The Holy Spirit, All Saints, and Courage Under Mockery

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

And they were perplexed, saying to one another, “What might this mean?” What is it, my dear Christians, what is it that attracts the world’s attention and interest in our age? What draws people today and makes them pay attention and take an interest is not spiritual matters, is not religious matters, is not the matters that ought to concern every person with higher aspirations. What draws the whole world today is material things, is money, is Judas’s thirty pieces of silver, is Mammon, is the god of money.

Yes, that is the spirit that prevails in our age today: Midas fever. We might say that today it is a kind of Midas fever, just as in ancient times there was a man who prayed to God and said, “My God, I ask for nothing else.”

“Let everything I touch, everything I lay my hands on, turn to gold.” That is the spirit of our age. Unrestrained materialism is everywhere. The poor man has one dream: to become rich. And the rich man wants to become richer still.

So if someone comes into a world ruled by material concerns and says, “People, beyond scales and balances, beyond material things, there is something higher. There is something unseen and spiritual. There is the Holy Spirit,”

If, I say, someone comes into such a world and speaks in this way, people will shrug their shoulders and mock him, saying: “What else is this man trying to say? What is this Holy Spirit? I do not see the Holy Spirit. I believe what I see; I accept what I see.” He says he accepts what he sees, but he does not see the Holy Spirit and does not accept that the Holy Spirit exists.

someone may object that he cannot see Him. But that objection does not hold. Even in this material world there are things we cannot see and yet accept as real. Who among us can see the air? No one sees the air itself, but we all see what it does.

We know there is air because we see the leaves on the trees moving. When the wind grows strong, we see it break branches. It can even uproot trees, raise enormous waves, sink ships, destroy people, and overturn whole houses.

So from what the air does, we accept that it exists. Who among us has ever seen magnetism? We hear about it, and books speak of it. But what is magnetism itself?

And yet, bring a needle near a magnet and you will see at once how the magnet draws it, and other metal objects, toward itself. And who among us, my brothers and sisters, has seen electricity? Which physicist can tell us what it is?

No one has seen electricity itself. It is invisible, almost like something spiritual. It is something material and yet almost immaterial, moving at a dizzying speed. In a single second, it can circle the earth seven times.

And if you touch a live electric wire, you will be burned. So we do not see magnetism, yet we accept that it exists. We do not see electricity, yet we accept that it exists. We do not see the air, yet we accept that it exists.

So, unbelievers, just as you believe in air, magnetism, and electricity, we believe in the Holy Spirit. We cannot see His essence, but we see His divine, uncreated energies and their effects.

And above all, we see the effects; they have powers.

These are the effects, the energies of the Holy Spirit. And we see such energies of the Holy Spirit, my dear friends, today, on this great and solemn day, the day of Pentecost. What are the energies of the Holy Spirit? We heard them, my dear friends. The first energy: Everyone knows how much effort it takes to learn a language. Those who are parents and have children know how hard they work to teach their children...

Parents work hard to teach their children a language. Though the children do not yet know Greek well, their parents want them to learn other languages too. A child works hard, going to school, tutoring classes, and language schools. It is rare to find a young person who knows two or three languages. But what do we see today? The disciples of Christ knew only their mother tongue, and suddenly they were speaking every language in the world. They could speak easily with all the foreigners who were in Jerusalem. Everyone who heard them speaking these languages fluently was astonished. They asked, “What is this? How did these men come to speak the languages of the whole world?” There is only one answer: their extraordinary gift for languages did not come from studying in schools and academies. It came from the Holy Spirit. And this gift for languages was not the only extraordinary thing.

And there is something beyond the gift of speaking languages. After all, even a parrot can learn to repeat words. What matters more than language is thought, meaning, conviction, the ideas being expressed.

Convictions, ideas, and so what do we see here? We see the Apostles, the Lord’s disciples, though they had no schooling, teaching lofty, great, wonderful, incomparable things. Yes, if, while Peter was teaching, at that very time when Peter was teaching, Plato, Aristotle, and every other great philosopher of the ancient world had been in the audience, if they had heard the Apostle Peter teaching with such loftiness, they would immediately have said, “But where did these men learn all this? What school did they attend? They are superior to us. They teach things that, despite all our effort, we could never grasp or understand.”

And, my dear friends, the lofty truths and the gift of speaking languages are not the only effects of the Holy Spirit. There is something else that amazed the people, something we too must marvel at.

What is it? Remember the night of Great and Holy Thursday. Christ was left alone. Where were His disciples? They had scattered. Even Peter, who had boasted, “I will never abandon You,” left Him and denied Him. In front of a servant girl he said, “I do not know the man.”

Now you see Peter, no longer standing before a servant girl but before thousands of people. With boldness and courage he tells them, and the whole world, “You killed Christ. You are the murderers of that righteous One.”

How do we explain this great change in the Apostle Peter? He had once sunk so low in fear that he said, “I do not even know the man.” Now he says, “I know this man. I love Him, I worship Him, and I proclaim Him with all the fire in my heart.”

How do we explain this tremendous change in the fisherman from Galilee, the Apostle Peter? Yes, my brothers and sisters, today we have something else to marvel at. It is not only the gift of languages, nor only those lofty truths that surpassed all philosophy and human knowledge.

It is not only the boldness and courage with which they preached and made the word of God ring out. There is something more to marvel at today. Here in Athens, Socrates worked all his life and could not change even a dozen people. He labored, others labored too, and they could not change even their own wives or children. But today you see the Apostle Peter open his mouth and speak simple, living, wise words. You see him cast his nets, and what do you see? You see...

And at once you see Christ’s fish falling into those nets, the apostolic nets, his divine nets, not one, but three thousand. What fisherman ever caught as many fish as the Apostle Peter caught today? And what kind of fish? Simple ones? Difficult fish, not fish that are easily caught, but difficult fish, as the people of Israel were.

Those who had been hostile to Christ, those who cried out on Great Friday, “Crucify Him! Crucify Him!”, now you see them weeping and sighing, seeking salvation and a return to Christ.

And on this holy day, through the words spoken by the Apostle Peter, three thousand people came to believe. How else can we explain the light he shed and the mysterious power with which he drew people’s hearts? Peter was an uneducated man, yet that day he became a preacher who prevailed over the scribes and Pharisees. This was the work of the Holy Spirit, His divine uncreated energy, the effect of His unseen essence.

Yes, my brothers and sisters, we see it clearly today. We believe in the wind because we see its power uproot a tree. We believe in magnetism because we see it draw metals to itself. We believe in electricity because we see it pass all the way through. In the same way, we believe that without the Holy Spirit there would be no Church.

The Holy Spirit is the third person of the Holy Trinity. We believe because the prophets bear witness to Him, because Holy Scripture proclaims Him, because we see the miracles within the Church, and because no Mystery can take place without the divine uncreated energy of the Holy Spirit.

Holy Matrimony, Baptism, Holy Communion, Confession, everything within the Church comes about through the divine uncreated energy of the Holy Spirit. But someone may say, “All right, people needed the Holy Spirit long ago. But now that humanity has advanced, now that we have rockets and spacecraft, do we still need the Holy Spirit?” What are you saying? Yes, today and always, until the end of the ages, humanity will need the Holy Spirit. It will need His illumination.

Anyone who says, “The world has advanced, and I do not accept what you are saying. I believe only in matter, in material things”, anyone who says we have no need of the Holy Spirit today, is like someone who says that agricultural science has advanced, that we now cultivate the earth by new means. And it is true: agricultural science has made enormous progress…

So, because agricultural science has advanced and we sow and cultivate in different ways, does that mean plants and trees no longer need anything? That they no longer need water, air, or light? That they need nothing? However far agricultural science advances, however widespread agricultural experts become throughout the world, the flower growing in the ground, in your flowerpot, still needs three things. It needs water, it needs air, and it needs sunlight. A flower cannot live without water; a flower cannot live without the sun. And so it is with every soul.

Every human being, however far science advances, however tremendous the achievements people may produce, even if they fly above the stars of the galaxy, every human being, in any age, will need water that refreshes, a stream that refreshes and, as the Gospel says, babbles within the human soul. These are not fairy tales; our faith is full of life. My brothers and sisters, I could preach a thousand sermons to you, but if you do not feel it yourselves, if you do not taste it, if you do not taste it... You must be thirsty to know how sweet water is. You must live in darkness to see how sweet light is. You must be hungry to see how sweet the bread of this world is.

So these are not mere words. You must feel them. The Spirit of God is a flowing stream, a cool stream; He is light spreading throughout the world, life-giving air that gives life to the oxygen of the soul, my brothers and sisters. We all need the Holy Spirit: young and old, little children and the white-haired elder, the uneducated and the young, all need the Holy Spirit. The world needs nothing else today but the Holy Spirit. It needs the Holy Spirit. Let us ask Him to come today, on this holy day when we shall all kneel. The Holy Spirit. A mother needs the Holy Spirit to nourish her child. A ruler, even a king, needs the Holy Spirit to govern his people.

Everyone needs the Holy Spirit, and the Holy Spirit must spread throughout the whole world. But let us be clear: who is worthy of the Holy Spirit? All of us gathered here? In a little while, you will hear some prayers. Oh, oh, oh, oh!

Those prayers alone, the prayers you are about to hear, are enough to show that the Holy Spirit exists. No scale could weigh their worth. They surpass every other philosophy. Now we shall hear all these prayers, and all of us sinners here on earth will kneel. We have become people preoccupied with money and full stomachs, because the Holy Spirit is absent from us; we have become merely material beings. All of us who kneel now will hear these prayers, but to become worthy of these prayers, which are unique…

These prayers are unique in our Church. We must ask ourselves: are we worthy of the Holy Spirit? Are we worthy for the Holy Spirit to enter our hearts, to blow like the wind and uproot every tree of sin within us? To come like fire and burn away all the rust of sin? To come like the sun and light up the darkness of our souls? Are we worthy of the Holy Spirit, my brothers and sisters? I ask myself, and I ask you all.

A Saint says that a bee does not go just anywhere; it goes to flowers. Have you ever seen a bee settle on filth? Have you? It is no filthy fly. Flies go to filth, and wasps go to rotting meat, but the bee is a noble creature.

Where there is a flower and its fragrance, there the bee goes. It will not settle on filth. The Holy Spirit is like the bee. Where there is uncleanness, decay, corruption, and defilement, the Holy Spirit does not go.

Let us pray at this moment. Let us long in our hearts for the Holy Spirit to come.

When the Holy Spirit comes, we will truly see a great change in our hearts, in our homes, and among us. Then we too will marvel and say: “Glory to God! Glory to the Father, glory to the Son and to the Holy Spirit, the Holy, One, and Eternal Trinity.” Amen.

My dear Christians, today is the Sunday after Pentecost. Today is a great feast and celebration: the feast of All Saints. Who are All Saints? They are those known and unknown: the patriarchs, the prophets, the apostles, the teachers and Fathers of the Church, the martyrs, the confessors, the holy men and women, and the ascetics. This whole company, known and unknown, is celebrated today.

They are men and women, little children, kings, ordinary people, and generals. They come from every occupation and every country and city. They are beyond counting. You might as well try to count the hairs on your head, or the drops of water that make up a river.

Could anyone count the drops that make up a cloud? Then who could count all the Saints we celebrate today? A whole cloud of witnesses is being celebrated today in our Holy Church. The Apostle reading we heard today sings the praises of All Saints. Yes, the Apostle says that through faith, through their great faith in God and in our Lord Jesus Christ, All Saints accomplished these things.

My dear friends, we should marvel at their countless deeds and their miracles, as numerous as the sand of the sea and the stars of heaven. But even more, we should marvel at their patient endurance.

Think of the patient endurance they showed, for what did All Saints not suffer? Do not imagine that we valued them in their own day. Now we light candles, now we hang oil lamps, now we venerate them. But while All Saints were alive, they faced intense hatred.

In their day, the world did not lay carpets for All Saints to walk on. It did not scatter flowers at their feet or weave wreaths to honor them. They did not live in palaces or royal halls.

But where did they live? Read it and see: in caves, in holes in the ground, in prisons. They suffered everything at the hands of a world that did not believe in Christ or in God: the world of the Antichrist, the pagan, godless world.

The world used every means to extinguish the Holy Fire burning within their breasts. The world tried to throw snow into their hearts, which burned with the love of God. The world tried to uproot the faith rooted deep in their hearts like a plane tree. What means did the world not use to destroy All Saints?

It used every means. Read the lives of the Saints, read the accounts of the martyrs, read the books of our Church, and see what All Saints suffered. Yes: fire and iron, toothed wheels, knives that cut their flesh, and saws that cut through their holy bodies.

Pliers pulled out their teeth, sharp implements gouged out their eyes, and they were thrown into lime kilns to burn. They were thrown into cauldrons of boiling oil. They were imprisoned in dungeons and drowned in rivers and lakes.

They were shut in sacks with cats, dogs, snakes, and scorpions. They were burned with torches. Spits, sharp implements, and every other cruelty a wicked mind could imagine were used against them. There was no means by which their persecutors could destroy them.

And they do all this to make the Saints deny Christ. Yet in dungeons and fires, in furnaces and among wild beasts and lions, in mountains and ravines, their resolve remains unshaken.

They loved Christ to their very last breath. Here we recite the Creed and yawn. But their confession of faith did not come from chanters who knew how to chant.

Their confession of faith did not come from priests who do not believe, or bishops who do not believe, or preachers who do not believe. It came from hearts burning like furnaces. They signed that confession with their blood and held fast to it to the end of their lives. But who are we, my brothers and sisters, to sing the praises of our fathers or honor the memory of the Holy Fathers? We are small beside those giants, those stars who strengthened our Church.

And when those cowards could not throw the Saints into dungeons, imprison them, saw them apart, or cut them to pieces, they used another means: they tried to humiliate them before the world. What weapon of Satan did they use? Abuse, slander, and false accusations. They tried to make the Saints look ridiculous, wicked, and unworthy of anyone’s attention. It was mockery.

Mockery is a weapon of Satan. Scripture says they were subjected to mockery, that they were subjected to mockery and experienced it. So I will speak to you now, not of their terrible torments, but only of the mockery, the ridicule to which All Saints were subjected.

They endured mockery and scourging, Scripture says. What was this mockery? Open the Old Testament and you will see holy men made objects of ridicule and scorn. Noah, for example, was righteous in his day. He believed in God and told the people to stop sinning. And what did they do? They laughed at him and mocked him.

Noah told them that before long the heavens would open, torrents of water would fall upon the earth, and the seas and rivers would rise and drown them. But when they saw him go into the forest, saw down trees by himself, and build a ship on dry land, they gathered around, played their fiddles, made merry, and said Noah had gone mad.

No high ground remained uncovered. Then those who had played their fiddles and made merry outside the Ark, mocked Noah, said he had gone mad, and told his wife to tie him up gathered and beat on its doors. ‘Noah, open up!’ they cried. But the Ark was already shut.

Yes, the wrath of God destroyed those who mocked him. Noah was mocked by his faithless and corrupt generation. Lot, a righteous man among the people of Sodom and Gomorrah, was mocked. Job was mocked when people saw him suffering, losing his fields and his sheep, and suffering on a mound of dung. ‘What good have your righteous deeds done you?’ they asked. ‘What good has your faith done you?’ Even his wife, who had stood faithfully beside him until then, said to him when she saw his suffering:

She said the bitterest thing to him: “Die, curse God and die.” But Job answered, “Foolish woman, why should I curse God? Blessed be the name of the Lord…” We hear this in the Divine Liturgy. These words, which we now hear while yawning, are all diamonds and precious stones. We shall hear them: “Blessed be the name of the Lord from this time forth and forevermore.” Job said this. Job said it not when he was in his palaces and his glory, but only…

But when you are in misery, when you suffer, when you lie on a bed of pain, that is when it means something to say, “Glory to God,” or, “Blessed be the name of the Lord from this time forth and forevermore.” Job was mocked in his day, but he did not grumble. He gave thanks to God.

David was mocked by the scoundrels of his day, by Shimei, who hurled insults at him from the hillside. Solomon was mocked. All the great prophets were mocked. There is no figure in the Old Testament who was not mocked by his own generation.

But why go so far back, my brothers? Why go so far? To put it plainly, take a look, my brothers: who is our leader? Who is the Alpha and the Omega? Who is the one we believe in, if indeed we believe?

Who is the King of the world and of the angels and of the whole world, who holds the stars of heaven in the palm of His hand? He is the Lord Jesus Christ. Well then, what did the world do? Did it spread flowers for Him to walk on? Did it? What did it do to Him?

The Lord Jesus Christ was mocked as no one else on earth has ever been mocked. What did they say of Him? The scribes and Pharisees opened their mouths, and their words poured out like water from a channel.

Their mouths and tongues became channels of the devil. Through them flowed a filthy river of accusations against Christ. What did they not say about Him? What do you think they told the people when they saw the poor, the fishermen, and the workers gathering around Him? No king or great man of this world came near Christ.

When the poor, the workers, and their children gathered around Christ and believed in Him, people said, “Why do you believe in Him? He is the son of the craftsman, the carpenter’s son. He was not born in palaces or royal halls, but in a hut and a manger.” Others said, “Why do you believe in Him? He is a friend of sinners and tax collectors. Why do you believe in Him? He is a glutton and a wine drinker,” because He went to dinners to teach the people. They went further, saying that He had a demon and that He was the leader of the saints.

They called the Angel “the leader of the demons,” and on one occasion they even said that He had gone mad and should be put in an asylum. They said all this about Christ. But the day of mockery, the day of Christ’s abasement and humiliation, the day that makes the human mind shudder, is Great Friday. When the Jewish crowd gathered below in the praetorium and shouted, Christ said, “I am the king of the world”, a king very different from the kings of this world. Earthly kings rely on weapons and worldly force, whereas Christ has a heart; He has the human heart for His throne.

When Christ said, “My kingdom is not of this world,” what did they do? The soldiers seized Him and said, “You are a king? Very well.” They dressed Him in a mock royal cloak. Instead of a crown, they put a crown of thorns on His head and placed a reed in His hands. They knelt before Him, spat on Him, blasphemed Him, and said, “Hail, our king!” Each soldier added to the insults and humiliation. And when He was raised upon the Cross, people passed beneath Him, mocked Him, and spat on Him. The young spat on Him; the old spat on Him. Even the robbers reproached and mocked Him. So, my dear ones, Christ, the founder of our faith, became an object of ridicule in this unbelieving world. He was humiliated and reproached by this world. And to this day, my brothers and sisters, the mockery continues. Yes, even today people mock what is holy and sacred, and devout people in the world are mocked. Have we still not understood what age we are living in? Buy the Apocalypse, read the Apocalypse, and see what times these are: times when great destruction awaits us because of all our sins and mockery.

Now, my dear ones, consider a young man who is fashionable, goes to places of entertainment, spends his nights with women in sin, and uses his home only as a place to sleep and eat. If he goes to the stadium and kicks a ball around, people call him remarkable, and thousands, even millions, applaud him.

But if a young man does not go to places of...

If a young man loves and remembers his father, comes home as soon as evening falls, and holds the Gospel in his hands, everyone calls him a monk and immediately mocks him. They exalt the other young man, the delinquent, to the third heaven, while these corrupt people of our generation seek to cast down and wear out the child who believes in God. Thus the devout young person is mocked.

A young woman may be called fashionable if, in the summer, she throws off all her clothes and becomes like the meat hanging in butcher shops, or if she runs from one entertainment place to another, or if she goes to parties and dance halls. Then people admire her and say, “What a modern girl, a girl of progress, a girl going places!” But if they see a young woman dressed modestly, a young woman who believes in Christ, a young woman who goes...

If a young woman goes to Church, worships God, and venerates the Saints, they call her a priest's wife, backward, a girl who does not deserve to live in the world. My brothers and sisters, every devout person is mocked in this world. You do not dare make the sign of the Cross when you get into a car, because modern people will laugh at you.

If you board an airplane, not knowing whether at any moment it might fall from the sky, you do not dare make the sign of the Precious Cross. And if you board a ship to travel, you do not dare do it there either.

And when you sit down to eat with others, do you dare make the sign of the Cross? At once they will smile, sneer, and mock you. They will say, “How can a person in the twentieth century, when we fly to the moon, still be so backward as to believe in Christ?”

In the old days, those blessed days, when a priest walked down the street, children and women would run up to him and kiss his hand.

But now, as soon as a priest appears, people spit at him, mock him, and make insulting gestures. This happens in no other country, not even in Russia. When a priest walks down a street in Moscow, even there he is not made an object of mockery. But a time will come, a time will come when we will have no priests. Why would anyone become a priest, only for you to mock and humiliate him and make gestures at him? And a time will come when our people will be deprived of their churches and what is sacred. Mockers, the world is full of mockers. We make fun of all that is holy and sacred, yes. And just as, didn’t you read what happened a few days ago? It was a feast, a feast down there. There is a church of the Holy Trinity; the previous Sunday we celebrated the Holy Trinity. Nearby is a settlement made up of some of the finest people of our Greece, the Pontic Greeks and people from Asia Minor. There, then, they went out with the processional fans to hold a procession at their church.

As they were singing the hymns, as they sang “Most Holy Theotokos, our Lady,” someone gave them a signal. At once the municipal band stopped playing the hymns. And what did it play instead? What mockery!

At such a moment, every eye should have been weeping. Instead, our fornication, our adultery, and our blasphemy provoke God to send down fire upon us, even as the people follow the icon in procession.

And as soon as the municipal band heard that the football team had won, it immediately changed its tune and began playing “Gerakina” and vulgar, obscene songs as it followed the icon. Mockers of Christ! What are we to say about the Russians? What are we to say about Russia, when we speak of the atheists?

They are atheists; after all, they are atheists, and they say what they believe. But we, who have the true God, have become mockers, what mockers! But it is time for me to finish.

Before I finish, though, I must warn you: we have reached the years of the Antichrist, my brothers and sisters. We ought to toll funeral bells over the graves. All of us, fathers and mothers, young and old, must wake up.

For the river of our God's wrath may sweep us away. When you see us holding processions and see people mocking and ridiculing God, when someone does not dare make the sign of the Cross for fear of being mocked, and when we see such irreverence and sin, we must believe that the Antichrist is in our land.

Yes, my brothers and sisters, somewhere in the life of Saint Anthony, Saint Anthony says that accursed years will come. And what will those accursed years be? What will they be? The world will become so corrupt, people will grow so savage, they will become like jackals and wolves and uproot God from their hearts; the dog will know its master, and the master the dog. Such years will come, Saint Anthony says, when, if people see someone among a thousand others holding the Gospel in his hands, if they see that he is holding the Gospel... If he is holding a newspaper or a magazine, he is an important person, even if he carries shameful, unspeakable material of a kind found nowhere else in the world: mud, mire and poison that they feed to children. Saint Anthony says that if people see one person among a thousand holding the Gospel, they will immediately say, “Look, he has gone mad.” Those days have arrived. In our generation, anyone who holds the Gospel and believes it will be considered mad. And this is what the Apostle Peter says. Tomorrow the Apostles’ Fast begins, and the Apostle Peter tells us that in the last days mockers will come. They will mock God, the Most Holy Theotokos, and all that is sacred. They will open their mouths to blaspheme the Most Holy Theotokos and the Saints, and they will believe in nothing.

Mockers who will laugh at God and our religion. But in these times, let us stand firm, my brothers and sisters; let us stand firm amid our generation, like Sodom and Gomorrah, among unbelievers and corrupt people.

So, amid a Masonic generation spread from one end to the other, let us stand firm like a soldier holding the banner of Christ. Stand firm, my sister, even if you are the only one left.

Trachonas has, it has three thousand people. Even if, in these days, every house in Trachonas raises the devil’s banner, the devil’s banner, when the other houses raise it, yours must not. Even if you are left alone, even if you are left alone, believe in God. For the stars may be a lie, all of them a lie, everything a lie; the kingdom may be a lie, the palaces a lie, and everything a lie. One thing is not a lie: the Lord Jesus Christ, whom children praise and exalt for all time.

Και διηπόρουν, άλλος προς άλλον λέγοντες: «Τι αν θέλοι τούτο είναι;» Τι είναι, αγαπητοί μου χριστιανοί, τι είναι εκείνο που σήμερα στην εποχή μας ελκύει την προσοχή και το ενδιαφέρον του κόσμου; Εκείνο σήμερα που κάνει τους ανθρώπους να ελκύονται και να προσέχουν και να ενδιαφέρονται δεν είναι τα πνευματικά θέματα, δεν είναι τα θρησκευτικά θέματα, δεν είναι τα θέματα που πρέπει να ενδιαφέρουν κάθε ανώτερο άνθρωπο, αλλά εκείνο σήμερα που ελκύει τον κόσμο ολόκληρο είναι η ύλη, είναι το χρήμα, είναι τα τριάκοντα αργύρια του Ιούδα, είναι ο μαμωνάς, είναι ο χαμόθεός.

Ναι, αυτό είναι σήμερα το πνεύμα που κρατεί στην εποχή μας, είναι ο μιδισμός. Μπορούμε να πούμε σήμερα ότι είναι ένα είδος μιδισμού, όπως ακριβώς υπήρχε στην αρχαία εποχή κάποιος που έλεγε την προσευχή του στον Θεό και έλεγε: «Θεέ μου, δεν ζητώ τίποτε άλλο».

Ό,τι αγγίζω, ό,τι πιάνω, να γίνει χρυσάφι. Ένα τέτοιο πνεύμα είναι. Υπάρχει σήμερα στον κόσμο ένας άκρατος υλισμός. Πανταχώθε Ο φτωχός ένα όνειρο να έχει, να γίνει πλούσιος, και ο πλούσιος να γίνει ακόμα πλουσιότερος.

Εάν λοιπόν μέσα σε ένα τέτοιο κόσμο, ένα κόσμο που κυριαρχείται από καθαρώς υλιστικά ενδιαφέροντα, εάν σήμερα σε ένα τέτοιο κόσμο παρουσιαστεί κάποιος και πει: Άνθρωποι, πέρα από τις πλάστιγγες και πέρα από τις ζυγαριές και πέρα από τα υλικά πράγματα υπάρχει κάτι ανώτερο και ψηλότερο, υπάρχει κάτι αόρατο και πνευματικό, υπάρχει Πνεύμα Άγιον,

Εάν, λέγω, προσέλθει σε έναν τέτοιον κόσμο ένας και ομιλήσει με αυτήν την γλώσσα, θα υψώσουν τους ώμους των και θα ειρωνευτούν και θα είπουν: «Τι άλλο θέλει αυτός ο άνθρωπος να πει; Τι είναι αυτό το Πνεύμα το Άγιον; Εγώ Πνεύμα Άγιον δεν βλέπω. Εγώ πιστεύω ό,τι βλέπω, παραδέχομαι ό,τι βλέπω». Παραδέχεται, λέγει, ό,τι βλέπει, και αλλά δεν βλέπει Πνεύμα Άγιον και δεν παραδέχεται ότι υπάρχει Πνεύμα Άγιον.

βλέπει, αλλά αυτό που λέγει δεν είναι ορθόν, διότι και σε αυτό ακόμα τον υλικό κόσμο, στον υλικό κόσμο υπάρχουν πράγματα που ο άνθρωπος δεν τα βλέπει και όμως τα παραδέχεται. Παραδείγματος χάρη, ποιος από εμάς βλέπει τον αέρα; Την ουσία του αέρα δεν τη βλέπει κανένας, αλλά τις ενέργειες, τα αποτελέσματα του αέρα τα βλέπουμε όλοι.

Αισθανόμεθα, καταλαβαίναμε ότι υπάρχει αέρας, γιατί βλέπουμε τα φύλλα των δέντρων να σείονται, βλέπουμε ότι ο αέρας, όταν δυναμώσει, σπάει τα κλαδιά. Ακόμα αισθανόμεθα ότι ο αέρας μπορεί ακόμα να ξεριζώσει δέντρα και να υψώσει τεράστια κύματα και να πνίξει καράβια και να καταστρέψει ανθρώπους και σπίτια ολόκληρα να ανατρέψει.

Από τα αποτελέσματα λοιπόν που έχει ο αέρας, από τις ενέργειες του αέρα, πιστεύουμε, παραδεχόμαστε ότι υπάρχει αέρας. Ποιος από εμάς είδε ποτέ το μαγνητισμό; Ακούμε, γράφουν τα βιβλία για μαγνητισμό, αλλά ποια είναι η ουσία του μαγνητισμού;

Και όμως, όταν πλησιάζει κοντά στο μαγνήτη μια βελόνα, θα δεις αμέσως ότι ο μαγνήτης τραβάει κοντά τη βελόνα και κάθε μέταλλο. Ποιος από εμάς, αδελφοί μου, είδε ή ποιος μπορεί να μας πει από τους φυσικούς τι είναι ηλεκτρισμός;

Κανείς δεν είδε τον ηλεκτρισμό, είναι κάτι αόρατον, είναι κάτι σαν πνευματικό. Είναι μια ύλη άυλος, σχεδόν άυλος, που τρέχει ιλιγγιωδώς. Μπορεί μέσα σε ένα δευτερόλεπτο και 7 φορές να περάσει το γύρο της γης.

Και αν πλησιάσεις κοντά στο σύρμα το ηλεκτρικό, καίγεσαι. Λοιπόν, δεν βλέπουμε τον μαγνητισμό, παραδεχόμαστε ότι υπάρχει μαγνητισμός. Δεν βλέπουμε τον ηλεκτρισμό, παραδεχόμαστε ότι υπάρχει ηλεκτρισμός. Δεν βλέπουμε τον αέρα, παραδεχόμαστε ότι υπάρχει αέρας.

Λοιπόν, άπιστοι, όπως πιστεύετε ότι υπάρχει αέρας, όπως πιστεύετε ότι υπάρχει μαγνητισμός και ηλεκτρισμός, έτσι και εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχει Πνεύμα Άγιον, μία ουσία την οποία δεν τη βλέπουμε, αλλά της οποίας ουσίας βλέπουμε τις ενέργειες και τα αποτελέσματα.

Και βλέπουμε παραπάνω από όλα τα αποτελέσματα, έχουν δυνάμεις.

Υπάρχουν, τα περισσότερα είναι τα αποτελέσματα, η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και τέτοιες ενέργειες του Αγίου Πνεύματος βλέπουμε, αγαπητοί μου, σήμερα, την ημέρα αυτή, την μεγάλη και επίσημον, την ημέρα της Πεντηκοστής. Ποιες είναι οι ενέργειες του Αγίου Πνεύματος; Τις ακούσαμε, αγαπητοί μου. Πρώτη ενέργεια: Είναι γνωστό σε όλους ότι για να μάθει κανείς μια γλώσσα, όσοι είναι γονείς και έχουν παιδιά, πόσο κοπιάζουν να μάθουν τα

Κοπιάζουν να μάθουν τα παιδιά τους μια γλώσσα. Αν και δεν ξέρουν τα ελληνικά, θέλουν να μάθουν και άλλες γλώσσες. Και κοπιάζει το παιδί και πηγαίνει σχολεία και φροντιστήρια και σχολές γλωσσών για να μάθει μια γλώσσα. Και είναι σπάνιο πράγμα να βρεθεί άνθρωπος νέος να ξέρει δύο και τρεις γλώσσες. Μα εδώ σήμερα τι βλέπουμε; Βλέπουμε τους μαθητάς του Χριστού, οι οποίοι ξέραν μόνο τη μητρική τους γλώσσα, τους βλέπουμε ξαφνικά να μιλούν όχι μία και δύο γλώσσες, να μιλούν όλες τις γλώσσες του κόσμου και να μπορούν να συνεννοούνται άριστα με όλους τους ανθρώπους, τους ξένους που ήταν στα Ιεροσόλυμα. Και όλοι όσοι τους βλέπανε να μιλούν τις γλώσσες αυτές απταίστως, απορούσαν και λέγανε: «Τι αν τούτο είναι; Τι πράγμα είναι τούτο; Πώς κατόρθωσαν αυτοί οι άνθρωποι να μιλούν τις γλώσσες του κόσμου όλου;» Δεν υπάρχει καμία απάντηση άλλη παρά μόνο η απάντηση ότι αυτή η έκτακτος γλωσσομάθεια δεν είναι το αποτέλεσμα φοιτήσεως εις σχολάς και ακαδημίας, αλλά ότι αυτή η έκτακτος γλωσσομάθεια είναι το αποτέλεσμα του Αγίου Πνεύματος. Και δεν είναι μόνο η γλωσσομάθεια η έκτακτος.

Η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, αλλά είναι

Και κάτι άλλο ακόμα από τη γλωσσομάθεια, γιατί το να μαθαίνει κανείς γλώσσα και να μιλάει γλώσσες, μπορεί και ένας παπαγάλος να μάθει εύκολα γλώσσα και να μιλάει, αλλά παραπάνω από τη γλώσσα είναι οι σκέψεις, είναι τα νοήματα, είναι τα φρονήματα, είναι η ιδέα.

Φρονήματα, είναι ιδέα, και έχουμε λοιπόν εδώ πέρα, τι βλέπουμε; Βλέπουμε να διδάσκουν οι Απόστολοι, οι μαθητές του Κυρίου οι αγράμματοι, υψηλά διδάγματα, μεγάλα διδάγματα, υπέροχα διδάγματα, ασύγκριτα διδάγματα. Ναι, εάν την ώρα που εδίδασκε ο Πέτρος, εάν την ώρα εκείνη που εδίδασκε ο Πέτρος, ήταν από κάτω ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης και κάθε άλλος μεγάλος φιλόσοφος του αρχαίου κόσμου, εάν ακούγαν τον Απόστολο Πέτρο να διδάσκει με τέτοιο ύψος, θα έλεγε αμέσως ο Ισοκράτης και ο Πέτρος: «Μα πού τα έμαθαν αυτοί; Σε ποια σχολή εφοίτησαν; Αυτοί είναι ανώτεροι από εμάς, αυτοί διδάσκουν πράγματα τα οποία εμείς με τόσο κόπο δεν μπορούσαμε να συλλάβουμε και να κατανοήσουμε». Και δεν είναι

Και δεν είναι μόνο, αγαπητοί μου, τα νοήματα τα υψηλά και δεν είναι μόνο η γλωσσομάθεια που είναι αποτέλεσμα του Αγίου Πνεύματος, αλλά είναι και κάτι άλλο ακόμα το οποίο έχει να θαυμάσει ο κόσμος και το οποίο θαύμασαν.

Ποιο είναι; Θυμηθείτε τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης. Ο Χριστός έμεινε μόνος. Πού ήσαν οι μαθητές του; Διεσκορπίστησαν. Αυτός ακόμα ο Πέτρος που εκαυχάτο και έλεγε ότι εγώ δεν θα σε εγκαταλείψω, και αυτός ακόμα ο Πέτρος τον εγκατέλειψε, τον αρνήθηκε και μπροστά σε μια υπηρέτρια είπε «ουκ οίδα τον άνθρωπο», δεν γνωρίζω τον άνθρωπο.

Και τώρα βλέπεις τον Πέτρο, όχι μπροστά σε μια υπηρέτρια, βλέπεις τον Πέτρο μπροστά σε χιλιάδες κόσμο, με παρρησία και θάρρος να λέγει σε αυτούς, να λέγει στον κόσμο ολόκληρο ότι εσείς εφονεύσατε τον Χριστό, εσείς είστε οι φονείς του δικαίου εκείνου.

Πώς εξηγείται αυτή η μεγάλη μεταβολή την οποία σημείωσε ο Απόστολος Πέτρος, που ενώ προηγουμένως είχε φτάσει στο έσχατο σημείο δειλίας ώστε να λέει «ούτε είδα τον άνθρωπο», να λέει «τον άνθρωπον αυτόν τον γνωρίζω, τον άνθρωπον αυτόν τον αγαπώ, τον λατρεύω, τον κηρύττω με όλη μου τη φλόγα»;

Πώς εξηγείται αυτή η τεραστία μεταβολή η οποία συνέβη στον αλιέα της Γαλιλαίας, στον Απόστολο Πέτρο; Ναι, αδερφοί μου, αλλά και κάτι άλλο έχουμε να θαυμάσουμε από τη σημερινή μέρα. Δεν είναι μόνο οι γλωσσομάθειες, δεν είναι μόνο τα υψηλά νοήματα τα οποία υπερέβησαν πάσα φιλοσοφία και πάσα γνώση ανθρωπίνη.

Δεν είναι μόνο η παρρησία και το θάρρος με το οποίο κήρυξαν και βρόντησαν τα λόγια του Θεού. Αλλά ακόμα έχουμε και κάτι άλλο να θαυμάσουμε σήμερα, ότι ενώ εδώ στην Αθήνα ο Σωκράτης δεν μπόρεσε όλη τη ζωή του να αλλάξει μια ντουζίνα ανθρώπων, εκοπίασε ο Σωκράτης, εκοπίασαν και αυτοί και δεν μπόρεσαν να αλλάξουνε ούτε τη γυναίκα τους, ούτε τα παιδιά τους, ούτε τίποτα, βλέπεις τον Απόστολο Πέτρο σήμερα να ανοίγει το στόμα του και να λέει απλά λόγια, ζωντανά λόγια, σοφά λόγια και τον βλέπεις λοιπόν να απλώνει τα δίχτυα του και τι να βλέπεις, να βλέ...

Βλέπεις αμέσως ότι μες στα δίχτυα αυτά, τα αποστολικά δίχτυα, τα θεϊκά του δίχτυα, να πέφτουν μέσα τα ψάρια του Χριστού, όχι ένα, μα τρεις χιλιάδες. Ποιος ψαράς έπιασε τόσα πολλά ψάρια όπως έπιασε σήμερα ο Απόστολος Πέτρος; Και τι; Απλούς; Δύσκολα ψάρια, όχι ψάρια που πιάνονται εύκολα, αλλά ψάρια δύσκολα, όπως ήταν ο Ισραητικός λαός.

Αυτοί οι οποίοι ήσαν δυσμενείς απέναντι του Χριστού, αυτοί που φωνάξανε τη νύχτα, την ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής, «Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν», τώρα τους βλέπεις να κλαίνε, να στενάζουν και να ζητούν σωτηρία και επιστροφή στον Χριστό.

Και τα τέτοια Άγια ημέρα από το στόμα του Αποστολού Πέτρου, δια του ρημάτων του Αποστολού Πέτρου, σήμερα, λέει, πίστευσαν τρεις χιλιάδες άνθρωποι. Αυτή η ακτινοβολία, αυτή η έλξη, η μυστηριώδης έλξη, την οποία εξήσκησε επάνω στα πνεύματα των ανθρώπων ο Απόστολος Πέτρος ο αγράμματος, αναδείχθηκε ρήτορας, ο οποίος ενίκησε τους γραμματείς και φαρισαίους την ημέρα αυτή, πώς άλλως εξηγείται παρά ως ενέργεια και αποτέλεσμα της αοράτου ουσίας του Αγίου Πνεύματος;

Ναι, αδελφοί μου, βλέπουμε σήμερα καθαρά, και όπως πιστεύουμε ότι υπάρχει αέρας από την δύναμη που κάνει ο αέρας να ξεριζώνει ένα δέντρο, και όπως πιστεύουμε στον μαγνητισμό γιατί τον βλέπουμε να ελκύει κοντά του τα μέταλλα, και όπως πιστεύουμε στον ηλεκτρισμό γιατί τον βλέπουμε να διασχίζει ολόκληρος, ούτω πως πιστεύουμε σήμερα ότι χωρίς Πνεύμα Άγιον δεν υπήρχε Εκκλησία.

Το Πνεύμα το Άγιο είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Το πιστεύουμε διότι ομολογούν οι προφήτες, το πιστεύουμε διότι κηρύσσει η Αγία Γραφή, το πιστεύουμε διότι βλέπουμε τα θαύματα μέσα, το πιστεύουμε διότι χωρίς ενέργεια του Αγίου Πνεύματος δεν υπάρχει μυστήριον.

Και γάμος και βάπτιση και Θεία Κοινωνία και εξομολόγηση και ό,τι υπάρχει μέσα στην Εκκλησία είναι ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Μα θα πει κάποιος: καλά, στην παλιά εποχή ήταν ανάγκη Αγίου Πνεύματος, αλλά τώρα που οι άνθρωποι προόδευσαν, τώρα στην εποχή των πυραύλων και διαστημοπλοίων, σε αυτή την εποχή έχουμε ανάγκη από Πνεύμα Άγιον; Τι είναι αυτό που λες; Ναι, και σήμερα και πάντοτε και μέχρι συντελείας των αιώνων θα έχει η ανθρωπότης ανάγκη του Αγίου Πνεύματος, θα έχει ανάγκη του φωτισμού του Αγίου Πνεύματος.

Αυτός που λέει ότι τώρα προόδευσε ο κόσμος και εγώ δεν ακούω αυτά που λες, εγώ ύλη μόνο, υλικά πράγματα παραδέχομαι, αυτός που λέει ότι σήμερα δεν χρειάζεται Άγιον Πνεύμα είναι σαν να λέει ένας ότι επειδή προόδευσε η γεωργική επιστήμη και σήμερα τη γη την καλλιεργούμε με άλλα μέσα, και πράγματι έχει προοδεύσει τεράστια η γεωπονική επιστήμη,

Τώρα λοιπόν, επειδή προόδευσε η γεωπονική επιστήμη και κατ' άλλον τρόπο σπέρνουμε και κατ' άλλον τρόπο καλλιεργούμε, γι' αυτό λοιπόν, λόγω της προόδου που έκανε η γεωπονική επιστήμη, τα φυτά, τα δέντρα δεν χρειάζονται πλέον. Δεν χρειάζονται πλέον ούτε νερό, ούτε αέρα, ούτε φως. Δεν χρειάζονται πράγματα. Όσο και να προοδεύσει η γεωργική επιστήμη, όσο και να εξαπλωθούν οι γεωπόνοι στον κόσμο, λοιπόν, το λουλούδι που φυτρώνει μέσα στη γη, μέσα στη γλάστρα σου, χρειάζεται τρία πράγματα. Και νερό χρειάζεται, και αέρα χρειάζεται, και ήλιο χρειάζεται. Δεν μπορεί να ζήσει το λουλούδι χωρίς νερό, δεν μπορεί να ζήσει το λουλούδι χωρίς ήλιο. Λοιπόν, έτσι είναι και κάθε ψυχή.

Κάθε άνθρωπος, οσονδήποτε και αν προοδεύσει η επιστήμη, οσονδήποτε και αν παρουσιάσουν επιτεύγματα τρομερά και αν ακόμα πετάξουν πάνω στα άστρα του γαλαξία, σε οποιαδήποτε εποχή, ο άνθρωπος θα έχει ανάγκη από ένα νερό που δροσίζει, ένα ρυάκι που δροσίζει, όπως λέει το Ευαγγέλιο, που κελαρίζει μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Δεν είναι αυτά παραμύθια, η θρησκεία μας είναι ολοζώντανη. Χίλια κηρύγματα σας κάνω, αδέρφια μου. Εάν εσείς δεν το αισθανθείτε, αν δεν γευτείτε, αν δεν γευτείτε... Πρέπει να διψάσεις για να αισθανθείς τι γλυκό είναι το νερό. Πρέπει να ζεις μες στο σκοτάδι για να δεις τι γλυκό είναι το φως. Πρέπει να είσαι πεινασμένος για να δεις πόσο γλυκό είναι το ψωμί του κόσμου τούτου.

Λοιπόν, δεν είναι λόγια αυτά. Πρέπει να τα αισθανθείτε. Το Πνεύμα του Θεού είναι ένα ρυάκι που τρέχει, δροσερό ρυάκι, είναι φως που σκορπάει σε όλο τον κόσμο, είναι αέρας ζωογόνος που ζωογονεί το οξυγόνο της ψυχής, αδερφοί μου. Όλοι έχουμε ανάγκη του Πνεύματος του Αγίου, και οι μικροί και οι μεγάλοι και τα μικρά παιδιά και ο ασπρομάλλης γέροντας και ο αγράμματος και ο μικρός έχουν ανάγκη Πνεύματος Αγίου. Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται ο κόσμος σήμερα. Πνεύμα Άγιον χρειάζεται. Ας Τον παρακαλέσουμε σήμερα, την άγια αυτή ημέρα που θα γονατίσουμε όλοι. Πνεύμα Άγιον. Έχει ανάγκη Πνεύμα Άγιον η μάνα για να θρέψει το παιδί της. Έχει ανάγκη Πνεύματος Αγίου ο κυβερνήτης και ο βασιλιάς του κόσμου να κυβερνήσει το λαό του.

Πνεύματος Αγίου οι πάντες, και Πνεύμα Άγιον πρέπει να σκορπίσει τον κόσμο τον ολόκληρο. Αλλά να συνεννοούμεθα: ποιοι είναι άξιοι του Πνεύματος του Αγίου; Όλοι εδώ μέσα που μαζευτήκαμε; Μετ' ολίγο θα ακούσετε κάτι ευχές. Πω πω πω πω!

Και μόνο οι ευχές αυτές που θα ακούσετε, μόνο αυτές οι ευχές, φτάνει να αποδείξει ότι υπάρχει Πνεύμα Άγιον. Μόνο αυτές οι ευχές που δεν υπάρχει ζυγαριά να τις ζυγίσεις. Αυτές οι ευχές που είναι ανώτερα από κάθε άλλη φιλοσοφία. Τώρα θα ακούσουμε όλες τις ευχές αυτές, θα γονατίσουμε όλοι οι αμαρτωλοί εδώ κάτω στη γη. Οι λιτσοί άνθρωποι που γίνηκαμε μπεζαχτάτες, που γίνηκαμε χρήματα εκεί των έκκληδες και δάσης. Και ένδραστε στομάκια γιατί δεν υπάρχει σε εμάς Πνεύμα Άγιον και μόνον ήλιο και ηράνθρωπη γεννήκαμε και μην δείστε όλοι τώρα εμείς που το κατακίσουμε θα ακούσουμε τις ευχές αυτές, αλλά για να γίνουμε άξιοι των ευχών αυτών που είναι μοναδί

Οι μοναδικές μέσα στην εκκλησία μας. Πρέπει να ρωτήσουμε: Είμεθα άξιοι του Αγίου Πνεύματος; Είμεθα άξιοι να έρθει μέσα στην καρδιά μας το Πνεύμα το Άγιο, να πνεύσει ως άνεμος, να ξεριζώσει μέσα στην καρδιά μας όλα τα δέντρα της αμαρτίας, να έρθει σαν φωτιά, να μας κάψει όλη τη σκουριά της αμαρτίας, να έρθει σαν τον ήλιο να φωτίσει τα σκότη της ψυχής μας; Είμεθα άξιοι του Αγίου Πνεύματος, αδελφοί μου; Ερωτώ τον εαυτό μου και ερωτώ εσάς όλους.

Λέγει κάποιος Άγιος: η μέλισσα δεν πάει από παντού, η μέλισσα πάει στα λουλούδια. Και στις ακαθαρσίες είδατε ποτέ μέλισσα; Είδατε; Δεν είναι μύγα ακάθαρτος. Η μύγα είναι ακάθαρτος και η σφήκα πάει στα κρέατα τα σάπια, αλλά η μέλισσα είναι ευγενές έντομον.

Όπου υπάρχει λουλούδι, όπου υπάρχει οσμή, εκεί πηγαίνει η μέλισσα. Ακαθαρσίες δεν πατάει η μέλισσα και το Πνεύμα το Άγιον είναι σαν τη μέλισσα. Όπου υπάρχει ακαθαρσία, όπου υπάρχει σαπίλα και διαφθορά, όπου υπάρχει ρύπος και διαφθορά, εκεί το Πνεύμα το Άγιον δεν πηγαίνει.

Ας παρακαλέσουμε την ώρα αυτή, ας έχουμε πόθο στην καρδιά μας να έρθει το Πνεύμα το Άγιον.

Και όταν έρθει το Πνεύμα το Άγιον, τότε πραγματικώς μες στις καρδιές μας και στα σπίτια μας και στο άθρον μας θα δούμε μια μεταβολή μεγάλη, και τότε και εμείς θα θαυμάσουμε και θα είπουμε: Δόξα το Θεό, δόξα τω Πατρί, δόξα το Υιό και το Άγιο Πνεύμα, την Αγία και Μοναδική και Αιωνία Τριάδη. Αμήν.

Αγαπητοί μου χριστιανοί, είναι η Κυριακή και μόνο η Κυριακή, είναι η Κυριακή μετά την Πεντηκοστή. Είναι σήμερα εορτή και πανήγυρις μεγάλη, σήμερα εορτάζουν οι Άγιοι Πάντες. Τι είναι αυτοί οι Άγιοι Πάντες; Είναι γνωστοί και άγνωστοι, είναι οι Πατριάρχες, είναι οι Προφήτες, είναι οι Απόστολοι, είναι οι διδάσκαλοι και πατέρες της Εκκλησίας, είναι οι μάρτυρες, είναι οι ομολογητές, είναι οι όσιοι, είναι οι ασκητές, είναι όλος αυτός ο κόσμος, ο γνωστός και ο άγνωστος, ο οποίος εορτάζει σήμερα.

Είναι άντρες, είναι γυναίκες, είναι μικρά παιδιά, είναι βασιλιάδες, είναι ιδιώτες, είναι στρατηγοί. Είναι από όλα τα επαγγέλματα και από όλες τις χώρες και πολιτείες. Όλοι αυτοί είναι αμέτρητοι. Αν μπορείς να μετρήσεις τις τρίχες της κεφαλής σου, ή μάλλον αν μπορέσει κανείς από εσάς να μετρήσει τις σταγόνες που φτιάνουν ένα ποτάμι.

Ή τις σταγόνες που φτιάχνουν ένα σύννεφο θα μπορέσει κανείς να μετρήσει τους Αγίους Πάντας, τους οποίους εορτάζουμε σήμερα; Νέφος μαρτύρων, νέφος ολόκληρο είναι σήμερα που εορτάζει στην Αγία ημών Εκκλησία. Το εγκώμιο των Αγίων Πάντων πλέκει σήμερα ο Απόστολος που ακούσαμε. Ναι, λέει ο Απόστολος ότι διά πίστεως, λέγει, με την πίστη τη μεγάλη που είχαν στον Θεό, με τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, κατόρθωσαν οι Άγιοι Πάντες.

Όχι μόνο τα κατορθώματά τους πρέπει να θαυμάσουμε, αγαπητοί μου, τα οποία είναι αναρίθμητα, όχι μόνο τα θαύματά τους, τα οποία είναι ως η άμμος της θαλάσσης και τα άστρα του ουρανού, αλλά πρέπει ακόμα περισσότερο να θαυμάσουμε την υπομονή τους.

Την υπομονή τους που έδειξαν, διότι τι δεν υπέφεραν οι Άγιοι Πάντες; Μην νομίσετε ότι στην εποχή τους τους εκτιμούσαμε. Τώρα ανάβουμε λαμπάδες, τώρα κρεμάμε καντήλια, τότε τώρα τους προσκυνάμε. Αλλά την εποχή που ζούσαν οι Άγιοι Πάντες ήταν αντικείμενον του μεγαλύτερου μίσους και της έκφρασης στην εποχή τους.

Στην εποχή δεν τους έστρωσαν τάπητες να περάσουν ο κόσμος, δεν τους έστρωσαν λουλούδια για να πατήσουν οι Άγιοι Πάντες, Δεν τους πλέξανε στεφάνια να τους τιμήσουν, δεν κατοικήσανε μέσα σε παλάτια και ανάκτορα οι Άγιοι Πάντες.

Αλλά πού; Το διαβάζετε, να δείτε, λέει: μες στις σπηλιές, μες στις οπές της γης, μες στις φυλακές υπέφεραν τα πάντα. Ο κόσμος που δεν πίστευε στον Χριστό, ο κόσμος που δεν πίστευε στον Θεό, ο κόσμος του Αντιχρίστου, ο ειδωλολάτρης κόσμος, ο άθεος κόσμος.

Όλα τα μέσα μεταχειρίστηκε για να τους σβήσει την Άγια Φωτιά που έκαιε μέσα στα στήθη τους. Ο κόσμος προσεπάθησε να τους ρίξει χιόνι μες την καρδιά τους που έκαιε από την αγάπη του Θεού. Ο κόσμος προσεπάθησε να τους ξεριζώσει την πίστη που ήταν βαθιά σαν πλατάνι μες την καρδιά τους ριζωμένο. Ο κόσμος τι δεν μεταχειρίστηκε για να τους εξοντώσει τους Αγίους πάντας.

Όλα τα μέσα. Διαβάστε τους βίους των Αγίων, διαβάστε τα μαρτυρολόγια, διαβάστε τα βιβλία της Εκκλησίας μας, να δείτε τι υπέφεραν οι Άγιοι Πάντες. Ναι, φωτιά και σίδερο, τροχούς με δόντια, μαχαίρια που έκοβαν τις σάρκες, πριόνια που επριόνιζαν τα άγια τους σώματα.

Τανάλιες που ξερίζωναν τα δόντια τους, πυρούνια που έβγαζαν τα μάτια τους, καμίνια ασβέστη που τους έριξαν μέσα για να καούνε. Καζάνια από καυτό λάδι που τους έριξαν μέσα για να καούνε, φυλακές, μπουντρούμια, ποτάμια και λίμνες που τους έπνιξαν.

Σακιά που τους έβαλαν μέσα μαζί με γάτους και σκυλιά και φίδια και σκορπιούς, λαμπάδες που τους κάψανε, όλα τα μέσα που μπορεί να φανταστεί, σούβλες και πυρούνια και όλα τα μέσα που μπορεί να φανταστεί μια κακούργος διάνοια και φαντασία. Δεν υπήρχε μέσο που να μπορέσουν να τους εξοντώσουνε.

Και όλα αυτά τα κάνουν για να αρνηθούν το Χριστό. Μα αυτοί και μέσα στα μπουντρούμια και μέσα στις φωτιές και μέσα στα καμίνια και μέσα στα θηρία και μέσα στα λιοντάρια και μέσα στα βουνά και στα λαγκάδια, ήταν η θέλησή τους άγγιχτη.

Αγαπούσαν τον Χριστό και με άσπρη τα τελευταία ψυχή. Εμείς λέμε εδώ πέρα το πιστεύω και χασμουριούμεθα, μα το δικό τους πιστεύω δεν έβγαινε μέσα από ψαλτάδες που ξέραν να ψάλλουν.

Δεν έβγαινε το δικό τους πιστεύω μέσα από παπάδες που δεν πιστεύουνε και από δεσποτάδες που δεν πιστεύουνε και από ιεροκήρυκες που δεν πιστεύουνε, μα το δικό τους πιστεύω έβγαινε μέσα από μια καρδιά καμίνι. Το δικό τους πιστεύω το υπέγραφαν με το αίμα τους και αυτό το πιστεύω το χαρίσανε μέχρι τέλος της ζωής τους. Μα είμαστε σκουλήκια εμείς, αδέρφια μου, για να ψάλλουμε το μεγαλείο των πατέρων ημών, να ψάλλουμε τη μνήμη των Αγίων Πατέρων. Είμαστε μικροί μπροστά σ' αυτούς τους γίγαντας, μπροστά σ' αυτά τα αστέρια που εστερέωσαν την Εκκλησίαν ημών.

Και όταν ακόμα δεν μπορούσαν να τους ρίψουν στα μπουντρούμια και όταν ακόμα δεν μπορούσαν να τους φυλακίσουν και να τους πριονίσουν και να τους τεμαχίσουν, εχρησιμοποιούσαν οι άνανδροι ένα άλλο μέσο, ένα μέσο που προσπαθούσαν να τους εξευτελίσουν μπροστά στον κόσμο. Ποιο ήταν το όπλο του σατανά που μπορούσαν να το λέγει; Ήταν η κακολογία, ήταν η συκοφαντία, ήταν η διαβολή, ήταν η προσπάθεια να τους παραστήσουν ως γελοία υποκείμενα μέσα εις τον κόσμο, η προσπάθεια να τους παρουσιάσουν ως φαύλα και ανάξια προσοχής πρόσωπα. Ήταν, λέγει, η εμπαιγμή.

Οι εμπαιγμοί, όπλον του σατανά, έτσι λέγει, έτυχαν εμπαιγμών, ότι έτυχαν εμπαιγμών και πείραν των εμπαιγμών. Δεν θα σας ομιλήσω λοιπόν για τα φοβερά τους μαρτύρια, αλλά θα σας ομιλήσω μόνο για τους εμπαιγμούς, για την κοροϊδία που έγιναν αντικείμενα οι Άγιοι Πάντες.

Εμπαιγμών, λέει, και μαστίγων πείραν έλαβον. Δοκίμασαν, λέει, τον εμπαιγμό. Ποιος είναι αυτός ο εμπαιγμός; Αν διαβάσουμε, αν ανοίξουμε την Παλαιά Διαθήκη, θα δούμε ότι οι ιεροί άνδρες έγιναν αντικείμενα γελοιότητος και χλευασμών. Ως, επί παραδείγματι, ο Νώε ήταν δίκαιος στην εποχή του, ο Νώε επίστευε στον Θεό, ο Νώε τους έλεγε να πάψουν να αμαρτάνουν και αυτοί τι έκαναν; Αυτοί τον κορόιδευαν, τον ενέπαιζαν.

Και όταν ο Νώε τους είπε ότι λίγος ακόμα καιρός και θα ανοίξουν τα ουράνια και θα πέσουν επάνω στη γη ποτάμια νερά και θα φουσκώσουν οι θάλασσες και τα ποτάμια να σας πνίξουν. Και όταν είδανε τον Νώε να πάει επάνω στο δάσος να πριονίζει μόνος του τα δέντρα και να φτιάχνει καράβι μέσα στην ξηρά, αυτοί τότε μαζευτήκανε γύρω από τη σκηνή του, έβαλαν τα βιολιά και διασκέδαζαν και έλεγαν ότι τρελάθηκε ο Νώε.

Δεν έμεινε ύψωμα της γης ακάλυπτο. Τότε αυτοί που παίζαν τα βιολιά και διασκεδάζαν έξω από την Κιβωτό και τον κορόιδευαν τον Νώε και έλεγαν ότι τρελάθηκε και έλεγαν στη γυναίκα να τον δέσει, τότε αυτοί μαζεύτηκαν και χτυπούσαν τις πόρτες και έλεγαν: «Νώε, άνοιξε», μα ήταν πια κλειστή η Κιβωτός.

Ναι, τους εμπαίκτες τούς κατέστρεψε η οργή του Θεού. Ενεπαίχθη λοιπόν ο Νώε από την γενεάν του την άπιστον και διεφθαρμένην. Ενεπαίχθη ο Λωτ, ο δίκαιος, εν μέσω Σοδόμων και Γομόρρων. Ενεπαίχθη ο Ιώβ όταν τον είδανε να δυστυχεί και να χάνει πια τα χωράφια του και τα πρόβατά του και να δυστυχεί και να είναι πάνω σε έναν λόφο, σε μια κοπριά. Τότε λοιπόν έλεγαν: «Τι σου ωφέλησαν οι δικαιοσύνες σου; Τι σου ωφέλησε η πίστη σου;» Και αυτή ακόμα η γυναίκα του, που ήταν πιστή μέχρι την ώρα εκείνη κοντά του, όταν τον είδε να δυστυχεί, τότε η γυναίκα του του είπε:

Του είπε τον πιο πικρό λόγο και του λέγει: «Πέθανε, βλαστήμα τον Θεό και πέθανε». Και είπε: «Γυναίκα άφρονα, γιατί να βλαστημήσω τον Θεό; Είη το όνομα Κυρίου...» Αυτό που ακούμε στη Θεία Λειτουργία, γιατί τα λόγια αυτά που ακούμε τώρα χασμουριούμενοι, τα λόγια αυτά έχουν όλα, είναι διαμάντια και πετράδια. Αυτά θα ακούσουμε: «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον από του νυν και έως του αιώνος». Το είπε ο Ιώβ, το είπε ο Ιώβ όχι όταν ήταν στα παλάτια και στις δόξες του, αλλά μόνο...

Αλλά άμα δυστυχείς, άμα υποφέρεις, άμα είσαι στο κρεβάτι επάνω του πόνου, άμα τότε έχει αξία το «Δόξα τω Θεώ» ή το «Όνομα Κυρίου ευλογημένον από του νυν και έως του αιώνος». Ενεπαίχθη λοιπόν ο Ιώβ στην εποχή του, μα αυτός δεν εγόγγυσε, αλλά ευχαριστούσε τον Θεό.

Ενεπαίχθη ο Δαβίδ από καθάρματα της εποχής του, από τον Σιμεΐ, ο οποίος τον ύβριζε καπηλικώς από του ύψους των ορέων. Ενεπαίχθη ο Σολομών, ενεπαίχθησαν οι πάντες, οι προφήται, οι μεγάλοι. Και δεν υπάρχει πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης που να μην ενεπαίχθη από τη γενεά του.

Αλλά γιατί πάμε μακριά, αδελφοί μου; Γιατί πάμε; Για να τα λέμε, ρίξτε μια ματιά, αδελφοί μου: ποιος είναι ο αρχηγός μας; Ποιος είναι εκείνος που είναι το Α και το Ω; Ποιος είναι εκείνος που πιστεύουμε, αν πιστεύουμε;

Ποιος είναι ο βασιλιάς του κόσμου και των αγγέλων και του κόσμου ολόκληρου, που κρατεί στη χούφτα τα αστέρια του ουρανού; Είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ε, λοιπόν, τι έκανε ο κόσμος; Έστρωσε λουλούδια να περάσει; Έστρωσε; Τι του έκανε;

Ενεπαίχθη ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ενεπαίχθη όπως κανένας απολύτως άνθρωπος επάνω στον κόσμο. Τι του είπανε; Οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι άνοιξαν τις γλώσσες των, άνοιξαν τα στόματά των, κανάλια, όπως το κανάλι βγαίνει νερό.

Εκεί και τα στόματα και η γλώσσα είναι ένα κανάλι του διαόλου. Και μέσα από τα κανάλια αυτά βγήκε κατηγορία, βγήκε ακάθαρτο ποτάμι εναντίον του Χριστού. Τι δεν είπαν για τον Χριστό; Ποιο πιστεύετε έλεγαν στο λαό, όταν βλέπαν τον φτωχό λαό, τους ψαράδες και τους εργάτες και το μικρό λαό να είναι κοντά; Γιατί κοντά στον Χριστό δεν πήγε κανένας βασιλιάς και κανένας μεγάλος του κόσμου.

Όταν είναι κοντά στον Χριστό τους φτωχούς και εργατικούς και τα πτωχά παιδιά, γιατί γυρνάει και να είναι κοντά του και να τον πιστεύουν, τότε είπαν: «Τι τον πιστεύετε αυτόν; Αυτός είναι παιδί, υιός του τέκτονος, είναι παιδί του μαραγκού. Δεν γεννήθηκε μέσα στα παλάτια και στα ανάκτορα, αλλά γεννήθηκε μέσα σε μια καλύβη και σε μια φάτνη». Και οι άλλοι πάλι το έλεγαν: «Τι τον πιστεύετε; Αυτός είναι φίλος των αμαρτωλών και τελωνών. Τι τον πιστεύετε; Είναι φάγος και οινοπότης», έλεγαν άλλοι, γιατί επήγαινε στα δείπνα για να διδάξει τον κόσμο. Και ακόμα περισσότερον του έλεγαν ότι έχει δαιμόνιον και ότι αυτός ο αρχηγός των αγίων

Τον Άγγελον και τον Άγγελον ονόμασαν αρχηγό των δαιμόνων, και μάλιστα μια περίπτωση τους είπαν ότι τρελάθηκε και ότι πρέπει να τον βάλουν σε φρενοκομείο. Αυτά όλα είπαν για τον Χριστό. Αλλά η μέρα των εμπαιγμών, η μέρα της εξουδενώσεως και εξευτελίσεως του Χριστού, η μέρα που φρίττει ο λογισμός του ανθρώπου, είναι η μέρα της Μεγάλης Παρασκευής. Όταν μαζεύτηκαν τα σκυλιά κάτω στο πραιτώριο και φώναζαν, τότε λοιπόν εκεί που ήταν ο Χριστός είπε ότι εγώ είμαι ο βασιλεύς του κόσμου, ένας βασιλιάς πολύ διάφορος από τους βασιλιάδες του κόσμου, γιατί οι βασιλιάδες στηρίζουν τον εαυτό τους επάνω στα όπλα και επάνω στη βία του κόσμου, ενώ ο Χριστός έχει καρδιά, έχει θρόνο την καρδιά του ανθρώπου.

Όταν ο Χριστός είπε ότι η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου, τότε τι έκαναν; Τον πήραν οι στρατιώτες και του είπαν: «Είσαι βασιλιάς; Πολύ καλά». Και τον έντυσαν λοιπόν και του φόρεσαν μια ψεύτικη χλαμύδα και πάνω στο κεφάλι του, αντί να βάλουν στέμμα, έβαλαν ένα ακάνθινο στεφάνι και στα χέρια του δώσαν ένα καλάμι και κάτω γονάτισαν μπροστά του και τον έφτυναν και τον βλαστημούσανε και του λέγανε: «Χαίρε, ο βασιλεύς ημών». Και ο κάθε ένας στρατιώτης που υποδοτούσε η σύμβριση και εξευτελισμός και όταν ανέβηκε πάνω στο σταυρό περνούσανε εκεί από κάτω, περιγελούσανε και τον έφτυναν, οι μικροί τον έφτυναν, οι μεγάλοι τον έφτυναν. Ανάληψη της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός. Ακόμα σε ποια εποχή, θα είπε, αγοράστε, αγοράστε Αποκάλυψη, διαβάστε την Αποκάλυψη να δείτε σε ποια χρόνια είναι, σε χρόνια που μας περιμένει η μεγάλη καταστροφή για όλες τις αμαρτίες και τους εμπαιγμούς μας. και από κάτω πίπερνούσαν και τον έφτυναν, οι μικροί τον έφτυναν, οι μεγάλοι τον έφτυναν ακόμα και αυτή η λίστα ονειδίζων αυτόν και νέπαιδων αυτόν. Είδω λοιπόν αγαπητοί μου ότι αυτός ο Χριστός, ο αρχηγός της πίστεως μας, μες των άφιστων και δε θεωμένων κόσμων, έγινε αντικείμενο χλεβασμού, έχει ένα αντικείμενο που εξεφτελίζει και ο ειδισμός του κόσμου τούτου. Και μέχρι σήμερα, αδελφοί μου, εξακολουθεί ο εμπεύμας. Ναι, αδελφοί μου, εμπέζεται και σήμερα τα όσια και τερά, εμπέζονται οι ευσεβείς και οι ελευθερικοί άνθρωποι. οι άνθρωποι στον κόσμο δεν καταλάβουμε ακόμα σε ποια εποχή

Λοιπόν, εάν ένας νέος, αγαπητοί μου, για κοιτάξτε να δείτε, εάν ένας νέος είναι μοντέρνος, εάν ένας νέος πηγαίνει στα κέντρα της διασκεδάσεως, εάν ένας νέος περνάει τις νύχτες με γυναίκες αμαρτωλές, εάν ένας νέος έχει το σπίτι του ξενοδοχείο μόνο ύπνου και φαγητού, εάν ένας νέος πάει μέσα στα γήπεδα και δίνει κλοτσιές στις μπάλες του διαόλου, ε, τότε αυτός ο νέος είναι σπουδαίος και χιλιάδες και εκατομμύρια τον χειροκροτούν.

Αλλά ένας νέος δεν πηγαίνει στα κέντρα της

Αν ένας νέος αγαπά, θυμάται τον πατέρα του και πηγαίνει στο σπίτι μόλις βραδιάσει, αν ένας νέος κρατάει Ευαγγέλιο στα χέρια του, όλοι τον καλόγερο, αμέσως όλοι τους τον κοροϊδεύουν. Τον μεν άλλον, τον τεντιμπόη, τον υψώνουν μέχρι τρίτου ουρανού, το άλλο παιδί που πιστεύει στο Θεό, ζητούν να το ρίξουν χιόνι και να το εξαντώσουν οι γενεά αυτοί οι διαφθαρμένοι. Εμπαίζεται λοιπόν ο ασεβής. Κοιμάται ο ασεβής της κυκλιάς μας.

Μια νέα, εάν η νέα είναι μοντέρνα, ή αν τώρα το καλοκαίρι πετάει όλα τα ρούχα της και γίνεται σαν τα κρέατα που κρεμνάνε στα κρεοπωλεία, ή αν αυτή η νέα τρέχει από κέντρο σε κέντρο, ή αν πηγαίνει μέσα στα πάρτι και στα χοροδιδασκαλεία, τότε ο κόσμος τη θαυμάζει και λέει: «Τι μοντέρνο κορίτσι, κορίτσι της εξελίξεως, προκοχής του πρόεδρο». Αν δουν όμως μια κόρη να ντύνεται σεμνά, αν δουν μια κόρη που να πιστεύει στον Χριστό, αν δουν μια κόρη που πηγαίνει

Πηγαίνει στην Εκκλησία και λατρεύει το Θεό και προσκυνά τους Αγίους, τότε λέγουν την παπαδιά, την καθυστερημένη, την κόρη που δεν αξίζει να ζει στον κόσμο. Και μόνο αυτό, αδελφοί μου, κάθε ευσεβής εμπαίζεται στον κόσμο αυτόν. Δεν τολμάτε, αν μπείτε μέσα σε αυτοκίνητο και κάνετε το σταυρό σας, θα γελάσουν οι μοντέρνοι άνθρωποι.

Αν πάτε μέσα στο αεροπλάνο να πετάξετε ψηλά, που δεν ξέρετε από στιγμή σε στιγμή αν θα κατρακυλήσετε μέσα στο χάος, δεν τολμάτε να κάνετε τον Τίμιο Σταυρό. Και αν μπείτε μέσα στα καράβια να ταξιδέψετε, δεν τολμάτε.

Και αν καθίσετε στο τραπέζι μαζί με ανθρώπους, τολμείτε να κάνετε τον Σταυρό σας; Αμέσως θα χαμογελάσουν, θα ειρωνευθούν και θα σας εμπαίξουν και θα πούνε: τι καθυστερεί ένας άνθρωπος του 20ού αιώνα, που πετούμε στα φεγγάρια, να πιστεύει στο Χριστό;

Και στα παλιά τα χρόνια, τα ευλογημένα χρόνια, όταν έβγαινε ο παπάς στο δρόμο, τρέχανε κοντά τα παιδιά και οι γυναίκες και φιλούσαν το χέρι του.

Αλλά τώρα ο παπάς μόλις να παρουσιαστεί, αμέσως θα τον φτύσουνε, θα τον χλευάσουνε, θα κάνουν χειρονομίες, θα κατανοούνται οι σχέσεις, που σε καμιά χώρα, ούτε στη Ρωσία ακόμα, όταν περνάει ο παπάς στο δρόμο της Μόσχας, ούτε και εκεί ακόμα, ο παπάς δεν... Ο παπάς δεν γίνεται αντικείμενο χλευασμού, αλλά με μέσα ίστρα λέει θα έρθει ώρα, θα έρθει ώρα που δεν θα έχει εμάς παπάδες, γιατί θα γίνει παπάς ο καθένας να τον εμπαίζεις και να τον ξεφτελίζεις και να το κάνεις σε σπέσεις και χειρονομίες. Και θα έρθει ώρα κατά την οποία ο λαός μας θα στερηθεί πλέον και το ναό και το νοσείο. Εμπαίκτες, γέμισε ο κόσμος εμπαίκτες. Κοροϊδεύουμε τα όσια και τα ιερά, ναι. Και όπως ακριβώς, όπως ακριβώς, δεν διαβάσατε να δείτε τι έγινε προ ημερών; Ήταν γιορτή, ήταν γιορτή, γιορτή κάτω, υπάρχει η Αγία Τριάδα, την προηγουμένη Κυριακή γιορτάζαμε την Αγία Τριάδα, κοντά σε ένα συνοικισμό που αποτελείται από τα πρώτα στοιχεία της Ελλάδας μας, τους Ποντίους και από όλους τους Μικρασιάτες. Εκεί λοιπόν βγήκαμε τα εξαπτέρυγα να κάνουν Όταν έβγαινε ο Παπάς στον δρόμο, τρέχανε κοντά τα παιδιά και οι γυναίκες και φιλούσαν το κερί του. Αλλά όταν ο Παπάς μόλις παρουσιαστεί, αμέσως θα τον φτύσουνε, θα τον χρεβάσουνε, θα κάνουν χειρονομίες, θα κατανόμαστε οι σκέσφρες. Που σε καμιά χώρα, ούτε στη Ρωσία ακόμα, όταν περνάει ο Παπάς στον δρόμο της Μάσκας, ούτε και εκεί ακόμα, ο Παπάς δεν γίνεται αντικείμενο χρεβαζού. Αλλά με μέσα ίσρα λέει, θα έρθει η ώρα, θα έρθ και να τον ξεφτερίζεις και να το κάνεις σε σπέσεις και γερονομίες και θα έρθει η ώρα κατά την οποία ο λαός μας θα στερηθεί πλέον και το ναό και το νοσείο. Εμπέχτε! Γεμίσει ο κόσμος εμπέχτας. Κοροϊδεύουμε τα όσια και τα αέρα. Και όπως ακριβώς, όπως ακριβώς, δεν διαβάστε να δείτε τι έγινε προημερών. Ήταν γιορτή. Ήτανε γιορτή. Γιορτή κάτω. Υπάρχει η Αγία Τριάδα. Την προηγουμένη Κυριακή γιορτάζαμε την Αγία Τριάδα. Κοντά σε ένα συνοικισμό που αποτελείται από τα πρώτα στοιχεία της Ελλάδας μας, τους ποντίους και από όλους τους μικρασιάτες. Εκεί λοιπόν βγήκανε με τα ξαφτέρυγα να κάνουν λιταλία στο ναό τους. Και την ώρα που ψάλανε τα ψαλτήρια, την ώρα που λέγανε... Και θα έρθει η ώρα κατά την οποία ο λαός μας θα στερηθεί πλέον και των αιών και των ασίων. Εμπέχτε, για εμείς ο κόσμος εμπέχτας.

Και την ώρα που ψάλανε τα ψαλτήρια, την ώρα που λέγανε το «Παναγία Δέσποινα», την ώρα εκείνη κάτι της σφυρίξανε. Και αμέσως αφήσανε τα ψαλτήματα, η μουσική του δήμου, και τι έψαλε; Οι εμπαίχτες, οι εμπαίχτες.

Την ώρα εκείνη πρέπει να κλαίνε τα μάτια όλα και να προκαλούν τον Θεό για να μας ρίξει φωτιά, να μας κάψει. Για τις πορνοίες, για τις μοιχείες μας, για τις βλασφημίες, την ώρα εκείνη που ο λαός ακολουθούσε την εικόνα.

Και έκαναν η μουσική του Δήμου, μόλις άκουσε ότι νίκησε το φουτμπόλ, αμέσως αλλάξαν ρυθμό και ψάραν τη Γερακίνα και τα βροστέκια και τα αισχρά τραγούδια και ακολουθούσαν την εικόνα. Εμπάχτε του χειριστού, τι να λέμε για τους Ρώσους, τι να λέμε για τη Ρωσία και λέμε για τους άθεους.

Άθεοι είναι αυτοί, μα επιτέλους είναι άθεοι και λένε την άλλη, λένε ότι πιστεύουνε, μα εμείς που έχουμε το Θεό το αληθινό, εμείς που είχε τα άφη και τα πάντα νιωνεύουνε, καταντήσαμε να είμαστε εμπαίκτες, όταν πρόσφυγες τι εμπαίκτες, αλλά είναι καιρός θα ρωτήμουν να τελειώσω.

Αλλά πρώτον να τελειώσω να σας ειδοποιήσω ότι φάσαμε στα χρόνια του Αντίχριστου, αδέρφια μου. Πρέπει να χτυπήσουμε καμπάνες νεκρικές επάνω στα μνήματα και όλοι μας, πατέρες και μητέρες, μικροί και μεγάλοι, να ξυπνήσουμε.

Γιατί μας πάρει το ποτάμι της οργής του Θεού μας. Γιατί όταν βλέπεις να κάνουμε λιτανείες και όταν βλέπεις να εμπαίζουν και να κοροϊδεύουν ο κόσμος τον Θεό και όταν δεν τολμάει ο άλλος να κάνει τον σταυρό του γιατί θα τον εμπαίξουν, και όταν βλέπουμε τέτοια ασέβεια και αμαρτία, πρέπει να πιστέψουμε ότι είναι Αντίχριστος στον τόπο μας.

Ναι, αδελφιά μου, λέει κάπου στον βίο του Αγίου Αντωνίου, λέει ο Άγιος Αντώνιος, ότι θα έρθουν χρόνια κατηραμένα, λέει. Και τα χρόνια τα κατηραμένα ποια θα είναι; Τα χρόνια τα κατηραμένα θα είναι ποια; Θα χαλάσει τόσο ο κόσμος, θα αγριέψουν τόσοι άνθρωποι, θα γίνουν σαν τα τσακάλια και τους λύκους και θα ξεριζώσουν μέσα από την καρδιά τους τον Θεό, και θα γνωρίζει το σκυλί τον αφέντη και ο αφέντης το σκυλί. Θα φτάσουν τέτοια χρόνια, λέει ο Άγιος Αντώνιος, που άμα δούνε, λέει, άμα δούνε κάποιον άνθρωπο μες στους χίλιους ανθρώπους, άμα δούνε κάποιον άνθρωπο να κρατάει στα χέρια το Ευαγγέλιο, άμα δούνε ότι κρατάει το Ευαγγέλιο... Αν κρατάει εφημερίδα, αν κρατάει περιοδικό, σπουδαίος άνθρωπος. Αν κρατάει ΕΣΧΑ και κατανοούμε τα πράγματα που δεν βγαίνουν ούτε σε κάποιο μέρος του κόσμου, γιατί λάσπη και βόρβορο Και φαρμάκι που ποτίζουν τα παιδιά. Άμα δούνε, λέει, μέσα στους χίλιους ανθρώπους, ο Αντώνιος, έναν να κρατάει το Ευαγγέλιο, άμεσα λέει: «Να, αυτός τρελάθηκε». Αυτά τα χρόνια φτάσανε. Όποιος κρατάει το Ευαγγέλιο, όποιος πιστεύει το Ευαγγέλιο, θα θεωρείται στην γενιά μας τρελός. Και είναι εκείνο που λέει ο Απόστολος Πέτρος, που αύριο αρχίζει η νηστεία του Αγίου Αποστόλου. Ο Απόστολος Πέτρος λέγει ότι θα έρθουν στα τελευταία χρόνια εμπαίκτες, εμπαίκτες που θα κοροϊδεύουν το Θεό, την Παναγία, τα όσια και ιερά, εμπαίκτες που θα ανοίγουν τα στόματά τους να βλαστημούν την Παναγιά και τους Αγίους, εμπαίκτες που δεν θα πιστεύουν τίποτα. Και όταν βλέπουμε τέτοια σέβεια και αμαρτία πρέπει να πιστέψουμε ότι είναι αντίχριστο στην τόπο μας. Ναι αδέρφια μου, λέει κάπου... το βίο του Αγίου Αντωνίου λέει ο Άγιος Αντώνιος ότι θα έχουν χρόνια κατηραμένα λέει και τα χρόνια τα κατηραμένα ποια θα είναι τα χρόνια τα κατηραμένα θα είναι ποια θα είναι λέει θα χαλάσει τόσο ο κόσμος θα γριέψουν τόσοι άνθρωποι θα γίνουν σαν τα σακάλια και τους λίπους και θα ξεριζώσουν μέσα στην καρδιά τους το Θεό και θα γνωρίζει το σκυλί το αφέντη και αφέντη στο σκυλί θα φτάσουν τέτοια χρόνια λέει ο Άγιος Αντώνιος Που άμα δούνε λέει, άμα δούνε κάποιον άνθρωπο, μέσα στους χίλιους ανθρώπους, άμα δούνε κάποιον άνθρωπο να κρατάει στα χέρια το Ευαγγέλιο, άμα δούνε το κρατάει το Ευαγγέλιο, αν κρατάει εφημερίδα, αν κρατάει περιοδικό, σπουδαίος άνθρωπος. Αν κρατάει ΕΣΧΑ και κατανοούμε τα πράγματα που δεν βγαίνουν ούτε σε κάποιο μέρος του κόσμου, γιατί λάσπη και βόρβορος και φαρμάκι ποτίζουν τα παιδιά, άμα δούνε λέει μέσα στους χίλιους ανθρώπους ο Αντ Αυτά τα χρόνια φτάσανε. Όποιος κρατάει το Ευαγγέλιο, όπως πιστεύει το Ευαγγέλιο, να θελούνται στην κενά μας τρελός. Και είναι εκείνο που λέγει ο Απόστολος Πέτρος, που αύριο αρχίζει η νηθεία του Αγίου Αποστόλου. Ο Απόστολος Πέτρος λέγει ότι θα έρθουν στα τελευταία χρόνια. Εμπέχτε, εμπέχτε, που θα κορεδεύουν το Θεό, την Παναγία, τα όσια καιρά. Εμπέχτε που θα ανοίγουν τα στόματά τους, να βλαστημούν την Παναγιά και τους Α

Εμπαίκτες που θα γελούν εις βάρος του Θεού και της θρησκείας μας. Αλλά στα χρόνια αυτά, στώμεν καλώς, αδέρφια μου, στώμεν καλώς, μες στη γενεά μας, Σοδόμων και Γομόρρας, μέσα στη γενεά των απίστων και δεδομένων ανθρώπων.

Λοιπόν, μέσα σε γενεά μασονική και διαδεδομένη, από άκρου εις άκρου, στώμεν καλώς, σαν το στρατιώτη που κρατάει τη σημαία του Χριστού. Καθίσε με καλά και ακόμα ένας να μείνεις, αδερφή μου.

Έχει ο Τράχωνας, έχει τρεις χιλιάδες ανθρώπους στο Τράχωνα και αν ακόμα πάνω στις ημέρες του κάθε σπίτι στο Τράχωνα υψώσει παντιέρα του διαβόλου, παντιέρα του διαβόλου, όταν υψώσουν ακόμα τα σπίτια, το δικό σπίτι μην υψώσει. Ένας να μείνεις, ένας να μείνεις, να πιστεύεις στο Θεό, γιατί μπορούν να είναι τα άστρα ψέματα, τα ούλια ψέματα, τα πάντα ψέματα και η βασιλεία να είναι ψέματα, τα παλάτια ψέματα και όλα ψέματα. Ένα δεν είναι ψέμα: ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ον πέδε σημνείται και υπερυψούται εις πάντα τους.