Christian Witness from Antioch to Paul’s Philippian Prison

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Dear friends, there are many things in this world that fill us with wonder. Think of a seed, a tiny thing no bigger than the head of a pin. How does a flower grow from it in summer and spread its fragrance? How does a great, tall tree grow from a seed, with nightingales singing in its branches and weary travelers resting in its shade?

We marvel at the power of a seed. But how much more should we marvel at the few words spoken by our Lord Jesus Christ, simple words, yet so full of life. From those words of Christ, preached by the Apostles, a flower sprang up. What am I saying, a flower? From the words of our Christ...

A tree sprang up, a heavenly tree, full of blossoms and fruit. It has put down deep roots in human hearts and keeps spreading its branches east and west, throughout the whole world. The devil has tried, and still struggles, to...

...to destroy it, to uproot it. Yet all their axes and all their might can do nothing, and the tree continues to stand. That heavenly tree, dear friends, is our faith, our holy religion.

The Apostle reading we hear today, on the Sunday of the Samaritan Woman, gives us a vivid picture of the power of the Word (Logos) of God and the swift spread of the Gospel preaching. What does it tell us? How many Apostles were there? Twelve. Did they remain twelve? No. The twelve became seventy, the seventy became a hundred and twenty, the hundred and twenty became three thousand, and the three thousand became five thousand. Their numbers kept growing, and the message kept spreading.

Today the Apostle reading tells us that the faith of Christ did not remain within the narrow borders of Palestine. It crossed those borders. Apostles and other Christians, others who believed in Christ, set out from Jerusalem and spread the preaching to neighboring lands. Some went to Cyprus, others to Phoenicia, and others traveled farther still, reaching a renowned city: a great, glorious, wealthy center of trade and travel. The Greeks had built it, and it was the second or third largest city in the known world. The city where those first disciples of Christ went to preach was Antioch. It still exists today and is home to the well-known Patriarchate of Antioch.

So the Word (Logos) of God reached Antioch, and the disciples of Christ preached there. One of the first to preach was Barnabas. But Barnabas was humble. When he saw that the work needed other great preachers and apostles, he went to Tarsus and brought back the Apostle Paul, foremost among the Apostles.

Now Barnabas and Paul preached together in Antioch. They stayed there for a year, casting their nets to draw people to Christ. And in Antioch something happened that matters greatly to all Christianity.

For until that time, those who believed in Christ were called disciples, they were called disciples, they were called followers of the Way, they were called Galileans in contempt, and they were called Nazarenes. But now that the Apostle Paul had preached and cast his nets, and many had come to believe, from that time on, as the Apostle reading tells us, they ceased to be called by various names.

The disciples who believed in Christ received one name, a name more glorious than any other. It is a name in which every Christian, every disciple of Christ, should take pride. They received the name Christians.

It was in Antioch, then, that believers were first called Christians. Dear friends, I would like to pause here and consider what it means to be a Christian. For, glory to God, all of us gathered here in the church are called Christians.

What does Christian mean? Have we ever thought about this word, about this name of ours, that we are called Christians? What does Christian mean? Is a Christian simply someone who was baptized, came up out of the waters of the Jordan River, out of the baptismal font, and received a name borne by one of the Saints or Martyrs?

Is that all it means to be a Christian? It means something deeper. A Christian follows in the footsteps of Christ. A Christian walks the road Christ opened with His blood: a road full of thorns, a narrow and difficult road, a road whose beginning...

For just as every road has a beginning and an end, so too the Christian road and life have a beginning and an end. The beginning of the way is, this road begins here, on earth, and its destination is the stars of heaven, heaven itself.

A Christian, then, must follow the road of Christ from beginning to end. And we know what that road is, my brothers and sisters: the way of self-denial, the way of truth, the way of justice.

It is the way of purity, kindness, and mercy. Above all, it is the way of love. Yes, love, for as Christ said, all the commandments hang on the two great commandments of love.

Of love. One kind of love rises like a flame toward heaven; the other reaches across to the farthest ends of the earth. The first is love of God: “You shall love the Lord your God with all your mind, with all your strength, and with all your heart.” And the other love...

The second is love of our neighbor: “You shall love your neighbor as yourself.” Yes, our Lord Jesus, the leader of our religion, is the perfect example of both: love for God and love for our neighbor.

Pilate fastened an inscription to the Cross. It read, “Jesus of Nazareth, the King of the Jews.” But I think another inscription could have been placed on the Cross, one that showed how Christ lived His life on earth.

It would proclaim Christ’s love for the world. If we look for such an inscription, we find it neither in Pilate’s words nor in anyone else’s. The finest words we could write upon the Cross are those spoken by His fervent disciple, the Apostle Peter, who summed up Christ’s life in this world in just a few words.

He said that Christ “went about doing good.” Yes, Christ spent His life spreading light. There was never an hour when He was not doing good in this world. “He went about doing good.” Those are the words that should stand upon the Cross, as the crowning testimony to His holy life.

Sick people whom no doctor could heal found both medicine and a physician in Christ.

The hungry found sweet bread in Christ. Those who thirsted, not for water but for something spiritual, as the Samaritan woman did, found in Christ the water of life that refreshed their thirsty hearts.

Christ embraced abandoned children, poor children whom no one paid attention to. He took them in His holy hands and blessed them. And children know who loves them most. They knew that Christ was their best friend.

Those who suffered and whom no one could comfort found the balm of consolation near Christ and wiped away their tears. Sinners sunk in dishonor and corruption found in Christ their great comforter and source of strength. And sinful women, steeped in sin, women whom the devil had brought low, women whom those who claimed to be holy despised, these women, near Christ...

In Christ they found someone who wiped away their tears and gave them great comfort and forgiveness of sins. He went about doing good. He spent His life showing love, compassion, mercy, and generosity in this world. And just as Christ lived, so we too, my brothers and sisters, must walk His path of love: love for God and love for our fellow human beings. Every Christian must walk this path of virtue and faith.

The one who truly follows in the footsteps of our Christ is called a Christian. And we must understand, my dear friends, that the Lord did not bring us into this world, grant us Baptism, and give us the name Christian simply to spend these few years as others do. A Christian has a great and sacred mission in this life.

Every Christian must be full of light, a little sun shining into the darkness. The Lord said it plainly: “You are the light of the world. Let your light so shine before people that they may see your good works and glorify your Father who is in heaven.”

A Christian must be a light in our society today. Christ also said that, amid the corruption in our society, a Christian must be like salt. Just as salt seasons food and gives it flavor, every Christian must be the salt of society.

Christ told us to be both the light and the salt of society. And He also said that we must be like leaven.

Just as a handful of leaven is put into flour and works through the whole batch, so every Christian must be leaven for his family, for the people he meets, and for society as a whole. A Christian must be the light, salt, and leaven of the world. But to remain so, my brothers and sisters, a Christian must always struggle, and the struggle is hard.

He must always be on guard, hold the sword of Christ in his hands, and struggle like a soldier of Christ. For a Christian is a soldier and must be a brave soldier, a soldier who struggles with the weapons of our Christ. He must struggle first of all against, he must struggle against Satan, who tries by a thousand and one means to entice and deceive him, and he must struggle against his corrupt surroundings. Yes, he must struggle even more against himself, against the old man, against the corrupt ego each of us carries in his heart, with the faults and vices that, that tarnish the image of a Christian.

And so, my dear ones, this is the Christian’s calling: to be light, salt, and leaven, and to be a courageous soldier who struggles until his last breath for the glory of Christ and the salvation of others.

This, I say, is the Christian’s calling: to follow the bloodstained path of Golgotha and be a true Christian.

This is his calling; there is no doubt about it. But now let me ask the question, my brothers: Are we Christians? Are we really Christians? Do we follow in the footsteps of our Christ? Of course, on paper we all are; in the Church’s records we are all Christians. On our identity cards, if you look at them, we are all Christians. And as I have said before, the policemen’s hands have grown tired, the constables’ hands have grown tired from writing on our papers that we are Orthodox Christians. On our identity cards we are all Orthodox Christians, but that is not the point. Are we truly Christians?

How will it be seen that we are Christians? A tree is known by its fruit. You do not judge a tree by its leaves but by its fruit: a lemon tree by its lemons, an orange tree by its oranges.

Every tree is known by its fruit. And whether a Christian is truly a Christian will be seen by their deeds. What do our deeds show, my brothers and sisters? Are we Christians? Do we live by the Gospel of Christ?

I have time, my brothers and sisters, and I want to weary you further. But I have spent time examining society. I have looked across the world, at society, and...

We left the schools and went to the courts; from the courts we went to the marketplace and the shops, to the army and everywhere else. We reached even the palaces, then went down from the palaces into the huts and traveled throughout our homeland carrying Diogenes’ lantern. We would see that a Christian today is a rare thing, a Christian, not just in words.

A Christian is more than someone who follows outward forms or is moved by religious feeling. A true Christian, in the full meaning of that name, is rare in this world. Let me ask you: can someone who loves luxury, whether man or woman, be content with simple clothes and simple attire? What about someone who wants costly furniture and cannot be content in a modest home? Our forebears sat on simple chairs and benches; now people want furniture worth thousands. Can a person who spends so much on things they do not need be called a Christian?

Being a Christian and loving luxury cannot go together. If you are a Christian, you will not love luxury. Christianity and luxury are incompatible.

These things cannot go together. Today we have seen Christ, and we should all feel ashamed when we see Him, the King of the world, the King of kings and Lord of lords, sitting by the well. He has no chair or armchair. He sits there like a beggar, on the grass by the spring, speaking with someone.

Christ lived a simple and humble life, and Christians must live simply and humbly too. How can someone who loves luxury, spends thousands on sinful pleasures, and shows off with lavish rooms be called a Christian? And tell me about another person, one who is not content to drink the cool water spoken of in today’s Gospel...

Not content with spring water, he wants to drink alcohol and spirits, enriching the alcohol manufacturers. He drinks alcohol instead of water, gets drunk, and sprawls in the streets. At night he goes home and becomes a torment to his household. Does a person who gets drunk have anything to do with Christianity? Can being a Christian go together with drunkenness and alcohol?

They cannot go together. And then there is a third person who calls himself a Christian. From morning until night, you hear him lying to everyone instead of telling the truth. Can he have anything to do with Christ? Being a Christian and telling lies cannot go together. And what about the person who is not content with his modest wage or the little he has, but strives by every means to seize the fruit of another’s labor and amass wealth while so many people suffer?

And the person who loves greed, injustice, and taking what belongs to others: does that person have anything to do with Christianity? A Christian who is greedy, loves money, and grows rich through injustice has nothing to do with Christ. These things cannot go together.

And then there is that other man you see. Let me mention one last example: a man who does not stay at home, is not content there, and does not love his wife. Though the Church crowned him, he runs here and there, enters into sinful love affairs, leaves, and changes partners, like the woman in today’s Gospel reading. For there are men and women like this in these accursed times, these sinful times we have come to.

In former times, only the gravedigger’s spade separated husband and wife. Now you see husbands leaving their wives and wives leaving their husbands. A man changes wives as easily as he changes shirts, and a woman changes husbands as easily as she changes robes. Do these men and women, who do not remain faithfully together in the marriage for which they were crowned but run here and there pursuing sinful love affairs, have anything to do with Christ? Being a Christian and living immorally cannot go together. And then there is that other man.

And then there is another, worse than all the rest. He has food in his mouth, water to drink, air to breathe, and sunshine to warm him. He has children, God blesses him, and he enjoys good health. Yet the moment he sits down at the table, he blasphemes Christ, God, and all that is holy. Does he have any place with Christ? Can being a Christian go together with blasphemy?

So, my brothers and sisters, if we examine ourselves, we will see that we lack true Christianity. To be a Christian is to be a diamond, a light, a sun. To be a Christian is the highest thing in the world.

To be a Christian means simplicity, justice, and love of truth. It means purity, mercy, and the love of Christ. Do we have these things? If we do, my brothers and sisters, then we can rightly say that we are Christians.

If we do not have these things, if we do not have all that Christ asks of us, then, my brothers and sisters, what are we? We are trees without fruit. And the wrath of God will fall upon fruitless trees, for the Gospel says, “Every tree that does not bear fruit is cut down and thrown into the fire.” Christ will uproot a tree that bears no fruit.

And that word Christ spoke to the barren fig tree hangs over us all: “May no fruit ever grow on you again.” So, my brothers and sisters, let us take these few words I have spoken today home with us. Let us take up the Gospel of Christ as our scales and weigh ourselves: are we Christians? And let each of us strive to become a fruitful tree, a tree in blossom, bearing the sweet, rich fruit of the love of our Christ.

And I pray that we may all walk through this vain world, that we may all, men and women, walk worthily of our calling and of the great name we bear, so that God may one day count us worthy to become worthy children and daughters of the heavenly King and to celebrate in Christ Jesus unto ages of ages. Amen.

‘There was a great earthquake, so that the foundations of the prison were shaken.’ ‘I was in prison and you came to Me.’ The Lord says, ‘I was in prison, and you came to see Me.’ He will say this on the day of the Last Judgment.

And today, my dear friends, we are going to visit a prison. Since we cannot go there in person, let us go there in our thoughts and see two prisoners inside.

Today the Apostle tells us of two prisoners. There in the prison, one of them was...

One is the Apostle Paul, the great Apostle to the Gentiles. Bound alongside him is another chosen fellow worker and faithful companion, the Apostle Silas.

But you will say, “Surely prisons are for criminals, for people who have committed terrible crimes. Why, then, are the Apostle Paul and Silas in prison? What wrong have they done? What crime have they committed?”

We must understand, my dear friends, that prisons do not hold only criminals. There are times when others are imprisoned too. That is what we see in today’s reading from the Apostle: Paul and Silas are in prison.

What had they done? Was it a crime to preach Christ? Was it a crime to speak the truth? They had done something else as well in the city of Philippi. The preacher identifies Philippi with present-day Kavala. Paul and Silas had gone there, and in that city, we are told, there was a girl who had a spirit of divination, called a spirit of Python.

What does it mean that she had a spirit of Python? She was possessed by a demon. That is what it means.

She had, we are told, an extraordinary ability to answer people’s questions. She gave astonishing answers about different people and events. In today’s language, we might call her a kind of medium, like the mediums involved in spiritualism whom fashionable ladies here in Athens visit at night to ask about their dead.

People tell all sorts of stories, claiming that the spirit of one person or another appears and gives them answers. But today we learn from the Apostle that this spirit of Python was a demonic spirit. Sadly, people will not listen to Christ or believe in Christ, yet they believe in demons and in spiritualism.

For whoever does not believe in God will believe in the devil. And that is exactly what is happening today. People do not believe in God, and they believe in everything else, in demonic groups. So, she had a spirit of Python, he says. And she did give answers, of course; she gave answers for a fee.

She was, so to speak, the oracle of Philippi. She had set up an oracle and gave various answers for a fee, handing the money she received over to her owner. But when the Apostle Paul came, by the power of Christ he cast the spirit of Python out of the girl, and she was made well. She was healed.

But when her owners saw that the girl had been healed and that there was no longer any hope of profit, they grew angry and foamed with rage. As the Apostle tells us, they went to the authorities.

They accused the two Apostles of causing trouble and stirring up rebellion.

They claimed that these men had come to the city to overthrow the government, that they opposed the laws, the emperor, the Romans, religion, and God. All these claims were false and groundless, but they were terrible accusations. Sadly, the city’s magistrates believed the slander of those self-serving people who had been exploiting a young girl.

They seized Silas and Paul and handed them over to the jailer. The preacher says that this prison can still be seen among the ruins of Philippi. There Paul and Silas were handed over. The jailer treated them as dangerous criminals and, as the Apostle tells us, threw them into the innermost cell, a dark dungeon. He secured them tightly so they could not escape.

So Paul and his fellow worker Silas were in prison. Were they miserable? My brothers and sisters, someone who does evil may live in a palace and still feel tormented. But take someone who does good: arrest him, throw him into prison, and he can still have Paradise within him. You may live in a grand house or a palace and have Hell within you; you may live in prison and, with a clear conscience, have Paradise within you.

The Apostle Paul and Silas were in that dungeon for the glory of Christ and the glory of the Gospel, and they were filled with joy and gladness. At night they did not weep or groan. What did they do at midnight? At midnight, it says, they sang the sweetest songs.

Like nightingales singing in the prison dungeon, they filled it with a strange and beautiful song. They rose in the night and praised God. There in the prison, they kept vigil.

Do you hear this, my fellow Christians? Think of it: they were prisoners. They had been beaten and wounded. They faced the possibility of execution the next day, yet their hearts were filled with deep peace.

And they glorified God. That is how it is, my fellow Christians. Whoever believes in Christ can turn even a dungeon into a Church. The Church is not confined to this place. Wherever you go, wherever you find yourself, if you have Christ within you, you can turn even a dungeon into a Church and into Paradise.

So there in prison, they were singing hymns to God. Did they remain in prison? Of course not. What happened? While they were still singing those sweet hymns to Christ, a sudden earthquake struck. The whole prison shook to its foundations.

The earthquake was so strong that the iron doors came loose. Every prison door opened, the chains broke, and all the prisoners were free.

When the jailer, the man in charge of the prison, saw the doors standing open, he thought the prisoners had escaped. He was responsible for guarding them.

Then, we are told, that Roman soldier drew his...

At once he drew his sword to kill himself, for he thought it a disgrace to let the prisoners escape his custody. But as he held the sword, a voice called out from deep inside the prison: “Do not harm yourself! We are all here! No one has left.”

Then the jailer understood: these men could have left the prison, but they did not leave; they stayed inside. He realized he had extraordinary beings before him.

He knew they were great men, holy men. He fell at their feet and said, “Men of God, what must I do? I am a sinner. What must I do to be saved, I and my household?” Then Paul the Apostle, freed from his chains, stood up like an angel of the Lord and said to him, “Believe in the Lord Jesus Christ, and you and your household will be saved.”

He believed, and that very night he and his household were baptized. By morning they were baptized Christians. That, my dear ones, is what the Apostle tells us today in a few words. Now I ask you: who can read this account of the earthquake that opened the prison doors and set the prisoners free, and say it happened by chance?

In the age we have come to, people call everything chance or a natural phenomenon. But the Apostle teaches us today that the earthquake in that city, which opened the prison doors, was no accident. It came from above, at God’s command. This shows us, my brothers and sisters, that nothing happens without God. Let unbelievers say what they will. We believe in the Gospel and in the words of our Christ. What do the Gospel, the Apostle, and the Scriptures tell us? A house has its master; a factory has its director.

A ship has a captain!

A ship has someone at its helm, and the rockets up above have astronauts to guide them. So this great home called humanity has a master too: God, who governs the whole world. Yes, it does. And the Gospel tells us that nothing falls, it says, nothing happens, absolutely nothing happens in the natural world, and nothing happens in the world of ideas or the spiritual world.

Absolutely nothing happens without the will of God.

Christ also says that even the hairs on our heads are numbered. He says that not one little sparrow falls to the ground without the will of our heavenly Father. And not even a single leaf falls from a tree unless God wills it.

“Let not your heart be troubled, neither let it be afraid.” Whatever happens to us in this world, even if the stars fall, the earth shakes, the sea swells, and anything else happens, we must have faith in God, my brothers and sisters. Of all that happens in the world, some things come by God’s good pleasure, and others by His permission.

Yes, but this earthquake that happened... But there are two kinds, let me be clear, there are two kinds of earthquakes. One kind, like the earthquake that happened today in the city of Philippi, is a manifestation of God’s love.

That earthquake showed God’s love for Paul the Apostle and His care for him. It also led a whole family to believe. Yet besides the earthquake God brought about to free His faithful servant Paul, there are other earthquakes that reveal God’s wrath.

You have heard about the earthquake God brought about to protect His servant, Paul the Apostle. Shall we now look at another, which came to punish the ungodly and the sinful?

Holy Scripture tells us of it. Were there two cities? No, there were five cities close together. Gold was so plentiful in them, people gathered it by the shovelful.

What orchards they had! What houses, palaces, mansions, hanging gardens, and all the goods of this world!

They were like crows that swoop down on meat and do not leave it. Have you ever seen a crow go to a flower? Have you ever seen a crow go to beautiful things? Like crows that go to meat and settle on it, these people had become like crows: they swooped down on meat, on sin, and were immersed in sin. There was only one man in that city who told them, “Stop doing evil.” But they had sealed their ears with sealing wax. The devil had sealed their ears with sealing wax so they would not hear the voice of God. They lived in sin and would say, “It’s all natural; why worry?” They had erased God from their homes, from their courts, and from their trade. They had erased God completely.

“Our own strength, our money, and our learned men are enough to govern us,” they said. Then suddenly, as the Apostle says, a new day dawned. The sun rose bright and cast its rays over the city. There was not a cloud in the sky, and the people thought they could feast and amuse themselves as they always had.

But as the sun reached its height, one person was about to go to the market to buy what he needed, while a bride and groom were going to the shops to buy what they needed for their wedding.

Another was at the notary’s office signing papers. Others were building and buying. The courts were in session, and the children were at school. At that very moment, with no warning, a terrible rumbling arose. Palaces, courthouses, schools, shops, and homes all began to shake. Their hour had come.

Then there was such a powerful earthquake that the buildings collapsed in seconds. What are you, human being? A little worm, a little ant. Just as you tread on a little ant, God treads on you. Here is the whole city of Athens, and we are like little ants, like little ants. So it brought down the houses; it brought down everything. But that was not all. As the houses rumbled, the beams fell, and all the houses collapsed, something else happened. At that very moment, the earthquake had not ended.

Along with the earthquake came another calamity. The heavens opened, he says, and fire and brimstone fell. The whole place burst into flames. They were like mice caught in a trap, with oil poured over them. That is how all those ungodly people were trapped, and the place went up in flames. And was that all? No, that was not all. Suddenly, listen, with a tremendous crash, the earth opened up, the earth opened up five hundred, a thousand...

And the waters and rivers came and poured down into the depths, where you cannot... It became a dark sea, a salt sea, a sea under a curse. Even today, if you throw a little fish into it, it dies. You cannot see... It is the only sea in the world where no fish live. It is the only sea you cannot approach; even a bird flying over it, a bird flying over the lake, dies. Such a place... It is the Salt Sea. It is the place where they were, like the...

Sodom and Gomorrah, the people there were buried. Why? Because of their sins. There, then, is another earthquake that destroyed whole cities. What does it teach us, my brothers and sisters? That we too, in the age in which we live, should be afraid, my brothers and sisters.

I am neither a prophet nor the son of a prophet, and I am not worthy to teach you. I too am a sinner, just as you are sinners. I am not worthy even to kiss your feet, as Saint Kosmas says. But I believe in the Gospel, I believe the prophets, and I believe the words of God.

Read the prophet Isaiah. Read the prophet Jeremiah. Sell your shirt, if you must, to buy the Apocalypse, and read it. Read the words of our Christ and see what He told us. The stars could be false, the sun could be false, everything could be false. But one thing is not false: the Gospel of Christ. Heaven and earth will pass away, but My words will never pass away.

When those years draw near, he says, there will be earthquakes in various places, in various places. One earthquake in Zakynthos, another in Kefalonia, another farther down, another in Santorini, another all around, around, around, around: earthquakes in various places. Then a great earthquake will come, the one the prophet Isaiah speaks of, and that earthquake will happen. It will certainly happen. Look it up in Isaiah. Since you are tired and looking at your watches, I will tell you this: open it. Instead of reading romances, magazines, and obscene things, and running to the cinemas to watch obscenities, read the prophet Isaiah and see.

The first sin is this: young men and women, married and unmarried people, even those who have grown old, defile their bodies. They plunge their bodies into dishonor and filth.

God will punish us for our sexual immorality. In the old, blessed days, a man knew no woman outside marriage, and a woman knew no man other than her husband; she knew no other man.

Today, what man, what man, what man does not have a worm of suspicion in his heart when his wife answers him? And what woman does not have that worm in her heart when her husband answers her? Another man commits sexual immorality and adultery as if he were drinking cold water.

The prophet Isaiah says, “They will have accursed years,” he says, accursed years when they will take the devil’s eraser to erase the Gospel of our Christ. And the prophet Isaiah says, “They will drink fornication,” he says. They will commit it as they drink something cool, as they drink something ice-cold. They will commit the sin.

But God will punish all these sins.

God will punish; God will shake the earth because of our divorces, our lies, our injustices, our greed, and our love of money. God will shake the earth for even one sin, let alone the rest. The flesh gets the better of you, eh? Should God be lenient? The flesh gets the better of you. But come here and tell me what excuse you will find before God, you who sin and open your mouth.

You blaspheme the Most Holy Theotokos, the Saints, the holy and sacred things, and God Himself. The Italians used to be foremost in blasphemy against God. But in Italy the Pope took measures, and now no Italian blasphemes the Most Holy Theotokos. Here in Greece, though, people do it from the youngest to the oldest.

From the palaces to the huts, and from the barracks to every place.

Right and left, young and old blaspheme the Most Holy Theotokos and blaspheme God, and we think, my brothers and sisters, my brothers and sisters, that He is joking. As there was an earthquake in Philippi, as there was an earthquake in Cephalonia, as there was an earthquake in Greece, as there have been earthquakes here and there, God will shake us one night when we do not expect it: a night of revelry, a night of entertainment, a night of card playing, a time when people are gathered in cinemas to look at bodies. And He will surely shake the whole world, and the great earthquake spoken of by Isaiah will come.

But before that day comes, my brothers and sisters, I warn you. I warn you, men and women, young and old, rich and poor. I warn you: before the great earthquake, the enormous earthquake, comes, I warn you all in the name of Christ. What shall we do? Let us fall there before Paul's eyes, at his feet. What shall we do, Apostle? Do not ask me; do not ask me, a sinner. Thank you.

Ask the Apostle Paul, ‘Paul, what must we do to be saved?’ And Paul will call out to us.

Believe, believe, believe, children of Greece, in our Lord Jesus Christ, and you and your household will be saved. If we truly believe, with our hearts and not merely with our lips, if we believe as those before us believed...

You can be absolutely certain that your homes will be safe, your children will be safe, and our homeland will be safe. Safe in Christ, we will sing His praises and glorify Him forever and ever.

Θαυμάζει, αγαπητοί, θαυμάζει κανείς πως είναι πολλά πράγματα στον κόσμο που ο άνθρωπος θαυμάζει. Ένα από αυτά είναι πως από ένα μικρό σπόρο, από ένα μικρούτσικο πραγματάκι που είναι σαν τη κεφαλή της καρφίτσας, πώς από ένα μικρούτσικο πράγμα βγαίνει τώρα το καλοκαίρι ένα λουλούδι που σκορπάει το άρωμά του. Θαυμάζει κανείς πως από ένα σπόρο βγαίνει ένα δέντρο μεγάλο και υψηλό, που επάνω στα κλαδιά του κελαηδούν τα αηδόνια και κάτω στη σκιά του αναπαύονται οι κουρασμένοι διαβάτες.

Θαυμάζει κανείς για την δύναμη του σπόρου. Αλλά πολύ περισσότερο πρέπει να θαυμάσουμε πώς από τα λίγα λόγια που είπε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, τα λόγια τα απλά αλλά τόσο ζωντανά, πώς από τα λόγια αυτά του Χριστού που εκήρυξαν οι Απόστολοι εφύτρωσε ένα άνθος, τι λέω άνθος, από τα ρήματα του Χριστού μας

Ξεφύτρωσε ένα δέντρο, δέντρο ουράνιον, δέντρο που είναι γεμάτο από ανθούς και από άνθη και από καρπούς, ένα δέντρο που έχει ρίψει βαθιά ρίζες μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, ένα δέντρο ουράνιον που ξαπλώνει συνεχώς τα κλαδιά του προς ανατολάς και δυσμάς και εις όλο τον κόσμο, ένα δέντρο που προσεπάθησε και προσπαθεί και αγωνίζεται ο διάολος να το

να το καταστρέψει, να το ξεριζώσει, μα όλα τα τσεκούρια του και όλοι οι δυναμείς του δεν μπορεί να κάνουν τίποτε, αλλά το δέντρο να εξακολουθεί να υπάρχει. Και το δέντρο αυτό το ουράνιο, αγαπητοί μου, είναι η πίστη μας, είναι η Αγία μας θρησκεία.

μια ιδέα μια εικόνα ζωντανή της δυνάμεως του Λόγου του Θεού, της ταχίας εξαπλώσεως του Ευαγγελικού Κηρύγματος, μας παρουσιάζει σήμερα και τώρα ο Απόστολος που διαβάζεται την Κυριακή της Σαμαρίτιδος. Τι μας λέγει; Πόσοι ήσαν οι Απόστολοι; 12. Έμειναν 12; Όχι, αλλά αυτοί οι 12 έγιναν 70, οι 70 έγιναν 120, οι 120 έγιναν 3.000, οι 3.000 έγιναν 5.000 και συνεχώς αυξάνοντο και διαδίδοντο.

Σήμερα μας λέγει ο Απόστολος ότι δεν περιορίστηκε η θρησκεία του Χριστού στα στενά όρια της Παλαιστίνης, αλλά ότι πέρασε τα σύνορα της Παλαιστίνης και ότι και Απόστολοι αλλά και άλλοι χριστιανοί, άλλοι που πιστεύαν στον Χριστό, ξεκίνησαν από τα Ιεροσόλυμα και εξαπλώσανε το κήρυγμα στις γειτονικές χώρες και ότι άλλοι πήγαν στην Κύπρο, άλλοι πήγαν στην Φοινίκη και ότι άλλοι ακόμα προχώρησαν περισσότερο και έφτασαν σε μια πόλη ξακουσμένη, μια πόλη που ήταν ένδοξος και μεγάλη και πλουσία, μια πόλη που ήταν κόμβος εμπορίου και συγκοινωνίας, Μια πόλη που την έκτισαν οι Έλληνες, που ήταν η δεύτερη ή τρίτη πόλη της Οικουμένης. Και αυτή η πόλη που πήγανε και εκήρυξαν οι πρώτοι μαθητές του Χριστού ήταν η Αντιόχεια, που μέχρι σήμερα υπάρχει και είναι το γνωστό Πατριαρχείο της Αντιοχείας.

Στην Αντιόχεια λοιπόν έφτασε ο Λόγος του Θεού και στην πόλη αυτή εκήρυξαν οι μαθητές του Χριστού. Και ένας, ο πρώτος που εκήρυξε, είναι ο Βαρνάβας. Αλλά ο Βαρνάβας, σαν ταπεινός που ήταν, όταν είδε ότι το κήρυγμα είχε ανάγκη και από άλλους μεγάλους ιεροκήρυκες και αποστόλους, επήγε στην Ταρσό και επήρε τον Απόστολο Παύλο, τον κορυφαίο των Αποστόλων.

Και τώρα ο Βαρνάβας μαζί με τον Παύλο κηρύττουν στην Αντιόχεια. Ένα χρόνο έμειναν στην Αντιόχεια, ένα χρόνο ξάπλωναν τα δίχτυα των για να ελκύσουν στον Χριστό. Και στην Αντιόχεια έγινε ένα γεγονός που έχει μεγάλη σημασία για όλη την Χριστιανοσύνη.

Γιατί μέχρι την ώρα εκείνη αυτοί που πιστεύαν στον Χριστό ελεγότανε μαθητές, ελεγότανε μαθήτριοι, ελεγότανε οι της οδού, ελεγότανε περιφρονητικώς οι Γαλιλαίοι, ελεγότανε οι Ναζιραίοι, αλλά τώρα που εκήρυξε ο Απόστολος Παύλος και άπλωσε τα δίχτυα του και πίστευσαν πολλοί, από την ώρα αυτή, λέγει ο Απόστολος, έπαυσαν πια να ονομάζονται με διάφορα ονόματα.

Και οι μαθητές που πιστεύαν στον Χριστό πήραν ένα όνομα, το ενδοξότερο όνομα, το υπέρ παν όνομα. Έλαβαν ένα όνομα για το οποίο πρέπει να καυχάται κάθε χριστιανός, κάθε μαθητής του Χριστού. Επήραν, λέει, το όνομα και ονομάζονταν πλέον χριστιανοί.

Στην Αντιόχεια λοιπόν ονομάστηκαν για πρώτη φορά οι πιστοί χριστιανοί. Θα ήθελα, αγαπητοί μου, στο σημείο αυτό να σταματήσω λίγο και να εξετάσουμε τι σημαίνει χριστιανός. Γιατί, δόξα τω Θεώ, όλοι όσοι βρισκόμεθα εδώ εις τον ναό ονομαζόμεθα χριστιανοί.

Τι θα πει χριστιανός; Σκεφτήκαμε ποτέ επάνω στη λέξη αυτή, επάνω στο όνομά μας αυτό, ότι ονομαζόμαστε χριστιανοί; Χριστιανός τι σημαίνει; Χριστιανός λέγεται αυτός που απλώς βαπτίστηκε και βγήκε μέσα από τα νερά του Ιορδάνου Ποταμού, μέσα από την κολυμβήθρα, και πήρε όνομα και ονομάζεται με διάφορα ονόματα Αγίων και Μαρτύρων;

Χριστιανός δεν λέγεται; Λέγεται κάτι ακόμα βαθύτερο: ότι χριστιανός είναι εκείνος που βαδίζει επάνω στα ίχνη που εχάραξε ο Χριστός. Χριστιανός είναι εκείνος που βαδίζει επάνω στον δρόμο, έναν δρόμο που είναι γεμάτο από αγκάθια, έναν δρόμο στενό και τεθλιμμένο, έναν δρόμο που τον ήνοιξε ο Χριστός διά του αίματός του, έναν δρόμο που η αρχή του...

Γιατί όπως κάθε δρόμος έχει αρχή και τέλος, έτσι και ο δρόμος και η ζωή χριστιανική έχει αρχή και έχει και τέρμα. Η αρχή της οδού είναι, ο δρόμος αυτός αρχίζει από εδώ, από τη γη, και τέρμα του είναι τα αστέρια του ουρανού, είναι αυτός ο ουρανός.

Ο χριστιανός λοιπόν που βαδίζει επάνω στο δρόμο του Χριστού από αρχής μέχρι τέλους χρειάζεται αυτός το δρόμο και ο δρόμος αυτός του Χριστού είναι γνωστός, αδελφοί μου: είναι οδός της αυταπαρνήσεως, είναι οδός της αληθείας, είναι οδός της δικαιοσύνης.

Είναι η οδός της αγνότητος, είναι η οδός της φιλανθρωπίας και ελεημοσύνης, είναι προπαντός η οδός της αγάπης. Ναι, της αγάπης, διότι όπως είπε ο Χριστός, όλες οι εντολές κρέμανται από τις δυο μεγάλες εντολές της αγάπης.

Της αγάπης. Και η μία μεν αγάπη είναι μια φλόγα που φτάνει μέχρι τον ουρανό. Η δε άλλη αγάπη ξαπλώνεται οριζοντίως προς όλα τα πέρατα της γης. Η μία αγάπη είναι αγάπη του Θεού: αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου και εξ όλης της καρδίας σου. Η δε άλλη αγάπη.

Η δεύτερη αγάπη είναι η αγάπη προς τον πλησίον: αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Ναι, επάνω της αγάπης δι' αυτής προς τον Θεό και προς τον πλησίον, ο Ιησούς ο Κύριός μας, ο Αρχηγός της θρησκείας μας, είναι το άριστον υπόδειγμα.

Επάνω στο σταυρό εκάρφωσε ο Πιλάτος μια επιγραφή και έλεγε: Ιησούς ο Ναζωραίος ο Βασιλεύς των Ιουδαίων. Μα νομίζω ότι κάποια άλλη επιγραφή θα έπρεπε να μπει επάνω στο σταυρό. Μια επιγραφή που να φανερώνει κατά ποιον τρόπον επέρασε τη ζωή του ο Χριστός επάνω στον πλανήτη.

Μια επιγραφή που να διαλαλεί την αγάπη του Χριστού στον κόσμο. Και μια τέτοια επιγραφή, αν ψάξουμε, δεν θα είναι επιγραφή που έβαλε ο Πόντιος Πιλάτος και βάζουν άλλοι, αλλά τα ωραιότερα λόγια που μπορούσε κανείς να πλέξει, να γράψει επάνω στο σταυρό είναι εκείνα τα λόγια που είπε ο φλογερός του μαθητής, ο Απόστολος Πέτρος, όταν περιγράφοντας τη ζωή του λέγει σε δύο λόγια πως επέρασε ο Χριστός τη ζωή του επάνω στον κόσμο.

Λέγει ότι ο Χριστός διήλθε ευεργετών. Ναι, πέρασε, λέει, τη ζωή του σκορπώντας το φως. Δεν υπήρχε ώρα της ζωής του που ο Χριστός να μη σκορπούσε το καλό στον κόσμο αυτόν. Διήλθε ευεργετών. Και αυτή είναι η επιγραφή που έπρεπε να μπει ως επιστέγασμα της Αγίας Του ζωής επάνω στο σταυρό: διήλθε ευεργετών.

Άρρωστοι άνθρωποι που δεν μπορούσε να τους θεραπεύσει κανένας γιατρός ευρήκαν κοντά στο Χριστό το φάρμακο και το γιατρό.

Πεινασμένοι ευρήκαν το γλυκό ψωμί κοντά στο Χριστό. Διψασμένοι, όχι πια από δίψα σωματική αλλά από δίψα πνευματική, όπως διψούσε η Σαμαρείτιδα, κοντά στο Χριστό ευρήκαν το αθάνατο νερό που δρόσισε τις διψασμένες καρδιές των.

Παιδιά εγκαταλειμμένα, παιδιά που δεν τα κοίταζε κανένας, παιδιά πτωχά, τα αγκάλιασε ο Χριστός, τα πήρε στα Άγια Του χέρια, τα ευλόγησε. Και τα παιδιά, που καταλαβαίνουν ποιος τους αγαπάει περισσότερο από όλους, τα παιδιά κατάλαβαν ότι ο Χριστός είναι ο καλύτερός τους φίλος.

Άνθρωποι πονεμένοι που δεν μπορούσε να τους παρηγορήσει κανείς, κοντά στον Χριστό βρήκαν το βάλσαμο της παρηγοριάς των και έσφουγγιζαν τα δάκρυά τους. Και άνθρωποι αμαρτωλοί, βουτημένοι μέσα στην ατιμία και τη διαφθορά, κοντά στον Χριστό βρήκαν τον μεγάλο παρηγορητή τους και τον μεγάλο ενισχυτή τους. Και γυναίκες που ήταν αμαρτωλές, βουτημένες μέσα στην αμαρτία, γυναίκες που ήταν οι κουρέλες του διαόλου, γυναίκες που τις περιφρονούσαν οι δήθεν άγιοι, γυναίκες αυτές κοντά στον Χριστό.

Στον Χριστό βρήκανε εκείνον που τους σφούγγιζε τα δάκρυά τους και τους έδωσε μεγάλη παρηγοριά και άφεση αμαρτιών. Διήλθε ευεργετών, επέρασε τη ζωή του με αγάπη, με συμπόνια, με έλεος και ελεημοσύνη στον κόσμο αυτόν και όπως έζησε ο Χριστός, έτσι, αδελφοί μου, πρέπει και εμείς να βαδίσουμε επάνω στον δρόμο αυτό της αγάπης του, της αγάπης προς τον Θεό, της αγάπης προς τον άνθρωπο. Επάνω στον δρόμο αυτόν της αρετής και της πίστεως πρέπει να βαδίσει ο κάθε

Πραγματικώς βαδίζει πάνω στα ίχνη του Χριστού μας, αυτός λέγεται Χριστιανός. Και πρέπει να γνωρίζουμε, αγαπητοί μου, ότι εδώ στον κόσμο που ζούμε δεν μας έφερε ο Κύριός μας, δεν πήραμε το βάπτισμα και δεν ονομαζόμαστε Χριστιανοί για να περάσουμε τα λίγα αυτά χρόνια όπως τα περνούν οι άλλοι άνθρωποι, αλλά ότι ο Χριστιανός μέσα στη ζωή αυτή έχει μια μεγάλη, υψίστη αποστολή.

χριστιανός. Πρέπει να είναι ολόφωτος ο κάθε χριστιανός και οι χριστιανοί πρέπει να είναι ένας μικρός ήλιος που να φωτίζει τα σκοτάδια. Το είπε καθαρά ο Κύριος: Υμείς εστέ το φως του κόσμου και ούτως λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσιν τον Πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς.

Φως πρέπει να είναι ο Χριστιανός. Μες στη σημερινή κοινωνία μας. Ακόμα δε ο Χριστός είπε ότι μες στην κοινωνία μας που είναι η διαφθορά, πρέπει ακόμα ο Χριστιανός να είναι σαν το αλάτι. Και όπως το αλάτι πέφτει μες στο φαγητό και το νοστιμίζει το φαγητό, έτσι και ο κάθε Χριστιανός πρέπει να είναι το αλάτι της κοινωνίας.

Και ακόμα ο Χριστός μας είπε: Και φως και άλας της κοινωνίας. Και ακόμη ο Χριστός είπε ότι πρέπει να είμαστε σαν το προζύμι.

Και όπως μια γροθιά προζύμιου πέφτει μέσα στο αλεύρι και το ζυμώνει όλο, έτσι και ο κάθε χριστιανός πρέπει να το ζυμάρι με το οποίο πρέπει να ζυμώσει την οικογένειά του, να ζυμώσει τους ανθρώπους που πλησιάζει, να ζυμώσει ολόκληρη την κοινωνία. Φως, λοιπόν, και άλας και ζύμη του κόσμου πρέπει να είναι ο χριστιανός. Αλλά για να γίνει ο χριστιανός, για να μένει ο χριστιανός και φως και άλας και ζύμη του κόσμου, πρέπει, αδελφοί μου, να αγωνίζεται πάντοτε, να αγωνίζεται έναν αγώνα σκληρό.

Να είναι πάντοτε εγρηγόρσει, να κρατεί στα χέρια το σπάθι του Χριστού και να αγωνίζεται σαν στρατιώτης του Χριστού, γιατί ο Χριστιανός είναι στρατιώτης και πρέπει να είναι στρατιώτης γενναίος, στρατιώτης, και να αγωνίζεται με τα όπλα του Χριστού μας, να αγωνίζεται πρώτα πρώτα εναντίον, να αγωνίζεται εναντίον του σατανά που προσπαθεί με χίλια δυο μέσα να τον δελεάσει και να τον απατήσει, να αγωνίζεται εναντίον του διαφθαρμένου περιβάλλοντός του. Ναι, να αγωνίζεται ακόμα πολύ περισσότερο εναντίον του εαυτού του, εναντίον του παλαιού ανθρώπου, εναντίον του διαφθαρμένου εγώ που έκαστος έχει μέσα στην καρδία του, με τα ελαττώματα και τις κακίες που δίνουν, που αμαυρώνουν την εικόνα του χριστιανού.

Και ότι μεν, αγαπητοί μου, αυτός είναι ο προορισμός του Χριστιανού: να είναι φως, να είναι το άλας και η ζύμη και να είναι ο γενναίος στρατιώτης που να αγωνίζεται μέχρι τελευταίας του πνοής για τη δόξα του Χριστού και τη σωτηρία των ανθρώπων.

Ότι λέω, αυτός είναι ο προορισμός του χριστιανού: να βαδίζει πάνω στα ματωμένα ίχνη του Γολγοθά και να είναι πραγματικός χριστιανός.

Αυτό είναι η αποστολή του, δεν υπάρχει αμφιβολία. Αλλά τώρα για να ρωτήσω το ρώτημα, αδερφοί μου: Είμεθα εμείς χριστιανοί; Είμεθα εμείς πραγματικά χριστιανοί; Ακολουθούμε εμείς τα ίχνη του Χριστού μας; Βέβαια στα χαρτιά είμεθα όλοι, στα χαρτιά της Εκκλησίας είμεθα όλοι χριστιανοί. Στις ταυτότητες, άμα πάτε στις ταυτότητες, είμεθα όλοι χριστιανοί. Και έχουν κουραστεί, όπως είπα και άλλοτε, έχουν κουραστεί τα χέρια των αστυνόμων, κουραστήκαν τα χέρια των αστυφυλάκων να γράφουν πάνω στα χαρτιά μας ότι είμεθα ορθόδοξοι χριστιανοί. Στις ταυτότητες όλοι είμεθα ορθόδοξοι χριστιανοί, αλλά δεν πρόκειται περί αυτού, αλλά είμεθα πραγματικώς χριστιανοί;

Από πού θα φανούμε ότι είμαθα χριστιανοί Το δέντρο φαίνεται από τους καρπούς. Το δέντρο δεν φαίνεται από τα φύλλα, φαίνεται από τους καρπούς. Ναι, η λεμονιά από τα λεμόνια, η πορτοκαλιά από τα πορτοκάλια.

Και κάθε δέντρο φαίνεται από τους καρπούς. Και ο χριστιανός, αν είναι χριστιανός, θα φανεί από τα έργα του. Και τα έργα μας, αδελφοί μου, τι αποδεικνύουν; Είμαστε χριστιανοί; Ζούμε με το Ευαγγέλιο του Χριστού;

Έχω, αδερφοί μου, καιρό και θέλω περισσότερο να σας κουράσω, αλλά είχα καιρό και έκανα μια ανατομία της κοινωνίας. Έλαβα μια ματιά σε όλο τον κόσμο και μέχρι την κοινωνία και

Φεύγαμε από τα σχολεία και πηγαίναμε στα δικαστήρια, και από τα δικαστήρια φεύγαμε και πηγαίναμε στην αγορά και στα εμπόρια και στο στρατό και παντού, και φτάναμε μέχρι τα παλάτια, και από τα παλάτια κατεβαίναμε μέσα στις καλύβες και περνούσαμε όλη την πατρίδα μας κρατώντας ένα φανάρι του Διογένους, θα βλέπαμε ότι χριστιανός σήμερα είναι σπάνιον πράγμα. Χριστιανός όχι στα λόγια.

Όχι απλώς εις την τυπικότητα και αισθηματικότητα, αλλά χριστιανός μόνο το βάθος που περικλείει η έννοια, το όνομα αυτού είναι σπάνιο πράγμα ο χριστιανός στον κόσμο. Γιατί χριστιανός, ο άνθρωπος αυτός; Και σε ρωτώ, ο άνθρωπος, ο άνθρωπος εκείνος που δεν είναι που... ο άνθρωπος που αγαπάει την πολυτέλεια, ή άντρας ή γυναίκα, και να ευχαριστείται στο απλό ρούχο και στην απλή ενδυμασία. Ο άνθρωπος που αγαπάει τα έπιπλα της πολυτελείας και δεν βολεύεται μες στο πτωχικό σπιτάκι, καθόταν οι προγονείς μας επάνω σε απλά καθίσματα και πάγκους και τώρα θέλουν έπιπλα πολυτελείας που αξίζουν χιλιάδες ολόκληρες. Ο άνθρωπος αυτός που ξοδεύει τόσα χρήματα για τα περιττά πράγματα. Σας ρωτώ, ο άνθρωπος αυτός μπορεί να ονομάζεται χριστιανός;

Χριστιανός και πολυτέλεια είναι δύο πράγματα ασυμβίβαστα. Δεν συμβιβάζονται. Άμα είσαι χριστιανός, δεν θα αγαπάς την πολυτέλεια. Χριστιανός και πολυτέλεια, πράγματα ασυμβίβαστα.

Ασυμβίβαστα είναι, γιατί είδαμε σήμερα τον Χριστό και πρέπει όλοι να καλύψουμε, να εντραπούμε σήμερα άμα δούμε τον Χριστό, τον βασιλιά του κόσμου, που είναι παραπάνω, ο βασιλεύς των βασιλευόντων και κύριος των κυριευόντων, να τον βλέπουμε σήμερα τον Χριστό να κάθεται, λέει, στο πηγάδι, χωρίς να είναι καρέκλες, χωρίς πολυθρόνες, αλλά να κάθεται σαν ένας ζητιανός, να κάθεται πάνω στο χορτάρι. Επάνω στο χορτάρι καθότανε παρά την πηγή και να μιλάμε μιλάμε.

Ο Χριστός λοιπόν έζησε μια απλή και ταπεινή ζωή, και οι χριστιανοί πρέπει να ζουν μια απλή και ταπεινή ζωή. Άνθρωπος λοιπόν που αγαπάει την πολυτέλεια και εξοδεύει χιλιάδες χρήματα για τα κέφια, τα αμαρτωλά, για να κάνει επίδειξη και να έχει σαλόνια πολυτελείας, πώς είναι δυνατόν να ονομάζεται χριστιανός; Και εκείνος ο άλλος, για πέστε μου, για πέστε μου, εκείνος ο άλλος που δεν ευχαριστιέται να πίνει το νεράκι το δροσερό που λέγει σήμερα το Ευαγγέλιο.

στο νερό της πηγής, αλλά ο οποίος θέλει να πίνει το αλκοόλ, να πίνει οινοπνευματώδη ποτά και να πλουτίζει τους βιομηχάνους του αλκοόλ και να πλουτίζει και να τις αφρίζουν. Άνθρωπος αυτός που δεν αρκείται, αλλά πίνει, αντί νερό πίνει το αλκοόλ και μεθάει και κυλιέται μέσα στους δρόμους και τη νύχτα πάει βασανιστήριο μες στο σπίτι του, ο άνθρωπος αυτός που μεθάει έχει καμία σχέση με το χριστιανισμό; Χριστιανός και μέθη και αλκοόλ.

Δεν συμβιβάζονται. Και ο άλλος εκείνος, ο τρίτος χριστιανός που τον βλέπεις, ο τρίτος εκείνος χριστιανός που τον βλέπεις από το πρωί μέχρι το βράδυ να μην λέει τίποτα ποτέ του, να μην λέει την αλήθεια αλλά να ψεύδεται δεξιά και αριστερά, μπορεί να έχει σχέση με τον Χριστό; Γιατί χριστιανός και ψεύδος δεν έχουν καμιά, δεν συμβιβάζονται. Και ο άλλος εκείνος που δεν αρκείται, δεν ευχαριστείται στο μικρό μισθό, δεν ευχαριστείται, δεν ευχαριστείται στα ολίγα, αλλά προσπαθεί με χίλια χέρια να αρπάξει τον κόπο του άλλου και να πλουτίσει και να θησαυρίσει την ώρα που υπάρχουν τόσοι δυστυχισμένοι.

Αυτός ο άνθρωπος που αγαπάει την πλεονεξία και την αδικία και την αρπαγή, αυτός ο άνθρωπος έχει καμιά σχέση με την χριστιανοσύνη; Χριστιανός και πλεονέκτης και φιλάργυρος και άδικος πλούσιος δεν έχει καμιά σχέση με τον Χριστό, είναι ασυμβίβαστα πράγματα.

Μα και ο άλλος εκείνος που τον βλέπεις, να πούμε τον τελευταίο εκείνο, ένα κόμμα, τον άλλο εκείνο τον βλέπετε, που δεν μένει, που δεν ευχαριστιέται μες στο σπίτι του, που δεν αγαπάει τη γυναίκα του, αλλά ενώ τον στεφάνωσε η Εκκλησία, τρέχει δεξιά και αριστερά και συνάπτει έρωτες αμαρτωλούς και φεύγει και αλλάζει, όπως λέγει το Ευαγγέλιο, όπως η γυναίκα σήμερα, γιατί υπάρχουν τέτοιοι άντρες και γυναίκες που, όπως εφτάσαμε στα χρόνια τα κατηραμένα, τα χρόνια τα αμαρτωλά.

Που ενώ άλλοτε άντρας και γυναίκα μόνο το φτυάρι του νεκροθάφτου εχόριζε το αντρόγυνο, και τώρα βλέπεις ο άντρας να χωρίζει τη γυναίκα και η γυναίκα να χωρίζει τον άντρα, και όπως ο άντρας αλλάζει το πουκάμισό του, αλλάζει η γυναίκα, και όπως η γυναίκα αλλάζει τη ρόμπα της, να αλλάζει τον άντρα της. Αυτοί λοιπόν οι άντρες και οι γυναίκες που δεν μένουν κοντά τίμια στα στεφάνια τους, αλλά τρέχουν δεξιά και αριστερά και συνάπτουν έρωτες αμαρτωλούς, έχουν καμιά σχέση με τον Χριστό; Χριστιανός και ανηθικότητες δεν συμβιβάζονται. Μα και εκείνος ο άνθρωπος.

Εκείνος ο άλλος, ο χειρότερος από όλους, εκείνος ο άλλος που ανοίγει το στόμα του και ενώ έχει την μπουκιά μέσα στο στόμα του, έχει την μπουκιά και ενώ πίνει το νεράκι και ενώ αναπνέει τον αέρα και ενώ ο ήλιος θερμαίνει και ενώ έχει παιδιά και ενώ ο Θεός τον ευλογάει και έχει την υγεία, αυτός μόλις καθίσει στο τραπέζι, μόλις βλαστημάει Χριστούς, Θεούς και τα Άγια. Έχει καμιά θέση με τον Χριστό; Χριστιανός και βλαστημίες συμβιβάζονται;

Να λοιπόν, αδελφοί μου, ότι δεν είναι, άμα τα εξετάσουμε τα πράγματα, θα δούμε ότι δεν υπάρχει χριστιανοσύνη σε μας. Χριστιανός, χριστιανός, χριστιανός θα πει διαμάντι, χριστιανός θα πει φως και ήλιος, χριστιανός θα πει το ανώτερο από όλα που υπάρχει στον κόσμο.

Χριστιανός θα πει απλότης, χριστιανός θα πει δικαιοσύνη, χριστιανός θα πει φιλαλήθεια. Χριστιανός θα πει αγνότης, χριστιανός θα πει ελεημοσύνη και αγάπη Χριστού. Τα έχουμε αυτά; Εάν τα έχουμε, εάν τα έχουμε, αδερφοί, τότε δυνάμεθα να καυχόμεθα ότι είμαστε χριστιανοί.

Εάν δεν τα έχουμε, εάν δεν τα έχουμε όλα αυτά που ζητάει ο Χριστός, τότε, τότε, αδερφοί μου, τι είμαστε; Είμαστε δέντρα άκαρπα. Και πάνω στα δέντρα τα άκαρπα θα πέσει η οργή του Θεού, διότι λέγει το Ευαγγέλιο ότι παν δέντρο μη ποιούν καρπό εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται. Δεντρί που δεν κάνει καρπό θα το ξεριζώσει ο Χριστός.

Και πάνω σε εμάς όλους μας είναι η κατάρα εκείνη που είπε ο Χριστός στη συκιά την άκαρπο: «Εκ σου καρπός μη γένηται εις τον αιώνα». Λοιπόν, όλα αυτά, αδελφοί μου, τα λίγα λόγια που σας είπα σήμερα, ας πάμε στα σπίτια μας και ας πάρουμε στα χέρια μας τη ζυγαριά, το Ευαγγέλιο του Χριστού, και να ζυγίσουμε τον εαυτό μας αν είμαστε χριστιανοί και να προσπαθήσει ο καθένας από εμάς να γίνει ένα δέντρο καρποφόρο, ένα δέντρο με ανθούς, ένα δέντρο με καρπούς εύχυμους και γλυκείς καρπούς της αγάπης του Χριστού μας.

Και εύχομαι όλοι μας να περπατήσουμε στον μάταιο αυτόν κόσμο, να βαδίσουμε όλοι μας, άντρες και γυναίκες, αξίως της κλήσεώς μας, αξίως του μεγάλου ονόματός μας, για να μας αξιώσει ο Θεός μιαν ημέρα να γίνουμε τέκνα άξια και θυγατέρες άξια του ουρανίου βασιλέως και να εορτάσουμε εν Χριστώ Ιησού εις αιώνας αιώνων. Αμήν.

Ο σεισμός μέγας, ώστε σαλευθῆναι τα θεμέλια του δεσμωτηρίου. Εν φυλακή ήμουν και ήρθατε προς με. Ήμουν, λέγει, στη φυλακή και ήρθατε να με δείτε, λέγει ο Κύριος. Θα πει ο Κύριος κατ' εκείνην ημέραν της Παγκοσμίου Κρίσεως.

Και εμείς σήμερα, αγαπητοί μου, κάνουμε μια επίσκεψη στη φυλακή. Ας επισκεφθούμε νοερώς τη φυλακή, αφού δεν μπορούμε σωματικώς να επισκεφθούμε, να πάμε νοερώς στις φυλακές για να δούμε μέσα στις φυλακές δύο φυλακισμένους.

Δυο φυλακισμένους σήμερα ομιλεί ο Απόστολος. Μες στη φυλακή είναι, λέγει, ήσαν, ένας φυλακισμένος είναι ο

Ο Απόστολος Παύλος, ο Κορυφαίος των Εθνών, και μαζί με αυτόν δεμένος είναι και κάποιος άλλος εκλεκτός συνεργάτης του, πιστός ακόλουθός του, ο Σίλας ο Απόστολος.

Μα εμείς ξέρουμε, θα πείτε, ότι μέσα στη φυλακή είναι εγκληματίες, αυτοί που διέπραξαν φοβερά εγκλήματα. Γιατί λοιπόν μέσα στη φυλακή είναι ο Απόστολος Παύλος και ο Σίλας; Τι κακό έκαναν; Τι έγκλημα έκαναν;

Πρέπει να γνωρίζουμε, αγαπητοί μου, ότι μέσα στις φυλακάς δεν είναι μόνο εγκληματίες. Υπάρχουν στιγμές, υπάρχουν περίοδοι που μέσα στις φυλακάς είναι και άλλοι. Όπως ακριβώς βλέπουμε σήμερα στον Απόστολο, ότι είναι ο Απόστολος Παύλος και ο Σίλας ο Απόστολος.

Τι έκαναν; Το ότι εκήρυξαν τον Χριστό ήταν έγκλημα; Το ότι είπαν την αλήθεια ήταν έγκλημα; Έκαναν και κάτι άλλο ακόμα στην πόλη των Φιλίππων. Λοιπόν, η δε πόλη των Φιλίππων είναι η σημερινή Καβάλα. Εκεί λοιπόν στην πόλη αυτή είχε πάει ο Απόστολος Παύλος και ο Σίλας και εκεί, λέγει, στην πόλη αυτή υπήρχε ένα κορίτσι που είχε, λέγει, πνεύμα Πύθωνος.

Τι θα πει ότι είχε πνεύμα Πύθωνος; Ήταν δαιμονισμένο, μόνο δαιμονισμένο.

Είχε, λέει, μια ικανότητα, φοβερά ικανότητα, να απαντά σε διάφορες ερωτήσεις των ανθρώπων. Καταπληκτικές απαντήσεις έδινε για διάφορα πρόσωπα και πράγματα. Ήταν δηλαδή, να πούμε με τη σύγχρονη γλώσσα, ήταν ένα είδος μέντιουμ, όπως αυτά τα μέντιουμ που είναι στον πνευματισμό και πηγαίνουν τη νύχτα εδώ στην Αθήνα κυρίες της αριστοκρατίας και ρωτάνε για τους νεκρούς των, ρωτάνε.

Υπάρχουν διάφορα πράγματα και λένε ότι παρουσιάζεται το πνεύμα του Α ή του Β και δίνει διάφορες απαντήσεις. Πνεύμα Πύθωνος, από σήμερα μαθαίνουμε από τον Απόστολο ότι αυτό είναι δαιμονικό πνεύμα. Δυστυχώς ο κόσμος δεν ακούει το Χριστό, δεν πιστεύει στο Χριστό και πιστεύει στα δαιμόνια, πιστεύει στο πνευματισμό.

Γιατί όποιος δεν πιστεύει στον Θεό, θα πιστεύσει στον διάολο. Και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν στον Θεό και πιστεύουν σε όλα τα άλλα, στα δαιμονικά συγκροτήματα. Λοιπόν, είχε πνεύμα Πύθωνος, λέγει. Και αυτή βέβαια απαντούσε, απαντούσε επί πληρωμή.

Ήταν τρόπον τινά η Πυθία των Φιλίππων, είχε εγκαταστήσει μαντείο και έδινε διάφορες απαντήσεις επί πληρωμή. Τις εισπράξεις τις οποίες ελάμβανε τις έδινε στο αφεντικό της. Αλλά όταν πήγε ο Απόστολος Παύλος, τότε με τη δύναμη του Χριστού έβγαλε μέσα από το κορίτσι αυτό το πνεύμα του Πύθωνος και το κορίτσι αυτό έγινε καλά, εθεραπεύτηκε.

Αλλά όταν είδανε τα αφεντικά της ότι η κόρη αυτή εθεραπεύτηκε, ότι δεν υπήρχε πλέον ελπίς κέρδους καμία, τότε, λέει ο Απόστολος, αυτοί οργίστηκαν, άφρισαν από το κακό τους, πήγανε στις αρχές της εξουσίας.

Κατήγγειλαν τους δύο Αποστόλους ότι αυτοί είναι ταραξίες, ότι αυτοί είναι επαναστάτες.

ότι αυτοί ήταν στην πόλη να ανατρέψουν το καθεστώς, ότι αυτοί είναι εναντίον των νόμων, ότι είναι εναντίον του βασιλέως, είναι εναντίον των Ρωμαίων, είναι εναντίον της θρησκείας, είναι εναντίον του Θεού. Όλα βέβαια αυτά ήταν ψευδή και ανυπόστατα, αλλά ήταν κατηγορίες φρικτές και δυστυχώς οι στρατηγοί της πόλεως επίστευσαν στην καταγγελία αυτών των συμφεροντολόγων και ιδιοτελών ανθρώπων, οι οποίοι εκμεταλλεύονται ένα κορίτσι, επίστευσαν στις συκοφαντίες αυτές.

Σύλλαν και τον Παύλον και τους παρέδωκαν στον Διευθυντή των Φυλακών, τον Φίλιππον. Σώζεται δε μέχρι σήμερα η φυλακή αυτή έξω από τους Φιλίππους, στα ερείπια των Φιλίππων. Εκεί λοιπόν παρέδωκαν, λέει, τον Παύλον και τον Σύλλαν. Ο δε Διευθυντής των Φυλακών εχαρακτήρισε αυτούς ως μεγάλους εγκληματίες και τους έριψε, λέει ο Απόστολος, στο πιο φοβερό δωμάτιο, τους έριψε μέσα στο μπουντρούμι σκοτεινά και τους έκλεισε δυνατά ώστε να μην μπορούν να φύγουν από εκεί μέσα.

Μέσα στη φυλακή λοιπόν ο Απόστολος Παύλος και ο Σύλλας, ο συνεργάτης του. Ήταν στενοχωρημένοι; Αυτός που κάνει το κακό, αυτός που κάνει το κακό, αδερφοί μου, και στα παλάτια να μένει, σκορπιούς έχει. Αυτός που κάνει το καλό, ας τον πιάσουν, ας τον ρίψουν στη φυλακή. Έχει παράδεισο, έχει. Μπορεί να κατοικείς μέσα σε σπίτια μεγάλα και παλάτια και να έχεις μέσα κόλαση, και μπορεί να κατοικείς μέσα στη φυλακή και όταν δεν σε τύπτει η συνείδησή σου να έχεις παράδεισο.

Μέσα στο μπουντρούμι ήταν ο Απόστολος Παύλος και μαζί με τον Σύλλα για τη δόξα του Χριστού, για τη δόξα του Ευαγγελίου, και είχαν χαρά και αγαλλίαση. Και τη νύχτα δεν κλαίγανε, δεν αναστενάζανε, αλλά τι κάνανε τη νύχτα, τα μεσάνυχτα; Τα μεσάνυχτα, λέει, ολόγλυκα τραγούδια.

Λες και ήταν αηδόνια και κελαδούσαν μέσα στα μπουντρούμια της φυλακής, ακούστηκαν μέσα στο μπουντρούμι της φυλακής ένα παράξενο ωραιότατο τραγούδι. Σηκώθηκαν, λέει, τη νύχτα και υμνούσανε το Θεό τη νύχτα, κάνουν αγρυπνία μέσα στη φυλακή.

Ακούτε, χριστιανοί μου, παράξενα πράγματα, ακούτε παράξενα πράγματα. Φανταστείτε να είναι φυλακισμένοι, να είναι δαρμένοι, να είναι χτυπημένοι. Να περιμένουν την άλλη μέρα να τους εκτελέσουν και αυτοί να έχουν μια ανάπαυση, μεγάλη ανάπαυση στην καρδιά τους.

Και να δοξάζουν τον Θεό. Έτσι είναι, χριστιανοί μου. Όποιος πιστεύει στο Χριστό, κάνει και το μπουντρούμι, το κάνει Εκκλησία. Δεν είναι μόνο η Εκκλησία εδώ πέρα. Όπου να πας, όπου να βρεθείς, άμα έχεις το Χριστό μέσα, κάνεις και το μπουντρούμι, το κάνεις ακόμα Εκκλησία και Παράδεισο.

Λοιπόν, μέσα στη φυλακή αυτοί υμνούσανε το Θεό. Έμειναν στη φυλακή; Όχι δα. Τι έγινε; Σε λίγο, ενώ ακόμα τραγουδούσαν τα ολόγλυκα τραγούδια στο Χριστό, τι έγινε κάτω μέσα στη φυλακή; Έγινε σεισμός, λέει, άφνω, ξαφνικά έγινε σεισμός. Εσείστηκε όλη η φυλακή, από τα θεμέλιά της σείστηκε.

Και τόσο δυνατός ήταν ο σεισμός, ώστε οι σιδερένιες πόρτες έφυγαν από τις θέσεις τους, από τις πόρτες. Και ανοίχθηκαν όλες οι φυλακές και σπάσανε, λέει, οι αλυσίδες και όλοι οι φυλακισμένοι ήταν ελεύθεροι.

Και την ώρα εκείνη που ήταν πλέον ανοιχτές οι πόρτες, ο δεσμοφύλακας, ο διευθυντής των φυλακών, που ενόμισε ότι φύγανε μέσα από τις φυλακές και είχε μεγάλη ευθύνη για τη φρούρησή τους,

...τότε, λέει, έβγαλε ο Ρωμαίος αυτός στρατιώτης, έβγαλε

και αμέσως, λέει, το σπαθί του να αυτοκτονήσει, γιατί το θεωρούσε προσβολή να φύγουν από τα χέρια του οι φυλακισμένοι. Αλλά την ώρα που είχε κρατήσει το σπαθί για να αυτοκτονήσει, μέσα από το βάθος της φυλακής ακούστηκε μια φωνή: «Μη κάνεις κανένα κακό! Είμαστε παρόντες όλοι! Κανένας δεν έφυγε από εδώ μέσα».

Και τότε κατάλαβε ο δεσμοφύλακας ότι τέτοιοι άνθρωποι που μπορούσαν να φύγουν από τη φυλακή, αλλά δεν έφυγαν να φύγουν, αλλά έμειναν μέσα στη φυλακή, τότε κατάλαβε ότι είχε μπροστά του κάτι εξαιρετικά όντα.

Ότι είχε μεγάλους ανθρώπους, ότι είχε αγίους. Και τότε έπεσε στα πόδια τους και τους λέγει: «Άνθρωποι του Θεού, τι να κάνω; Είμαι αμαρτωλός. Τι να κάνω για να σωθώ εγώ και το σπίτι μου;» Και τότε ο Απόστολος Παύλος, που ήταν πια λυμένος από τα σίδερα, σηκώθηκε σαν άγγελος Κυρίου και του λέγει: «Πίστευσον επί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, και σωθήση συ και ο οίκος σου».

Και πίστευσε, λέγει, και όλη τη νύχτα βαπτίστηκαν και το πρωί πλέον ήσανε χριστιανοί βαπτισμένοι. Αυτό, αγαπητοί μου, λέγει ο Απόστολος με λίγα λόγια σήμερα. Ποιος τώρα, σας ρωτώ, ποιος τώρα που διαβάζει αυτόν τον Απόστολο, ποιος που διαβάζει τον Απόστολο αυτό σήμερα μπορεί να πει, μπορεί να πει ότι ο σεισμός που έγινε μέσα στη φυλακή και άνοιξαν οι πόρτες και ελευθερωθήκανε, ήσαν ελεύθεροι, ποιος μπορεί να πει ότι ο σεισμός αυτός είναι τυχαίο πράγμα;

Γιατί στον αιώνα που καταντήσαμε όλα τυχαία είναι, όλα είναι φυσικά φαινόμενα. Όλα οφείλονται στα φυσικά φαινόμενα. Αλλά σήμερα ο Απόστολος μας διδάσκει ότι ο σεισμός που έγινε στην πόλη αυτή και άνοιξαν οι πόρτες της φυλακής, ο σεισμός αυτός δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Ο σεισμός αυτός ήταν άνωθεν, ο σεισμός αυτός ήταν κατ' εντολή του Θεού. Ο σεισμός, και αποδεικνύει αυτό το γεγονός, αδερφοί μου, ότι τίποτα... Ας λένε οι άπιστοι, ας μην πιστεύουν οι άπιστοι, εμείς πιστεύουμε στο Ευαγγέλιο και πιστεύουμε στα λόγια του Χριστού μας. Και τι λέγει το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος; Τι λέγουν οι Γραφές; Ότι τίποτα... Ο κόσμος αυτός... Το σπίτι έχει αφεντικό, το εργοστάσιο έχει διευθυντή,

Το καράβι έχει πλοίαρχο!

Το πλοίο, τα πάνω, οι πύραυλοι απάνω έχουν αστροναύτας που τα διοικούν, και αυτό το σπίτι το μεγάλο που λέγεται ανθρωπότης έχει αφεντικό, και αφεντικός είναι ο Θεός που κυβερνάει τον κόσμο ολόκληρο. Ναι, έχει λοιπόν, και μας λέγει το Ευαγγέλιο ότι δεν πέφτει, λέει, δεν γίνεται τίποτα, μα τίποτα δεν γίνεται στον φυσικό κόσμο, τίποτα δεν γίνεται στον ιδεολογικό και πνευματικό κόσμο.

Τίποτα, μα τίποτε απολύτως δεν γίνεται χωρίς το θέλημα του Θεού.

Λέει ακόμα ο Χριστός ότι και οι τρίχες της κεφαλής μας, και οι τρίχες της κεφαλής μας, λέει ο Χριστός, είναι μετρημένες οι τρίχες της κεφαλής μας. Και λέει ακόμα ότι ένα σπουργητάκι, ένα σπουργητάκι δεν πέφτει κάτω στη γη χωρίς το θέλημα του ουρανίου Πατρός. Και είναι ακόμα γεγονός ότι ούτε ένα φύλλο, ούτε ένα φύλλο από το δέντρο δεν πέφτει χάμω χωρίς να θέλει ο Θεός.

Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία, μηδέ δειλιάτω. Ό,τι να μας συμβαίνει στον κόσμο αυτόν, και τα άστρα να πέφτουν και η γη να σείεται και η θάλασσα να φουσκώνει και τα πάντα να γίνονται, πρέπει, αδέρφια μου, να έχουμε πίστη στον Θεό ότι όλα όσα γίνονται στον κόσμο γίνονται άλλα μεν κατ' ευδοκίαν Θεού, άλλα δε κατά παραχώρησην Θεού.

Ναι, αλλά ο σεισμός αυτός που έγινε... Αλλά υπάρχουν δύο λογιών, να εξηγούμεθα, υπάρχουν δύο λογιών σεισμοί. Ο ένας σεισμός, όπως αυτός που έγινε σήμερα στην πόλη των Φιλίππων, αυτός ο σεισμός είναι εκδήλωση της αγάπης του Θεού.

Αυτός ο σεισμός είναι απόδειξη ότι ο Θεός αγαπούσε τον Απόστολο Παύλο και τον επροστάτευσε, τον Απόστολο Παύλο. Αυτός ο σεισμός έγινε αφορμή να πιστεύσει μια ολόκληρη οικογένεια. Αλλά εκτός από τον σεισμό που τον έκανε ο Θεός για να ελευθερώσει τον πιστό του δούλο, τον Παύλο, υπάρχουν και άλλοι σεισμοί που δεν είναι πλέον εκδήλωση της αγάπης του Θεού, αλλά οι σεισμοί αυτοί είναι εκδήλωση της οργής του Θεού.

Θέλετε τον έναν σεισμό που τον έκανε ο Θεός για να προστατεύσει τον άνθρωπό του, τον Απόστολο Παύλο; Τον είδαμε. Θέλετε τώρα να δείτε έναν άλλο σεισμό που έγινε όχι για να προστατεύσει αλλά για να τιμωρήσει τους ασεβείς και αμαρτωλούς;

Το λέει η Αγία Γραφή. Τι ήτανε, λέει; Δυο πόλεις; Όχι δυο πόλεις, πέντε πόλεις ήτανε κολλητά η μια με την άλλη. Πέντε πόλεις ήτανε και μέσα στις πόλεις αυτές ήτανε το χρυσάφι άφθονο, με το φτυάρι μαζεύανε το χρυσάφι.

Τι είχανε περιβόλια, τι είχανε σπίτια, τι είχανε παλάτια, τι είχανε μέγαρα, τι είχανε κρεμαστούς κήπους, τι είχανε τα αγαθά του κόσμου.

Έσβησε καθόλου σαν τα κοράκια, όπως τα κοράκια πέφτουνε πάνω στο κρέας και δεν πάνε. Είδατε ποτέ κοράκι να πηγαίνει στο λουλούδι; Είδατε ποτέ κοράκι να πηγαίνει στα ωραία πράγματα; Σαν τα κοράκια που πάνε στα κρέατα και κάθονται πάνω στα κρέατα, έτσι και αυτοί είχαν γίνει σαν κοράκια και πέφτανε πάνω στα κρέατα, πάνω στην αμαρτία, και ήσανε βουτημένοι μέσα στην αμαρτία. Ένας μόνος άνθρωπος υπήρχε μέσα στην πολιτεία αυτή που τους έλεγε: «Πάψτε το κακό». Μα αυτοί είχανε βουλώσει τα αυτιά τους με βουλοκέρι. Ο διάολος τους έφραξε τα αυτιά τους με βουλοκέρι για να μην ακούνε τη φωνή του Θεού. Και ζούσανε μέσα στην αμαρτία και σου λέγανε: «Όλα είναι φυσικά πράγματα, δεν βαριέσαι». Το Θεό τον είχανε σβήσει από το σπίτι, τον είχανε σβήσει από τα δικαστήριά τους, τον είχανε σβήσει από το εμπόριό τους, τον είχανε σβήσει τελείως το Θεό.

Εμάς κυβερνούν τα μπράτσα μας, τα λεφτά μας, οι επιστήμονές μας, λέγανε και αυτοί. Και ξαφνικά, άφνω, είδες τι λέει; Άφνω, λέει ο Απόστολος, άφνω λοιπόν ξαφνικά, ξημέρωσε μια μέρα, εβγήκε ο ήλιος, ναι, εβγήκε ο ήλιος, εβγήκε ο ήλιος λαμπρός και έστειλε τις ακτίνες του στην πολιτεία. Όλοι αυτοί, και κανένα συννεφάκι δεν ήταν στον ουρανό, και αυτοί νομίζαν ότι μπορούν να γλεντάνε και να διασκεδάνε όπως πάντα.

Μα την ώρα που ο ήλιος ήταν πάνω στην κορυφή, την ώρα αυτή που ο άλλος ήταν έτοιμος να πάει στην αγορά να αγοράσει διάφορα πράγματα, Την άλλη ώρα που ο γαμπρός και η νύφη ήθελαν πάνω στα καταστήματα να αγοράσουν τα νυφικά τους για να κάνουν το γάμο τους.

Την ώρα που ο άλλος πήγε στο συμβολαιογραφείο να κάνει τα συμβόλαιά του. Την ώρα που ο άλλος έκτιζε και αγόραζε και έκανε όλα αυτά, την ώρα εκείνη, την ώρα εκείνη που συνεδρίαζαν τα δικαστήρια να δικάσουνε, την ώρα εκείνη που τα παιδιά ήταν στο σχολείο, την ώρα εκείνη ξαφνικά, χωρίς καμία ειδοποίηση, ακούς και μια βουή, φοβερά βουή, και άρχισαν να σείονται τα παλάτια, να σείονται τα δικαστήρια, να σείονται τα σχολειά, να σείονται τα μαγαζιά, να σείονται τα πάντα, τα σπίτια. Ήταν η ώρα πια.

Και μόνο έγινε τέτοιος σεισμός που γκρεμιστήκανε μέσα σε δευτερόλεπτα. Μα τι είσαι, ρε άνθρωπε; Σκουλικάκι είσαι, μυρμυγκάκι είσαι. Όπως πατάς το μυρμυγκάκι, σε πατάει ο Θεός. Είναι εδώ μια ολόκληρη Αθήνα, σαν μυρμυγκάκια είμαστε, σαν μυρμυγκάκια. Λοιπόν, έφερε τα σπίτια, έφερε τα πάντα. Δεν είναι μόνο αυτό. Κοντά σε αυτό έγινε κάτι άλλο, ότι ενώ τα σπίτια εβούριζαν μέσα και πέφτανε τα δοκάρια και πέφτανε τα σπίτια όλα, την ώρα εκείνη που γινόταν αυτό, δεν τέλειωσε ο σεισμός.

Ο σεισμός και άλλο κακό ήρθε. Άνοιξαν, λέει, οι ουρανοί και έπεφτε φωτιά και θειάφι. Και λαμπάδιασε ο τόπος. Και δεν έγινε τίποτα μάσο. Σαν τα ποντίκια που είναι πιασμένα στη φάκα. Και ρίπτεις το πετρέλαιο απ' αρκετακές. Έτσι ακριβώς μέσα πιαστήκανε στη φάκα. Όλοι εκείνοι οι ασεβείς. Και και εγώ δεν έπλαιω και λαμπάδιασε ο τόπος. Και μόνον αυτό; Δεν είναι μόνον αυτό. Αλλά άνοιξε ξαφνικά, ακούστε, κρότος μεγάλος, άνοιξε η γη, άνοιξε η γη πεντακόσια, χίλια.

Και ήρθαν τα νερά και τα ποτάμια και πέσαν εκεί στον πάτο πλέον που δεν μπορείς να... Έγινε μια μαύρη θάλασσα, μια αλμυρά θάλασσα, μια θάλασσα κατηραμένη που μέχρι και σήμερα ψαράκι να ρίξεις μέσα ψοφάει. Δεν μπορείς να δεις, είναι η μόνη θάλασσα στον κόσμο που δεν ζουν ψαράκια. Είναι η μόνη θάλασσα που δεν μπορείς να πας πλησιάσεις και πουλί ακόμα να περάσει από πάνω, πουλί να περάσει από πάνω από τη λίμνη ψοφάει. Τέτοια σαν αυτός. Είναι η Αλμυρά. Είναι ο τόπος όπου ήταν σαν τους.

Σόδομα και τα Γόμορρα, μέσα εκεί κατασκάθει ο κόσμος. Γιατί; Για τα σαμαρά. Να λοιπόν ένας άλλος σεισμός που κατέστρεψε ολόκληρες πολιτείες. Τι μας διδάσκει, αδέρφια μου; Ότι και εμείς στον αιώνα αυτό που ζούμε ας φοβηθούμε, αδέρφια μου.

Δεν είμαι προφήτης ούτε υιός προφήτου, ούτε είμαι άξιος να σας διδάσκω. Είμαι και εγώ αμαρτωλός όπως είστε και εσείς αμαρτωλοί και δεν είμαι άξιος να φιλήσω τα πόδια σας, όπως λέει ο Άγιος Κοσμάς, αλλά πιστεύω στο Ευαγγέλιο, πιστεύω στους Προφήτας, πιστεύω στα λόγια του Θεού.

Για διαβάστε τον Ησαΐα τον Προφήτη, για διαβάστε τον Ιερεμία τον Προφήτη, για να πουλήσετε το πουκάμισό σας, να αγοράσετε την Αποκάλυψη, να δείτε, για διαβάστε τα λόγια του Χριστού μας, τι μας είπε, μας τα είπε ο Χριστός. Μπορεί να είναι όλα ψέματα, και τα αστέρια να είναι ψέμα, και ο ήλιος να είναι ψέματα, και τα πάντα να είναι ψέματα. Ένα δεν είναι ψέμα, ένα δεν είναι ψέμα: το Ευαγγέλιο του Χριστού. Ουρανός και γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι.

Όταν πλησιάζουν, λέει, τα χρόνια εκείνα, θα γίνουν σεισμοί κατά τόπους, κατά τόπους. Ένας σεισμός στη Ζάκυνθο, άλλος στην Κεφαλονιά, άλλος παρακάτω, άλλος στη Σαντορίνη, άλλος γύρω, γύρω, γύρω, γύρω, κατά τόπους σεισμοί. Έως όταν έρθει ένας σεισμός μεγάλος, που λέει ο Ησαΐας ο προφήτης, και θα γίνει αυτός ο σεισμός. Θα γίνει οπωσδήποτε. Ψάξτε τον Ησαΐα. Για να σας κουράσω, γιατί είστε κουρασμένοι και βλέπετε τα ρολόγια σας αρχίζουν έξω, εγώ θα σας το λέγω: ανοίξτε, αντί να διαβάσετε ρομάντζα και περιοδικά και αισχρά και να τρέξετε στους κινηματογράφους και να κοιτάξετε τα αισχρά, τα Σόδομα και τα Γόμορρα, αν δεν θα τα σπείτε σας, διαβάστε τον Ησαΐα τον προφήτη να δείτε.

Ευαγγελισμός, Ευα Το πρώτο αμάρτημα είναι ότι τώρα νέοι και νέες και παντρεμένοι και ξεπαντρεμένοι και γέροι που γέρασαν, το πρώτο αμάρτημα είναι ότι λερώνουν το κορμί τους, βουτούν το κορμί τους μες στην ατιμία και μες στο βούρκο.

Θα μας τιμωρήσει ο Θεός για τις πορνείες μας. Στα παλιά τα χρόνια τα ευλογημένα, έξω από το γάμο ο άντρας δεν γνώριζε γυναίκα, και έξω από τη γυναίκα από δεν γνώριζε η γυναίκα έξω από τον άντρα της, δεν γνώριζε άντρα.

Τώρα, ποιος άντρας, ποιος άντρας, ποιος άντρας δεν έχει σκουλήκι μες την καρδιά όταν απαντάει η γυναίκα; Και ποια γυναίκα δεν έχει το σκουλήκι μες την καρδιά όταν απαντά ο άντρας; Θα είσαι με σημείον βεβλονίαν σε ένα όσο πως απερίγραφτον, δεν σου λέει, και πίνει και κάνει την πορνεία του και κάνει την μοιχεία του άλλος σαν να πίνει κρύο νερό.

Λέγει ο Ησαΐας ο προφήτης: «Θα έχουν χρόνια κατηραμένα», λέει. Κατηραμένα χρόνια, που θα πάρουν τη γομολάστιχα του διαόλου να σβήσουν το Ευαγγέλιο του Χριστού μας. Και λέγει μέσα ο Ησαΐας ο προφήτης: «Θα πίνουν», λέει, «την πορνεία». Θα κάνουν όπως πίνουν το δροσερό, όπως πίνουν το παγωτό. Θα κάνουν την αμαρτία.

Αλλά αυτά όλα τα αμαρτήματα θα τιμωρήσει.

Θα τιμωρήσει ο Θεός, θα σείσει ο Θεός για τα διαζύγια μας, θα σείσει ο Θεός την γη για τα ψεύδη μας, θα σείσει ο Θεός για τις αδικίες μας και πλεονεξίες μας και φιλαργυρίες μας, θα σείσει ο Θεός την γη, ζώνα και όνομα αμάρτημα, άστα τα άλλα. Σε νικά η σάρκα, ε; Να είναι επιεικής ο Θεός; Σε νικά η σάρκα. Μα έλα εδώ να μου πεις τι δικαιολογία θα βρεις μπροστά στο Θεό, εσύ που αμαρτάνεις και ανοίγεις το στόμα σου.

Και βλαστημάς την Παναγιά και βλαστημάς τους Αγίους και βλαστημάς τα Άγια και τα Ιερά και βλαστημάς τον Θεό και σε κανένα βασίλειο του κόσμου. Μόνο οι Ιταλιάνοι βλαστημούσαν τον Θεό, ήταν πρώτοι στην βλαστημία. Άντε τώρα στην Ιταλία έλαβε μέτρα ο Πάπας, ο Πάπας έλαβε μέτρα και κανένας Ιταλιανός δεν βλαστημά την Παναγιά, αλλά εδώ στην Ελλάδα από το μικρότερο έως το μεγαλύτερο.

Από τα παλάτια μέχρι στις καλύβες και από τα στρατώνα μέχρι παντού.

Δεξιά και αριστερά, μικροί και μεγάλοι, βλαστημάνε την Παναγιά, βλαστημάνε τον Θεό και νομίζομεν, αδέρφια μου, αδέρφια μου, να στεβεύει όπως έγινε σεισμός στην Φίλιππο, όπως έγινε σεισμός στην Κεφαλονιά, όπως έγινε σεισμός στην Ελλάδα, όπως έγινε σεισμός δεξιά και αριστερά, θα μας σείσει ο Θεός μια βραδιά που δεν περιμένουμε, μια βραδιά που οργιάζεται, μια βραδιά που διασκεδάζεται, μια βραδιά που χαρτοπαίζεται, μια αφορατία που είναι μαζεμένοι άνθρωποι μέσα στους κινηματογράφους για να δουν τα σώμα. Και βέβαια θα σείσει όλο τον κόσμο και θα γίνει ο σεισμός, ο μεγάλος που λέει η Ισραήλ.

Αλλά προτού να 'ρθει αυτή η ημέρα, αδέρφια μου, σας ειδοποιώ, σας ειδοποιώ, άντρες και γυναίκες, μικρούς και μεγάλους, πλουσίους και πτωχούς, σας ειδοποιώ, προτού να 'ρθει ο σεισμός ο μεγάλος, ο τεράστιος σεισμός, σας ειδοποιώ όλους, όνομα του Χριστού, ας, τι να κάνουμε; Να πέσουμε εκεί εμείς μπροστά στα μάτια, μπροστά στα πόδια του Παύλου. Τι να κάνουμε, Απόστολε; Μην ρωτήσετε εμένα, εμένα τον αμαρτωλό μην ρωτήσετε. Ευχαριστώ.

Ρωτήστε τον Απόστολο Παύλο: Τι να κάνουμε, Παύλο, να σωθούμε; Και ο Παύλος θα μας φωνάξει.

Πιστεύσατε, πιστεύσατε, πιστεύσατε, παιδιά της Ελλάδας, στον Κύριο ημών Ιησού Χριστόν και σωθείς εσύ και ο οίκος σου. Αν πιστεύσουμε πραγματικά, όχι με τα χείλη αλλά με την καρδιά, αν πιστεύσουμε όπως πιστεύσαν οι προηγούμενοί μας.

Είστε 100% ότι ασφάλεια τα σπίτια σας, ασφάλεια τα παιδιά σας, ασφάλεια η πατρίς μας, και μέσα στην ασφάλεια του Χριστού θα υμνούμε και θα δοξολογούμε αυτόν εις αιώνας αιώνων.