The Cross of Christ and the Call to Repentance

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

I am deeply moved, my dear men and women and most reverend fathers. I am moved that now, in my very old age, God has counted me worthy and shown me mercy, so that tonight I am in Athens, the capital of Greece, here in the hall of the Brotherhood of the Cross, where I preached the Word of God for many years.

A lively audience, taught to struggle and fight. Yes, I know you are thirsty for news. We have news from Florina, and news from the Church of Greece. I know you are eager to hear it. What is the news from Florina?

The news from Florina is that more than a thousand refugees, our brothers and sisters from Northern Epirus, have gathered there. They are crowded into the camps at Florina and Amyntaio and live in wretched conditions.

A little while ago, I received word from Florina that forty-five new refugees had entered the city, trembling and in a pitiful state. On behalf of these refugees, our brothers and sisters, I warmly thank all of you who helped our refugee brothers and sisters with food and money.

Their pain is our pain, their tears are our tears, their sighs are our sighs, if we wish to be members of the Holy and Catholic Church. Yes, I have much to say about Athens and the meeting of the Holy Synod. But please allow me to leave it for you to read in writing: the report and address I gave to the Holy Synod, along with certain other events. You will read about them in magazines and newspapers, especially Orthodox Typos and Ecclesiastical Struggle.

Have patient endurance; it will all be put in writing. Today, the day compels us, obliges us, to speak rather of edifying things. To speak of edifying things, because we are in the heart of Holy and Great Lent.

What is Holy and Great Lent? It is a season of fasting, a season of fervent prayer, pray without ceasing, a season of almsgiving, a season of metanoia, of repentance, and a season of penthos, of mourning for sin. It is a mournful season. In former times even priests were required to dress in black, because black signifies mourning.

And we wear black, not red, to mourn our sins, not only our own, but the sins of our people. It is a time of mourning. After all, the Lord, the founder of our faith and of our Church, is never shown laughing in the Gospels. He wept.

Indeed, the Gospels write that Christ went up to Jerusalem for the last time and saw the city. He wept, it says, when He saw the city. Christ wept shortly before His Passion and spoke those words: ‘Jerusalem, Jerusalem, how often I wanted to gather your children together as a hen gathers her chicks, but you did not want to.’ Now, if we have dared to write ‘Greece, Greece’ in place of ‘Jerusalem, Jerusalem,’ then we too will feel the shudder we ought to feel at the wretched state of our homeland.

Greece, Greece, you are anxious and troubled about many things. “How often I wanted,” Christ says, “through preachers, writers, teachers, and spiritual fathers, how often I wanted to gather your children together, but you were unwilling. Your house is left to you desolate.”

Christ mourned, and so did the Apostle Paul, foremost of the Apostles and the Apostle to the Gentiles. When you go home, open the Epistle to the Philippians. It was addressed to the Greeks of Macedonia. There you will find Paul saying, ‘I weep.’ Who weeps? The Apostle Paul. ‘I weep,’ he says, ‘for the enemies of the Cross.’

During the hard days our homeland went through, I was reminded of this saying in Macedonia, where a fierce struggle was being waged. A fierce struggle there. The one who reminded me of it was a very dear friend of mine, my classmate, the beloved Athanasios Gramkopoulos, now blessed in heaven.

He reminded me of it, but we must understand that we live in an age of enemies of the Cross and must be determined to work spiritually as much as we can, calling upon the help of the Precious Cross. May the memory of this splendid preacher of the Gospel be eternal. He taught the Greek people not only through his spoken word but also through his writings.

The Apostle Paul wept. So we too, in this season of mourning, must weep for these enemies of the Cross. There are many enemies of the Cross, and tonight, my dear Christians, I will try to say a little about them.

Please pay attention, because there is a danger that we ourselves may be among the enemies of Christ and of the Cross, even though we have been baptized. We must know that before Christ, the cross was an instrument of execution. In the Roman Empire, monstrous offenders, those who committed heinous, unprecedented crimes, were condemned to die upon it.

But after the Crucifixion of Christ, the Cross was transformed. That transformation is one of the wondrous things in history. The Cross became a symbol known throughout the world, the sign of our faith, the throne of grace, the altar of sacrifice.

...upon which He offered His supreme sacrifice once for all humanity. The Cross became the glorious banner under which our Christian Church, the Orthodox Church, fights hard battles. She calls us all to join her ranks freely, to enter her army and fight against the evil that lurks in our own hearts like the Lernaean Hydra, and against the evil that lurks in our families.

That evil had taken root in our homeland and spread its tentacles through all humanity. The Cross of the Lord is… The enemies of the Cross of the Lord are many. Let us name some of them: those who opposed Christ.

They seized Him on the night of Great and Holy Thursday, brought Him before their courts, and condemned Him to death. Before sunrise on the morning of Great and Holy Friday, they went to Pilate’s praetorium. There they shouted, ‘Crucify Him! Crucify Him!’

When Pilate asked, “What evil has He done?” they cried out all the more, “Crucify Him! Crucify Him!” Even when he asked them to choose between Barabbas and Christ, they chose Barabbas. “Crucify Him! Crucify Him!” was heard. They shouted below the praetorium. According to tradition, some opponents of Christ and the Cross, dug a grave for the crosses, dug a deep pit, and buried them in filth, including the Cross of our Lord.

Many years passed before Saint Helena came. She was full of gratitude because the crucified Lord had helped her son Constantine defeat the armies of Maxentius by the sign of the Cross at Rome’s Milvian Bridge. So she went to Jerusalem and dug and dug until at last she found that priceless treasure. She found three crosses. But which one was the Cross of the Lord? They looked alike.

Then, according to the tradition, which I believe, a funeral procession passed by. They brought the first cross to the dead man: nothing. They brought the second: nothing. They brought the third, and behold the miracle: the dead man rose.

Then they knew it was the Cross of the Lord. The Persians, those worshippers of fire, were also enemies of the Cross. They marched against Jerusalem and seized the Precious Cross. Heraclius, a courageous emperor and commander, campaigned against them in 626, defeated them utterly, and brought the Cross back.

Then our Byzantine forebears sang the hymn “To You, the Champion Leader” and songs of victory in the church at Blachernae. You see, the Cross has a history. The Cross has had many opponents, including pagans and idol worshippers.

It troubled them deeply, because the Cross was a sign that was spoken against.

“A stumbling block to Jews and foolishness to Greeks.” Yet we preach Christ crucified, the power of God and the wisdom of God. Yes, the pagans and idol worshippers persecuted Him and hated Him. Such was their hatred.

I ought not tell you this detail, because it will scandalize you, but I must tell it. In the houses and palaces of the pagans, crosses were found. On them, instead of the crucified Redeemer, they had drawn a donkey. You shudder to hear that, to mock the Precious Cross, they drew a four-legged animal upon it. But we have even more reason to sigh. Last night I learned something that shook me. Though I had not intended to preach a rebuke, allow me to do so here. In Athens, there is a hall, I will tell you which one in a moment, where students gather...

They portrayed Him in a hideous form, with an enormous mustache and His hair in disarray. They even put a cigarette in His mouth, as though Christ were smoking. And beneath His feet they wrote obscene words that I cannot repeat here in this hall.

Who were these young people in Greece? Students at the university. At which faculty, I ask you? The Faculty of Theology. Devout, faithful young people attend classes and sit the entrance examinations once or twice without succeeding. Others are admitted through the computer system, do not attend, and bring such ideas into the faculty. Now Marxists and mockers of the Lord Jesus Christ enter it.

One professor, whose name I will refrain from giving, even made a mockery of the matter. “What are some people talking about?” he said. “My wife and I watch respectable pornography, and I learn from it.” He said this in the hall of our Faculty of Theology. “Woe to you,” one might say to the professors who gather and teach there.

We might say that the scribes and Pharisees have taken Moses’ seat. And we might also say that the chair once occupied by Androutsos, Trembelas, and Bratsiotis is now occupied by people who ridicule and make a spectacle of our holy faith. Let me return to the subject. He also names pagans among those he considers enemies of the Cross.

The various movements of our age are enemies of Christ. Hitler appropriated the Cross and forbade it to be depicted as it was, but he favored the swastika, which he displayed everywhere. He forbade the Gospel book to be placed on the Holy Table and ordered that his book, My Struggle, be placed there instead.

Masonic systems have been enemies of Christ. They use the pentagram in place of the Cross. And I see Freemasonry flourishing in Greece and continuing to put down roots among the Greek people.

Atheists have been enemies of the Cross. Above all, I ask you, there have been and still are the millenarians, the heretics known as Jehovah’s Witnesses. They hate the Cross so much that they depict it as a single stake, with Christ hanging from it. Historically, that has not been proved; it is not right. Let me tell you a story to show how strong this hatred is. When I was a preacher in Kozani, there was a fervent millenarian who would not make the sign of the Cross. He would sooner have cut off his hand.

So when you see one of them, when you see a millenarian, you need no knowledge of apologetics, no special insight, no knowledge of theology. Make the sign of the Cross. Will he make the sign of the Cross? Even if you crushed him, he would not make the sign of the Cross. Cut off his hand, and he still would not make the sign of the Cross.

There, some young Christians devoted to God came by one night and carved the sign of the Cross into this man’s door. When he got up in the morning, he flew into a rage. What did he do? He immediately tried to scrape away the Cross of the Lord.

He tried, but could not remove it. What did he do? He was so furious that he took down the door and burned it. And the Nazis, as we said, hate the Cross and the... and the followers of Marx abolished the Cross and raised their own symbols in its place, their own symbols, such as the hammer and sickle and other symbols they too have.

Let me give you another example. In the district of Grevena, where I served as a preacher, I went to a village and found its most devout priest weeping like a little child.

“My child,” he said to me, “do you know what happened in my village? Those wretches, the communists, the children of Marx, of Marx, came at night, or even during the day. And what did they do? They uprooted the crosses, burned them, and raised their own symbols in their place.”

Then they seized a man, a family man, and took him to the Aliakmon River. From a rock, they pushed him into its current.

He drowned. At the time, a man wrote about it in the parish…

They slaughtered 450 people like sheep, yet some of these men are members of the Greek Parliament. They are killers who enjoy the rights of Greek citizens, though they ought to be in prison for their crimes. I belong to no political party; you know that well. But we must speak the truth to those above us and those below us. So this is the Cross of the Lord.

Despite all the contempt shown by enemies and even friends, despite their efforts to erase the sign of our Lord, you cannot imagine how deeply these people are moved when they are shown Christ crucified.

So many fall to the ground and venerate Him. When someone gives them a little cross, they kiss it. In Tirana, Gjirokastër, Elbasan, and those places where Greek courage once shone, no one is permitted to make the sign of the Cross.

He is imprisoned and thrown into prison, not only in Albania but also in the other countries where atheistic communism prevailed. There, the sign of the Cross is completely forbidden, since anyone who bore the sign of the Cross...

That is persecution. The enemies of the Cross are many, and they boast that they can wipe out this sacred symbol of our faith. But the Cross cannot be defeated. It is an unconquerable weapon.

One who especially loved the Cross of the Lord was Saint Kosmas the Aetolian. Wherever he went, he raised a cross. Beneath its shade he spoke those simple, immortal words.

Read the prophecies of Saint Kosmas the Aetolian. Everything Saint Kosmas said will come to pass, even in our own days. He prophesied many things, preached beneath the shade of the Cross, and spoke divine words, God-inspired words.

And the faithful who remain today are the children, grandchildren, and great-grandchildren of Saint Kosmas. He kept the Christians of Albania faithful and enlightened. He handed out little crosses everywhere. Even today, quite a few people still have little crosses from Saint Kosmas the Aetolian. May the memory of this great self-taught teacher of our Church be eternal.

On the plain near Farsala, he raised a cross. Beneath it he preached the word of God, always saying, ‘My Christ, as You shed Your blood for me, count me worthy to shed my blood for You.’

Just a few words, yet weighty and great words. They show his love for martyrdom, which the Cross brought to completion. He preached there, but shortly afterward an agha rode past on a proud horse. When he reached the Cross, he got down from his horse, took an axe, and chopped it to pieces.

He loaded the pieces onto his horse, took them to his mansion, and made them into supports for his bed.

He went to sleep. Then, in the night, an earthquake struck.

He realized that the earthquake had come because he had insulted the Precious Cross. So he got up, took the pieces of wood he had turned into stilts, joined them together, and made them into a Cross again. He carried it on his shoulder for miles and put it back in its place. After that, every evening he passed by, made the sign of the Cross, and lit its lamp. This is reported as a historical event.

It was the cross of Saint Kosmas the Aetolian; it was the Cross of the Lord. Whoever sets himself against the Cross is reduced to dust. Its power is immense, despite the apparent weakness Christ showed upon it. ‘We preach Jesus Christ crucified, the power of God and the wisdom of God.’ And besides the enemies I have mentioned, there are others too.

Do not look for them only among the heretics, the pagans, the Masons, the Jehovah’s Witnesses, or the Marxists. They are also within our own circle. Some who call themselves Christians crucify Christ. Please pay special attention to this point of my teaching. Who are they? First of all, they are lukewarm Christians. They say they are Christians, yet they are ashamed to make the sign of the Cross. The late... used to tell me about what happened inside the cathedral...

Spyridon of Athens says that they all gather there, without exception, and when it is time to make the sign of the Cross, they do not make it; they move their hands as though playing a violin. No, do not laugh. Weep, weep, weep for these enemies of the Cross. They are ashamed to make the sign of the Cross even inside the cathedral. Lukewarm, they are ashamed and mock the sign of the Cross. And yet are they not there at the table, enjoying the food?

You should see the hunger, the terrible hunger, as I have told you before. People in Bulgaria are hungry too. Yet we, Glory to God, despite Greece’s financial troubles compared with other countries, live in a little Paradise.

A little Paradise indeed. When I see the ingratitude of the Greek people, I say this: I too took part. I was a volunteer soldier, and I climbed the high mountains to preach the Gospel. Seeing such ingratitude, I used to say that perhaps the insurgents should have won.

What Greece would have suffered is beyond imagining. She would have endured what our neighboring peoples in Romania, Bulgaria, and elsewhere endured. May the memory be eternal of those who were buried in the high mountains of our country for faith and homeland. Well, there we see that there is a circle, and within that circle we are indifferent, cold, indifferent.

Not many years ago, in Thessaloniki, perhaps I have told this before, but I repeat it for my younger listeners, something happened. You here are my visible audience, but there is an unseen audience too, a much larger one. Thanks to radio waves, technology, and cassette tapes, the word of God passes through prohibitions and restrictions. It goes on and on, and Christians hear it in every corner of the world.

The word of God is not bound. Especially in our age of technology, you can hear it everywhere. People write to me from different places: ‘We hear you, we hear you.’ Someone tells me, ‘We heard a cassette recording on that subject.’

So I speak also for the sake of our young people. You are the visible audience here; the unseen audience is far larger, twice, three times, even five times as large. If only our station had a greater reach! Our signal can be heard as far as Korçë, but it covers only about a hundred to a hundred and fifty kilometers. Our station's range is greater than the Piraeus station's, yet the latter reaches an area with five million people. So only a small number hear us directly.

But that does not matter. The radio station in Piraeus is doing wonderful work. It broadcasts the word of God, as another station does too.

In one way or another, Christ is proclaimed. Now, where were we? We were warning about that circle: lukewarm, indifferent Christians who do not make the sign of the Cross. Not many years ago, something happened in Thessaloniki. A farmer went into a hotel, unaware that it catered to the wealthy and aristocratic, and sat down at a table to eat.

But before eating, he stood up and made the sign of the Cross. As soon as he did, people began to laugh. Others also belong to that circle: those of whom the Gospel speaks.

The Gospel of our Christ has profound meaning here. I have explained this verse before, in a sermon about Golgotha. Somewhere the Gospel says, ‘There they crucified Him.’ The Jews crucified Him once, there at Golgotha.

Golgotha is well known. But there are new Golgothas, places where we crucify Christ. Where? Yes, there, in your own home. You are married; the Church crowned you with the Cross of the Lord. Yet you have made your home a slaughterhouse, a slaughterhouse.

And the statistics say, as I have told you before, that 400,000 abortions take place in this country. As the saying goes, whoever kills a child kills Christ. That is where we crucify Christ. Wherever an abortion takes place, there is a slaughterhouse.

While other countries severely punish abortion, here in Greece it goes unpunished. Where else? In the school, where a teacher who has no faith teaches atheism and unbelief.

When they are asked to take the schoolchildren to church, they demand extra pay. ‘We should be paid extra,’ they say. Where are the teachers of our nation who used to take us to church as little children and teach us reverence for the Divine Liturgy?

There is another Golgotha. Where is it? In the courts, where people raise their filthy hands and swear oaths, and so on. Even taking an oath is a sin, for Christ said, ‘Do not swear at all.’ Oaths are not permitted. So many changes have taken place in our nation, yet this saving change, in keeping with the Gospel, has still not come.

And in the army, where young men go for training and hear their officers blaspheme Christ in the foulest words. And everywhere in the marketplace, where, as John Chrysostom says, between giving and receiving, between buying and selling, all the demons of Hell find their way in.

And in the Greek Parliament, where Angelopoulos, who has been excommunicated, was received with honor. Yes, they welcomed the excommunicated Angelopoulos into the Greek Parliament. Yes.

Before I finish, I want to tell you a story that especially struck me. It shows the power of the Cross under certain conditions. The Cross is a sign of victory over the demons too.

Saint Kosmas the Aetolian tells of a young shepherd in his day. The boy grew tired of guarding his sheep at night up in the high mountains. He said to his father, ‘Father, I have had enough. I want to go down to the cities, get an education, become someone important, become a king.’ ‘What are you saying, my child?’ his father replied. ‘You are a king here already.’

‘When you rise in the morning, you see the mountains, hear the nightingales sing, and behold the grass, the flowers, the sky, and the stars. This whole kingdom is yours. You truly are a king.’ ‘No,’ the boy said, ‘I want to become a king.’ So he left, abandoned the flock, and went away. On the road he came upon a cave, and inside it was a sorcerer.

He told the sorcerer what he wanted, and the sorcerer said, ‘I will help you. But are you afraid?’ ‘I am not afraid of anything,’ the boy answered. ‘One night I wrestled a wolf and strangled it. I fear nothing.’

‘Very well,’ the sorcerer told him. ‘Since you are not afraid, I will prepare a charm for you. Take it and carry it up there.’

That cemetery, at midnight, people say, is the hour of demons. It is also the hour when, according to statistics, sins and crimes reach their peak. That is an important subject, but let me leave it for another time. So the shepherd boy went there, and as the clock struck twelve, he threw down his charm. What happened next is described as though a thousand dogs had appeared, along with wolves and jackals.

There were jackals and terrible roars. Fear seized him; he was trembling. Then he remembered his grandmother’s words: ‘My child, if you are ever in danger, make the sign of the Cross, and the demons will flee.’

So, trembling with fear, he made the sign of the Cross, and the demons fled.

In the morning he went back to the sorcerer. ‘What did you do?’ the sorcerer asked. ‘I threw it as you told me,’ the boy said. ‘You threw it onto the graves? But did you make the sign of the Cross, you fool? Don’t you know that the devil fears the Cross of the Lord?’ He had made the sign of the Cross, and they had fled. ‘Now I will give you another charm, more powerful than the first.’

‘Go down to a village,’ he said, ‘kill a two-year-old boy, and bring me his heart while it is still warm.’ Do not think this strange. Even today, he says, sorcerers kill small children, take their hearts, and use them for magic.

Sorcery has spread widely in Greece too. They say there are twenty thousand witches, and that politicians consult sorcerers and astrologers. Yes, these too are signs of the times. The number 666 is not the only sign of the times; there are other signs within our nation.

So he did as the sorcerer told him. He killed the child and brought back what was needed for the spell. Then the sorcerer told him, “Go again.” At midnight he went back. The clock struck twelve. He threw down the charm made from that child’s blood and flesh, and at once the ground began to shake.

More terrifying creatures appeared: jackals, wolves, and other beasts, howling around him. He was frightened again. He made the sign of the Cross once, nothing. Twice, nothing. Three times, nothing. A thousand times, nothing.

You are intelligent people. You can understand why, the first time, he made the sign of the Cross only once and it worked.

The second time, though, he made the sign of the Cross a thousand times, because the first time he had been innocent. His hands were innocent. The second time he was a murderer; his hands were dripping with blood. Such is the Cross of our Lord, the Cross that we must all hold in special honor. The Cross of the Lord is enough to work a miracle. There was a time when a person could scarcely bear to hear blasphemy. In Pontus, Asia Minor, Macedonia, the Peloponnese, and Crete, someone who heard it would leave; he could not bear to stay. Now blasphemy has become one of the Greek people’s gravest sins. There is no village or city where it is not heard.

Blasphemy runs rampant. If a thunderbolt fell each time someone blasphemed in a single day, I do not know how we would survive.

How many people would survive? If there were an earthquake, I do not know which house would remain standing. A devout builder who has worked in construction for thirty years told me, “When I look at these buildings, I weep.”

“Why do you weep?” “I weep because Athens once had only ten or fifteen thousand people. Now it has become a great city of four million. Compared with the size of Greece, it is the greatest city in the world.”

Three or four million people have gathered here. That builder told me he weeps, though he had not read the Apostle Paul. That struck me. “Why do I weep?” he said. “Because from the moment the foundations are laid until the house is finished, hundreds of blasphemies are heard, and no one dismisses the men who utter them. One man blasphemes, then another, then another.” Blasphemy has spread through the world, and you hear it everywhere.

What must we do? I have said this many times today, and I will stop repeating it, though some things need to be repeated. I want to stress this: every one of us bears responsibility.

I have said it before, and I say it again: Angelopoulos, an atheist and unbeliever who mocks divine and sacred things, was given special honors and 650 million so that he, too, could shout, “Down with the borders!”

The people of Skopje shout it, and he shouts it here as well. But suppose someone wrote a screenplay insulting Karamanlis, the President of the Republic, or Mr. Mitsotakis, or Papandreou, or Voulorakis.

See what these great men have provided for: a law. Whoever blasphemes against them or insults them gets two years in prison. Christ counts for little; the Most Holy Theotokos counts for little. These men count for much.

There is the sin of our Greek people. And they officially received him in the Greek Parliament. So we all bear responsibility for this wave of blasphemy. Blasphemy.

Are you tired?

You are telling me a fib. Well, all right, I can see how it is. I will tell you one more story from my own life. I open the book of my life and give you an example. When I was a military priest, I would go up into the high mountains and preach for faith and country. The young men of Greece took in that preaching as a sponge soaks up water.

I have never seen an audience more eager, with tears in their eyes, than those young men. Florina has a great cemetery for them: five hundred dead. Young men who gave their lives for faith and country.

Then some of the young men complained. “What country? What faith? My captain, my major, even my general blaspheme against Christ and the Most Holy Theotokos.” I said, “What are you telling me, my boy?”

So I got up, came down to Athens in my army boots, and presented myself to the chief of staff. His name was Kosmas.

I spoke to him in the form of a parable. “What is it?” he asked. “I have an important matter to report,” I said. “In Greece we have a good queen, and yet people insult her.” I was speaking figuratively, so that no one should mistake this for a statement about monarchy or democracy. “They insult her in the crudest terms,” I said. “Do not ask me how; I cannot even describe it to you.” The chief of staff, Kosmas, became angry when he heard this and said, “Court-martial and execution!” Then I turned the argument and told him, “Do not worry.”

No one dared say a word against Frederica. Everyone trembled before her, high and low alike. When she appeared at a reception, they greeted her as queen. But I said, “They blaspheme against another woman, if I may call her a woman.”

“They blaspheme against someone before whom Frederica is nothing at all, absolutely nothing.” When he understood whom I meant, he said, “Come on now, Father.” I told him, “This is no time for that. You must hear it. This is why our country will be lost.”

I told him, “If someone insulted Frederica, you would be ready to send him before a military court. But when I tell you they insult the Queen of Heaven, what do you do? We are hypocrites, hypocrites.” We confine our faith to the Church, while outside the Church every kind of sin and shame goes on.

And now we have reached an age in which people say that one era has ended. There is a magazine printed in New York, with a circulation of seven million worldwide. I have not seen a copy myself. It is called New Age.

And this publication called New Age says that the Age of the Fish has ended. Who is the Fish? As you know, Christ was depicted as a fish in the catacombs. The fish was a sign of Jesus Christ, the Son of God. So, they say, the age of the Fish, the age of Christianity, has ended, and now a new age, the Age of Aquarius, has begun.

But this Age of Aquarius is opposed to Christ. Satan is behind it, with all its signs. We have entered this dark age. So those who remain faithful, however few they may be on earth, must hold firmly to the banner of our Christ.

The banner of our Christ carries on the great history of our people. I was reading Pouqueville, a French traveler who was in Greece during the Revolution of 1821. He was on Chios, where the Turkish invaders came in and slaughtered people until the Aegean ran red with the blood of the martyrs. They seized about a thousand women and young children and brought them to the shore. They tore the crucifixes from the churches, laid down a Cross, and gave them half an hour: ‘Whoever spits on the Cross and steps on it will go free. Whoever refuses will be executed.’ Half an hour passed, and not one of them did it. Not one. O Greece! O Greeks!

Today the knife is at our throats and we are under pressure; at least then we might have some excuse. But we have none. And at Iași in Romania, when Alexander Ypsilantis proclaimed the Revolution in the name of the Precious Cross, he said, ‘We fight for faith and homeland.’ One last example: in 1912 we had only one real warship, the Averof. Aboard it was a hero, a believer, a man of God: Pavlos Kountouriotis. He took the Precious Cross given to him by the Patriarch of Jerusalem and placed it on the bow. ‘Here,’ he said, ‘here.’

With the help of the Cross, a single ship hemmed in all the Turkish ships in the Hellespont. Where is that courage amid today’s unbelief? I am deeply afraid, my brothers and sisters. I do not want to set myself up as a prophet.

But I see dark signs on the horizon. I see betrayal; I see abortion. As I have told you before, I will keep returning to certain things.

I want you to know the Gospel and the truths of our faith well enough to say, ‘I see, and I understand what I see.’ As I said, many people come and go. I too weep and sigh over the enemies of our Christ and His Cross. People make satanic plans for two children: one will be a lawyer, the other an engineer. Greece is full of engineers, doctors, and teachers. Thirty thousand teachers have no appointments, and there is no one to farm the land.

We pay them 200,000 drachmas. We eat the cheese and butter and drink the milk, yet no one keeps watch. My brothers and sisters, in this dreadful time in which we find ourselves, I am deeply afraid, because the nation is dying out. It is dying out.

I have said it, and I say it again, and I will not stop saying it. In 1912, Plastiras set out with his regiment and advanced as far as Kalegroto. Through his binoculars he could see that Ankara was close to falling, while Kemal was moving down toward Iconium and beyond.

At that time, our heroic battalions were advancing toward victory. Back then, from 1912 into the 1920s, when one Greek died, eight Greek children were born by evening.

Now we boast that we have joined the EEC, an organization I believe is hostile to Greece and wants to wipe our historic nation from the map. Yet now, in 1991, for every Greek who dies, only half as many are born. Half!

In Turkey, by contrast, for every Turk who dies, twelve are born, and the population grows to seventy-five million. So there is reason to fear, given the crimes we commit.

With the blasphemies we hear, the abortions that take place, and the injustices we commit, we have turned Greece into a Golgotha where we crucify Him. The Jews crucified Him once, but we crucify Him every day, despite all the signs of the Cross we make. Those signs have no value without metanoia, repentance, confession, and purity of soul. I am very afraid, and I say this with tears. I am an elderly bishop, soon to depart for the next world. My brothers and sisters, I fear that their flag will fly, even over the White Tower of Thessaloniki, and that we will feel the full weight of bondage. The children of Greece have no desire to struggle, whether on our ships, in our aircraft, or anywhere else. They seek an easy life. They are children of the Age of Aquarius. This is what I have to say, my dear friends. I do not want to end in despair; I still have hope.

When I look down at the earth, wherever I turn my eyes...

When I look at these things, I despair. But then I lift my eyes to the stars, beyond the galaxies, to where the Holy Trinity dwells, to the throne of the Most High, the throne of grace. And when I lift my eyes, I do not speak of right or left, as a Saint once said, because those divisions have no place there.

I know only one division: the friends of Christ and the enemies of Christ, the faithful and the unbelieving. Goethe, the philosopher and poet, said that human history is a struggle between faith and unbelief. Our late professor Louvaris used to say the same.

Where someone is faithful, we love him, respect him, and listen to him. But where someone is an unbeliever, whether he belongs to one group or another... So let me state our watchword plainly.

Neither to the right nor to the left, but this: Upward! Let us lift up our hearts! Let us lift up our... God alone will work His miracle again in our homeland. He will find many ways, for Greece has another calling: it is a nation with a missionary purpose. Christ will find a way to bring our nation back to its course.

Until then, let us all have love, unity, and peace among ourselves. Until then, let us believe in the symbol of our faith and hold fast to the Cross. There are many other symbols; I could count fifteen today.

There is the pentagram, and there are all the others. Do you not see what is happening? The hammer and sickle and the statues they had put up are being pulled down. Those refugees told us of a statue some fifteen or seventeen metres high.

They pulled them all down. The symbols of atheism are falling. A new day will dawn. But we must take care, we who live today, in what these prophets and magicians call the new Age of Aquarius.

In this age in which we live, let us take great care to remain firm and unshaken. As I said, I will continue the sermon next Sunday, God willing.

I will be here again and will continue, God willing. Afterward, with your prayers, I will set out north again.

There we fight a hard battle with God’s help. I believe that, with those who struggle and with our faithful people, Macedonia is Greek and will always remain Greek. I have said this many times, and I say it again: even if your father and mother do not believe, and you are the only believer in your home, you must say, ‘I believe, Lord, in the crucified Redeemer of the world.’ And if people mock the faith in your neighborhood, your factory, your workplace, the army, or the navy, stay aboard the ship. Remain faithful and devoted to God. Even if everyone in Athens kneels and worships Baal...

I will go further and say what seems most unlikely: even if you are the only believer left on the whole planet, keep believing. Those other symbols will not prevail. The Precious Cross will prevail. The Crucified One will prevail.

We shall do this as our fathers do, in the proper way, unlike those heretics of the ages.

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Απόστολοι οι Δώδεκα, Διδάσκαλοι και Πατέρες Εκκλησίας, Όσιοι και Μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες, στεφανωθέντες, διά πρεσβειών των, ελεήσατε τας ψυχάς ημών. Αμήν.

Σταυρέ του Κυρίου, βοήθησέ με τον αμαρτωλό.

Συγκινούμαι, αγαπητοί μου άνδρες και γυναίκες και σεβασμιώτατοι πατέρες, συγκινούμαι που τώρα εις το βαθύ γήρας μου με αξίωσε, με ηλέησε απόψε να βρίσκομαι εις τας Αθήνας, την πρωτεύουσα της Ελλάδος, να βρίσκομαι εις την αίθουσαν εδώ της αδελφότητας Σταυρός, όπου επί σειράν ετών εκήρυξα τον λόγο του Θεού.

Είστε ένα ακροατήριο, ζωερό ακροατήριο, διδαγμένο να μάχεστε και να αγωνίζεστε. Ναι, διψάτε, γνωρίζω, διψάτε νέα. Έχουμε νέα και από τη Φλώρινα, νέα έχουμε και από την Εκκλησία της Ελλάδος, έχουμε νέα. Και ξέρω ότι έχετε μία δίψα να μάθετε νέα. Και εκ μέν της Φλωρίνης, νέα ποια είναι; Νέα είναι ότι εκεί το θερμόμετρο είναι 15.

15 από το 0.

Νέα από την Φλώρινα είναι ότι εκεί έχουν συρρεύσει πρόσφυγες αδελφοί μας από τη Βόρειο Ήπειρο, άνω των χιλίων, οι οποίοι συνωστίζονται στα στρατόπεδα Φλωρίνης και Αμυνταίου και ζουν υπό αθλίας συνθήκας.

Τώρα, πριν λίγο, μου έμεινε από τη Φλωρίνα ότι, σε ελεεινή κατάσταση, τρέμοντας, εισήλθαν στην πόλη 45 νέοι πρόσφυγες. Εκ μέρους των προσφύγων αυτών, αδελφών, εκφράζω θερμάς ευχαριστίας προς όλους εσάς, οι οποίοι βοηθήσατε και δια τροφίμων και δια χρημάτων τους πρόσφυγες αδελφούς μας.

Ο πόνος των, πόνος μας, το δάκρυ των, δάκρυ μας, ο αναστεναγμός των, αναστεναγμός μας, εάν θέλουμε να είμεθα μέλη της Αγίας και Καθολικής Εκκλησίας. Ναι, από την Αθήνα, από τη συνεδρία της Ιεράς Συνόδου, έχω πολλά να είπω, αλλά θα με επιτρέψετε να τα δείτε γραπτά αυτά, μία εισήγηση, μία αγόρευση που έκανα στην Ιερά Σύνοδο, ως και άλλα τινά γεγονότα. Όσοι με το πίστον την ημέρα θα τα διαβάσετε στα περιοδικά, στις εφημερίδες, ιδίως δε στον Ορθόδοξον Τύπον και στον Εκκλησιαστικό Αγώνα.

Κάντε υπομονή και γραμμάτε όλα. Σήμερα η ημέρα μας αναγκάζει, μας υποχρεώνει να μιλήσουμε μάλλον λόγων εποικοδομητικών. Να μιλήσουμε λόγων εποικοδομητικών, διότι βρισκόμεθα μέσα στην καρδιά της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής.

Η δε Αγία και Μεγάλη Σαρακοστή ίσον τι; Ίσον περίοδος νηστείας, ίσον περίοδος προσευχής θερμής· αδιαλείπτως προσεύχεσθε. Ίσον περίοδος ελεημοσύνης, ίσον περίοδος μετανοίας, ίσον περίοδος πένθους. Είναι μία πένθιμος, αφού παλαιότερα και οι ιερείς ήταν υποχρεωμένοι να ενδύονται με μαύρα, διότι το μαύρο σημαίνει πένθος.

Και μαύρα φορούμε εμείς και όχι κόκκινα για να πενθούμε τις αμαρτίες μας, όχι μόνο τις δικές μας, αλλά τις αμαρτίες του λαού μας. Πένθιμος, πένθος. Και άλλωστε ο Κύριός μας, ο Ιδρυτής της Πίστεώς μας, Εκκλησίας μας, δεν φαίνεται στα Ευαγγέλια να εγέλασε· έκλαυσε.

Μάλιστα, γράφουν τα Ευαγγέλια ότι για τελευταία φορά ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα και είδε την πόλη των Ιεροσολύμων. Έκλαυσε, λέει, ιδών την πόλιν. Έκλαυσε ο Χριστός ολίγο προ του πάθους του και είπε τα λόγια εκείνα: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, ποσάκις ηθέλησα επισυναγαγείν τα τέκνα σου ως όρνις τα νοσσία αυτής, και ουκ ηθελήσατε». Τώρα, εάν εκεί τολμήσαμε και αντί Ιερουσαλήμ γράψαμε «Ελλάς, Ελλάς», τότε θα αισθανθούμε και εμείς το ρίγος που πρέπει να αισθανθούμε για την αθλιότητα της πατρίδας μας.

«Ελλάς, Ελλάς, μεριμνάς και τυρβάζεις περί πολλά. Ποσάκις ηθέλησα, λέει ο Χριστός, δι’ ιεροκηρύκων, συγγραφέων, διδασκάλων, πνευματικών πατέρων, ποσάκις ηθέλησα να γίνουν τα τέκνα σου και ουκ ηθελήσατε, αφήνει το ήχος η μονάδα μου». και εμείς το ρίγος που πρέπει να αισθανθούμε για την αθλειότητα της πατρίδας μας. Ελάς, ελάς, μριμνάς και τριβάζεις περί πολλά. Ποσάκης ήθελες, λέει ο Χριστός, διεροκηρύκων, συγγραφέων, διδασκάλων, πνευματικών πατέρων. Ποσάκης ήθελες να λύνει τα τέκνα σου και ο κατελήσατε. Αφήνει το ήχος η μονάρη μου. Επένδυσε ο Χριστός. διαιροκηρύκων, συγγραφέων, διδασκάλων, πνευματικών πατέρων, πόσα και θέλησατε να λύνει τα τέκνα σου και ό,τι θέλησατε, αφήνει το ύπος η μονάδα η μόνη σας.

Επένθησε ο Χριστός και επένθησε ακόμα και ο κορυφαίος των Αποστόλων, ο Απόστολος Παύλος, ο κορυφαίος των Εθνών. Όταν πάτε στα σπίτια σας, ανοίξετε την προς Φιλιππησίους επιστολή, η οποία απευθύνεται προς τους Έλληνες της Μακεδονίας και διά της προς Φιλιππησίους επιστολής προς όλους τους Φιλουστένους, και εκεί θα δείτε κάτι να λέει: «Κλαίω». Ποιος κλαίει; Ο Απόστολος Παύλος. «Κλαίω», λέει, «τους εχθρούς του Σταυρού». Έτσι ονομάζει ο Παύλος τον Παύλο.

Το ρητό αυτό, σε ημέρες σκληράς που διήρθε η πατρίδα μας, μου το υπενθύμιζε εις τη Μακεδονία, όπου διεξήγετο σκληρός αγώνας. Σκληρός αγώνας εκεί. Αυτό μου το θύμιζε ένας φίλτατός μου, συμμαθητής μου και νυν μακαριστός στους ουρανούς, ο αγαπητός Αθανάσιος Γραμκόπουλος.

Μου το υπενθύμισε, μα πρέπει να γνωρίζουμε ότι βρισκόμαστε σε εποχή εχθρών του Σταυρού και πρέπει να είμεθα αποφασισμένοι να εργαστούμε πνευματικώς όσον δυνάμεθα, καλούμενοι την βοήθεια του Τιμίου Σταυρού. Ας είναι αιωνία η μνήμη του λαμπρού αυτού κήρυκος του Ευαγγελίου, ο οποίος όχι μόνο διά του λόγου αλλά και διά των γραπτών κειμένων του εδίδαξε τον ελληνικό λαό.

Έκλαψε ο Απόστολος Παύλος. Και συνεπώς κι εμείς, είναι περίοδος πένθους, πρέπει να κλάψουμε δι' αυτούς τους εχθρούς του Σταυρού. Και υπάρχουν πολλοί εχθροί του Σταυρού, και αυτό το θέμα απόψε δι' ολίγων θα προσπαθήσω να το εξηγήσω εις εσάς, αγαπητοί μου Χριστιανοί.

Και παρακαλώ να προσέξετε, διότι υπάρχει φόβος στο κύκλωμα των εχθρών του Χριστού να είμαστε και εμείς, παρόλο το ότι έχουμε βαπτιστεί, οι εχθροί του Σταυρού. Ο Σταυρός, πρέπει να γνωρίζουμε ότι προ Χριστού ήταν ένα όργανο εκτελέσεως, εις το οποίο καταδικάζονται εις τον θάνατο τα αποτρόπαια τέρατα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αυτοί που διέπραττον ειδεχθή εγκλήματα, πρωτοφανή εγκλήματα, καταδικάζονται.

Αλλά μετά την σταύρωση του Χριστού υπέστη αλλοίωση, και η αλλοίωση την οποία υπέστη το σύμβολον, ο Σταυρός, είναι ένα από τα θαυμαστά φαινόμενα. Αυτή η αλλοίωση της δεξιάς θρύψης έγινε πλέον παγκόσμιο σύνθημα, έγινε παγκόσμιο σύμβολο της πίστεώς μας, έγινε ο θρόνος της χάριτος, έγινε το θηρών της ιαστήριων

...στο οποίο εφάπαξ όλης της ανθρωπότητος προσέφερε την υπερτάτη θυσία του, έγινε η ένδοξη σημαία, κάτω από την οποία η χριστιανική εκκλησία μας, η ορθόδοξη εκκλησία, δίνει μάχας σκληράς, διότι μας καλεί όλους εθελοντικώς ή της τελειοποίησης ομολυθή, να ενταχθούμε στις φάλαγγες της εκκλησίας, στο στράτευμα της εκκλησίας και να δώσουμε μάχη σκληρά, εναντίον του κακού, το οποίον κακό εδρεύει μέσα στην καρδία μας ως Λερναία Ύδρα, του κακού το οποίον εδρεύει μέσα στην οικογένειά μας.

του πανκακού, το οποίον έδρευε στη πατρίδα μας, του πανκακού, το οποίον έχει εξαπλώσει ως οχτά μέσα σε όλη την ανθρωπότητα. Ο Σταυρός του Κυρίου είναι... Οι εχθροί του Σταυρού του Κυρίου είναι πολλοί. Αναφέραμε μερικούς εχθρούς του Σταυρού: είναι οι Εβραίοι. Μίσος, μίσος άσπονδον έχουν εναντίον του Χριστού μας.

Τον άρπαξαν τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης, τον οδήγησαν στα κριτήριά τους, τον κατεδίκασαν εις θάνατον, μετέβησαν το πρωί της Αγίας Μεγάλης Παρασκευής, προ της ανατολής του Ηλίου, εις το πραιτώριο του Πιλάτου, και εκεί εφώναζαν: «Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν».

Εις το ερώτημα του Πιλάτου, «Τι κακόν εποίησε;», αυτοί περισσότερον εφώναζαν: «Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν». Και όταν ακόμα ζήτησε να γίνει εκλογή μεταξύ Βαραβά και Χριστού, αυτοί προτίμησαν τον Βαραβά. «Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν» ηκούετο. Ως κύνες, ως σκυλιά λυσσασμένα εφώναζαν κάτω από το πραιτώριο. Εχθροί του Χριστού και των σταυρών, όπως λέγει η παράδοση, τους σταυρούς τους ήνοιξαν τάφον, ήνοιξαν λάκκον βαθύ και τους έθαψαν μέσα σε ακαθαρσίες, τον σταυρό του Κυρίου μας οι Εβραίοι.

Και πέρασαν πολλά χρόνια έως ότου ήρθε η Αγία Ελένη, η οποία, γεμάτη ευγνωμοσύνη, διότι ο Κύριος ο Εσταρωμένος εβοίτησε τον Ιώλης Κωνσταντίνου και ενίκησε με το σημείο του Σταυρού παρά τη Μουλβίαν γέφυρα της Ρώμης τα στρατεύματα του Μαξεντίου, γεμάτη, λέω, ευγνωμοσύνη, μετέβη στα Ιεροσόλυμα, έσκαψε, έσκαψε, έσκαψε, έσκαψε και επιτέλους ευρήκε τον θησαυρόν, τον ανεκτίμητο Σταυρόν. Ευρήκε τους Σταυρούς, τους Σταυρούς μάλλον, τους τρεις Σταυρούς, αλλά ποιος από τους Σταυρούς αυτούς ήτο ο Σταυρός του Κυρίου; Διότι ομοίαζον μεταξύ των.

Τότε, λέει η παράδοση, στην οποία εγώ πιστεύω, στην παράδοση, ότι περνούσε ένα φέρετρο, ένας νεκρός περνούσε. Ανήξανε τον Σταυρό, τίποτα. Ανήξανε τον Δεύτερο Σταυρό, τίποτα. Ανήξανε τον Τρίτο, Βότου Θαύματος, ο Νεκρός Αλέστη.

Και πείσθηκαν ότι ήταν ο Σταυρός του Κυρίου. Εχθροί του Σταυρού ήσαν οι Πέρσες, οι πυρολάτρες αυτοί, οι οποίοι εξεστράτευσαν εναντίον των Ιεροσολύμων και κυρίευσαν τον Τίμιον Σταυρόν. Και ένας γενναίος στρατηγός, βασιλεύς, ο Ηράκλειος, το 626 εξεστράτευσε εναντίον των Περσών, ενίκησε αυτούς κατά κράτος και πήρε τον Σταυρό πίσω.

Και τότε οι πρόγονοί μας οι Βυζαντινοί έψαλαν τον υπερμάχο στρατηγό, τα νικητήρια, στο ναό των Βλαχερνών. Ιστορία, βλέπετε, έχει ο Σταυρός. Εχθροί του Σταυρού δεν είναι μόνο οι Εβραίοι, και μέχρι σήμερα οι Εβραίοι, αλλά είναι ακόμα και οι Εθνικοί, οι ειδωλολάτρες, εμίσησαν τον Σταυρό.

Πολύ το ανησούσαν Διότι ο Σταυρός των Σημείων αντιλεγόμενο ήταν Σταυρός αντιλεγόμενος.

Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησιν δε μωρίαν. Ημείς δε κηρύσσομεν Χριστόν εσταυρωμένον, Θεού Δύναμη και Θεού Σοφία Ναι, τον εκδίωξα, τον εμείσαν οι δωρολάτρες, οι Εθνικοί Τόσο πολύ τον εμείσαν

Δεν πρέπει να σας αναφέρω αυτή τη λεπτομέρεια, διότι θα σκανδαλιστείτε, αλλά πρέπει να τα αναφέρω την περουβέρα. Βρέθησαν μέσα σε σπίτια, σε παλάτια των εθνικών, βρέθηκε ο Σταυρός και πάνω στον Σταυρό δεν είχαν ζωγραφίσει τον Σταυρωμένο Λυτρωτή, αλλά ζωγράφισαν, παρακαλώ, έναν όνον, ένα γαϊδουράκο. Φρίξατε επί το άκουσμα ότι οι λάτρες, για να διαπομπεύσουν τον Τίμιο Σταυρό, εχάραξαν επάνω στον Σταυρό έναν όνον, ένα τετράποδο. Πολύ περισσότερο πρέπει να αναστενάξουμε, διότι χθες το βράδυ έμαθα μια λεπτομέρεια η οποία με συγκλόνισε και, μολονότι δεν είχα σκοπό να κάνω ελεγκτικό κήρυγμα, επιτρέψατέ μου εις το σημείο αυτό να απευθύνω ελεγκτικό κήρυγμα, ότι εδώ στην Αθήνα, σε μια αίθουσα, θα σας θυμόμαι το λίγο πια η αίθουσα αυτή, εκεί πέρα φοιτητές.

Υπότιτλοι AUTHORITIES Επάνω τον παρουσίασαν σε μια απεσίαν μορφή, με ένα πελώριο νομίστακα, ατάκτως ερημένος από τα μαλλιά του Και πάνω στο στόμα του έβαλαν τσιγάρο να καπνίζει ο Χριστός. Και ακόμα στα πόδια του κάτω γράψανε αισχρά λόγια, τα οποία δεν επιτρέπεται να φέρω εδώ στην αίθουσα.

Ποια είναι αυτά τα παιδιά της Ελλάδας; Ποια είναι παιδιά του Πανεπιστημίου; Ποιας σχολής, παρακαλώ; Της Θεολογικής Σχολής. Επίσης, έτσι είναι να τα αποτελεί ένα κομπιούτερ, παιδιά ευλαβή, παιδιά πιστά, παιδιά που παρακολουθούν μαθήματα, δίνουν εξετάσεις σε εθνική σχολή, μια φορά και δύο φορές και δεν επιτυγχάνουν. Επιτυγχάνουν άλλοι με το κομπιούτερ, δεν πάνε στη σχολή, αλλά το κομπιούτερ είναι επειδή τέτοιες λογίες από το κομπιούτερ και πλημμύρισε πλέον και η σχολή. Μέσα έρχονται μαρξιστάς και εμπαίκτας του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Ακόμα, ένας καθηγητής, του οποίου αποφεύγω να φέρω το όνομα, εγελοιοποίησε και είπε ότι εγώ, λέει, τι είναι αυτά που λένε μερικοί; Εγώ, λέει, με τη γυναίκα μου παρακολουθώ τα πρεπή πορνό και διδάσκομαι μέσα στην αίθουσα της Θεολογικής Σχολής μας, όπου εκεί ο Αίμιν μπορεί να πεις τους καθηγητάς που μαζευτήκαν κάμια προσμεταριά εκεί πέρα και λοιπά και διδάσκουν. και η σχολή μέσα έπαιξε μαξιστάς και εμπέχτα στον Κύριο η μόνη του Χριστού. Ακόμα δεν είχε καθηγητής, το οποίο προφεύγω να φέρω το όνομα, εγιλιοποίησε και είπε ότι εγώ λέει τι είναι αυτά που λένε μερικοί. Εγώ λέει με τη γυναίκα μου παρακολουθώ τα ευπρεπή πορνό και διδάσκομαι μέσα στην αίθουσα ανθρωπικής σχολής μας όπου εκεί ο Αίμιν, ο Αίμιν μπορεί να πει στους καθηγητάς που μαζεύτηκαν καμιά κοσμενταριά εκεί πέρα. και λοιπά και διδάσκουν οέα δίναμε εδώ να πούμε επί της Μωυσέως καθέδρας ανέβησαν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι Εγώ, λέει, με τη γυναίκα μου παρακολουθώ τα επρεπή πορνό και διδάσκομαι μέσα στην αίθουσα αντιτροπικής σχολής μας, όπου εκεί ο Αίμιν, ο Αίμιν μπορεί να πει στους καθηγητάς που μαζεύτηκαν καμιά εικοσμενταριά εκεί πέρα και λοιπά και διδάσκουν, ο Αίμιν δίναμε εδώ να πούμε.

Ε, δυνάμεθα να πούμε, επί της Μωυσέως καθέδρας ανέβησαν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι. Και δυνάμεθα και εμείς να πούμε, επί της καθέδρας που εκάθισε ένας Ανδρούτσος, εκάθισε ένας Τρεμπέλας, εκάθισε ένας Μπρατσιώτης, εκάθισαν αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι διαπομπεύουν, γελοιοποιούν την Αγία μας θρησκεία. Επανέρχομαι στο θέμα: εχθροί του Χριστού, του Σταυρού, είναι Ιουδαίοι, είναι ακόμα, είναι εθνικοί εχθροί.

Οι εχθροί του Χριστού είναι τα ποικίλα ρεύματα του αιώνα μας. Ο Χίτλερ ο Χάρης εγκυριοποίησε τον Σταυρό, απηγόρευσε να τον ζωγραφίζουν όπως ήταν, αλλά ήταν οπαδός του αγκυλωτού σταυρού, τον οποίον ζωγράφισε πανταχού, και απηγόρευσε πάνω στην Αγία Τράπεζα να τίθεται το γνώμη του Ευαγγελίου και να τίθεται το βιβλίο του «Αγώνα μου».

Εχθροί του Χριστού υπήρξαν τα μασονικά συστήματα. Τα μασονικά συστήματα, τα οποία αντί του Σταυρού έχουν την πεντάλφα, και αντιστοίχως βλέπω η Μασονία στην Ελλάδα θριαμβεύει και εξακολουθεί να ρίχνει τις ρίζες της μέσα στον ελληνικό λαό.

Εχθροί του Σταυρού υπήρξαν οι άνθρωποι οι άθεοι. Προπαντός όμως, προπαντός όμως, εχθροί του Χριστού υπήρξαν, παρακαλώ, και υπάρχουν οι χιλιαστές, οι αιρετικοί, οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Αυτοί μισούν τον Σταυρό μέχρι το σημείο ώστε δεν τον ζωγραφίζουν όπως όλα τα θρησκεύματα, όλα τα άλλα δόγματα, αλλά ζωγραφίζουν τον Σταυρό ως έναν πάσσαλον, έναν πάσσαλον. Σε έναν πάσσαλον πάνω κρεμάζεται ο Χριστός, που ιστορικώς δεν αποδεικνύεται, δεν είναι ορθόν, και ακόμα μισούν τόσο πολύ, ώστε να σας αναφέρω ένα ανέκδοτο: όταν ήμουν ιεροκήρυκας στην Κοζάνη, εκεί ένας φανατικός χιλιαστής, λοιπόν, δεν έκανε το σημείο του σταυρού. Προτιμούσε να κόψει το χέρι του, παρά να κάνει τον σταυρό.

Και έτσι να βλέπετε τους αυτούς: μόλις βλέπετε χιλιαστή, δεν είναι ανάγκη να έχετε απολογητικές γνώσεις, να έχετε αντιληπτικές γνώσεις, να ξέρετε θεολογία. Κάνε τον σταυρό σου, και θα κάνει τον σταυρό του; Να τον λιώσεις, δεν κάνει τον σταυρό του. Κόβεις το χέρι, τον σταυρό του δεν κάνει.

Εκεί λοιπόν, χριστιανοί πιστοί και αφοσιωμένοι στο Θεό, πήγανε κάτι νεαρά παιδιά και τη νύχτα γράψανε, χάραξανε πάνω στο σταυρό, χάραξανε πάνω στην πόρτα το σημείο του σταυρού. Σηκώθηκε το πρωί αυτός, έγινε έξαλλος, έξαλλος έγινε. Τι έκανε; Αμέσως λοιπόν προσπάθησε να ξύσει το σταυρό του Κυρίου.

Όσο προσπάθησε, δεν έκανε τίποτα. Τι έκανε; Τόση μανία είχε, ώστε έβγαλε την πόρτα και την έκαψε. Και οι ναζί, όπως είπαμε, μισούν τον Σταυρό και τα... και οι οπαδοί του Μαρξ, οι οποίοι κατήργησαν τον Σταυρό και ύψωσαν αντί τον Σταυρό δικά του σύμβολα, δικά του σύμβολα, όπως είναι το σφυροδρέπανον και όπως είναι άλλα τινά σύμβολα τα οποία έχουν και αυτοί.

Εκεί στην περιφέρεια, σας μιλώ με παραδείγματα, εκεί στην περιφέρεια των Γρεβενών που υπηρέτησα ως ιεροκήρυκας, μετέβασα ένα χωριό και βρήκα τον ιερέα, τον ευλαβέστατο ιερέα, να κλαίει σαν μικρό παιδί.

Παιδί, τι μου λέει, ξέρεις τι έγινε, λέει, στο χωριό μου; Ότι πήγανε τη νύχτα ή και την ημέρα, λέει, πήγανε οι άθλιοι, οι κομμουνιστές, τα παιδιά του Μαρξ, του Μαρξ, και τι κάνανε; Ξεριζώσανε τους σταυρούς, τους έκαψαν και αντ' αυτού υψώσανε βροχές.

Και μετά τον πήρανε, τον άνθρωπον αυτόν, τον οικογενειάρχην. Τον πήρανε και τον πήρανε και τον οδηγήσανε στον Αλιάκμονα ποταμό. Και από ένα βράχο του δώσανε μια σπρωξιά και τον ρίψανε στα ρεύματα του Αλιάκμονα.

Και τον έπνιξε. Έγραφε τότε σχετικώς στην ενορία άνθρωπο.

Ηλμιμώσεων αιώνιων του μάρτυρος αυτός της φυλής που κατέσφαξαν, αυτό, 450 σφάξαν σαν τα πρόβατα, σφάξαν, και είναι και βουλευτές μέσα στη Βουλή των Ελλήνων. Σφαγείς αυτοί είναι και βουλευτές και απολαμβάνουν τα δικαιώματα του Έλληνος, που έπρεπε να είναι στη φυλακή μέσα για τα εγκλήματά τους. Δεν ανήκω σε κόμματα, το ξέρετε πολύ καλά, αλλά οφείλεται, οφείλουμε να μιλούμε την αλήθεια προς τους άνω και προς τους κάτω. Λοιπόν, αυτός είναι ο σταυρός του Κυρίου.

του Κυρίου μας, παρ' όλη την εξουθένωση την οποία κάνουν οι εχθροί και φίλοι και προσπαθούν να σβήσουν και τώρα που έρχονται αυτοί πρώτες δεν ξέρετε πώς συγκινούνται όταν τους παρουσιάζουν τον Εσταυρωμένο.

Πέφτουν χάμω και προσκυνάνε, τόσο πολλοί. Και όταν τους δώσει ένα σταυρωδάκι, το φιλάνε εκεί στην στα Τύρνα στο Αηρόκαστρο, στο Ελμπασάν στα μέρη εκείνα που εδόξασε η ελληνική ανδρεία. Δεν επιτρέπεται κανείς όποιος έκανε το σταυρό του.

Φυλακίζεται και ρίπτεται εις φυλακάς, αλλά όχι μόνο στην Αλβανία, αλλά και στα άλλα κράτη όπου επεκράτει ο άθεος κομμουνισμός. Εκεί απαγορεύεται τελείως το σημείο του σταυρού, καθότι πας ο οποίος έφερε το σημείο του σταυρού...

Τούτος είναι ο διωγμός. Πολλοί λοιπόν οι εχθροί του Σταυρού, οι οποίοι καυχώνται ότι δύνανται να εξαλείψουν το ιερό αυτό σύμβολο της πίστεώς μας. Αλλά ο Σταυρός όμως είναι αήττητος, δεν είναι κάτι ο Σταυρός, είναι όπλον ακαταμάχητον, ακαταμάχητον όπλον.

Ιδίως ένας ο οποίος αγαπούσε τον Σταυρό του Κυρίου είναι ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος όπου πήγαινε έστησε Σταυρό και κάτω από την σκιά του Σταυρού εκεί ήταν τα λόγια, και εκείνα τα απλά, τα αθάνατα λόγια.

Διαβάστε τις προφητείες του Κοσμά. Ό,τι είπε ο Άγιος Κοσμάς θα βγει και στις ημέρες μας ακόμη. Προφήτευε πολλά πράγματα και κήρυττε κάτω από την σκιά του Σταυρού και έλεγε λόγια θεϊκά, θεόπνευστα λόγια.

και αν σήμερα έχουμε εμπειροποιρότητας ή αν υπάρχουν σήμερα 400 to 400 to 500 εμπειρότητα είναι παιδιά και εγγόνια και τρισέγγονα του Αγίου Κοσμά. Αυτός εκράτησε στην Αλβανία τους χριστιανούς πιστούς και φωτισμένους και μοίραζε σταυροδάκια, μοίραζε σταυροδάκια, σταυροδάκια μοίραζε παντού. Και μέχρι σήμερα υπάρχουν αρκετοί οι οποίοι έχουν σταυροδάκια από τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Ας είναι αιωνία η μνήμη του μεγάλου αυτοδιδάκτου της Εκκλησίας μας.

Στον κάμπο της Αλίας, εκεί έστησε σταυρό, εκεί στα Φάρσαλα κοντά, έστησε σταυρό και κάτω από το σταυρό εκήρυττε το Λόγο του Θεού και έλεγε πάντοτε: Χριστέ μου, όπως εσύ έχυσες το αίμα σου για μένα, αξίωσέ με και εμένα να χύσω το αίμα μου για σένα.

Λίγα λόγια, σπουδαία και μεγάλα λόγια, που δεικνύουν την αγάπη προς το μαρτύριο, που συμπλήρωνε ο Σταυρός, εκήρυξε. Αλλά με το λίγο πέρασε ένας αγάς, καβάλα επάνω σε ένα άλογο υπερήφανο, και μόλις το Σταυρό τον έφτασε, το Σταυρό, κατέβηκε κάτω από το άλογό του, πήρε ένα τσεκούρι και τον έκανε κομμάτι από το Σταυρό.

Και τον εφόρτωσε επάνω στον άλογό του και πήγε στο κονάκι του, στο μέγαρό του εκεί. Και τον έκανε ξυλοπόδαρα του κρεβατιού του.

Κοιμήθηκε, κοιμήθηκε. Όχι, τη νύχτα σεισμός.

Κατάλαβε ότι ο σεισμός αιτία είχε το ότι αυτός ύβρισε τον Τίμιο Σταυρό και σηκώθηκε και πήρε αυτά και συνήρμοσε τα ξύλα που είχε κάνει και ξυλοπόδαρα, τα ένωσε, τα έκανε πάλι Σταυρό, τον εφόρτωσε στον ώμο του και πήγε χιλιόμετρα και τον έβαλε πάλι στο ίδιο μέρος και κάθε βράδυ περνούσε και έκανε τον Σταυρό του και άναβε την καντήλα του. Αυτό είναι ιστορικό γεγονός που αναφέρεται.

Κοσμά του Αιτωλού, είναι ο Σταυρός του Κυρίου. Μάλιστα, όποιος πάει κόντρα με τον Σταυρό γίνεται κονιορτός. Η δύναμή του είναι μεγάλη, τεραστία η δύναμή του, παρόλη τη φαινομενική του αδυναμία, την οποία εφάνη ότι είχε ο Χριστός. Εμείς δε κηρύσσουμεν Ιησούν Χριστόν Εσταυρωμένον, Θεού Δύναμη και Θεού Σοφία, ο Σταυρός του Κυρίου. Και έχουμε ακόμα να πούμε ότι εκτός αυτών των εχθρών που σας ανέφερα υπάρχουν και άλλοι εχθροί. Οι εχθροί δεν τους

αναζητήσουν πλέον ούτε στις αιρέσεις, ούτε στους εθνικούς, ούτε στους μασόνους, ούτε στους χιλιαστάς, ούτε στους μαρξιστάς, ό,τι είναι μέσα στο δικό μας κύκλωμα. Μέσα σ' αυτούς που λέγονται χριστιανοί είναι σταυρωταί του Χριστού. Και παρακαλώ προσέξτε ιδιαιτέρως το σημείο αυτό της δασκαλίας μου. Ποιοι είναι; Είναι πρώτα πρώτα οι χλιαροί χριστιανοί. Λένε ότι είναι Χριστιανοί και εντρέπονται να κάνουν το σταυρό τους. Μέσα στο Ναό της Μητροπόλεως μου το έλεγε ο μακαρίτης ο

Ο Αθηνών Σπυρίδων λέει, μα μαζεύονται εκεί πέρα όλοι ανεξαιρέτως και όταν είναι ώρα να κάνουν το σταυρό τους, δεν κάνουν σταυρό, κάνουν έτσι, σαν να παίζουν βιολί. Ναι, δεν γελάτε, να κλαίτε, κλαίτε, να κλαίτε τους εχθρούς του σταυρού. Ντρέπονται να κάνουν το σημείο του σταυρού μέσα κάτω από μέσα στο ναό της Μητροπόλεως. Χλιαροί, ντρέπονται και εμπαίζουν το σημείο του σταυρού και δεν είναι όμως κάτω στο τραπέζι εκεί πέρα και απολαμβάνουν τα αγαθά.

Να δείτε τι πείνα υπάρχει, τι τρομερά πείνα, σας είπα και άλλοτε. Πεινάει και η Βουλγαρία και πριν να κάνουμε έρευνα για τους Χριστιανούς και Βουλγαρίας, και εμείς, δόξα στο Θεό, παρόλη την οικονομική δυσχέρεια που έχει η Ελλάς εν σχέσει με τα άλλα κράτη, θα είναι μικρός παράδεισος.

Μικρός παράδεισος είναι και έπρεπε, εγώ το λέω, βλέποντας την αχαριστία του ελληνικού λαού, την αγνωμοσύνη του ελληνικού λαού, εγώ θα ήθελα, επειδή συμμετείχον εγώ και εγώ είμαι στρατιώτης εθελοντής και ανέβηκα στα ψηλά βουνά για να κηρύξω το Ευαγγέλιο, έλεγα, το έλεγα, βλέποντας την αχαριστία του ελληνικού λαού, θα έπρεπε να νικήσουν οι αντάρτες.

Τι θα τραβούσε η Ελλάδα, θα ήταν αφάνταστο. Αφάνταστο θα ήταν. Ό,τι τραβούσανε τα γειτονικά μας έθνη, η Ρουμανία, η Βουλγαρία και λοιπά, θα υφίστατο κι η Ελλάς. αλλά σύνεωνια μνήμη εκείνων οι οποίοι ετάφησαν, οι γονείς ήταν υπερπίστεως και πατρίδος, είστε ψελά βουνάτες πατρίδος μας Λοιπόν, εκεί βλέπουμε ότι υπάρχει κύκλωμα, στο κύκλωμα είμαστε αδιάφοροι, ψυχροί, αδιάφοροι.

Δεν είναι πολλά χρόνια, μες στη Σαλονίκη, νομίζω το έχω πει κι άλλοτε, υπενθυμίζω μερικά πράγματα για τους νεαρούς ακροατάς μου, όχι μόνο στο ορατόν, διότι δεν είστε μόνο το ορατόν ακροατήριο, είναι και το αόρατον. Το δε ορατόν, το δε αόρατον είναι πολύ μεγαλύτερο, χάρη στα ραδιοκύματα και στην τεχνολογία και στις κασέτες, ο λόγος του Θεού διαβαίνει παρόλες απαγορευτικάς διατάξεις, απαγορεύσεις στην σειρά συνόδων, προχωράει, προχωράει, προχωράει και ακούτε στα 4 σημεία του ορίζοντος όπου κατοικούν χριστιανοί.

Ο λόγος του θεού ου δεδεται πάντοτε μεν, αλλά ιδιαίτερα στην εποχή την τεχνολογική μας δίνει την ευχέρεια να ακούετε πανταχού. Και μου γράφουν από τα διάφορα μέρη: σε ακούμε, σε ακούμε, σε ακούμε. Ελεκτές σε ακούσαμε και απρώ και εγώ και μετά μου λέει ότι ακούσαμε μια κασέτα περί αυτού.

Χάρη λοιπόν των νεαρών μας και αυτό είναι το ορατό νεολύγιστο εδώ πέρα. Το αόρατο είναι πολύ μεγάλο, διπλάσιο, τριπλάσιο, τετραπλάσιο, πενταπλάσιο. Και αν είχαμε σταθμό με μεγάλη εμβέλεια, εμάς η δική μας εμβέλεια του σταθμού έχουμε εμβέλεια μεγαλύτερη από την εμβέλεια του ραδιοφωνικού σταθμού Πειραιώς, αλλά εδώ εκείνος η εμβέλεια του καλύπτει χώρον 5 εκατομμυρίων ενώ εμάς η δική μας εμβέλεια, η οποία ακούεται μέχρι την Κορυτσά, Μέχρι καλύπτει μόνον 100 to 150 χιλιόμετρα Και συνεπώς ένας μικρός αριθμός ακούει.

Αλλά δεν πειράζεται Και ο Ραδιοφωνικός Σταθμός υπό την ηγεσία του Πειραιώς εργάζεται θαυμασίως. Εργάζεται και μεταδίδεται ο Λόγος του Θεού, όπως και ο άλλος Ραδιοφωνικός Σταθμός, και πάει σε άλλο σημαθαπαδί.

Ούτως ή άλλως Χριστός καταγγέλλεται. Λοιπόν, τι λέγαμε τώρα; Λέγαμε σχετικώς ότι προσέξουμε να ανήκουμε στο κύκλωμα. Το κύκλωμα είναι κληροί, αντιχάφροι, χριστιανοί που δεν κάνουν. Δεν είναι πολλά χρόνια που κάθος Σαρωνίκη, Σαρωνίση συνέβαινε το εξής επεισόδιο, Ένας γεωργός πήγε, δεν καταλάβαινε ότι το ξενοδοχείο ήταν ξενοδοχείο της ελίτ της αριστοκρατίας, και μπήκε μέσα και κάθισε σε ένα τραπέζι να φάει το φαγητό του. όπως και ο άλλος σε ο Ραβενικός σταθμός και πάς άλλο σε Μαθαοπαδί ούτως ή άλλος Χριστός καταγγέλλεται. Λοιπόν, τι έλεγαμε τώρα, έλεγαμε σχετικώς ότι προσέξουμε να ανήκουμε στο κύκλωμα. Το κύκλωμα είναι κλειροί, αδιχάφροι χριστένοι που δεν κάνουν. Δεν είναι πολλά χρόνια που κάτω στη Σαλονίκη Σαλονίκη συνέβη το εξής επεισόδιο ότι ένας γεωργός Επήγε, δεν καταλάβαινε ότι το ξενοδοχείο ήταν ξενοδοχείο της λύσης της αριστοκρατίας και μπήκε μέσα και κάθισε ένα τραπέζι να φάει το φαγητό του. Αλλά πρωτού να φάει το φαγητό σκότει απάνω και έκανε το σταυρό του. σταθμός και πας άλλο σε μαθαοπαδί ούτως ή άλλος Χριστός καταγγέλλεται λοιπόν τι έλεγαμε τώρα, έλεγαμε σχετικώς ότι προσέξουμε να ανήκουμε στο κύκλωμα το κύκλωμα είναι κλειροί, αντιχάφροι χριστένοι που δεν κάνουν

Αλλά προτού να φάει το φαγητό, σηκώθηκε απάνω και έκανε το σταυρό του. Μόλις είχε νοστερό του, χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα Στο κύκλωμα αυτό ανήκουν επίσης και οι άλλοι, εκείνοι περί των οποίων λέγει το Ευαγγέλιο.

Το Ευαγγέλιο του Χριστού μας έχει μεγάλη σημασία. Το έχω ερμηνεύσει εγώ αυτό το στίχο. Το στίχο τον έχω ερμηνεύσει στο Ιουλίου προς τον Γολγοθάν. Ότι λέει κάπου το Ευαγγέλιο, εκεί εσταύρωσαν αυτόν. Οι Εβραίοι τον αισθάβρωσαν μια φορά Εκεί που έχει τον Γολγοθά.

Περιβόητο ο Γρογοθάν, αισθάβρωσαν τον Γρογοθάν Νέες Γολγοθάδες, όπου εκεί σταυρώνουμε τον Χριστό, εκεί, που εκεί, ναι εκεί, ναι εκεί, τον σταυρώνεις τον Χριστό, μέσα στο σπίτι, παντρεμένος είσαι, σε στεφάνωσε η Εκκλησία με το σταυρό του Κυρίου και έκανες το σπίτι σου σφαγείο, σφαγείο.

Και λέει η στατιστική, όπως το είπα και άλλοτε, ότι 400.000 εκτρώσεις γίνονται σ' αυτό. Και λέει όντως το Γεύσης, όποιος σκοτώνει παιδί σκοτώνει τον Χριστό. Εκεί λοιπόν τον σταυρώνουμε τον Χριστό. Κάθε όπου γίνεται έκτρωση, εκεί είναι το σφαγείο.

Και ενώ άλλες χώρες τιμωρούν αυστηρώς την έκτρωση, εδώ στην Ελλάδα αμνηστεύεται. Δεν έχει καμία τιμωρία η έκτρωση. Λοιπόν εκεί, πού εκεί; Εκεί στο σχολείο, εκεί όπου διδάσκαλος άθεος και άπιστος διδάσκει αθεΐα και απιστία.

Για να πάνε στα σχολεία λέει να εκκλησιαστούν και ζητούν επιμίσθιον λέει, επιμίσθιον, να πάρουμε επιμίσθιον. Πού είναι οι διδάσκαλοι του γένους μας οι οποίοι μας πηγαίνανε τα μικρά παιδιά στην εκκλησία και απαιτούσαν σεβασμό προς την Θεία Λειτουργία;

Εκεί, άλλος Γολγοθάς. Ποιος είναι Γολγοθάς; Στα δικαστήρια, όπου απλώνουν τα βρωμερά τους χέρια και ορκίζονται τον όρκον και λοιπά, που και μόνο να ορκιστείς όρκος είναι αμαρτία, διότι το είπε ο Χριστός: «Μη ομόσαι όλως». Δεν επιτρέπεται όρκος. Και ενώ έγιναν τόσες αλλαγές μέσα στο έθνος μας, αυτή η σωτήριος αλλαγή προς το Ευαγγέλιο δεν έγινε ακόμα.

Εκεί, στο στρατόν, όπου πάνε τα παιδιά να εκπαιδευτούν και ακούν τους αξιωματικούς τους να βλαστημούν με τα σκότερα λόγια, να βλαστημούν τον Χριστό. Εκεί, μέσα παντού στην αγορά, όπου μεταξύ, όπως λέγει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, μεταξύ του δούναι και λαβείν, μεταξύ πωλήσεως και αγοράς, εμφιλοχωρούν, εμφιλοχωρούν, μεσολαβούν όλοι οι δαίμονες της κολάσεως.

Εκεί, στην Βουλή των Ελλήνων, όπου προημερώνει η παιδεύτη εντιμή των αφορισμένων Αγγελόπουλου. Μάλιστα, εκεί τον επέδεχτε. Τον Αγγελόπουλο, τον αφορισμένο, τον επέδεχτε στην Βουλή των Ελλήνων. Μάλιστα.

Και προτού να τελειώσω, λέγω ένα παράδειγμα το οποίο μου έκανε ιδιαίτερα εντύπωση, ότι δεικνύει την αξία του Σταυρού υπό ορισμένα σημεία, υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Ο Σταυρός είναι νικητήριον και των δαιμόνων.

Λέγει εκεί ο Κοσμάς ο Αιτωλός ότι υπήρχε στην εποχή του ένα τσοπανόπουλο. Και ένα τσοπανόπουλο βαρέθηκε να φυλάει τις νύχτες πάνω στα ψηλά βουνά τα πρόβατά του και λέει στον πατέρα, «Πατέρα», λέει, «βαρέθηκα πλέον, θέλω να πάω κάτω στις πολιτείες», λέει, «να μορφωθώ, να γίνω σπουδαίος άνθρωπος, να γίνω βασιλιάς». «Τι λες παιδί μου», λέει, «βασιλιάς είσαι εδώ, είσαι βασιλιάς.

Το πρωί που σηκώνεσαι επάνω, τα βουνά που βλέπεις, τα αηδόνια που κελαηδάνε, τα χορτάρια, τα άνθη, τον ουρανό, τ' άστρα, είναι βασίλειό σου, είναι ολόκληρο, είσαι όντως βασιλιάς. «Όχι», λέει, «θέλω να γίνω βασιλιάς». Και έφυγε, εγκατέλειψε το ποίμνιο και έφυγε, και στον δρόμο συνάντησε μια σπηλιά και μέσα στη σπηλιά ήταν ένας μάγος.

Και ο μάγος αυτός του είπε τον πόθο του, λέει, να σε βοηθήσω. Θα σου δώσω, λέει. Φοβάσαι; Δεν φοβάμαι τίποτα εγώ, λέει. Εγώ έπνιξα, έπνιξα τη νύχτα λύκο, λέει, έχω πνίξει. Πάλεψα με λύκο και τον έπνιξα, δεν φοβάμαι τίποτα.

Καλά, του λέει, αφού δεν φοβάσαι, θα σου φτιάξω ένα μαγικό. Να το πάρεις το μαγικό αυτό και να το πας επάνω.

Νεκροταφείο, εκείνο το νεκροταφείο, και τη νύχτα 12 η ώρα είναι η ώρα των δαιμονίων, είναι η ώρα κατά τον οποίο, όπως λένε στατιστικές, γίνεται, έχουν αιχμή, αιχμή αμαρτημάτων, εγκλημάτων. Είναι σπουδαίο το θέμα αυτό, αλλά δεν... αφήστε το να το χειριστώ άλλοτε. Λοιπόν, επήγε λοιπόν αυτός και την ώρα που έγινε να χτυπούσε το ρολόι 12, έριξε το μαγικό του ο τσοπανόπουλος. Το τι έγινε περιγράφεται. Τώρα, σαν να βγήκανε χίλια σκυλιά, σαν να βγήκανε γλύτσια και τσακάλια.

και τσακάλια και ορίοντο θρομερά. Τον έπιασε φόβος και τρόμος τον έπιασε, τρόμος και φόβος τον έπιασε για τότε θυμήθηκε η γιαγιά του που του λέει παιδάκι μου λέει εάν ποτέ κινδυνεύσεις, κάνε το σταυρό σου, λέει, και θα φύγουν τα δαιμόνια.

Κάνει λοιπόν το σταυρό του με τρόμο και φόβο και φύγαν τα δαιμόνια.

Πάει το πρωί στον αυτό τι έκανες να λέει έκανα λέει το πέταξε όπως μου είπες Το έριξες πάνω στους τάφους εκεί, αλλά περίεργο πράγμα, λέει, μόλις το σταυρό σου, ρε βλάκα, έκανες, δεν ξέρεις ότι ο διάβολος φοβείται το σταυρό του Κυρίου; Έκανε το σταυρό του και έφυγαν. Τώρα θα σου δώσω ένα άλλο μαγικό πιο μεγάλης αξίας και δραστικό δραστηριότητος.

Λέει, θα πας κάτω σε ένα χωριό και θα σφάξεις ένα αγοράκι δυο χρονών και θα μου φέρεις ζεστή την καρδιά του. Μη σας φαίνεται παράξενο, και μέχρι σήμερα στην Αγιόκη σφάζουν μικρά παιδιά οι μάγοι και παίρνουν την καρδιά του παιδιού και κάνουν μάγια.

Η μαγεία είναι ένα σημείο το οποίο έχει εξαπλωθεί πολύ και στην Ελλάδα μας. Λένε ότι υπάρχουν 20.000 μάγες και πολιτικοί άντρες συμβουλεύονται τους μάγους και αστρολόγους. Μάλιστα, αυτά είναι σημεία των καιρών και αυτά. Δεν είναι μόνο το 666 σημείο των καιρών, είναι κι άλλα σημεία τα οποία υπάρχουν μέσα εις το έθνος μας.

Λοιπόν, πήρε αυτός, έκανε το μαγικό του, έσφαξε το παιδί, το πήγε, έκανε το μαγικό του, έδωσε, πήγαινε, λέει, τώρα πάλι εκ νέου. Πάει λοιπόν εκ νέου τα μεσάνυχτα, χτυπάει δώδεκα, πετάει το μαγικό του που ήταν φτιαγμένο από το αίμα και από τις σάρκες αυτού του παιδιού και μόλις τώρα πια σεισμώζει,

Φοβερότερα, τσακάλια, λύκης, κοιλιά, ορίοντο απάνω και λίπα. Φοβήθηκε πάλι αυτός, φοβήθηκε. Και κάνει το σταυρό του μια φορά, τίποτα. Κάνει δύο φορές, τίποτα. Κάνει τρεις φορές, τίποτα. Κάνει χίλιες φορές, τίποτα.

Είστε έξυπνοι και μπορείτε να καταλάβετε γιατί την πρώτη φορά έκανε μια φορά το σταυρό του και έφερε αποτέλεσμα.

Ενώ στη δεύτερη φορά, χίλιες φορές έκανε σταυρό και το έκανε, διότι στην πρώτη φορά ήτανε, ήτανε, ήτανε αθώος. Τα χέρια του ήταν αθώα. Ενώ στη δεύτερη φορά ήτανε φονιάς, έσταζαν τα χέρια του, τα χέρια του έσταζαν. Αυτός λοιπόν είναι ο σταυρός του Κυρίου μας. Ο σταυρός τον οποίον πρέπει να τιμούμε όλοι ιδιαιτέρως. Φτάνει ο σταυρός του Κυρίου να κάνει το θαύμα. Και οι γενναίοι γενναιών έκανε το στάδιο τους και ήσαν φύγει τους να βλαστημήσει, να βλαστημήσει κανείς, να βλαστημήσει, δεν βλαστημούσε στον Πόντο, στη Μικρά Ασία, στη Μακεδονία μας, στην Ελλάδα μας, στο Μοριά, στην Κρήτη. Δεν ακούει τη βλαστημία, δεν μπορούσε να μείνει στη βλαστημία, έφερε να φύγει, να μεταναστεύσει, ήταν αδύνατο να ζήσει. Ενώ τώρα πλέον η βλαστημία έγινε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα και αμαρτήματα του ελληνικού λαού, γιατί δεν υπάρχει χωριό, πόλη, βλαστημία.

Οργιάζει η βλασφημία. Που αν κάθε βλασφημία που ακούγεται κάθε μέρα έγινε όταν έπεφτε ένα αστροπελέκι, δεν ξέρω πώς θα ζούσαμε.

Πόσοι άνθρωποι τα ζούσανε, πόσοι τα ζούσανε, και αν γινόταν σεισμός, δεν ξέρω ποιο σπίτι θα έμενε όρθιο. Μου είπε ένας ευσεβής οικοδόμος που εργάζεται 30 χρόνια σε οικοδομές: «Όταν βλέπω αυτές τις οικοδομές, κλαίω».

«Γιατί κλαις;» «Κλαίω διότι ήταν η πρώτη Αθήνα, 15.000 ή 10.000 ήταν η Αθήνα». Τώρα η Αθήνα έγινε μεγαλούπολη, έγινε τέσσερα εκατομμύρια και, εν σχέσει με την έκταση της Ελλάδος, είναι η μεγαλύτερη πόλη της ανθρωπότητας.

Περβαίνει, τέσσερα-τρία εκατομμύρια μαζευτήκαν εδώ πέρα και λοιπά. Λοιπόν, μου λέει ο οικοδόμος ότι κλαίω, χωρίς να είχα διαβάσει τον Απόστολο Παύλο. Μου έκανε εντύπωση αυτό. Αυτό, κλαίω. Γιατί κλαίω; Διότι από την ώρα που μπαίνει το θεμέλιο ώσπου να χτιστεί το σπίτι, εκατοντάδες βλαστημίες ακούγονται και κανείς δεν τους απολύει. Φύγε, σου λέει, κανείς τρέχει, βλαστημάει ένας, βλαστημάει άλλος, βλαστημάει άλλος, και είναι πλέον πάστιμε και επιμήρυσε τον κόσμο και ακούτε βλαστημία σε μεγάλη έκταση.

Τι πρέπει να κάνουμε; Όπως πολλάκις σήμερα είπα και θα πάψω να επαναλαμβάνω, διότι μερικά πράγματα είναι αναγκαία να τα επαναλαμβάνω, έχω να τονίσω το εξής: ότι ευθύνη την έχουμε όλοι μας ανεξαιρέτως.

Το είπα κι άλλοτε και το τονίζω και πάλι: ο Αγγελόπουλος, ο οποίος είναι άθεος και άπιστος και εμπαίκτης των θείων και των ιερών, έτυχε ιδιαίτερα τιμών και το χωρίζει 650 εκατομμύρια για να φωνάξει και αυτός «κάτω τα σύνορα». Έχω να τονίσω το εξής, ότι ευθύνη μας την έχουμε όλοι μας ανεξαιρέτως. Το είπα και άλλοτε και το τονίζω και πάλι. Ο Αγγελόπρος Λοχάρη, ο οποίος είναι άθεος και άπιστος και εμπέχτης των θείων και των ιερών, έτυχε ιδιαίτερα αντιμόν. Και το ΙΟΚ τον εχορίζει 650 εκατομμύρια για να φωνάξει και αυτός κάτω τα σύνορα. Τα σύνορα μέσα οι Σκοπιανοί το φωνάζουν, το φωνάζει και αυτός εδώ πέρα και λοιπά. και το τονίζω και πάλι ο Αγγελόπρος Λοχάρι ο οποίος είναι άθεος και άπιστος και εμπέχτης των θείων και των ιερών έτυχε ιδιαίτερα αντιμό και το Ιωκ τον χωρίζει σε 650 εκατομμύρια για να φωνάξει για αυτό

Τα σύνορα μέσα, οι Σκοπιανοί το φωνάζουν, το φωνάζει και αυτός εδώ πέρα και λοιπά. Εάν υποθέσουμε ότι έβγαινε ένα σενάριο και ήβριζε τον Καραμανλή, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ή βρίζει τον κ. Μητσοτάκη, ή βρίζει τον Παπανδρέου, ή βρίζει τον Βουλοράκι.

Να δείτε τι έχουν προβλέψει οι μεγάλοι αυτοί άντρες: έχουν προβλέψει νόμο. Όποιος βλαστημήσει, όποιος εξυβρίσει αυτούς, δύο χρόνια φυλακή. Μικρός είναι ο Χριστός, μικρή η Παναγιά, μεγάλοι είναι αυτοί.

Να η αμαρτία του ελληνικού λαού μας. Και τον δεχτήκαν επισήμως μέσα στην εμπολίνη των Ελλήνων Λοιπόν, έχουμε ευθύνη όλοι μας για το κύμα αυτό της βλαστημίας. Βλαστημίας.

Κουραστήκατε;

Μιλάτε ψέματα. Λοιπόν, καλά, καλά φαίνεται. Θα πω και έναν έκδοτο, έναν έκδοτο ακόμα Σε μολόδια εν εκδότων. Ανοίγω το βιβλίο της ζωής μου και να φέρω ένα παράδειγμα. Όταν ήμαστε στρατιωτικός ιερεύς και είχαμε να βγει στα ψηλά βουνά και έδινα το ιστορικό σαβόν υπέρ πίστεως και πατρίδος, και τα παιδιά της Ελλάδας σήκωναν το κήρυγμα όπως ρουφάει, ρουφάει το σφουγγάρι το νερό, έτσι φουγώ.

Δεν είδα ποτέ ακροατήριο πιο θερμό, με δάκρυα στα μάτια, από τα ακροατήρια των παιδιών μας, των οποίων τα νεκροταφεία, η Φλώρινα έχει το μεγαλύτερο νεκροταφείο, 500 νεκροί. Νέα παιδιά, θυσιάσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Λοιπόν, τότε μερικά παιδιά παραπονέθηκαν, λέει, τι πατρίδα, λέει, τι θρησκεία; Εδώ ο λοχαγός μου, εδώ ο ταγματάρχης, εδώ ο ξεματικός, εδώ, λέει, ο στρατηγός βλαστημάει Χριστό και Παναγίες. Λέω, τι λες, ρε παιδί μου;

Σηκώθηκα λοιπόν και πήγα και ήρθα στην Αθήνα κάτω με τα αρβύλα μου. Και παρουσιάστηκα μπροστά στον επιτελάρχη, Κοσμά τον λέγανε.

Το σκαλάμας ήτανε που ξέρω που είπε, λοιπόν, το πώς το μίλησε. Το μίλησε παραβολικώς. Λέει: «Τι έχουν καταγγείλω ένα σπουδαίο γεγονός». Ποιο γεγονός; «Ότι λέγω στην Ελλάδα μας», λέει, «έχουμε μια καλή βασίλισσα». Παραβολικώς το μίλησε. Είναι παρεξηγηθώ, γιατί μπορεί να νικούνται στη βασιλεία, ότι δημοκρατία. Λοιπόν, λέει παραβολικώς «βασίλισσα» και όμως λέω ότι την υβρίζουν. Λέω, μη ρωτάς, χυδαίως. Δεν μπορώ να σε φανταρώ με την υβρίζω. Η θύμωση λ λοιπόν αυτό που το ακούσουμε ότι αυτό επί τελάχιστον Κοσμά και είπε στρατοδικοί, όχι εκτέλεσες. στην Αθήνα κάτω με τα αρβηλά μου και παρουσιάστηκα μπροστά στον επιτελάρχη, Κοσμάτων λέγανε, δασκαλά μας ήτανε που ξέρω που είπε, λοιπά. Το πώς το μίλησε, το μίλησε παραπολικώς. Λέει, τι έχεις, έχω καταγγείλω ένα σπουδαίο γεγονός. Ποιο γεγονός, ότι λέγω στην Ελλάδα μας λέει έχουμε μια καλή βασίλισσα. Παραπολικό σου μίλησε, αν υπεραξηγηθώ για την ουρανικότητα στη βασιλείο της Δημοκρατίας. Λοιπόν, λέει, επεμβασίδησα και όμως λέω ότι την υβρίζουν. Λέω, μη ρωτάς, χιδέως, δεν πρέπει να σε φανταρώ με την υβρίζουν. Εθίμωσε λοιπόν αυτό το ακούσμα του, επί τελάρχης το κοσμά και είπε, στρατοδικείο και εκτέλεσης. Στρέφω το λόγο και του λέω, μη φοβάσαι. Υπότιτλοι AUTHORWAVE

Κανείς δεν υπήρχε στη Φρειδερίκη, τρέμουν οι πάντες και οι πάντες, κανείς ούτε μικρός ούτε μεγάλος ούτε τίποτα. Και όταν παρουσιαστεί στα σαλόνια, την χαιρετούνε ως βασίλισσα. Αλλά βλαστημούνε, λέω, κάτι άλλο, βλαστημούνε μια γυναίκα, αν επιτρέπεται να πούμε γυναίκα.

Βλαστημούνε μια που ενώπιόν της οποίας, λέω, εν συγκρίσει με το ενώπιόν της οποίας η Φρειδερίκη είναι ένα μηδενικό πελώριο, λέω, ένα μηδενικό τέτοιο. Όταν το ήξερε αυτό, κατάλαβε περί ποιας πρόκειται, άντε, δίπλα, λέει, δίπλα, εδώ είναι ο παπάς. Λέει, όχι παπάς, όχι παπάς, τώρα να τα πείτε, να γιατί θα χαθεί η πατρίδα.

Σου είπα, όταν βρίζεται η Φρειδερίκη, ήσουν έτοιμος να παραπέμψεις στο δικείο, τώρα που σου είπα ότι βρίζουν τη Βασίλισσα των Ουρανών, υποκριταί είμεθα, υποκριταί. Υποκριτέ, υποκριτέ. Μέσα στην Εκκλησία ορίσαμε την θρησκεία μας και έξω από την Εκκλησία γίνεται πάντων πάσα αμαρτία και πάντων ασχημία κλπ.

Έτσι είναι και τώρα πλέον φτάσαμε σε μια εποχή που ονομάζεται ότι έληξε τώρα, υπάρχει ένα περιοδικό που τυπώνεται στη Νέα Υόρκη και έχει κυκλοφορία 7 εκατομμύρια. Σε όλο τον κόσμο, εγώ στα χέρια μου δεν έπεσε αυτό, ονομάζεται Νέα Εποχή.

Και η Νέα Εποχή αυτή που κυκλοφορεί λέγει πλέον ότι έληξε η περίοδος του Ιχθύος. Ποιος να είναι ο Ιχθύς; Όπως ξέρετε πολύ καλά, στις κατακόμβες μέσα ο Χριστός εικονίζεται ως ψάρι. Υχθείς διότι Ιησούς Χριστός Θεού, Υιός Θεού Παντρός είναι Λοιπόν ο Υχθείος Ως ψάρι, και ότι έληξε πλέον η περίοδος του Ιχθύος, του Χριστιανισμού, και άλλη τώρα νέα εποχή του Υδροχόου.

Το δε Υδροχόο είναι αντίχριστη μέσα, είναι ο σατανάς ολόκληρος με όλα αυτά τα σημεία τα οποία έχει. Σε αυτή την εποχή μπήκαμε, στην περίοδο αυτής της σκοτεινής εποχής, και συνεπώς ούτε όπως είναι. Αλλά οι πιστοί, όσοι ολίγοι και αν είναι πάνω στη γη, όσοι πιστοί διαμείνουν, πρέπει να κρατήσουμε σταθερά τη σημαία του Χριστού μας.

Τη σημαία του Χριστού μας, η συνέχεια μιας μεγάλης ιστορίας του γένους μας. Διάβαζα τον Πουκεβίλ, ένα Γάλλον περιηγητήν, ο οποίος ευρέτηκε στην Ελλάδα τα χρόνια της επαναστάσεως του 1821. Ευρέτηκε στη Χίο, όπου εκεί στη Χίο μπήκανε μέσα οι βάρβαροι Τούρκοι και έσφαξαν, έσφαξαν, και εκοκκίνισε το Αιγαίον με το αίμα των μαρτύρων. Και πιάσανε καμιά χιλιάδα μικρά παιδιά και γυναίκες, τους βάνανε στην παραλία, ξεριζώσανε τα εσταυρωμένα από την εκκλησία, το βάναγαν το σταυρό και τους έκαναν, τους τάξανε προθεσμίαν μισή ώρα: όποιος από εσάς φτύσει το σταυρό, πατήσει το σταυρό, θα είναι ελεύθερος· όποιος δεν θα πατήσει, θα εκτελεστεί. Εκεί, κάτι να πω, και μίληταν. Παρόλο πέρασε μισή ώρα, ούτε ένας, ούτε ένας. Ω Ελλάς, ω Έλληνες.

Τώρα μπαίνει το μαχαίρι στον λαιμό μας και μας πιέζει, που θα είχαμε κάποια δικαιολογία επιτέλους. Τίποτα απολύτως. Επίσης, και πάνω στο Ιάσιο της Ρουμανίας, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, όταν κήρυξε την επανάσταση, εν ονόματι του Τιμίου Σταυρού: «Αγωνιζόμεθα υπέρ πίστεως και πατρίδος». Και τώρα, τελευταίο, το 12, που ένα καράβι είχαμε. Δεν είχαμε πολλά καράβια εμείς. Τα άλλα ήταν σαν πιο κάραβα. Ένα καράβι είχε η Ελλάς, είχε τον Αβέρωφ, αλλά μέσα στον Αβέρωφ ήταν ήρωας, αλλά μέσα στον Αβέρωφ ήταν πιστός, αλλά μέσα στον Αβέρωφ ήταν άνθρωπος του Θεού. Ήταν ο Κουντουριώτης, ο Παύλος, και πήρε τον Τίμιο Σταυρό, τον είχε δώσει ο Πατριάρχης των Ιεροσολύμων, τον έβαλε πάνω στην πλώρη, εδώ λέει, εδώ.

Με τη βοήθεια του Σταυρού, ακάβουχτη, δέναμεν εναντίον του προαιωνίου εχθρού στον κόσμο. Και ένα καράβι εμάντρωσε μέσα στον Ελλήσποντο όλα τα καράβια τα τουρκικά. Πού είστε μέσα με αυτή την απίστηση; Φοβούμαι πολύ, αδελφιά μου, δεν θέλω να γίνω προφήτης ούτε ως προφητείας.

Αλλά βλέπω τα σκοτεινά σημεία του ορίζοντος, βλέπω την προδοσία, βλέπω την έκτρωση. Όπως σας είπα και άλλοτε, θα παραμένω μερικά πράγματα.

Διότι θέλω να γίνετε κύριες του Ευαγγελίου και των αληθιών της πίστεώς μας, να πείτε: «Βλέπω, βλέπω και γνωρίζω τι βλέπω». Ότι το είπα, έρχονται, περνούν πολλοί, πολλοί περνούν, όλοι τους. Κλαίω και εγώ και αναστενάζω με τους εχθρούς του Χριστού μας, του Σταυρού μας. Δύο, δύο, δύο, δύο πρόγραμμα σατανικών, προγραμματίζω δύο παιδάκια, τον ένα δικηγόρο, τον άλλο μηχανικό. Και έγινε σε Ελλάδα από μηχανικούς, από γιατρούς, από δασκάλους. 30 χιλιάδες δάσκαλοι είναι αδιόριστοι, γεωργός δεν υπάρχει, μόνο τώρα που ήταν κάτι Αρβανία πάνω τους.

Τους πληρώνουμε 200.000 δραχμές, να τρώμε το τυρί, να τρώμε το βούτυρο, να τρώμε το γάλα, αλλά να σκοπιάσουμε και να μου χτίσουμε δι' να εγίνα εν έφερος ούδης σκοπιάζει. Λοιπόν, σε αυτή την περίοδο που βρισκόμεθα, εδώ στην φοβεράν αυτήν την περίοδο που βρισκόμεθα, φοβούμαι πολύ, διότι σβήνει το έθνος, σβήνει, σβήνει.

Το είπα και το επαναλαμβάνω και δεν πάψω να το επαναλαμβάνω. Στο 12 που ο Πλαστήρας ξεκίνησε με το σύνταγμά του και έφτασε μέχρι Καλεγρότο. Και με τα κιάλια έβλεπε ότι πλησιάζει να πέσει η Άγκυρα. Και τρομέως έβγαινε ο Κεμάλ προς τα κάτω, προς το Ικόνιο κλπ.

Την ώρα εκείνη που τα τάγματα τα ηρωικά μας εμπάτουσαν προς το θρίαμβο. Την εποχή εκείνη του 12, του 12 το 20. Ένας Έλληνας πέθανε το πρωί, ένας Έλληνας πέθανε το πρωί, ένας Έλληνας πέθανε το πρωί και μέχρι το βράδυ γεννιότανε οκτώ.

Τώρα που καυχόμαστε ότι ενταχθούμε στην ΕΟΚ, που είναι ανθελληνικός οργανισμός και θέλει να σβήσει το ιστορικό μας έθνος από το χάρτη της γης, τώρα στο 1991 ένας Έλληνας πεθαίνει και μισός γεννιέται! Μισός!

Ενώ στην Τουρκία ένας Τούρκος γεννιέται, πεθαίνει και 12 γεννιούνται και γίνονται 75 εκατομμύρια. Φόβος λοιπόν υπάρχει με τα εγκλήματα που διαπράττουμε.

Με τις βλαστημίες που ακούονται και με τις εκτρώσεις που γίνονται και με τις αδικίες που κάνουμε, που μεταβάλαμε την Ελλάδα σε Γολγοθά, όπου τον σταυρώνουμε. Μια φορά τον σταυρώσανε οι Εβραίοι, αλλά εμείς τον σταυρώνουμε καθημερινώς, παρόλους τους σταυρούς τους οποίους κάνουμε, οι οποίοι δεν έχουν αξία πλέον, σταυροί, διότι γίνονται υπό την προϋπόθεση μετανοίας και εξομολογήσεως και καθαρότητας ψυχών. Φοβούμαι πολύ, και το λέγω μετά δακρύων, ο γέρων επίσκοπος, ο οποίος σήμερα-αύριο φεύγουμε το εξπρές στον άλλο κόσμο. Λοιπόν, φοβούμαι πολύ, αδέρφια μου, ότι θα κυματίσει η σημαία του, και μάλιστα στον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης, και θα αισθανθούμε τη δουλεία, την απέραντη δουλεία, διότι τα παιδιά της Ελλάδος δεν έχουν διάθεση να αγωνιστούν ούτε στα καράβια μας, ούτε στα αεροπλάνα, ούτε πουθενά. Είναι παιδιά της καλοπεράσεως, είναι παιδιά όχι της εποχής του ηχηθείως αλλά η ποδεία του υδροχώ. Ταύτα, αγαπητοί μου, έχω. Δεν θέλω να τελειώσω με πρεπισία, γνωρίζω αισιοδοξό από τις πλευράς αυτής.

στη γη, κάτω στη γη, κοιτάξω, οπουδήποτε να ρίξω το βλέμμα,

Βλέμμα, αυτό απελπίζομαι, αλλά όταν υψώσω τα βλέμματα στους αστέρες πάνω από τους γαλαξίες όπου κατοικεί η Αγία Τριάς, όπου είναι η έδρα της, είναι ο θρόνος του Υψίστου, ο θρόνος της χάριτος, όταν υψώσω εγώ δεν λέω όπως είπε ένας Άγιος ούτε δεξιά ούτε αριστερά, διότι δεν υπάρχουν τέτοιες διαιρέσεις.

Εγώ μία διαίρεση ξέρω, οι φίλοι του Χριστού ή οι εχθροί του Χριστού, οι πιστοί ή άπιστοι, αυτό λέει και ο Γκαίτε, ότι η ιστορία της ανθρωπότητας είναι ιστορία, λέει ο Γκαίτε, ο φιλόσοφος και ποιητής, ότι είναι μάχη, το έλεγε ο Λούβαρος ο αείμνηστος καθηγητής μας, είναι μάχη μεταξύ πίστεως και απιστίας.

Όπου είναι πιστός τον αγαπούμε, όπου είναι πιστός τον εκτιμούμε, όπου είναι πιστός τον ακούμε. Αλλά όπου είναι άπιστος είτε της Άλφα είτε της Β' είτε της Γάμα. Λοιπόν εμείς το σύνθημά μας θα το κτηνήσω πολύ περισσότερο το κύριο Μάμα να το πω.

Είναι ούτε προς τα δεξιά ούτε προς τα αριστερά, αλλά ένα νέο σύνθημα. Ἄνω! Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας! Ἄνω σχῶμεν τὰς... Μόνο ο Θεός θα κάνει το θάμα του πάλι στην πατρίδα μας και θα βρει τρόπους, πολλούς τρόπους, διότι η Ελλάδα έχει ένα άλλο προορισμό και είναι ιεραποστολικό έθνος και θα βρει ο Χριστός τρόπους για τον οποίο θα επανέλθει το έθνος μας στην τροχιά αντινέδοξων.

Μέχρι τότε ας έχουμε όλοι μας αγάπη και ενότητα και ειρήνη μεταξύ μας. Μέχρι τότε ας πιστεύουμε στο σύμβολο της πίστεώς μας, ας έχουμε το σταυρόν. Δεν θα νικήσω πολλά σύμβολα, 15 σύμβολα μπορούσα να μετρήσω σήμερα.

Είναι η πεντάλφα, είναι το σοθέντερο, είναι, είναι, είναι, είναι, δεν βλέπετε τι γίνεται; Πέφτουν μέσα εις τα τήραρα που είχαν στήσει το σφυροδρέπανο και είχαν στήσει ένα άγαλμα. Μας έλεγαν αυτοί οι πρόσφυγες, 15 to 17 μέτρα μήκος και βάθος και λοιπά, ύψος.

Τα γκρέμισαν όλα, πέφτουν τα σύμβολα του Αθεϊσμού, πέφτουν τα σύμβολα αυτά. Θα ανατείλει και μια νεότερη ημέρα. Αλλά εμείς ας προσέξουμε, εμείς που ζούμε στο 1971, σε νέα εποχή του Υδροχόου, όπως λέγουν αυτοί οι προφήτες και οι μάγοι.

Σε εποχή αυτή που ζούμε ας προσέξουμε πολύ να είμαστε σταθεροί και ακλόνητοι και να μένουμε σταθεροί και ακλόνητοι. Και όπως είπα και δεν παραμπάνω, θα συνεχίσω το κήρυγμα την άλλη Κυριακή, αν θέλει ο Θεός.

Εδώ πάλι θα είναι, θα συνεχίσω, αν θέλει ο Θεός, και μετά δια των ευχών σας θα αναχωρήσω πάλι προς τα επάνω.

Εκεί είναι η μάχη σκληρή που δίνουμε με τη βοήθεια του Θεού, γιατί θέλω να πιστεύω ότι με τους αγωνιστές, με το λαό μας τον πιστό, με τον πιστό λαό, πιστεύω ότι με τον πιστό λαό, η Μακεδονία μας είναι και θα μείνει πάντα ελληνική. Και ό,τι σας λέω, και αν ακόμα υποθέσω ότι στο σπίτι, το έχω πει κατ’ επανάληψη, το επαναλαμβάνω και τώρα, και αν μέσα στο σπίτι σας δεν πιστεύει ο πατέρας, δεν πιστεύει η μάνα, δεν πιστεύει, και είσαι εσύ ένας μόνο, εσύ ο ένας να λες: «Πιστεύω, Κύριε, στον Εσταυρωμένο Λυτρωτή του κόσμου». Και αν μέσα στη γειτονιά σου, το εργοστάσιό σου, η μηχανή σου, το εμπόριό σου, το στρατό, το ναυτικό, παντού, δεν υπάρχουν πλέον, κοροϊδεύουν και εμπαίζουν, εσύ ένας να μείνεις στο καράβι μέσα, να μείνεις στο καράβι, να μείνεις πιστός και αφοσιωμένος στον Θεό. Και αν ακόμα μέσα στην Αθήνα όλοι τους γονατίσουν και προσκυνήσουν τον Βάαλ.

Είδωνα τα νεότερα, και ακόμα προχωρώ και λέγω το πλέον απίθανο: και ένας να μείνεις πάνω στον πλανήτη σου, ένας να μείνεις στον πλανήτη σου, να πιστεύεις: δεν θα νικήσουν τα σύμβολα, θα νικήσει ο Τίμιος Σταυρός, θα νικήσει ο Εσταυρωμένος.

Θα το κάνουμε κανονικώς όπως το κάνουν οι πατέρες μας, όχι όπως κάνουν αυτοί οι αιρετικοί των αιώνων. Κανονικά το θεωρώ σας. Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς.