fall into the traps of those shameful underground places that rob the public.

“Come out from among them.” You cannot call yourself a Christian, come here to the Church, and then spend the evening in a temple of profit, of shameful gain. What is another such place? The gaming machines. They do not even have these games in Moscow, in Russia, or in England.

These gaming machines have found their way here, and they empty the pockets of students, children, the poor, all our poor people. There are such places all around us. There are centers for mediums, and there are shameful centers. Our country is full of them. Now count the churches. What about the churches? Athens has two hundred churches. Count just the centers. Which centers? The first ones I mentioned, the cinemas. They spring up like mushrooms. As mushrooms grow on manure, so these mushrooms of the devil spring up every day across the Attica basin.

Count them. Someone told me there are four hundred cinemas, and here in church ten Christians come, while a thousand go there.

You have no place in any of these establishments. If you are a Christian and want to go to one, you have the right; you are free. Our Church does not hold you by force. The Church has no club or stick.

You are free. Fire and water are before you; stretch out your hand toward whichever you choose. Put your hand into the fire and you will be burned. Put it into the water and you will be refreshed. Choose for yourself. You are free.

But the Church warns you: before you enter one of the places I have named, what must you do? You must first spit into the font where you were baptized. You must first defile the chalice. You must first trample on the Precious Cross.

Which of you, my dear people, would spit into the font where you were baptized? Who would defile the chalice the priests hold? Who would trample on the Precious Cross? Yet to enter these places, I repeat, you would have to trample on the Precious Cross. That is what it means to enter these places of corruption and shame.

Yes, you know that even if you go, even if you go inside, you, a Christian, you who receive Holy Communion, you who go to confession (I am not speaking of unbelievers), you who approach Christ’s sacrifice, even if you go into those places, an angel will cry out: ‘What are you doing in here, Christian? Christian, what are you doing in here?’

‘Come out, come out from among them and be separate, and touch nothing unclean.’ And our holy religion forbids us not only to go into these places.

But we are warned about something else as well: not even to exchange greetings or maintain ties of friendship, love, or family with people who refuse to repent. We are all sinners, every one of us, before the Lord. That is why, when we hear the priest say, ‘The Holy Things are for the holy,’ we answer, ‘My Christ, no one here is holy. One is holy, one is the Lord, Jesus Christ, to the glory of God the Father.’ We are sinners.

There are also unrepentant sinners. Some boast of their unbelief and their atheism. They boast of their blasphemies, their fornication, their divorces, their dishonor. They boast of it all.

With such people, you as a Christian should have nothing to do. Do you hear me? Here too the command applies: ‘Come out from among them and be separate, and touch nothing unclean.’

Let me put it more plainly. You have a child to baptize. Take care whom you ask to be the godfather. Do not choose some wealthy man from our dishonorable and corrupt society. Do not choose a minister or some other important person. Do not let a man who blasphemes God baptize your child. No! He is unworthy to be a godfather, whether he is a governor, a minister, or anything else! Choose a poor man who weeps here before Christ. A poor man like that is worth more than many kings of this world! This is what we believe! This is what we preach! Did you hear me? If you bring such a man into your home as a godfather, he will tear your household apart! And when it is time for you to marry, or time for your daughter to marry,

Do not give your daughter in marriage to a man simply because he is a doctor, a lawyer, or an engineer.

Even if a man is rich, if he does not believe in Christ and mocks what is sacred in our faith, give your daughter in marriage to a worker who earns his living honestly instead of to a man who drives through the streets in a limousine. That worker is worth far more.

You brought him into your home and made him your son-in-law, made him your son-in-law. He will squeeze you, squeeze you, if you have brought in an unbelieving, godless man and made him your son-in-law. He will squeeze you as one squeezes a lemon half and throws it into the wastebasket. He will blow the house apart.

Better to put dynamite under the foundations of your house than to bring people who openly mock your faith into your home. Close your door to them, my Christian friend, whatever diplomas, languages, or positions they may have.

I am not the one saying these things; I am not the one saying them. I took a thousand-drachma note, took a gold coin, and broke it into small change. What, then, is the gold coin? It is what Paul says: ‘Come out from among them and be separate, and touch nothing unclean.’ Paul says these things.

What I have told you is the small change. I break it down so that everyone here can understand. And now some will say to me, ‘Well, monk, you have come to our church again and upset us. What you tell us is like a corset. It makes life so restricted.’

‘No cinemas, no theaters, no stadiums. You hardly let us breathe. You are a monk, but what about us?’ My dear Christian, if you want to be a Christian, Christ did not give us two Gospels, one for monks and another for people living in the world. He gave us one Gospel: for bishops, priests, deacons, monks, kings, and all the people. There is one Gospel.

All of us who have passed through the Jordan River, through the baptismal font, are bound to live by it to the end. Whether we truly are Christians is another matter, but if we are, we are bound to do so. And please, do not tell me, ‘It cannot be done.’

Oh, how I fear those words, ‘It cannot be done.’ An epidemic has come over the Ural Mountains, from Stalingrad. It is an epidemic.

Would you who are here fail to take precautions? Look at Moscow. If you went there, you would see Russians wearing masks to protect themselves from that accursed flu virus threatening to sweep across the whole world.

So when you see danger, take precautions. If someone tells you a person has leprosy, do you go near him? Do you bring him into your house? If you see a chair covered in tar, do you sit on it? Christian, you look after your health and your clothes. Look after your soul too.

Tell me, please: a bride, a bride dressed all in white like an almond tree in bloom, a bride dressed all in white, I ask you, would you take a bride in white into a coal yard, where the coal comes out? Anyone wearing white clothes does not go into coal yards.

And Christians wear white. That white garment means a great deal. Christian, when you were baptized, the Church did not dress you in black, red, or yellow. You were dressed in white as snow. What was the Church telling you? You had been a sinner, condemned, and Christ had washed you clean. Christianity is no fairy tale. It is a whole way of life.

He took you, a black rag, into the baptismal font and brought you out white as snow, white. You are Christ’s bride; do not soil what you wear. ‘For as many of you as were baptized into Christ have put on Christ.’

So, my fellow Christians, stay away from places of corruption, stay away from the unrepentant.

You are separated from the world and united with Christ, who is the life of the world. Thus united with Christ, we will always be close to Christ, and we too will be able to carry this out. May the voice of our Christ, the voice of the Apostle saying, ‘Come out from among them,’ always sound in our ears.

Thank you.

Εξέλθατε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε, και ακαθάρτου μη άπτεσθε. Ηκούσατε, αγαπητοί μου χριστιανοί, τον Απόστολο το σημερινό.

Σήμερα ο Απόστολος Παύλος, θα σας ομιλήσω απλά και λίγα. Σήμερα ο Απόστολος μας βάζει σε ένα δίλημμα. Μας δείχνει δυο δρόμους. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Ο οποίος λέγει ότι υπάρχει τρίτος δρόμος δεν εγνώρισε το Ευαγγέλιο του Χριστού.

Δύο δρόμοι υπάρχουν. Έναν από τους δύο δρόμους θα ακολουθήσει ο άνθρωπος. Ο ένας δρόμος είναι του Χριστού και ο άλλος δρόμος είναι του διαβόλου.

Ή θα είναι ένας ή με το φως ή με το σκοτάδι, ή με την ημέρα ή με την νύχτα, ή με το ψεύδος ή με την αλήθεια, ή με το Χριστό ή με τον διάβολο, ή να είσαι χριστιανός ή να είσαι χριστιανός ή να μην είσαι χριστιανός.

Συμβιβασμοί εις ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν. Οι υποχωρήσεις εις ζητήματα ηθικής δεν επιτρέπονται.

Στρατιώτης είναι ο χριστιανός.

Επιτρέπεται ο στρατιώτης, ο φρουρός, να εγκαταλείψει την θέση του, να υποχωρήσει; Ή αν επιτρέπεται ο στρατιώτης να υποχωρήσει, να εγκαταλείψει την θέση του, τότε επιτρέπεται και ο χριστιανός να κάνει υποχώρηση; Ούτε ένα βήμα.

Σε κάθε εχθρό θα πούμε αλτ και θα προτιμήσουμε να πέσωμε παρά να προδώσουμε την Ιεράν πίστη μας. Ο Χριστιανός δεν είναι ανεμοδείκτης που μπορεί να στρέφεται προς όλας τας πνοάς των ανέμων. Ο Χριστιανός είναι στρατιώτης, η θέση του είναι υψηλή στον κόσμο.

Από την ώρα που επίστευσε στον Χριστό, από την ώρα που εβαπτίστηκε μέσα εις τα Ιορδάνια ρεύματα, μέσα εις την ιεράν κολυμβήθραν, γιατί κάθε κολυμβήθρα είναι Ιορδάνης ποταμός, από την ώρα που εβαπτίστηκε και πήρε όνομα χριστιανικό, δεν είναι πλέον παιδί του Αδάμ και της Εύας, δεν είναι πλέον γήινος, αλλά είναι ουράνιος άνθρωπος, ανήκει στην μεγάλη οικογένεια, την οικογένεια του Χριστού, υιοθετείται, είναι παιδί όχι του Α ή του Β βασιλέως του κόσμου, αλλά είναι παιδί του Βασιλέως των βασιλευόντων και Κυρίου των κυριευόντων, είναι πρίγκιψ του ουρανού, πραγματικός πρίγκιψ του ουρανού, εμπρός των οποίων οι πρίγκιπες της γης είναι ένα πελώριο μηδενικό. Είναι παιδί του Θεού και τη γάτρη του ουρανού, λέγει σήμερα ο Απόστολος.

Και δι' αυτό πρέπει να κρατήσει την θέση του υψηλά. Όπως είπα, συμβιβασμοί δεν επιτρέπονται, υποχωρήσεις δεν επιτρέπονται, ακρίβεια. Και όπως τα ρολόγια είναι ακριβή και όπως τα ρολόγια που έχουμε στην τσέπη μας πρέπει να έχει ακρίβεια.

Κατά παρόμοιον τρόπο και ο Χριστιανισμός, ο Χριστιανός πρέπει να είναι ωρολόγιον ακριβείας, να δεικνύει την ώρα του Χριστού. Δι' αυτό σήμερα φωνάζει ο Απόστολος και λέγει: εξέλθατε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε, και ακαθάρτου μη άπτεσθε.

Δεν επιτρέπεται, λέγει, ο Χριστιανός να πηγαίνει εκεί όπου είναι τα κέντρα του διαβόλου. Δεν επιτρέπεται ο Χριστιανός να έχει σχέσεις και επικοινωνία με ανθρώπους οι οποίοι έχουν προδώσει την πίστη την Ιεράν.

Κέντρα δαιμονικά, κέντρα του διαβόλου στην εποχή του Αποστόλου Παύλου ποια ήσαν; Ήσαν οι ναοί, οι ναοί των ειδώλων, οι ναοί των αισχρών θεών, οι ναοί της Αφροδίτης και του Βάκχου. Οι ναοί μέσα εις τους οποίους ετελούντο όργια των αρχαίων προγόνων μας.

Μέσα στους ναούς αυτούς δεν επιτρέπεται ο χριστιανός να πατήσει, ούτε να λάβει μέρος εις τας πομπάς και τελετάς των ειδωλολατρών. Αλλά σήμερα θα μου πείτε, υπάρχουν τέτοια κέντρα του διαβόλου; Σήμερα, με τη βοήθεια του Θεού, επάνω στη γη της Ελλάδος δεν λειτουργεί, δεν λειτουργεί ούτε ένας ναός της Αφροδίτης, ούτε ναός του Βάκχου και η Ακρόπολις νεκρά είναι και δεν υπάρχουν επάνω στην Ακρόπολη οι ιερείς της Αφροδίτης, του Βάκχου και του Διονύσου.

Θα προτιμούσα να υπάρχουν, θα προτιμούσα να υπάρχουν, διότι αν δεν υπάρχουν οι ναοί της Αφροδίτης και του Βάκχου και των άλλων θεών του αρχαίου Ολύμπου, υπάρχουν όμως άλλοι ναοί, ναοί του Διαβόλου. Ας γελούν οι άπιστοι, ας μας εμπαίξουν οι άπιστοι.

Είπα ότι η ζωή η χριστιανική απαιτεί ακρίβεια. Ποια είναι τα κέντρα αυτά; Εμένα ρωτάτε τον καλόγερο; Δεν βοάει ολόκληρη η πόλις; Δεν βοάει ολόκληρη η πόλις; Τι; Είμαστε χριστιανικό κράτος, ερωτώ; Ερωτώ. Είναι χριστιανικό κράτος; Ορίστε. Αν δείτε στα θέατρα, στους κινηματογράφους.

έργα αγγέλων και αρχαγγέλων, οπότε θα λέγαμε κι εμείς να πάμε όλοι. Τι είναι τα έργα τα οποία παίζονται μες στους κινηματογράφους προ ημερών; Παίζεται ένα έργο αυτές τις ημέρες.

Και οι πίθηκοι ακόμα, που είναι τέτοια ζώα, θα κοκκίνιζαν από την ντροπή. Και όμως, μέσα στο χριστιανικό μας βασίλειο, με 70 αρχιερείς, με 8.000 ιερείς, με έναν σύνοδο και με πολυχρόνια του αρχιεπισκόπου, βασιλέως ημών, μέσα στο χριστιανικό μας βασίλειο, επιτρέπονται να προβάλλονται έργα καταισχύνης και ονείδους και αίσχους της χριστιανικής μας πατρίδος.

Κέντρα αυτά δεν έχει καμία θέση. Δεν μπορείς, χριστιανέ, να έρχεσαι εδώ, εδώ στην εκκλησία το πρωί και να ακούς: «λάβετε, φάγετε, πίετε».

Δεν μπορείς να λαμβάνεις μέρος στο θέατρο αυτό, διότι εδώ είναι ο άγιος Θεός. Δεν μπορείς να λαμβάνεις μέρος στο θέατρο αυτό και τώρα να πηγαίνεις μες στο στάβλο του διαβόλου και μες στο κέντρο του διαβόλου. Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε. Βγείτε έξω, χριστιανοί, μέσα από τα κέντρα αυτά της αισχύνης και του ονείδους. Άλλο κέντρο ποιο είναι κέντρο; Κέντρα άλλα είναι τα χαρτοπαιχνία, τα οποία οργίασαν τις ημέρες της Πρωτοχρονιάς. Χαρτοπαίγνια που μετέβαλαν την Ελλάδα μας σε μπακαρά. Χαρτοπαίγνια που ξαφρίζουν τα πορτοφόλια των πτωχών. Χαρτοπαίγνια που ατιμάζουν το έθνος μας. Χαρτοπαίγνια στα οποία όχι μόνο το πορτοφόλι, όπου κλέβουν, ληστεύουν.

Κυνηγούμε τους ληστάς επάνω στα ψηλά βουνά, αλλά αυτοί οι λησταί των ορέων είναι αθώοι μπροστά στους άλλους ληστάς με το γάντι, που είναι μέσα στην κοινωνία και μέσα στις κοινωνίες και ληστεύουν μέσα εις τα ρετιρέ και μέσα εις τα σπίτια της πολυτελείας και μέσα στο Κολωνάκι τους ανθρώπους, οι οποίοι πέφτουν εις τας παγίδας των αισχρών των υπογείων που ληστεύουν τον κόσμο.

Εξέλθετε εκ μέσου αυτών, δεν μπορεί να είσαι χριστιανός, να έρχεσαι εδώ στην εκκλησία και το βράδυ να παίζεις μέσα εις τον ναόν του κέρδους, του αισχρού κέρδους. Άλλο κέντρο ποιο είναι; Είναι τα μηχανάκια, τα μηχανάκια που δεν παίζονται ούτε στη Ρωσία, στη Μόσχα, ούτε στην Αγγλία δεν παίζονται.

Τα μηχανάκια που τα βρήκαν εδώ μέσα και ξαφρίζουν τα πορταφόλια των μαθητών, των παιδιών, των πτωχών, του πτωχού μας λαού. Κέντρα είναι στο έτον μας όλων. Κέντρα είναι τα Μέντιουμ. Κέντρα είναι τα αισχρά κέντρα. Γέμισε η πατρίδα μας. Για μετρήστε πώς είναι οι εκκλησίες. Οι εκκλησίες πώς είναι; 200 εκκλησίες έχει η Αθήνα. Μετρήστε μόνο τα κέντρα. Ποια κέντρα; Τα πρώτα κέντρα που είπα, τους κινηματογράφους, φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Όπως τα μανιτάρια φυτρώνουν επάνω στην κοπριά, έτσι φυτρώνουν κάθε μέρα μες στο λεκανοπέδιο της Αττικής τα μανιτάρια του διαβόλου.

Για μετρήστε. Μου είπε κάποιος ότι 400 κινηματογράφοι υπάρχουνε, και εδώ στην εκκλησία 10 χριστιανοί έρχονται, εκεί πάνε χίλιοι.

Στα κέντρα αυτά δεν έχεις ούτε μια θέση. Αν είσαι χριστιανός, για να πας σε ένα τέτοιο κέντρο, χριστιανέ, για να πας σε τέτοιο κέντρο, χριστιανέ, έχεις δικαίωμα, ελεύθερος είσαι. Δεν κρατάει η Εκκλησία μας, δεν έχει η Εκκλησία μας στειλιάρι ούτε ξύλο η Εκκλησία μας.

Είσαι ελεύθερος. Μπροστά σου είναι η φωτιά και το νερό, όπου θέλεις θα προτείνεις το χέρι σου. Αν ξαπλώσεις το χέρι σου στη φωτιά θα καείς, αν ξαπλώσεις το χέρι σου στο νερό θα δροσιστείς. Διάλεξε και πάρε, ελεύθερος είσαι.

Αλλά η Εκκλησία σε προειδοποιεί: για να πας μέσα σε ένα τέτοιο κέντρο, και τα κέντρα που τα είπα, πρέπει προηγουμένως τι να κάνεις; Πρέπει προηγουμένως να φτύσεις την κολυμβήθρα σου, πρέπει προηγουμένως να λερώσεις το δισκοπότηρο, πρέπει προηγουμένως να πατήσεις τον Τίμιο Σταυρό.

Ποιος από εσάς, αγαπητοί μου, φτύνει στην κολυμβήθρα του; Ποιος λερώνει το δισκοπότηρο που κρατούν οι ιερείς; Ποιος πατάει τον Τίμιο Σταυρό; Εάν λοιπόν, για να πας στα κέντρα αυτά, επαναλαμβάνω, πρέπει να πατήσεις τον Τίμιο Σταυρό, μόνο έτσι μπορείς να πας στα κέντρα αυτά της διαφθοράς και της καταισχύνης.

Ναι, ξέρετε ότι κι αν πας, κι αν πας και μπεις μέσα, μέσα εσύ ο Χριστιανός, συ που κοινωνάς, συ που εξομολογείσαι, δεν μιλώ για τους απίστους, εσύ που πλησιάζεις τη θυσία του Χριστού, κι αν πας μέσα στα κέντρα αυτά, κάποιο κάρβουνο, ένας άγγελος θα φωνάζει: «Τι θες εδώ μέσα, Χριστιανέ; Χριστιανέ, τι θες εδώ μέσα;»

Εξέλθετε, εξέλθετε εξ αυτών και αφορίσθητε και ακαθάρτου μη άπτεσθε. Και όχι μόνο μέσα στα κέντρα αυτά μας απαγορεύει η Αγία ημών Θρησκεία να μεταβαίνουμε.

Αλλά μας αποτρέπει ακόμα κάτι άλλο. Να μην λέμε καλημέρα, να μην έχουμε σχέσεις φιλίας και αγάπης και συγγενείας με πρόσωπα τα οποία είναι αμετανόητα. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί, όλοι μας είμαστε αμαρτωλοί ενώπιον του Κυρίου. Γι' αυτό, όταν ακούσετε τον λειτουργό «Τα Άγια τοις Αγίοις», απαντούμε εμείς: «Χριστέ μου, κανείς εδώ μέσα δεν είναι άγιος. Εις Άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός». Είμαστε αμαρτωλοί.

Αμαρτωλοί αμετανόητοι. Υπάρχουν αμαρτωλοί οι οποίοι καυχώνται για την απιστία τους, καυχώνται για την αθεΐα τους, καυχώνται για τις βλασφημίες των, καυχώνται για τις πορνίες των, καυχώνται για τα διαζύγιά των, καυχώνται για την ατιμία τους, καυχώνται για όλα.

Με αυτούς τους χριστιανούς, με αυτούς τους ανθρώπους, εσύ ο χριστιανός δεν πρέπει να έχεις καμιά κουβέντα. Ακούς; Γι' αυτήν την περίπτωση ισχύει: Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε και ακαθάρτου μη άπτεσθε.

Πιο λιανά, πιο λιανά, θα με ακούσετε. Έχεις παιδί να βαπτίσεις, έχεις παιδί να βαπτίσεις. Πρόσεξε, πρόσεξε να μην το δώσεις το παιδί να το βαπτίσει κάποιος πλούσιος, μπουρζουάς, της ατίμου και διεφθαρμένης κοινωνίας μας. Να μην το δώσεις το παιδί σου να το βαπτίσει υπουργός ή δεν ξέρω ποιος. Να μην το βαπτίσει άνθρωπος που βλαστημάει τον Θεό. Όχι! Είναι ανάξιος να είναι κουμπάρος! Καν νομάρχης, καν υπουργός, καν ό,τι να είναι! Δώστε το παιδί να το βαπτίσει ένα πτωχαδάκι που εδώ κρύζει μπροστά στον Χριστό! Γιατί ένα πτωχαδάκι είναι ανώτερο από πολλούς βασιλιάδες του κόσμου τούτου! Αυτά πιστεύομεν! Αυτά κηρύττωμεν! Δε μ' άκουσες! Έβαλες στο σπίτι σου νονό κάποιο τέτοιο! Θα σου τινάξει το σπίτι στον αέρα! Είναι ώρα να παντρευτείς. Είναι ώρα να δώσεις το κορίτσι σου.

Μην το δώσεις το κορίτσι σου ούτε σε γιατρό, ούτε σε δικηγόρο, ούτε σε μηχανικό.

και πλούσιος, εάν αυτός δεν πιστεύει στον Χριστό και εμπαίζει τα ιερά και τα όσια της Αγίας ημών θρησκείας. Προτίμησε το παιδί σου, την κόρη σου να τη δώσεις με έναν εργάτη, που εργάζεται τίμια και ειλικρινά, παρά να τη δώσεις σε έναν ο οποίος τρέχει με λιμουζίνες μέσα εκεί στους δρόμους, γιατί αυτός ο εργάτης έχει αξία μεγαλύτερη από κάθε άλλο.

Τον έβαλες μέσα, τον έκανες γαμπρό, τον έκανες γαμπρό, θα σε στύψει, θα σε στύψει όπως αν έβαλες και έκανες γαμπρό έναν άπιστο και άθεο. Θα σε στύψει όπως στύβουν τη λεμονόκουπα και θα την πετάξει μέσα στον κάλαθο των αχρήστων. Θα τινάξει το σπίτι στον αέρα.

Προτιμότερο να βάλεις δυναμίτη, δυναμίτη, στα θεμέλια του σπιτιού σου, παρά να βάλεις μέσα στο σπίτι σου αθέους και απίστους και βλάσφημους. Κλείσε την πόρτα σου, κλείσε την πόρτα σου, χριστιανέ μου. Σε αυτά όλα τα υποκείμενα, καν διπλώματα, καν γλώσσες, καν αξιώματα, ό,τι να έχουν μέσα.

Δεν τα λέγω εγώ, δεν τα λέγω εγώ. Εγώ πήρα ένα χιλιάδικο, πήρα μια λίρα και την έκανα λιανά. Ποια είναι πια η λίρα; Είναι αυτό που λέει ο Παύλος: «Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε και ακαθάρτου μη άπτεσθε». Τα λέει ο Παύλος.

Αυτά που σας είπα είναι τα λιανά. Λιανά, τα κάνω λιανά, για να τα καταλάβετε όλοι εδώ μέσα που είναι. Και τώρα θα μου πούνε: «Ε, χριστιανέ, ρε καλόγερε, ήρθες πάλι στην εκκλησιά μας και μας τάραξες». Αυτά που μας λες είναι κορσές, είναι μια περιορισμένη ζωή.

Κινηματογράφο γιοχ, θέατρα γιοχ, γήπεδα γιοχ, μας έχεις λοιπόν, αναπνοή να μην πάρουμε, εσύ είσαι καλόγερος, εμείς τι είμαστε; Όχι, χριστιανέ μου, αν θέλεις να είσαι χριστιανός, ο Χριστός δεν έκανε δύο Ευαγγέλια. Ένα για τους καλογέρους και ένα για τους κοσμικούς. Ένα Ευαγγέλιο έκανε. Ένα Ευαγγέλιο για τους αρχιερείς. Ένα Ευαγγέλιο για τους ιερείς. Ένα Ευαγγέλιο για τους διακόνους. Ένα Ευαγγέλιο για τους καλογήρους. Ένα Ευαγγέλιο για τους βασιλιάδες. Ένα Ευαγγέλιο για το λαό. Ένα είναι το Ευαγγέλιο.

Είμαστε υποχρεωμένοι όλοι όσοι περάσουμε από τον Ιορδάνη ποταμόν, όσοι περάσουμε από την αγία κολυμβήθρα, είμαστε υποχρεωμένοι να το τηρήσουμε μέχρι ότου, μέχρι ότου. Άλλο το ζήτημα, κάθαρα μεθαχριστιανοί, είστε υποχρεωμένοι. Δεν μου λέτε παρακαλώ, για να μη γένοιτο. Μη γένοιτο.

Πω πω, το φοβάμαι, το φοβάμαι, εάν μη γίνεται. Είναι μια επιδημία που τράβηξε απάνω από τα Ουράλια Όρη, από το Στάλινγκραντ. Είναι μια επιδημία.

Όλοι εσείς που είστε εδώ δεν θα λάβετε προφυλακτικά μέτρα; Δεν βλέπετε και στη Μόσχα; Στη Μόσχα αν πάτε, όλοι οι Ρώσοι μέσα στη Μόσχα έχουν μάσκες αντιγριπικές για να προφυλαχτούν από τον καταραμένο ιό της γρίπης που έρχεται να σαρώσει την οικουμένη όλη.

Λοιπόν, όταν βλέπεις να βάλεις τα μέτρα σου, εάν σου πει ένας ότι αυτός ο άνθρωπος είναι λεπρός, τον πλησιάζεις; Τον βάζεις το σπίτι σου μέσα; Εάν δεις ένα κάθισμα με πίσσα και είναι απάνω πίσσα το κάθισμα, κάθισε στο κάθισμα αυτό; Χριστιανέ, προσέχεις την υγεία σου, προσέχεις τα ρούχα σου και εσύ θα προσέχεις την ψυχή σου.

Δε μου λέτε, παρακαλώ, μια νύφη, μια νύφη που είναι μες τα άσπρα σαν αμυγδαλιά, μια νύφη που είναι μες τα άσπρα, σας ρωτώ, μια νύφη με τα άσπρα πηγαίνει μέσα, πηγαίνει, τη βάζεις μια νύφη, μια νύφη πηγαίνει μέσα στο καρβουνιάρικο, εκεί που βγαίνουν τα κάρβουνα; Όποιος έχει άσπρα ρούχα δεν πηγαίνει στα καρβουνιάρικα.

Και οι χριστιανοί έχουν άσπρα ρούχα. Άσπρο ρούχο έχει μεγάλη σημασία. Χριστιανέ, την ώρα που βαπτίστηκες δεν σε έβαλε μαύρα η Εκκλησία, δεν σε έβαλε κόκκινα ούτε κίτρινα, σε έβαλαν άσπρα σαν το χιόνι. Τι να σου πει; Ότι είσαι αμαρτωλός, ότι είσαι κολασμένος; Σε πήρε στο πλυντήριό του. Δεν είναι παραμύθι ο χριστιανισμός, είναι μια ζωή ολόκληρη.

Σε πήρε εσένα το κουρέλι το μαύρο και σε πήρε μέσα στην κολυμβήθρα και σε έβγαλε άσπρο σαν το χιόνι, άσπρο. Λοιπόν, ο Ισενίδη του Χριστού, να μην λερώσεις αυτό που φοράς. Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε.

Λοιπόν, χριστιανοί μου, μακράν από τα κέντρα της διαφθοράς, μακράν από τους μετανοήτους, μακράν από τους γνωστούς μου.

Είστε φορές χωρισμένοι από τον κόσμο και ενωμένοι με τον Χριστό που είναι η ζωή του κόσμου. Έτσι ενωμένοι με τον Χριστό θα είμαστε πάντα κοντά στον Χριστό και θα μπορούμε και εμείς να εκτελέσουμε. Στα αυτιά μας να ακούγεται πάντοτε η φωνή του Χριστού μας, η φωνή του Αποστόλου λέγοντος: «Εξέλθετε εκ μέσου αυτών».

Ευχαριστώ.