God’s Patience and Paul’s Counsel on Reading

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

For this reason I received mercy: so that in me, the foremost sinner, Jesus Christ might show the fullness of His patience.

My dear friends, there should not be a single unbeliever here in our land. Not one, not even a seed of unbelief. Here in Greece, there should not be a single unbeliever.

For our soil is sanctified. Here, even the stones would cry out that the faith we profess is alive, a faith in which miracles happen. And yet, sadly, in recent years there have been unbelievers among us. There have been fools.

Of these atheists, David the Prophet says, “The fool has said in his heart, ‘There is no God.’” That is, only someone whose powers of understanding have grown weak, whose thinking has been shaken, could say such a thing.

Only someone deeply unsound in mind could deny the great miracle of creation. Only such a person could proclaim that there is no God.

If, in these dark and dreadful times, you meet an unbeliever, an atheist, my dear Christian friends,

ask him just one question. You live in a house, surely. So, my friend who does not believe in God, if you tell me that the house you live in sprang up by itself, without a builder or an architect, then I too will believe that this vast and immense house we call the universe sprang up by itself in the boundless expanse. Only then will I accept it.

“Every house is built by someone, but He who built all things is God.” Reason itself compels us to acknowledge a supreme power: God, who created all things.

There are unbelievers and atheists, as I have said. But there are also others who say they believe, who accept the teachings of our Holy Church and acknowledge that God exists.

Their faith, weak and undernourished, is shaken. Why? Because they are impatient. They want to see divine justice at work within the few years of their lives. They want evil punished at once, like a bolt of lightning. Yet they see wicked, corrupt, faithless, greedy people, even criminals with blood on their hands, and liars and swindlers enjoying good health. Their families and finances prosper. They rise in society, take up positions of authority, and reach the top of the social, political, and economic order. They see evil triumph.

Then they lose faith in God and say, “Where is God? Does He not see these things? Can there be a God when such things happen, when the wicked, the irreverent, and the swindlers prosper?” Little man, worm of the earth, you want to solve with your small mind every question concerning humanity. If an ant can know what someone will do... How can an ant know what a human being is doing? If an ant can comment on a human being’s actions, still less can a human being comment on and judge the judgments of God.

The judgments of the Lord are a great deep. Why, then, does God not punish evil immediately, like a bolt of lightning? The Apostle we heard today answers this question, this perplexity. And so the Apostle says that God does not punish evil immediately, like a bolt of lightning, because He awaits the metanoia, the repentance, of all people without exception.

So we are speaking of God’s patience. What example of that patience does the Apostle Paul give us? He could have named many examples of God’s patience, His forbearance, and His forgiveness.

He could have spoken of the tax collector, or the thief, or the harlot. He could have spoken of David or Manasseh. He could have given countless examples.

But no. Of all these examples, he speaks of himself. He calls himself the foremost of sinners and says that God showed him the boundlessness of His mercy. What a remarkable thing.

So the Apostle, the foremost Apostle, the Apostle Paul, calls himself a sinner. And what did he do? He himself tells us. Before he believed in Christ, what was he before? A blasphemer, an insolent man, and a persecutor.

Paul a blasphemer? Yes, Paul himself, out of ignorance, of course. He hated, hated the name of Christ terribly. When he heard the name of Christ, he literally foamed at the mouth. He persecuted Christians. He went to their homes at night, entered their homes, seized them, bound them in chains, and dragged them into the dungeons of the prisons.

The book of Acts tells us of one such event. The Jews seized Stephen the Protomartyr and brought him before the court. They tried him, condemned him to death, and took him outside Jerusalem.

They all picked up stones and began to stone Stephen, the Protomartyr. To throw the stones more freely, they took off their outer garments.

Those Jews, enraged, took off their garments so they could strike him more easily and aim their stones more effectively.

Just as athletes take off their clothes when they compete in the stadium, so these Jews took off all their garments to strike the head and body of Stephen the Protomartyr more accurately and effectively. Who was guarding the garments? Who was guarding the garments of the Apostle Stephen? A young man was guarding the garments. This young man was guarding the garments of those who were stoning him. He too shouted, “Strike him! Hit him!” Who was he? Paul. Oh, the mysteries, the love, and the patience of God!

Could God have stopped Paul? Could He not? Yes, He could. What should God have done, according to impatient Christians? When the Apostle Paul entered homes at night, threw households into turmoil, seized people, bound their hands behind their backs, and took them to prison; when he shouted and guarded the garments of the killers, the executioners of Stephen the Protomartyr; when he too shouted for them to strike Stephen, should God have sent a bolt of lightning to strike him down? God did not do that. Why did He not do it?

He waited. He waited for Paul’s metanoia, his repentance. And the time did come. Paul, the persecutor who had blasphemed and insulted God’s name, repented. Then a great miracle took place, one of the greatest miracles of our holy faith: a wolf became a lamb.

Tell me, can a wolf ever become a lamb? Paul was a wolf, yet that wolf became a lamb of Christ, a blessed lamb of Christ. More than that, he became a shepherd, an outstanding shepherd, a pastor, a teacher of teachers, an Apostle, foremost among the Apostles. After Christ, do not speak to me of anyone else. There are millions of saints, and their number will grow, but after Christ, the one who stands second is the Apos,

Paul. The Apostle Paul has this past of his before him when he says, “To me, a sinner, to me, whom the earth ought to open and swallow, God showed His great mercy. He showed it to me so that I might be an example to all who would believe through the ages.” Brothers and sisters, God showed great patience toward the Apostle Paul.

Apostle Paul. God showed him His patience. And here, at this vital point, I ask you all to listen carefully. God shows us His patience too. For who can deny that we sin?

Can you count the sand by the sea? Can you count the drops in the sea and the rivers, the drops in the ocean? Tell me how many drops there are in the oceans. If you can tell me how many drops there are in the oceans, I will tell you how many sins we have committed.

Our sins are an ocean, a boundless ocean. Only someone who has never read the Gospel, never sifted his life through the Gospel, never examined himself deeply or dug down into his own heart, only such a person thinks he is no sinner.

When you see the Apostle Paul, who reached the third heaven and saw words and heard words, kneeling and falling before the Crucified Christ and saying that he is the greatest sinner among men, what can we, mere worms, say? We sin. Does God not know our sins? Does He not know them? They are all written, written in a book sealed with seven seals, a book our Creator will one day open and read to us in full before angels and men.

And just as there is a record for each person in the courts’ registries, in their judicial registries, so too in eternity a record for each person is set in place.

God knows them all. He knows our deeds, our words, and our thoughts.

He knows even our innermost, darkest thoughts. He knows everything. Does God disregard our sins? No. Nothing is more hateful to Him than sin. Every sin, every transgression, and every injustice is abhorrent before God. Is it that God cannot punish? Some think He cannot: that He is far away, beyond the galaxies, in some corner of the universe, removed from us. You are mistaken, my dear friends. The Lord has the power. The instant someone does evil, He can punish that sinner at once, unmistakably, like a bolt of lightning. Yes, God can. Almighty, all-wise, and all-knowing, He can, at the very,

moment you open your mouth and your tongue, your tongue, becomes a sword, becomes a viper that poisons another person with lies, slander, and accusations against their honor and reputation, He can send an angel to tear out your tongue. Yes, at that very moment, right then. He can do it when you take someone else to court. We have become the most wretched nation in the world. In no other nation do people swear so many oaths, not in Bulgaria, Serbia, Romania, Russia, or anywhere else. We swear them constantly over small and insignificant matters.

Think of all the oaths people swear. The oath has become so abused that it ought to be abolished and another way found. People should not invoke the Lord’s name at every turn. And when you reach out your hand to swear in court, beneath the image of the Crucified Christ, the judge and the prosecutor ought to stand, as they did in former years.

At the very moment you stretch out your hand over the Gospel, lay your palm upon it, and swear falsely, God could send an angel to cut off your hands and throw them to the dogs. Yet even the hands of those who swear falsely upon the Gospel are spared.

And at the moment when you climb over the fence,

When you climb the fence at night and enter another man’s home to dishonor his daughter or his sister, God could send an earthquake and hurl you into the air. And when we come irreverently into the Church and approach the spotless Mysteries without metanoia, without repentance, fire could consume us then and there. Even when an unworthy priest or bishop dares to approach the holy things and take the chalice into hands that are unworthy to hold it, though angels tremble to touch it, God could...

At that moment, when an unworthy priest, a clergyman, dares to take the chalice in his hands, God could stop his heart and leave him dead on the spot. He could, he could, he could; he could do all these things at that moment. He could. I have said nothing. I have said nothing. I have said nothing. Which of all our sins could I name?

Oh my God, oh my God, where are we living? Where are we living, in Arabia? Where are we living? We say ours is a Christian kingdom. For many years, many years and many years, and all that, our kingdom has been Christian. I leave aside all those sins and take up just one, and I shudder and say I want to go into a hiding place, into a cave on the Holy Mountain, so I will not have to hear it there. And first, as I said on another occasion here in the church, if I went through Asia Minor, from Smyrna to Trebizond, from Trebizond to Atania, and right into the heart of it, to Ankara, Nicomedia, Ephesus, and all those blessed towns and villages,

You could have lived in Asia Minor for ten years, for two hundred years, and never heard anyone blaspheme God, God. Yet here today, even nursing infants, children suckling at their mother’s breast, learn to blaspheme Christ and God as they nurse.

God could act at the very moment when we, young and old, blaspheme Him: aboard our warships, in the army, on airplanes, on ocean liners, even on the telephone. People use the telephone to blaspheme instead of saying good morning or good evening.

In an instant, blasphemy against God flashes through the telephone. At the very moment they blaspheme, God could send an earthquake.

He could send an earthquake that lasts, leaving nothing standing in Greece. The earth could open wide and consume us. God could shake the whole land if He wished. Either you believe God exists or you do not. If you say you do not believe in God, that is another matter. Then do not enter the Church. For faith is what admits you into the Church. As the prayer says, “For those who come with faith and the fear of God, let us pray.”

God asks this of us: if you have faith, come. So, does God exist or does He not? If God exists, then what? Christ, Christ alone, need only move His little finger, His little finger, and we would all turn to charcoal. We do not understand this.

And yet Christ does not burn us. Christ does not shake the earth or open it beneath us. Why, my brothers and sisters? Will He do all these things?

That is why God waited for the Apostle Paul, and why He waits for us. He waits for us to repent and turn back to,

My dear brothers and sisters, somewhere in the Gospel the Lord says that the end of the world will draw near. And it is drawing near, I tell you. There are many signs. When there is a carcass, the vultures gather; when you see them circling over a ravine, you know there is a carcass below.

So now, too, the black crows keep coming and crying out amid the chaos and among humanity. Blind, worse than the blind man in today’s Gospel, is anyone who cannot see the signs of the times.

A person is foolish if he cannot see that, from one moment to the next, we could fall. Do you know how precarious the world is? Do you know how fragile peace is? Everyone speaks of peace, yet everyone prepares for war. Never have the great powers filled their arsenals with so many weapons. Those powers will drag even the small, unsuspecting nations down into the abyss with them.

So the whole world is hanging by a thread. Christ tells us in the Gospel that the signs of the times will come. And what are those signs? I have no time to list them all: one, two, three, four, five.

What is the most terrible thing? Do you know what humanity’s last day, its final moments, will be like? As in the days of Noah. Read what was happening in the days before the flood.

They feasted, ate and drank, married and divorced, amused themselves, laughed and jeered. They gave themselves over to excess and blasphemed God. Yet they were warned. The alarm sounded amid their feasts and banquets, their debauchery, sexual immorality and adultery, their worship of the flesh, their commerce and their stock exchange.

God sounded a great alarm. Who sounded it? Noah did. What did he tell them? God would destroy the world. Who listened? They laughed all the more. God waited for them. How many years did He wait? Oh, the patience of God!

Oh, the patience of God! How many years did He wait for them? God waited 120 years. The ark was being built before their eyes, and Noah called them, but they paid no heed. Then the moment came: the floodgates of heaven opened, the waters covered even the highest peaks, and all the people perished, buried in a watery grave.

Something like that will happen. But this time it will not be a little rain. This time there will be a flood of fire.

That was how it went: they say you had time to climb from rock to rock, from mountain to mountain, and reach the heights. Now it will not be a little rain that falls; nuclear energy will fall. The Apocalypse says so: bowls will fall, and fire from heaven will fall upon the heads of adulterers, fornicators, the immoral, swindlers, thieves, and people who worshipped matter, money, the belly, everything.

There are worms, foul and unclean creatures, ravens, and beasts in this world, and people fiercer than any beast. So wrath comes upon the children of disobedience. Yet God’s patience sustains us. We hang by a thread, held up by His love for humankind. As the Fathers say, what is God’s patience? Let me put it simply. God’s patience is like a cup. What do we do?

Every day we throw our sins into the cup: a lie here, a slander there, a false oath there, fornication here, an ugly divorce there, one person exploiting another.

The cup is filling, filling, filling. It is close to overflowing. When it overflows, when God’s patience reaches its end, God, God...

For God is righteous and loves righteousness. And righteousness, His forbearance will depart, His forbearance will abandon us, and we shall fall under God’s justice. Then what the prophecies say will happen: we shall go to the graves, we shall go to the graves, we with all the comforts and all the false civilization we have created.

…that we have created, we shall go to our parents’ graves and cry, “Come out, you who are dead, and let us in, for our life is more miserable than life in the grave.” The day will come when we shall go to the mountains and valleys, to the highest mountains, and say, “Open up, mountains, and hide us! Hide us from the coming wrath, the great wrath of God.”

Attend to the reading. Here, my dear friends, in the holy church of Saint Nicholas, the word of God is preached regularly. Your esteemed parish priests preach it. Today, quite exceptionally, I appear before you.

A brief sermon.

My dear friends, did you hear today’s reading from the Apostle? It contains a piece of counsel. A teacher is advising his disciple.

Who is the teacher, and who is the disciple? The teacher is a man whom all the teachers and professors in the world put together could not begin to equal. Such a teacher he is! He taught more than a hundred, two hundred, or five hundred people. He taught the whole world.

He soared like an eagle, a golden eagle, across East and West. He rose as far as the galaxy and passed beyond the galaxies and the stars of heaven. In a manner of speaking, he became a spiritual rocket and reached the third heaven, where he heard things, he says, and there he heard things.

Things that the human imagination cannot conceive and the human tongue cannot express. The teacher is the Apostle Paul, and the disciple is Timothy. But is Timothy the only disciple? No, he is not. We too are all his disciples, especially we Greeks, in whose lands that great teacher, Paul, the foremost Apostle to the nations, was counted worthy to speak. And we too are disciples.

The counsel was given to a disciple of the Apostle Paul. And this God-inspired counsel is addressed to us as well: “Attend to reading.”

I shall try to explain those two words, that God-inspired counsel of the Apostle Paul, using many simple words, in the hope that you will all pay particular attention to these humble words, which come from a heart that believes in the Lord.

“Attend to reading.” Pay attention to what you read.

When the Apostle Paul says, “Attend to reading,” that presupposes that there are books. Without books, there can be no reading.

Were there books in the Apostle Paul’s time? And what kind of books were they?

In the Apostle Paul’s time, books were few and rare. As you know, people wrote on animal skins, on hides that had been carefully prepared until they were very thin. These were called parchments.

They also wrote on sheets made from a plant called papyrus. In those days, they wrote on either papyrus or parchment, and books were extremely expensive. Only kings’ households, only wealthy households, only rich monasteries had books. Ordinary people had none. But today, well, today, books have become accessible to everyone.

There are books now. Even the poorest person can go to a bookshop and buy one. Some books are very cheap. In those days, you might have had to sell your property, your whole estate, to buy a single book.

Today, some books cost less than a glass of beer. You can even leave the Church now and buy a sixteen-page newspaper, an entire book’s worth of print, a great sheet of it, for two drachmas.

Books have become that cheap today, and so has everything in print. But the question arises: is this flood of books, newspapers, and magazines, a flood of printed paper greater than Noah’s flood, doing us any good, especially us Greeks?

Are we benefited by all these publications: books, magazines, printed papers, pamphlets? The answer is sad. Nowhere else do books, magazines, and newspapers circulate that shake faith and virtue as they do here in our homeland, in our Orthodox kingdom.

Let me give you an example. A book published some time ago is being sold here in Athens and displayed in the windows of the big shops. What does it say? ‘There is no God. Science has proved it.’ What science?

At the very time when the greatest scientists kneel before Christ, kneel before God, and acknowledge the majesty of His divinity, these people come along to shake the faith in the souls of the Greeks.

What does another book say? That Christ was not God! Even the stones beneath our feet would cry out: ‘One is Holy, one is the Lord, Jesus Christ, to the glory of God the Father. Amen.’ And another book, published some time ago, says: ‘The Gospels do not contain the truth. The Gospels do not contain the truth.’

Twenty centuries have passed, and another twenty may pass, but the world will never be able to shake a single iota, not even one holy dot. For the Lord said, ‘Heaven and earth will pass away, but my words will not pass away.’ The stars will fall, the rivers will dry up, the earth will shake, and thrones will be reduced to rubble. Everything will change, but the Word of God will not change.

And another man makes a claim so outrageous that I do not want to pollute the air inside this Church by repeating it. Yet another stands on his balcony and tells us that man was not made in the image and likeness of God, but came from chimpanzees.

What? And what does science say? What do psychology, physiology, pathology, and paleontology teach? That a great gulf, an unbridgeable gulf, separates man from the ape and from every other creature in the animal kingdom.

So, other books deliberately circulated in Greece attack the doctrines of our holy Church.

Ah, do you see what these books do? They drip, drip into children’s souls; they drip, no, they drip poison into them. What do they tell the children? Read them and see what is happening. They tell children, “Obey, no, do not obey your parents. Obedience is an outdated idea; obedience is a rusty idea.” They preach disobedience to father and mother to children. And what do they tell men, young men?

The woman brings up divorce: “Get a divorce.” And what do they tell women? “Do not have children.” What do they teach? Corruption and the destabilization of society. In this way, some of these books, printed materials, and newspapers shake the Orthodox faith; others shake morality and the family.

In this world, filling up with printed material, people thirst for knowledge. Children and young people devour what they find, like goats eating grass. The young rush to read whatever is put before them.

They pounce on printed matter, on magazines and newspapers, and devour the pages like goats, I repeat, like goats eating vine leaves. That is how people devour newspapers and magazines today. Yes, in this world there is a place for the counsel we are about to hear.

We hear the God-inspired counsel of the Apostle Paul: ‘Attend to reading.’ Pay attention, my friend; pay attention to what you read. You take care over what you eat. You do not put just any food in your mouth, because you might be poisoned, suffer food poisoning, and end up in the hospital. In the same way, you must take care over what you read.

For reading bad books... There are books, as I said, that are like hashish. Hashish! Better to take hashish and become dizzy than to take in this spiritual hashish. The state pursues hashish, but beside this, ordinary hashish is nothing.

If we had a Christian state, an Orthodox state, then for every effort it made against hashish, it would make an even greater effort against the spiritual hashish in circulation. That poison does not harm the nerves or the heart, nor does it strike the body, the fleshly body. Instead, it reaches deep into the heart, into the very being and soul of the nation.

All this ought to be banned. Such magazines and books are being published that, I tell you honestly, even those of us sitting here do not read them. I shudder, and we say, ‘My God, my God, is this a Christian nation? Is this an Orthodox nation? Is this a nation that believes in God?’ Not even in Moscow, I say, have books of atheism and unbelief appeared like these, attacking our holy faith, the Holy Trinity, Christ, humanity, and everything holy and sacred.

These works are in circulation. Be careful. As I said, just as you take care over your food, take care over what you read.

Above all, I speak to parents, the troubled parents of the twentieth century, when such printed papers and magazines are everywhere. What should they do? What a child reads is no small or unimportant matter.

Tell me, tell me: I do not need to be a prophet. If I come to your home, I will search your children's bags and see what the little one reads. From that I will understand. Tell me, tell me what your children read, and I will tell you what they will become.

I can tell you quite precisely. Do they read gangster magazines?

With such things filling the world, I tell you: if a boy reads those gangster stories, he will become a burglar. If he stays up past midnight reading French romances and love stories, I tell you, he will become a Don Juan.

Here he will become a champion of unbelief, a stateless man, and one who beats his mother and father.

He reads books, and he too will become like what he reads; he reads the book. Tell me what he reads, and I will tell you what the child will become. This is no small or insignificant matter.

In the old days, whenever a crime was committed, a crime, any crime, people would say, “Look for the woman.” And it is true that behind some crimes stands a wicked woman, an Eve who is cunning and depraved, just as behind holiness stands the Most Holy Theotokos.

So behind certain crimes, an Eve is hidden. But today I would say something else. When a child sins or falls into vice, ask what book the child has been reading. A book written with skill and literary artistry can become a hook that sinks into a child’s soul and tears that child apart.

Look for the books, the corrupting books. And not only books: look also for a kind of book called films. Cinema is gradually taking the place of the book. It too is a book that moves and lives, that electrifies and captivates, that tears apart and destroys.

So, my brothers and sisters, here is the conclusion: there are no wiser words than those of the Apostle: ‘Attend to reading. Take care what you read. Take care what you eat, and take care what you read.’ Throw away the romances. They corrupted France, that noble nation, and turned it into Sodom and Gomorrah.

Throw away books of atheism and unbelief. Throw away the books of the Jehovah’s Witnesses, which these heretics hand out for free. I wonder, I wonder how they are allowed, how they can be allowed, to pass through customs.

Forgive me, my brothers and sisters, but I must speak plainly.

Beside her, even the queen counts for nothing. We have borders. We have a state. We are Orthodox. Am I speaking to rocks? Tons of books pass through the customs offices.

They make merchandise of Christ, the Most Holy Theotokos, the martyrs, everything holy and sacred; and all that remained for us here was the Polychronion and the Polyphranion.

Throw away the romances, the books of unbelief, and the publications of the Jehovah’s Witnesses. Throw away the newspapers of that shameless wealthy establishment.

They have grown rich and amassed fortunes and built huge publishing enterprises, and these newspapers, with their wretched writers, insult the faith, our country, and all that our faith holds holy and sacred. Do not give them your coin; do not give them your coin. I ask you, I ask you: can I find a newspaper in Athens...

Will you give your money to buy that newspaper, that rag? Why buy it? You are a child who loves his mother. Do not give even a coin for newspapers that insult Christ and the Most Holy Theotokos (All-Holy).

If we were a Christian people, if there were a living Church, we could shut down those corrupting newspapers and teach their publishers that Greece exists, that Orthodoxy exists, that God exists. Do not spend your money on obscene newspapers that corrupt people and destroy all that is holy and sacred.

Above all, I speak to you parents who tremble for your children, as you should. May the angel of God descend to earth on white wings to protect the children of Greece, since no one else protects them.

Neither priests, nor teachers, nor police, nor prosecutors, nor the king: no one protects the youth of Greece. The angel of heaven came down to earth to protect the children of Greece, who are worthy of every protection.

Do not listen to me, a priest-monk. Listen to the Apostle Paul: attend to reading. Pay attention to what your child reads.

Romances and magazines: set fire to them, burn them. Give your children one book above all. Greece today needs a heavenly book, a book that can turn a wolf into a lamb. It took a wolf like Zacchaeus and made him a lamb. That heavenly book, available in Greek, is Holy Scripture.

Give it to your children. Oh God, when will Holy Scripture enter our schools? Unworthy teachers, educators, and professors call Holy Scripture a fairy tale. No, no! We believe in God; we believe in the Gospel. We will struggle to the last person to build a Christian kingdom, with teachers, professors, priests, and bishops who believe in Christ as the teachers of old believed.

Our fathers, who raised up this small nation. May the Lord strengthen all of us so that we all, young and old, may carry out the Apostle Paul’s command: “Attend to reading.”

Δια τούτο ηλεήθην, ίνα εν εμοί πρώτω ενδείξηται Ιησούς Χριστός την πάσαν μακροθυμίαν.

Δεν θα έπρεπε, αγαπητοί μου, δεν θα έπρεπε εδώ στον τόπο μας να υπάρχει ούτε ένας άπιστος, ούτε ένας άπιστος, ούτε για σπόρο. Και δεν θα έπρεπε να υπάρχει εδώ στον τόπο μας, στην Ελλάδα, ούτε ένας άπιστος, ούτε ένας άπιστος.

Γιατί τα χώματά μας είναι αγιασμένα, γιατί εδώ και οι πέτρες ακόμα θα φωνάξουν ότι η θρησκεία που πιστεύουμε είναι ζωντανή, είναι μια θρησκεία που κάνει θαύματα. Και δυστυχώς όμως υπάρχουν, υπάρχουν τα τελευταία χρόνια άπιστοι, υπάρχουν άφρονοι.

Γι' αυτούς τους αθέους, λέγει ο Δαβίδ ο Προφήτης, ότι είπεν άφρων εν τη καρδία αυτού· ουκ έστι Θεός. Δηλαδή μόνον άνθρωπος του οποίου οι διανοητικές δυνάμεις έχουν χαλαρωθεί. Μόνον άνθρωπος του οποίου η διάνοια έχει σαλευθεί.

Μόνον άνθρωπος τρελός και ανισόρροπος υπό ψυχική έννοια. Μόνον αυτός που μπορεί να αρνηθεί το μέγα θαύμα της δημιουργίας. Μόνον αυτός μπορεί να κηρύξει ότι δεν υπάρχει Θεός.

Συναντάτε στο δρόμο σας, στα χρόνια αυτά τα σκοτεινά και απαίσια, συναντάτε, αγαπητοί μου χριστιανοί, στο δρόμο σας έναν άπιστο και άθεο,

κάνετέ του μία ερώτηση και φτάνει. Κάθεσαι σε σπίτι, ασφαλώς θα κάθεσαι σε κάποιο σπίτι. Εάν λοιπόν, φίλε μου, εσύ που δεν πιστεύεις εις το Θεό, εάν μου πεις ότι το σπίτι που κάθεσαι φύτρωσε μοναχό του, χωρίς κτίστη, χωρίς μηχανικό, τότε και εγώ θα πιστέψω ότι όλο αυτό το μεγάλο σπίτι, το απέραντο σπίτι, το τεράστιο σπίτι που λέγεται σύμπαν, τότε και μόνο εγώ θα παραδεχθώ ότι εφύτρωσε μοναχό του μέσα στο άπειρο.

Πας γαρ οίκος κατασκευάζεται υπό τινος, ο δε τα πάντα κατασκευάσας Θεός. Αυτή η λογική μας επιβάλλει να παραδεχθούμε ότι υπάρχει μια ανωτάτη δύναμη, υπάρχει ο Θεός ο οποίος τα πάντα έχει δημιουργήσει.

Υπάρχουν, λέγω, άπιστοι και άθεοι, υπάρχουν όμως και άλλοι οι οποίοι λέγουν ότι πιστεύουν, ότι παραδέχονται τα δόγματα της Αγίας ημών Εκκλησίας, οι οποίοι παραδέχονται ότι υπάρχει Θεός.

Η πίστη τους, η ατροφική τους πίστη, κλονίζεται. Γιατί κλονίζεται; Διότι είναι ανυπόμονοι. Θέλουν μέσα στο λίγο χρονικό διάστημα της ζωής να δουν να λειτουργεί η Θεία Δικαιοσύνη. Είναι ανυπόμονοι. Θέλουν το κακό να τιμωρείται κεραυνοβόλως. Και όταν βλέπουν ότι οι κακοί, οι διαφθαρμένοι, οι άπιστοι, οι άπληστοι, οι εγκληματίες που έχουν βουτήξει τα χέρια τους μέσα εις το αίμα, όταν βλέπουν, λέγω, τους ψεύστας και απατεώνας να είναι καλά στην υγεία τους, να είναι η οικογένειά τους καλά, τα οικονομικά τους, να προάγονται κοινωνικώς, να καταλαμβάνουν διαφόρους θέσεις και αξιώματα, να ανέρχονται στην κορυφή της πυραμίδας της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής, όταν βλέπουν, λέγω, το κακό να θριαμβεύει.

Τότε χάνουν την πίστη στον Θεό και λέγουν: «Πού είναι ο Θεός; Δεν τα βλέπει αυτά ο Θεός; Υπάρχει Θεός να γίνονται τέτοια πράγματα; Να προοδεύουν οι κακοί, οι ασεβείς και οι απατεώνες;» Μικρέ άνθρωπε, σκουλήκι της γης, που θέλεις με το μικρό σου μυαλό να λύσεις τα προβλήματα όλα που σχετίζονται με τον άνθρωπο. Εάν το μυρμήγκι μπορεί να ξέρει τι θα κάνει... Το μυρμήγκι πού μπορεί να ξέρει τι κάνει ο άνθρωπος; Εάν μπορεί το μυρμήγκι να σχολιάσει τας πράξεις του ανθρώπου, πολύ ολιγότερο μπορεί ο άνθρωπος να σχολιάσει και να κρίνει τας κρίσεις του Θεού.

Τα κρίματα του Κυρίου άβυσσος πολλή. Εις το διατί δε ο Θεός δεν τιμωρεί το κακόν κεραυνοβόλως αμέσως, εις τούτο το ερώτημα, εις αυτή την απορία απαντά σήμερα ο Απόστολος που ακούσαμε. Και λέγει λοιπόν ο Απόστολος ότι δεν τιμωρεί αμέσως κεραυνοβόλως το κακό ο Θεός, διότι περιμένει την μετάνοια όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων.

Διότι μακροθυμία, μακροθυμίας λοιπόν είναι ο λόγος και ως παράδειγμα μακροθυμίας και μακροθυμίας του Θεού, ποιο παράδειγμα παρουσιάζει, φέρει ο Απόστολος Παύλος; Μπορούσε πολλά παραδείγματα της μακροθυμίας, της ανεξικακίας και της συγχωρήσεως του Θεού να αναφέρει ο Απόστολος Παύλος.

Μπορούσε να αναφέρει τον Τελώνη, ή μπορούσε να αναφέρει τον Ληστή, ή μπορούσε να αναφέρει την Πόρνη, ή μπορούσε να αναφέρει τον Δαβίδ, ή μπορούσε να αναφέρει τον Μανασσή, ή μπορούσε να αναφέρει μύρια παραδείγματα.

Όχι, από όλα τα παραδείγματα αναφέρει τον εαυτόν του και λέγει τον εαυτόν του ότι είναι ο αμαρτωλότερος πάντοτε των ανθρώπων και λέγει ότι εις αυτόν έδειξε ο Θεός το άπειρον του έλεος. Περίεργα πράγματα.

Ο Απόστολος λοιπόν, ο κορυφαίος Απόστολος, ο Απόστολος Παύλος, ονομάζει τον εαυτόν του αμαρτωλόν. Και τι έπραξε; Το λέγει ο ίδιος. Πριν να πιστεύσει στον Χριστό, πριν ποιητός, σκότως. Τι ήταν πρώτα; Βλάσφημος, υβριστής και διώκτης.

Βλάσφημος ο Παύλος, μάλιστα ο Παύλος, εξ αγνοίας βέβαια, ότι μισούσε, μισούσε τρομερά το όνομα του Χριστού. Άκουε το όνομα του Χριστού και άφριζε κυριολεκτικώς, κατεδίωκε τους χριστιανούς, επήγαινε μέσα στα σπίτια τους νύχτα ώρα, έμπαινε μέσα στα σπίτια τους, τους άρπαζε, τους έδενε με αλυσίδες, τους οδηγούσε στα μπουντρούμια μέσα στις φυλακές.

Λέγει μάλιστα η Ιερά Βίβλος των Πράξεων το εξής επεισόδιο: Ότι οι Εβραίοι έπιασαν τον Στέφανο τον πρωτομάρτυρα, τον οδήγησαν μπροστά στο δικαστήριο. Τον δίκασαν, τον κατεδίκασαν εις θάνατον, βγήκαν έξω από τα Ιεροσόλυμα.

Πήρανε όλοι μια πέτρα, πέτρες όλοι, και ελιθοβόλουν τον Απόστολο, τον πρωτομάρτυρα Στέφανο. Για να πετούν με μεγαλύτερη ευκολία τις πέτρες, για να μπορούν να πετούν τις πέτρες με μεγαλύτερη ευκολία, βγάλαν τα ρούχα τους.

Τα λυσσασμένα αυτά σκυλιά, οι Εβραίοι, για να μπορέσουν να τον χτυπήσουν ευκολότερα και αποτελεσματικότερα, να βρουν το στόχο καλύτερο, βγάλαν τα ρούχα τους.

Όπως όταν παίζουν στο στάδιο, που βγάζουν τα ρούχα τους, έτσι και αυτοί, οι Εβραίοι, βγάλανε τα ρούχα τους όλα για να μπορέσουν να κτυπήσουν ευστοχότερον και αποτελεσματικότερον την κεφαλή και το σώμα του πρωτομάρτυρου Στεφάνου. Τα ρούχα ποιος τα φύλαγε; Ποιος τα φύλαγε τα ρούχα του Αποστόλου του Στεφάνου; Τα ρούχα τα φύλαγε ένας νέος. Ο νέος αυτός τα φύλαγε τα ρούχα αυτών οι οποίοι πετροβολούσαν. Και εφώναζε και αυτός: «Βαράτε τον, κτυπάτε τον». Ποιος ήταν; Ο Παύλος. Ω μυστήρια, ω αγάπη, ω μακροθυμία του Θεού.

Μπορούσε, δεν μπορούσε, ήτανε, μπορούσε. Τι έπρεπε να κάνει σύμφωνα με τη θεωρία των ανυπόμονων χριστιανών ανθρώπων; Τι έπρεπε να κάνει ο Θεός; Θα έπρεπε την ώρα εκείνη που ο Απόστολος Παύλος έμπαινε τη νύχτα μες στο σπίτι και ξεσήκωνε τα σπίτια και άρπαζε τους ανθρώπους και τους έδενε πιστάγκωνα και τους πήγαινε μες στις φυλακές, την ώρα εκείνη που εφώναζε, εφύλαγε τα ρούχα των σφαγέων, των δημίων του Πρωτομάρτυρου Στεφάνου, την ώρα εκείνη που εφώναζε και αυτός μαζί να χτυπούν τον Στέφανο, θα έπρεπε την ώρα εκείνη να στείλει έναν κεραυνό να μείνει κεραυνοπληκτός. Δεν το έκανε ο Θεός. Γιατί δεν το έκανε;

Περίμενε την ώρα, περίμενε τη μετάνοια. Και όντως ήρθε η ώρα που ο διώχτης, ο βλάσφημος και ο υβριστής του Θεού, του ονόματος του Θεού, αυτός ο Απόστολος Παύλος μετενόησε και έγινε το θαύμα το μεγάλο, ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα της Αγίας ημών πίστεως, έγινε το θαύμα αυτό: ένας λύκος να γίνει αρνί.

Αν δείτε, μπορεί ποτέ ένας λύκος να γίνει αρνί; Λύκος ήταν ο Παύλος και όμως ο λύκος αυτός έγινε αρνί του Χριστού και όχι μόνο αρνί του Χριστού έγινε, ευλογημένο αρνί του Χριστού έγινε, αλλά έγινε ακόμα και τσοπάνης, έγινε βοσκός, εξαίρετος βοσκός, ποιμήν, διδάσκαλος, διδάσκαλος των διδασκάλων, Απόστολος, κορυφαίος των Αποστόλων. Ύστερα από τον Χριστό, μην μου μιλάτε για άλλους, εκατομμύρια είναι Άγιοι και εκατομμύρια και θα αυξάνουν, αλλά μην μιλάτε για άλλους, ύστερα από τον Χριστό, δεύτερος είναι ο Απόσ-

Παύλος. Εδώ λοιπόν αυτό το παρελθόν της ζωής του έχει ενώπιόν του ο Απόστολος Παύλος όταν λέγει ότι σε μένα, λέει, των αμαρτωλών, σε μένα που πρέπει να ανοίξει η γη να με καταπιεί, σε μένα ο Θεός έδειξε το μεγάλο του έλεος, σε μένα, λέει, για να γίνω παράδειγμα εις πάντας τους πιστεύοντας οι διαμέσου των αιώνων. Αδελφοί, ο Θεός έδειξε μακροθυμίαν εις τον Απόστολο Παύλο.

Απόστολος Παύλος. Δεικνύει την μακροθυμία του ο Θεός. Και εδώ στο σημείο αυτό, το λεπτό σημείο, θα παρακαλέσω όλους να με προσέξετε ιδιαιτέρως. Δεικνύει και σε εμάς την μακροθυμία του ο Θεός. Διότι ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι αμαρτάνομε;

Μετράς την άμμο της θάλασσας, μετράς κάτω στη θάλασσα, στα ποτάμια, μετράς τις σταγόνες που έχει ο ωκεανός. Πέστε μου πόσες είναι οι σταγόνες των ωκεανών. Αν μπορείτε να μου πείτε πόσες είναι οι σταγόνες των ωκεανών, θα σας πω και εγώ πόσα είναι τα αμαρτήματά μας.

Ωκεάνια, ωκεανός απέραντος. Μόνον αυτός που δεν διάβασε το Ευαγγέλιο, μόνον αυτός που δεν πέρασε τη ζωή του από το κόσκινο αυτό που λέγεται Ευαγγέλιο και δεν εξέτασε βαθιά τον εαυτόν του και δεν έκανε μια ενδοσκόπηση και μια μέσα βαθιά και βαθιά να σκάψει βαθιά, μόνον αυτός νομίζει ότι δεν είναι αμαρτωλός.

Όταν βλέπεις έναν Απόστολο Παύλο που έφτασε μέχρι τρίτου ουρανού και είδε ρήματα και ήκουσε ρήματα, όταν βλέπεις αυτόν να γονατίζει και να πέφτει μπροστά στον Εσταυρωμένο και να λέγει ότι είναι ο αμαρτωρότερος των ανθρώπων, τι να πούμε εμείς τα σκουλήκια; Αμαρτάνομε. Μήπως δεν γνωρίζει τα αμαρτήματά μας ο Θεός; Δεν τα γνωρίζει; Είναι γραμμένα όλα, είναι γραμμένα μέσα σε βιβλίο εσφραγισμένο με 7 σφραγίδες, βιβλίον το οποίον θα ανοίξει μια ημέρα ο δημιουργός μας για να μας τα διαβάσει όλα ενώπιον αγγέλων και ανθρώπων.

Και όπως μέσα στα μητρώα των δικαστηρίων υπάρχουν, υπάρχει ενός εκάστου ανθρώπου, των μητρώων, των δικαστικών, των μητρώων, έτσι και πάνω στην αιωνιότητα υπάρχει τοποθετημένα το μητρώον ενός εκάστου.

Τα γνωρίζει, γνωρίζει τις πράξεις μας, γνωρίζει τους λόγους μας, γνωρίζει τις σκέψεις μας.

τας ενδομύχους και σκοτεινάς μας σκέψεις, τα γνωρίζει όλα. Μήπως ο Θεός, ο Θεός αδιαφορεί για τα αμαρτήματά μας; Όχι, δεν μισεί τίποτε άλλο, τίποτε άλλο δεν προκαλεί την βδελυγμία, την βδελυγμία του Θεού, όπως προκαλεί την βδελυγμία η αμαρτία. Βδέλυγμα είναι μπροστά στον Θεό πάσα αμαρτία, πάσα παράβαση και πάσα αδικία. Μήπως ο Θεός δεν μπορεί να τιμωρήσει; Γιατί υπάρχει αυτή η θεωρία: δεν μπορεί, είναι πολύ μακριά, πάνω από τους γαλαξίες, τόσο μακριά, σε κάποια γωνία του σύμπαντος, απομακρυσμένος και απόμαχος. Ή μήπως είναι τόσο μακριά και δεν μπορεί να τιμωρήσει; Λάθος κάνετε, αγαπητοί μου. Δεν είναι. Ναι, όχι, μπορεί, έχει τη δύναμή του ο Κύριος. Μπορεί αυτή τη στιγμή, μόλις κάνει ο άνθρωπος το κακό, αμέσως παραδειγματικώς και κεραυνοβόλως να τιμωρήσει τον αμαρτωλό άνθρωπο. Μπορεί, αγαπητοί μου, ναι, μπορεί ο Θεός. Ο παντοδύναμος και πάνσοφος και παντογνώστης μπορεί την

Την ώρα που ανοίγεις τη γλώσσα σου, γλώσσα σου, και γίνεται η γλώσσα σου σπάθη, γίνεται οχιά για να φαρμακώσει τον άλλο με τα ψεύδη, με τις συκοφαντίες, με τις διαβολές εναντίον της τιμής και υπολήψεως του άλλου, μπορεί την ώρα εκείνη να στείλει έναν άγγελο να την ξεριζώσει τη γλώσσα σου. Μάλιστα, την ώρα εκείνη, αυτή τη στιγμή. Λοιπόν, μπορεί την ώρα εσύ που πηγαίνεις τον άλλο στο δικαστήριο. Και γίναμε το ελεεινότερο έθνος του κόσμου. Σε κανένα άλλο έθνος δεν ορκίζονται τόσο. Ούτε στη Βουλγαρία, ούτε στη Σερβία, ούτε στη Ρουμανία, ούτε στη Ρωσία, ούτε πουθενά. Να ορκιζόμαστε συνεχώς για τα μικρά και ασήμαντα.

Συνεχώς εκατομμύρια το νεκρομετωλείο είναι ένα άξιος ασφαλές που έπρεπε ο όρκος να καταργηθεί και να βρεθούν άλλος τρόπος, όχι κάθε ώρα και στην «οὐ λήψῃ τὸ ὄνομα Κυρίου ἐπὶ ματαίῳ». Μπορεί λοιπόν την ώρα εκείνη που πάει στο χέρι σου και κάτω ο δικαστής και σηκώνεται επάνω, ενώ στα προηγούμενα χρόνια σηκώνεται όρθιος ο δικαστής, ο εισαγγελέας, αλλά θέλω κόφτεται, κόφτεται κάτω από την εικόνα του Εσταυρωμένου.

Μπορεί λοιπόν την ώρα εκείνη που ξαπλώνεις το χέρι σου επάνω στο Ευαγγέλιο και το παλαμίζεις και φέρνεις ψεύτικο όρκο, εκείνη την ώρα να στείλει ένα άγγελο και να σου κόψει τα χέρια σου και να τα δώσει στα σκυλιά, αλλά ούτε τα σκυλιά δεν φάγαν τα χέρια αυτών οι οποίοι ξαπλώνουν το χέρι τους επάνω στο Ευαγγέλιο.

Και μπορεί την ώρα εκείνη που εσύ πηδάς το φράχτη,

Και μπαίνεις μέσα στο σπίτι του άλλου, σπίτι του άλλου, μέσα στο σπίτι του Ιωάννη, την ώρα που πηδάς στο φράχτη και πηγαίνεις μέσα στο σπίτι του άλλου τη νύχτα, να ατιμάσεις την κόρη του, να ατιμάσεις την αδελφή του, μπορεί την ώρα εκεί να σου κάνει σεισμό και να σε τινάξει στον αέρα. Η πορεία, αγαπητέ μου, την ώρα εκεί που ερχόμαστε εδώ στην Εκκλησία ασεβείς μέσα στην εκκλησία και πλησιάσουμε να κοινωνήσουμε τα άχραντα μυστήρια χωρίς να μετανοήσουμε, μπορεί την ώρα εκείνη η φωτιά να μας κάψει μέσα εις τον όρο. Και μπορεί ακόμα την ώρα που ανάξιος ιερεύς, ανάξιος ιερεύς και ανάξιος αρχιερεύς τολμάει να πλησιάσει τα άγια και να κρατήσει τα χέρια του που δεν κρατούν οι άγγελοι, που τρέμουν να πιάσουν οι άγγελοι τα δισκοπότηρα, μπορεί...

Μπορεί την ώρα εκείνη που ανάξιος ιερεύς, λέει ο κληρικός, τολμά να πιάσει το δισκοπότηρο στα χέρια του, μπορεί την ώρα εκείνη που θα σημειώσει την κόπη της καρδιάς για να τον αφήσει επί τόπου. Μπορεί, μπορεί, μπορεί, μπορεί να τα κάνει η ώρα, μπορεί, δεν είπα τίποτα. Δεν είπα τίποτα. Δεν είπα τίποτα. Ποια από όλες τις αμαρτίες;

Ω Θεέ μου, ω Θεέ μου, πού ζούμε, πού ζούμε στην Αραπιά, πού ζούμε, λέμε, ένα χριστιανικό βασίλειο. Έχουμε πολλά χρόνια, πολλά χρόνια και πολλά χρόνια και όλα αυτά. Είναι χριστιανικό το βασίλειό μας. Αφήνω όλες αυτές τις αμαρτίες, πιάνω μόνο και μια και να τριφάζω και λέγω να πάω σε μια κρύπτη, να πάω σε μια σπηλιά του Αγίου Όρους, να μην ακούω εκεί πέρα. Και πρώτα, όπως είπα και άλλο εδώ στο Ναό, αν πήγαινα στη Μικρά Ασία από τη Σμύρνη μέχρι την Τραπεζούντα και από την Τραπεζούντα μέχρι την Ατάνια και μέχρι στην Καρδιά μέσα, στην Άγκυρα και στη Νικομήδεια και στην Έφεσο και σε όλα τα ευλογημένα κωμοχώρια.

Δέκα χρόνια να έμενες στη Μικρά Ασία, διακόσια χρόνια να έμενες στη Μικρά Ασία, δεν άκουγες να βλαστημάει κανείς τον Θεό, τον Θεό. Και εδώ μέσα, λοιπόν, σήμερα και τα βυζανιάρικα ακόμα, τα παιδιά που βυζαίνουν στο βυζί της μάνας, μαζί με το βυζί της μάνας μαθαίνουν να βλαστημάνε τον Χριστό και τον Θεό.

Λοιπόν, θα μπορούσε ο Θεός την ώρα που βλαστημούμε μικροί και μεγάλοι, μέσα στα πολεμικά μας πλοία, μέσα στο στρατό, μέσα στα αεροπλάνα, στα υπερωκεάνια, μέσα λεψιά, ακόμα και το τηλέφωνο. Το τηλέφωνο το χρησιμοποιούν αντί να πούνε καλημέρα και καλησπέρα.

Αμέσως από το τηλέφωνο περνάει ως αστραπή η βλαστημία του Θεού. Μπορούσε λοιπόν αυτή την ώρα που βλαστημάνε να κάνει ένα σεισμό.

Με έναν σεισμό συγκινό ένα δευτερόλεπτο, έναν σεισμό διαρκείας, διαρκεία, να μην είναι τίποτε απολύτως μέσα στην Ελλάδα και να ανοίξει η γη διάπλατα και να καούμε. Και μπορούσε να σειστεί ολόκληρος, μπορούσε ο Θεός, άμα ήθελε ο Θεός, ο Θεός άμα ήθελε. Ή πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός ή δεν πιστεύεις. Αν πεις ότι δεν πιστεύεις Θεός, άλλο το ζήτημα. Τότε μην πατάς στην Εκκλησία. Μην πατάς στην Εκκλησία. Γιατί, λέγει, το εισιτήριο που μπαίνεις μέσα, το εισιτήριο που μπαίνεις στην Εκκλησία είναι η πίστη. Προσευχηθώ, μου λέει, υπέρ το μεταπίστη. Ως φόβο Θεού.

Ο Θεός ζητάει αυτό: αν έχεις πίστη, έλα. Λοιπόν, υπάρχει Θεός ή δεν υπάρχει; Αν υπάρχει Θεός, τι, το δαχτυλάκι του, μόνο ο Χριστός, το δαχτυλάκι του να κουνήσει ο Χριστός, κάρβουνο γινήκαμε όλοι. Δεν το καταλαβαίνουμε αυτό το πράγμα.

Λοιπόν, κι όμως ο Χριστός δεν μας καίει, κι όμως ο Χριστός δεν σείει τη γη, κι όμως ο Χριστός δεν ανοίγει τη γη. Γιατί, γιατί αδερφοί μου; Θα κάνει όλα αυτά;

Είναι ο λόγος για τον οποίο και τον Απόστολο Παύλο τον περιμένει, μας περιμένει, μας περιμένει να μετανοήσουμε και να επιστραφούμε προς τον

Αγαπητοί μου αδελφοί, λέγει κάπου ο Κύριος στο Ευαγγέλιο ότι όταν πλησιάζει η συντέλεια του κόσμου, και πλησιάζει παρακαλώ η συντέλεια του κόσμου, πολλά είναι τα σημάδια. Όπως όταν είναι ψοφίμι μαζεύονται τα κοράκια και όταν βλέπεις τα κοράκια πάνω από τη χαράδρα λες ότι κάποιο ψοφίμι υπάρχει.

Έτσι και τώρα τα κοράκια τα μαύρα έρχονται συνεχώς και φωνάζουν μέσα στο χάος και στον άνθρωπο της ανθρωπότητας. Τυφλός, χειρότερος από τον τυφλό του σημερινού Ευαγγελίου, αυτός που δεν βλέπει τα σημεία των καιρών.

Μωρός και ανόητος αυτός που δεν βλέπει από ώρα σε ώρα ότι κρεμόμαστε. Ξέρεις πώς κρεμόμαστε; Ξέρεις πώς είναι ο κόσμος; Ξέρεις πώς είναι η ειρήνη; Περί ειρήνης μιλούν όλοι, περί ειρήνης, και όλοι ετοιμάζονται για πόλεμο, όλοι ετοιμάζονται. Ποτέ οι αποθήκες δεν γέμισαν με τόσα όπλα όσα έχουν γεμίσει σήμερα οι αποθήκες των μεγάλων κρατών, τα οποία θα συμπαρασύρουν μέσα εις την Άβυστον και τα μικρά και άφοβα έθνη.

Λοιπόν, από μια κλωστή κρέμεται ολόκληρος ο κόσμος. Λέγει λοιπόν το Ευαγγέλιο, ο Χριστός, ότι θα φτάσουν τα σημεία των καιρών. Και ποια είναι τα σημεία των καιρών; Δεν έχω καιρό. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε.

Ποιο είναι το χειρότερο; Ότι θα είναι η μέρα, η τελευταία ημέρα της ανθρωπότητος, το τελευταίο τέταρτο της ανθρωπότητος, ξέρεις πώς θα μοιάζει; Ως επί ημερών Νώε. Διαβάστε τι γινόταν τις παραμονές του Νώε.

Γλέντι, έτρωγαν, έπινον, παντρευότανε, ξεπαντρευότανε, διασκέδαζον, γελούσαν, καγχάζανε, οργιάζανε, βλασφημούσανε τον Θεό. Και τους ειδοποίησε, χτύπησε καμπάνα, μέσα στα γλέντια τους, μέσα στα συμπόσιά τους, μέσα στα όργιά τους, μέσα στις πορνίες τους, μέσα στις μοιχείες τους, μέσα στις σαρκολατρίες τους, μέσα στο εμπόριό τους και στο χρηματιστήριό τους.

Ο Θεός χτύπησε καμπάνα μεγάλη. Ποιος τη χτύπησε την καμπάνα; Τη χτύπησε ο Νώε. Τι τους είπε; Θα καταστρέψει ο Θεός τον κόσμο. Ποιος τον άκουσε; Γελούσαν ακόμη χειρότερα. Τους περίμενε ο Θεός. Πόσα χρόνια τους περίμενε; Ω, μακροθυμία του Θεού.

Ω, μακροθυμία του Θεού. Πόσα χρόνια τους περίμενε; 120 χρόνια τους περίμενε ο Θεός. Φτιαχνόταν εκεί η κιβωτός, τους καλούσε, καμία σημασία, έως ότου ήρθε η στιγμή πλέον, η στιγμή εκείνη, η στιγμή που άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού και εκάλυψαν τα νερά, τα νερά εκάλυψαν τις πιο ψηλές κορυφές και κατεστράφησαν και ετάφησαν μέσα εις τον υγρόν τάφον οι πάντες.

Τέτοιο θα συμβεί, αλλά αυτή τη φορά δεν θα πέσει βροχούλα. Αυτή τη φορά θα γίνει κατακλυσμός πυρός.

Αυτό το παιχνίδι, γιατί σου λένε έναν καιρό να ανεβαίνεις από βράχο σε βράχο, από βουνό σε βουνό και να βγαίνεις στα ψηλά. Τώρα δεν θα πέσει η βροχούλα, θα πέσει η πυρηνική ενέργεια, το λέει η Αποκάλυψη, θα πέσουν φιάλες, θα πέσει πυρ εξ ουρανού επί τας κεφαλάς των μοιχών, των πορνών, των ανηθίκων, των απατεώνων, των κλεπτών, των ανθρώπων που λάτρευσαν την ύλη, το χρήμα, την κοιλία, τα πάντα.

Είναι σκουλήκια και βρωμερά και ακάθαρτα και κοράκια και θηρία και αγριότερα θηρία στον κόσμο τούτο. Έτσι, λοιπόν, έρχεται η οργή επί τους υιούς απειθείας. Λοιπόν, η μακροθυμία του Θεού μας κρατάει, η μακροθυμία του Θεού. Από μια κλωστή, από μια κλωστή κρεμόμεθα, από τη φιλανθρωπία του Θεού κρεμόμεθα. Όπως λέγουν οι πατέρες, η μακροθυμία του Θεού, τι είναι η μακροθυμία του Θεού; Να μιλήσω απλά. Η μακροθυμία του Θεού είναι ένα ποτήρι, ένα ποτήρι είναι η μακροθυμία του Θεού. Εμείς τι κάνουμε;

Κάθε μέρα ρίπτομε μέσα στο ποτήρι τις αμαρτίες μας. Ένα ψέμα από εδώ, μια συκοφαντία από εκεί, μια ψευδορκία από εκεί, μια πορνεία από εδώ, ένα άσχημο διαζύγιο από εκεί, μια εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Γεμίζει το ποτήρι, γεμίζει, γεμίζει το ποτήρι. Άμα ξεχειλίσει, πλησιάζει, άμα ξεχειλίσει το ποτήρι, άμα τελειώσει η μακροθυμία του Θεού. Ο Θεός, ο Θεός

Διότι δικαιοσύνη ο Θεός και δικαιοσύνας ηγάπησε και πρόσθεσα αυτής κακά της ενδόξης της γης. Και δικαιοσύνη, θα φύγει η μακροθυμία, θα μας εγκαταλείψει η μακροθυμία, θα πέσουμε στη δικαιοσύνη του Θεού. Και τότε θα γίνει αυτό που λέγουν οι προφητείες: θα πάμε στα μνήματα, θα πάμε στα μνήματα εμείς με όλο το κομφόρ και με όλο τον ψεύτικο πολιτισμό που δημιουργήσαμε.

... που δημιουργήσαμε, θα πάμε στα μνήματα των γονέων μας και θα φωνάξουμε: «Βγείτε εσείς οι πεθαμένοι, να μπούμε εμείς μέσα, γιατί είναι πιο δυστυχισμένη η ζωή από αυτή που ζούμε στα μνήματα». Θα έρθει η μέρα που θα πάμε στα βουνά και στα λαγκάδια, στα ψηλότερα βουνά. «Ανοίξατε, βουνά, και κρύψατε εμάς, κρύψατε εμάς από την οργή, την ερχόμενη, την μεγάλη οργή του Θεού».

της οποίας είθε ο Κύριος, δια πρεσβειών της Παναγίας Θεοτόκου και πάντων Αγίων, να ελεήσει και σώσει εμάς. Αμήν. Πρόσεχε τη αναγνώσει. Εδώ, αγαπητοί μου, εις τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου ο Λόγος του Θεού κηρύττεται τακτικώς. Κηρύττουν οι εκλεκτοί σας εφημέριοι. Σήμερα, όλως εκτάκτως, παρουσιάζομαι ενώπιον της αγάπης σας.

Ένα ολιγόλεπτο κήρυγμα.

Ηκούσατε, αγαπητοί μου, ηκούσατε, αγαπητοί, τον Απόστολο τον σημερινόν; Περιέχει μία συμβουλή. Συμβουλεύει ο διδάσκαλος τον μαθητήν.

Ποιος είναι ο διδάσκαλος και ποιος είναι ο μαθητής; Διδάσκαλος είναι ένας που, αν μαζέψεις όλους τους δασκάλους και όλους τους καθηγητάς και τους στύψεις, το νυχάκι του δεν του κάνεις. Τέτοιος διδάσκαλος είναι. Είναι ένας, είναι εκείνος που εδίδαξε όχι 100, 200, 500 ανθρώπους, είναι εκείνος που εδίδαξε ολόκληρο τον ντουνιά.

Είναι εκείνος που επέταξε σαν αετός, χρυσαετός, επέταξε ανατολή και δύση. Είναι εκείνος που ανέβηκε μέχρι τον γαλαξία, ανεπέρασε τους γαλαξίες, τα άστρα του ουρανού, έγινε τρόπον τινά πνευματικός πύραυλος και έφτασε μέχρι του τρίτου ουρανού και ήκουσε, λέει, πράγματα και ήκουσε εκεί δε πράγματα.

που η φαντασία του ανθρώπου δεν δύναται να φανταστεί και η γλώσσα του ανθρώπου δεν δύναται να εκφράσει. Είναι ο Απόστολος Παύλος. Αυτός είναι ο διδάσκαλος και μαθητής είναι ο Τιμόθεος. Μόνο ο Τιμόθεος; Δεν είναι μόνο ο Τιμόθεος. Είμεθα και όλοι εμείς μαθητές, κατεξοχήν δε εμείς οι Έλληνες, εις τα μέρη των οποίων ηξιώθη να ομιλήσει ο μέγας διδάσκαλος, ο κορυφαίος Απόστολος των Εθνών, ο Παύλος. Και εμείς είμεθα

Μαθητής του Αποστόλου Παύλου. Και προς εμάς, λοιπόν, απευθύνεται η συμβουλή, η θεόπνευστος συμβουλή, η οποία λέγει: «Πρόσεχε τη αναγνωσει».

Αυτές τις δύο λέξεις, αυτή την θεόπνευστον συμβουλή του Αποστόλου Παύλου, θα προσπαθήσω με πολλά απλά λόγια να εξηγήσω, με την ελπίδα ότι τα πτωχά αυτά λόγια που βγαίνουν μέσα από μια καρδία που πιστεύει στον Κύριο θα τα προσέξετε όλοι ιδιαιτέρως.

Πρόσεχε τη αναγνωσει, να προσέχεις τι διαβάζεις.

Για να λέει ο Απόστολος Παύλος «Πρόσεχε τη αναγνωσει», προϋποτίθεται ότι υπάρχουν βιβλία. Χωρίς βιβλία ανάγνωση δεν γίνεται.

Υπήρχαν στην εποχή του Αποστόλου Παύλου βιβλία; Και ποια;

Στην εποχή του Αποστόλου Παύλου τα βιβλία ήταν λίγα, ήταν σπάνια. Όπως όλοι γνωρίζετε, εγγράφανε τότε επάνω σε δέρματα, επάνω σε προβιές, σε δέρματα επεξεργασμένα, πολύ λεπτά, που τα ονομάζουνε περγαμηνές.

Ή κατόπιν εγγράφανε πάνω σε φύλλα ενός φυτού που λέγεται ο πάπυρος. Ή σε παπύρους ή σε περγαμηνές έγραφαν τότε και ήτανε πανάκριβα τα βιβλία. Μόνο τα σπίτια των βασιλιάδων, μόνο τα σπίτια των πλουσίων, μόνο τα μοναστήρια τα πλούσια είχανε βιβλία. Ο κοσμάκης βιβλίο δεν είχε. Ενώ σήμερα, πώς σήμερα, το βιβλίο έγινε προσιτόν σε όλους.

Υπάρχουν βιβλία. Κάθε πτωχός και ο πτωχότερος μπορεί να πάει στο βιβλιοπωλείο και να αγοράσει το βιβλίο του. Υπάρχουν μάλιστα μερικά βιβλία που είναι πιο φτηνά. Τότε έπρεπε να πουλήσεις μια περιουσία για ένα βιβλίο, ή και μια περιουσία ολόκληρη.

Σήμερα ένα βιβλίο, υπάρχουν βιβλία που είναι πιο φτηνά από ένα ποτήρι μπύρας. Και μπορεί ακόμα να βγεις τώρα απ' έξω από την εκκλησία και να πάρεις μια εφημερίδα που έχει 16 σελίδες, ένα βιβλίο ολόκληρο, ένα σεντόνι ολόκληρο, με ένα δίφραγκο.

Τόσο φτηνά έγιναν τα βιβλία σήμερα, τόσο φτηνό έγινε το έντυπο. Γεννάται το ερώτημα: αυτά τα βιβλία, αυτές οι εφημερίδες, αυτά τα περιοδικά, αυτός ο κατακλυσμός, χειρότερος του κατακλυσμού του Νώε, του εντύπου χάρτου, είναι ωφέλιμος, ειδικώς για μας τους Έλληνες;

Ωφελούν όλες αυτές οι εκδόσεις, βιβλία, περιοδικά, έντυπα, φυλλάδια; Ωφελούν; Είναι θλιβερά η απάντηση. Σε καμιά χώρα δεν κυκλοφορούν τέτοια βιβλία και τέτοια περιοδικά και τέτοιες εφημερίδες που κλονίζουν την πίστη και την αρετή όπως εδώ στην πατρίδα μας, μέσα στο ορθόδοξο βασίλειό μας.

Χαρακτηριστικό σας λέγω ότι ένα βιβλίο που βγήκε προ καιρού, κυκλοφόρησε εδώ μέσα στην Αθήνα και είναι μπροστά στις βιτρίνες εδώ των μεγάλων καταστημάτων. Τι λέγει; Δεν υπάρχει λέγει Θεός Το απέδειξε η επιστήμη. Ποια επιστήμη;

Την ώρα κατά την οποία οι πιο μεγάλοι επιστήμονες γονατίζουν μπροστά στον Χριστό, γονατίζουν μπροστά στον Θεό και αναγνωρίζουν το μεγαλείο της Θεότητος, έρχονται αυτοί να κλονίσουν την πίστη μέσα στις ψυχές των Ελλήνων.

Άλλο βιβλίο τι γράφει; Ότι ο Χριστός δεν ήταν Θεός, που και οι πέτρες ακόμα, αυτές οι πέτρες που πατούμε, θα φωνάξουνε: «Εἷς Ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ἀμήν». Άλλο βιβλίο που κυκλοφόρησε προ καιρού: «Τα Ευαγγέλια», λέγει, «τα Ευαγγέλια δεν έχουν μέσα την αλήθεια, τα Ευαγγέλια δεν έχουν την αλήθεια».

Περάσανε είκοσι αιώνες, θα περάσουν άλλοι είκοσι αιώνες, δεν θα μπορέσει να κλονίσει ο κόσμος ούτε ένα ιώτα, ούτε ένα ιώτα, ούτε μια τελεία αγία, διότι το είπε ο Κύριος: «Ουρανός και γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι». Τα άστρα θα πέσουν, τα ποτάμια θα ξηρανθούνε, η γη θα σειστεί, οι θρόνοι θα γίνουν συντρίμμια, τα πάντα θα αλλάξουνε, ο Λόγος του Θεού δεν θα αλλάξει.

Άλλος λέγει, μεγάλος αυτός κεραυνός, που δεν θέλω να μολύνω την ατμόσφαιρα εδώ μέσα της εκκλησίας. Άλλος βγήκε στο μπαλκόνι του και μας λέγει ότι ο άνθρωπος δεν είναι κατ' εικόνα και ομοίωσιν, είναι από τους χιμπατζήδες.

Ποιο; Ενώ η επιστήμη τι λέγει; Η επιστήμη και η ψυχολογία και η φυσιολογία και η παθολογία και η παλαιοντολογία τι δάσκει; Ότι μεγάλη άβυσσος, αγεφύρωτος άβυσσος χωρίζει τον άνθρωπο από τον πίθηκον και από όλα τα όντα ζωολογικής κλίμακος.

Και ο άλλος τι μας λέει; Μας λέει ότι κατέβει μέσα στον κάθε ένας μας. Άλλα λοιπόν, άλλα βιβλία που κυκλοφορούν επίτηδες στην Ελλάδα προσβάλλουν τα δόγματα της Αγίας ημών Εκκλησίας.

Α, είδατε πάλι βιβλία, τι κάνουνε; Στάζουν, στάζουν μέσα στις ψυχές των παιδιών, στάζουν, όχι, δηλητήριο νοσιάς. Τι λένε στα παιδιά; Διαβάστε να δείτε τι γίνεται. Στα παιδιά, να υπακούετε, λέει, να μην υπακούετε στους γονείς. Υπακοή είναι καθυστερημένη ιδέα, υπακοή είναι σκουριασμένη ιδέα. Κηρύσσουν στα παιδιά την ανυπακοή στον πατέρα και στη μάνα. Και στους άνδρες, στους νέους, τι λένε;

Η γυναίκα φέρνει ένα διαζύγιο, πάρε διαζύγιο. Εις τη γυναίκα τι λένε; Να μην γεννάς παιδιά. Τι διδάσκουνε; Την διαφθορά, τον κλονισμό της κοινωνίας. Αυτά τα βιβλία, αυτά τα έντυπα, αυτές οι εφημερίδες, κατά τούτον τον τρόπον, άλλα μεν εξ αυτών κλονίζουν την πίστη την Ορθόδοξον, άλλα δε κλονίζουν την ηθική και την οικογένεια.

Και μέσα σε αυτόν τον κόσμο που εγέμιζε από έντυπα, μέσα σε έναν κόσμο που υπάρχει δίψα της γνώσης, μέσα σε έναν κόσμο που τα παιδιά και οι νέοι είναι σαν τις κατσίκες αδηφάγα, όπως η κατσίκα τρώει τα χορτάρια, έτσι τώρα και οι μικροί πέφτουν επάνω στο έντυπο.

Πάνω στο έντυπο, επάνω στο περιοδικό, στην εφημερίδα, και τρώγουν τα φύλλα σαν τις κατσίκες, επαναλαμβάνω, που τρώγουν τα αμπελόφυλλα, έτσι τρώγουν σήμερα οι άνθρωποι τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Ναι, μέσα σε αυτόν τον κόσμο έχει θέση.

Ακούετε την προτροπή, τη θεόπνευστη προτροπή του Αποστόλου Παύλου που μας λέγει: «πρόσεχε τη αναγνώσει». Πρόσεξε, άνθρωπε, πρόσεξε τι διαβάζεις. Όπως προσέχεις τι θα φας και δεν βάζεις οποιαδήποτε τροφή μες στο στόμα σου, γιατί υπάρχει φόβος να δηλητηριαστείς και να πάθεις τροφική δηλητηρίαση και να τρέχεις στα νοσοκομεία, κατά παρόμοιον τρόπον πρέπει να προσέξεις τι διαβάζεις.

Διότι οι αναγνώσεις των κακών βιβλίων... Υπάρχουν βιβλία, όπως είπα, είπα, τι είναι; Είναι χασίς, χασίς. Προτιμότερο να πιεις χασίς, να ζαλιστείς, παρά να πάρεις το χασίς, είναι το πνευματικό χασίς. Και ενώ το χασίς, το κράτος, το κράτος κυνηγάει το χασίς, αλλά δεν είναι τίποτα ο χασίς.

Αν είχαμε κράτος χριστιανικό ή αν είχαμε κράτος ορθόδοξο, αν κυνηγάει μια φορά το χασίς, θα κυνηγούσε το χασίς αυτό που κυκλοφορεί, το πνευματικό χασίς, που δεν δηλητηριάζει τα νεύρα και την καρδιά και δεν χτυπάει μέσα στον οργανισμό, τον σάρκινο οργανισμό, αλλά προχωράει μέσα στην καρδιά, μέσα στην ουσία και μέσα στην ψυχή του έθνους.

Λοιπόν, έπρεπε να απαγορευθούν όλα αυτά, διότι βγαίνουν τέτοια περιοδικά και τέτοια βιβλία που ούτε σας λέγω ειλρινώς, ούτε εμείς που καθόμαστε δεν τα διαβάζουμε, ανατριχιάζομαι και λέμε: Θεέ μου, Θεέ μου, είναι έθνος χριστιανικό αυτό; Είναι έθνος αυτό ορθόδοξο; Είναι έθνος το οποίο πιστεύει στον Θεό; Ούτε στη Μόσχα τέτοια βιβλία με αθεΐαν και με απιστίαν, που βάλλουν καταιγιστικώς κατ' της Αγίας ημών πίστεως, κατ' της Αγίας Τριάδος, κατ' του Χριστού, κατ' του ανθρώπου, κατ' παντός οσίου και ιερού, δεν ξαναβγήκαν στον κόσμο τούτο.

Κυκλοφορούν τα έργα αυτά. Πρόσεχε. Όπως προσέχεις την τροφή σου, επαναλαμβάνω, πρόσεχε τι διαβάζεις.

Προπαντός δε απευθύνομαι προς τους γονείς, τους δυστυχείς γονείς του 20ού αιώνα, που τέτοια έντυπα και τέτοια περιοδικά κυκλοφορούν. Τι πρέπει να κάνουν; Δεν είναι μικρόν και αδιάφορον τι διαβάζει ο μικρός.

Πες μου, πες μου, δεν είναι ανάγκη να είμαι προφήτης. Άμα έρθω στο σπίτι σου, θα ψάξω τις σάκες των παιδιών σου και θα δω τι διαβάζει ο μικρός, και από εκείνο θα καταλάβω. Πες μου, πες μου, τι διαβάζουν τα παιδιά σας, να σας πω τι θα γίνουν.

Με ακρίβεια, με ακρίβεια να σας πω. Διαβάζουν γκαγκστερικά, γκαγκστερικά περιοδικά;

Αυτά που είναι γεμάτα μέσα ο κόσμος, ε, σου λέγω ότι ο μικρός θα γίνει διαρρήκτης. Διαβάζει ο μικρός ρομάντζα γαλλικά, διαβάζει μυθιστορήματα με έρωτα, που κάθεται μέσα στα μεσάνυχτα και διαβάζει, ε, σου λέγω ότι θα γίνει δοντζουά.

Εδώ θα γίνει ο κράτης της απαιτίας άπατρης και μητραλοίας και πατραλοίας.

Βιβλία διαβάζει, θα καταντήσει και αυτός, διαβάζει το βιβλίο. Πες μου τι διαβάζει, να σου πω τι θα γίνει ο μικρός. Δεν είναι μικρό και ασήμαντο το θέμα.

Παλαιότερα, όταν γεννόταν ένα έγκλημα, ένα έγκλημα, οποιοδήποτε έγκλημα, ελέγανε: «Ζητήστε τη γυναίκα». Και είναι γεγονός ότι πίσω από τα εγκλήματα είναι μια κακιά γυναίκα, είναι μια Εύα, πονηρή και διεστραμμένη. Όπως και πίσω από την αγιότητα είναι μια Παναγία.

Έτσι και πίσω από τα δεδομένα εγκλήματα είναι κρυμμένη μια Εύα. Τώρα δεν θα είπα εγώ, ζητήστε την γυναίκα Όπου έγκλημα, όπου παιδική ψυχή, όπου έγκλημα παιδικό, όπου το παιδί αμαρτάνει, αν όπου το παιδί ακολασταίνει υπάρχει, δεν θα πω αυτό: «Ζητήστε το βιβλίο», διότι το βιβλίο που είναι γραμμένο με τέχνη, που είναι γραμμένο με μαεστρία, που είναι γραμμένο με λογοτεχνία, είναι αγκίστρι που πέφτει μέσα στην ψυχή του παιδιού και του διαλύει το παιδί.

Ζητήστε τα βιβλία, τα βιβλία της διαφθοράς, και όχι μόνο τα βιβλία, αλλά ζητήστε και κάποιο βιβλίο που λέγονται κινηματογραφικά φιλμ, διότι ο κινηματογράφος πάει σιγά σιγά να αντικαταστήσει το βιβλίο και είναι και αυτό ένα βιβλίο έμψυχον, ζωντανόν, ηλεκτρίζον, μαγνητίζον, διαλύον, καταστρέφον.

Λοιπόν, το συμπέρασμα, αδερφοί μου: δεν υπάρχουν σοφότερα λόγια από τα λόγια που λέει ο Απόστολος: «Πρόσεχε την ανάγνωση, πρόσεχε τι διαβάζεις, πρόσεχε τι τρως, πρόσεχε τι διαβάζεις». Πετάξατε, αδέρφια μου, πετάξατε από τα χέρια σας τα ρομάντζα, τα οποία διέφθειραν το ευγενέστερο έθνος του κόσμου, την Γαλλία, την διέφθειραν, την μετέβαλαν σε Σόδομα και Γόμορρα.

Πετάξτε από τα χέρια σας τα βιβλία της αθεΐας και απιστίας. Πετάξτε από τα χέρια σας τα βιβλία των Ιεχωβάδων, που δωρεάνουν των αιρετικών. Απορώ, απορώ πώς επιτρέπεται, πώς θα επιτρέπουν να περνάνε από το τελωνίον. Αντιποθεί!

Ας με συγχωρήσετε, αδερφοί μου, θα μιλήσω έξω από τα δόντια.

Μπροστά της είναι ένα μηδενικό η βασίλισσα, έχουμε σύνορα, έχουμε κράτος, είμαστε ορθόδοξοι. Πού μιλώ; Σε βράχια; Περνούνε μέσα από τα τελωνεία τόνους βιβλία.

Καπηλεύονται τον Χριστόν, την Παναγία, τους μάρτυρας, τα πάντα, τα όσια και ιερά, και μας έμενε μόνο εδώ πέρα το Πολυχρόνιο και το Πολυφράνιο.

Πετάξτε από τα χέρια σας τα ρομάντζα, τα βιβλία της απιστίας, τους Ιεχωβάδες. Πετάξτε από τα χέρια σας πια τις εφημερίδες εκείνες της ατίμου πλουτοκρατίας.

Και πλούτησαν και θησαύρισαν και έχουν κάνει τεράστια συγκροτήματα και υβρίζουν και αυτές με τους ελεεινούς συντάκτας των και την πίστη και την πατρίδα και τα όσια και τα ιερά της πίστεως. Μη δίνεις το φράγκο σου, το φράγκο σου μη το δίνεις. Σε ρωτώ, σε ρωτώ για να βρω μια εφημερίδα των Αθηνών.

Θα δώσεις το φράγκο σου να αγοράσεις την εφημερίδα αυτή, την πατσαβούρα αυτή; Γιατί να αγοράσεις; Όχι, γιατί είσαι παιδί που αγαπάς τη μάνα σου. Εφημερίδες που βρίζουν τον Χριστό, που βρίζουν την Παναγία, δεν πρέπει να δίνεις το φράγκο σου, το δίφραγκό σου.

Αν ήτανε χριστιανικός λαός, αν υπήρχε εκκλησία ζωντανή, εμείς μπορούσαμε να κλείσουμε τις εφημερίδες της διαφθοράς και να τους διδάξουμε ότι υπάρχει Ελλάδα, ότι υπάρχει Ορθοδοξία, ότι υπάρχει Θεός. Μην δίνεις το φράγκο σου να αγοράσεις εφημερίδες πορνικές που διαφθείρουν και καταστρέφουν παν όσιον και ιερόν.

Προπαντός σε εσάς τους γονείς που τρέμετε, που τρέμετε για τα παιδιά σας και πρέπει να τρέμετε, να τρέμετε. Ο Άγγελος του Θεού, ο Άγγελος του Θεού κατεβαίνει κάτω στη γη με τα λευκά φτερά Να προστατέψει τα παιδιά της Ελλάδας, αφού δεν τα προστατεύει κανένας, δεν τα προστατεύει.

Ούτε παπάδες, ούτε δάσκαλοι, ούτε αστυνομία, ούτε εισαγγελίες, ούτε βασιλιάς, κανείς δεν προστατεύει τη νεότητα της Ελλάδος. Ο άγγελος του ουρανού κατέβηκε κάτω στη γη να προστατεύει τα παιδιά της Ελλάδος που είναι άξια, καλή τσάνο αστικής, καλή τσάνο μελωδός, άξια πάσης προστασίας.

Μην ακούσετε εμένα τον ιερομόναχο, ακούστε τον Απόστολο Παύλο, προσέξτε την ανάγνωση, προσέξτε τι διαβάζει το παιδί σας.

Ρομάντσα, περιοδικά, να βάλετε φωτιά, φωτιά να τα κάψετε. Δώστε στα παιδιά σας ένα και μόνο βιβλίο. Χρειάζεται σήμερα στην Ελλάδα ένα βιβλίο ουράνιο, ένα βιβλίο που παίρνει το λύκο, το λύκο και τον κάνει αρνί, ένα βιβλίο που πήρε ένα λύκο όπως ήταν ο Ζαχαίος και τον έκανε αρνί, ένα βιβλίο ουράνιο που είναι γραμμένο στα ελληνικά, η Αγία Γραφή.

Δώστε στα παιδιά, αχ Θεέ μου, πότε στο σχολείο μας θα μπει η Αγία Γραφή; Ανάξιοι δάσκαλοι, ανάξιοι παιδαγωγοί, ανάξιοι καθηγητές ονομάζουν την Αγία Γραφή παραμύθι. Όχι, όχι, πιστεύουμε στον Θεό, πιστεύουμε στο Ευαγγέλιο, θα αγωνιστούμε μέχρις ενός να φτιάξουμε βασίλειο χριστιανικό με δασκάλους, με καθηγητάς, με ιερείς, με αρχιερείς που να πιστεύουν στον Χριστό όπως πιστεύαν οι δάσκαλοι.

Οι πατέρες μας που ανέστησαν αυτό το μικρό έθνος. Είθε ο Κύριος να ενισχύει όλους εμάς, ώστε όλοι εμείς, μικροί και μεγάλοι, να εκτελούμε την εντολή του Αποστόλου Παύλου: «Πρόσεχε την ανάγνωση».