Holy Week, Kassiani’s Hymn, and Repentance

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Tonight, devout congregation, you have heard this service chanted. But you should know that it properly belongs to tomorrow morning, Tuesday. It is Matins for Holy and Great Tuesday.

Yet it is chanted tonight. Why? Let those who object to such changes hear this. I have great affection for them, but I disagree with them on certain points. One point of disagreement is that the Church changes the time of the service.

Tonight we are hearing Matins, though this is the evening. How can we celebrate Matins for Holy and Great Tuesday now? Because what matters most is not the hour at which we celebrate a feast, but the way we celebrate it. For this reason, the Church has the right to change the time, and does so. Like a loving mother, she looks to the spiritual benefit of her people. If this service were held tomorrow morning,

working people, busy with their various tasks, would not be able to come to church. So that more people can come and hear these wonderful services, the Church has moved this service, and others like it, to the evening.

That is enough about the time and character of the service. You have now heard this beautiful service for Holy and Great Tuesday. Though it is evening, we have heard Matins. You should also know that, as in other services, there is a Gospel reading. But the Gospel you heard today is different from the others.

It differs in this way: the language Christ uses is very different from the language He used for three whole years, when He sought to draw His listeners close with His sweetest and wisest words.

This time His tone changes. Anyone who hears or reads today's Gospel might think the heavens are flashing and thundering. Lightning flashes, thunder rolls, and thunderbolts fall tonight. Against whom are these thunderbolts, these cries of woe, directed? Against the scribes and Pharisees.

Who were these Pharisees? They knew the Law of Moses and interpreted it. They observed all its outward requirements. They fasted and prayed, wore long fringes on their garments, and presented themselves to the people as holy. But were they holy? Far from it.

They appeared holy before the people, but they were not. They were great hypocrites, like counterfeit coins with a golden surface hiding what lay beneath. They deceived the people. Against these hypocrites and Pharisees, Christ speaks with words that strike like a whip.

I remember that in Mesolongi I spoke a word of woe against the priests. I spoke another against the theologians, another against the bishops, another against kings, another against teachers and professors, and another against members of parliament and politicians. I spoke many such words of woe.

I remember a saint who said, ‘I am a sinner, and I cannot say “woe to you,” as it is written. I must say “woe to us.”’ That one change makes all the difference.

So we shall change ‘to you’ into ‘to us,’ so that all Christians are included. ‘Woe to us,’ we shall say.

I shall speak to you in the way Saint Andrew of Crete spoke in the Great Canon, which we heard during the fifth week of the Fast. As he recounted the lives of great sinners, he said, ‘Lord, I am Eve.’

‘As Eve was drawn to the sweet fruit, so I am drawn to the fruit of sin. I am Adam, led astray by Eve, by my own corrupted nature. I am David, who sinned.’

And we shall speak in the same way: ‘Woe to us.’ All of us are included, without exception. For we must admit, my dear friends, that Pharisaism lives in us: we are one thing, yet appear to be another.

Once I saw some children from catechism school and said, ‘Welcome, children!’ Four or five came over to me, all very bright. ‘Tell me, are you good children?’ ‘Yes, yes, we are good children.’ ‘Now tell me, which one of you is the best?’ They said nothing. Each looked at the others, thinking one of them must be the best.

Even in children there is a seed of Pharisaism. So today let us take the Ten Commandments, which God gave on Mount Sinai, as our mirror. These ten commandments of the Lord are an enduring law.

‘Heaven shall pass away, but my law shall not pass away.’ I shall set the Ten Commandments before you like a mirror, and urge everyone, men and women alike, myself first of all, to look into it and see the stains upon us. By stains, I mean our sins.

So, woe to us. Let us begin, for we have broken the first and second commandments. What does the first say? ‘I am God. You shall have no other gods besides me.’ And the second? ‘You shall have no idols.’

Outwardly we say, ‘I believe in God.’ But if we examine ourselves, we shall see that our faith is dead. In our own time, we have put other things and other people in God's place, even things of very little worth.

A person thirsts so deeply for God that if he does not worship God or believe in Him, he will believe in the devil. And today, as you can see, magic is widespread, terribly widespread. The other day I read with astonishment that an entire family in Cyprus had taken their own lives because they belonged to a satanic organization that had come to us from America.

So we make idols, idols, idols. You call yourself a Christian, yet you make an idol of your child, as I told you last night. You make an idol of your husband or your wife, of a leader or a political party.

New gods have sprung up, and people shed blood over them. In Patras there were ten wounded; in Crete, too, there was bloodshed. People even die for a political party.

And what has become our religion? Sport, the football, the football has become an idol. I do not belittle sport, but it is tragic to replace God with a football. Idols, idols, idols.

And recently, among the twenty-five parties that fought the election in our free and democratic country, there was one called Olympism. Its name was on the ballot, and it received a share of the vote.

They worship the ancient gods. They are based near Katerini, close to Mount Olympus. A new idolatry! What does it mean to be a new idolater? It means that today we may appear to believe in God, yet by our deeds we worship idols.

Woe to us, the new idolaters. Examine yourselves, ask yourselves, and you will find a new idol somewhere deep in your soul. Now, what does the third commandment say? ‘You shall not take the name of the Lord your God in vain.’ Take care: if there is a name above every other name, it is the name of our God, and we must also revere the names of the Saints and of the Most Holy Theotokos (All-Holy).

If there is one name in Greece that people abuse with the foulest words, it is the name of our Christ. Go and travel throughout Greece, through its villages, its towns, and all its neighborhoods.

See if you can find a neighborhood where people do not blaspheme God and Christ with the foulest language. We hold the record for blasphemy in the Balkans. Woe to us blasphemers of the twentieth century. Woe to us all.

Now the fourth commandment says, ‘Six days you shall labor and do all your work.’ It also speaks of keeping the day of the Lord. We must work. Work is prayer; work is a duty.

It is a sin to neglect your work on the ordinary days of the week. In the same way, and even more so, it is a sin to profane holy Sunday, the Lord’s Day.

The bell rings: stop. Stop, and let everyone hurry to the Church. ‘How lovely are Your dwelling places, O Lord of hosts!’ My soul longs for the courts of the Lord. Let us all gather here in the Church.

What do we find? A survey showed that only two percent of Greeks attend church. Two percent! During the years of Ottoman rule, people went to church without bells. The Turks would not let the bells ring, yet everyone hurried to the Church.

Now it is two percent. Where are the other ninety-eight percent? You need not ask me. You know very well where they are and where they choose to gather. Woe to us for breaking God’s commandment to keep Sunday as a day of rest.

The Americans, whatever their faults, observe Sunday. They observe it, while we have profaned it. We have just come through elections held on that day, whatever the results may have been.

In Athens, some fervent people handed out leaflets saying, ‘Do not vote; it is a sin.’ I said no such thing. I told people to go to church and then go to the polls.

So woe to us for trampling on the fourth commandment. And the fifth? Who is closest to us after God? Our mother and father. They are sacred to us. We must respect them and care for them in their old age.

Yet children no longer show their parents respect. I remember a young man who came to me in Athens in tears. He loved a young woman, and they were about to be engaged. Then she asked, ‘Do you have any old furniture at home?’ He thought she meant the furnishings and said they had old and new pieces. But she meant his father and mother. She would not live in a house with elderly parents. So he broke off the engagement, and rightly so. What a dreadful, brutal state of affairs.

Honorable old age, blessed old age! Then comes the sixth commandment. What is it? ‘You shall not kill.’ Yet in our age we have become Cains, murderers. Rivers of blood were shed in the First World War and in the Second World War.

So much blood that it would make a river. As the prophecy says, it reached the horses’ bridles. Blood everywhere. And if a ray of light had not appeared, a gentle light, a kind of rainbow over humanity, with this change brought about by Mikhail Gorbachev, humanity might not have been spared Armageddon.

We will speak of this tomorrow. I will leave it for then, because tomorrow or the day after, when we commemorate the woman who fell into many sins, we will say something about this dreadful state of affairs. Adultery used to be unknown; divorce used to be unknown. Now it is horrifying, horrifying.

Woe to us adulterers and fornicators! We have given ourselves over to these things and broken up our families with divorces by mutual consent and easy divorces. Men at the very end of their lives cast aside their wives and four children to marry much younger women.

I am speaking about people in the political parties too; you know that well. Since the subject has come up, I speak plainly, even when I speak against candidates. I have one scale for everyone, and I weigh the great and the small alike.

And I rebuke them even when they are at the height of their glory.

If such a woman were to stand as a candidate, she might even come first in the vote. We have become corrupt. Adultery is no longer called adultery; people use pleasant words for it and speak of ‘girlfriends,’ as I have said before.

Woe to us adulterers, both men and women! Generation after generation, adultery and fornication: Sodom and Gomorrah. Now we come to the eighth commandment. What does it say? This one is dreadful for us.

‘You shall not steal.’ Do not take what belongs to another. And what do we see? In recent times our country has been plundered. We have become grasping on a vast scale, like birds of prey. Even if Mount Olympus were made of gold, we would devour it and level it down to the plain of Thessaly.

Nothing would be left. People abroad have come to associate Greeks with thieves. We steal in all sorts of ways, even from what is sacred. Then comes the ninth commandment: ‘You shall not bear false witness.’ Do not stretch out your unclean hand to swear on the Gospel and then lie.

Ask the judges. Where is conscience? There are conscientious judges and police officers, but people lie. How can justice stand when they lie? They lie, they lie, and innocent people are in prison while murderers walk free beneath the Greek sun. What a dreadful state of affairs! Woe to us who bear false witness before the Lord. And there is one last commandment. It is not enough to say, ‘I have done no wrong.’ It says something more: ‘You shall not covet.’ ‘Oh, if only I had that!’ People are not content with the necessities God has given them. They want more and more, with envy and malice. ‘You shall not covet.’ Rejoice that your neighbor has a home. Rejoice that your neighbor has good children.

‘He told them what they needed to hear,’ some would say. Others would say the same about someone else. But as I speak to you now, I include us all among the guilty. I do not know whether each of us will say, ‘I am the one who is guilty.’

I am the one who deserves the whip, the scourge. Woe to us hypocrites, Pharisaic hypocrites! Christ says we are like tombs: marble on the outside, but lift the slab and underneath you find foul, unclean bones. What should we do during these holy days? We should always have a sense of metanoia, of repentance, and confess our sins. But especially during these holy days, we must feel this deeply.

Look within and see the corruption, the torment, the corruption in the depths of our souls. Yet instead of examining ourselves, we become shameless and flee far from God.

So let us cultivate a spirit of self-examination. Even the Communists speak of self-criticism.

If such a change can come about in Russia, where Gorbachev is said to be urging self-criticism, then surely we should examine ourselves too.

Let us confess that we have fallen into many sins, and let us say: ‘Who can fathom the multitude of my sins, O my Savior, who saves my soul?’ If we judge our lives honestly, may we too be counted worthy to find God’s mercy on the day of judgment. Amen.

Very good. Make the sign of the Cross properly. Let your hearts be with God, and let our voices rise to the heavens.

Thank you very much.

“Lord, a woman fallen into many sins.” Tonight, devout congregation, tonight the service is chanted. At the end of this service, one of the masterpieces of Byzantine poetry is sung melodiously: the hymn of Kassiani.

Like a magnet, it draws myriads of the faithful to churches tonight, especially in the great cities, where they go to hear distinguished cantors sing this hymn melodiously. They enjoy hearing the cantor sing it slowly, slowly. And the longer the chanting lasts, the more distinguished the cantor is considered.

But without undervaluing music, I nevertheless think that chanting alone, merely hearing it chanted, is not beneficial. The poem’s value does not lie in the time we spend chanting it. This hymn has value because of the lofty meanings it contains.

And if we do not understand these meanings, embrace them, and make them a rule for our lives, the chanting is in vain. We shall leave as we came in. We came in black, and we shall leave black. But if we feel these meanings more deeply, then we shall benefit, because this hymn...

It is a trumpet sounding to the ends of the world the highest lesson, the most important lesson. It is an exhortation to repentance. The cantor sang it beautifully: “Sloth is dreadful; repentance is great.” And if we do not repent, what is the point of the chanting and all that is heard melodiously during these holy days?

To understand this hymn, I shall ask a question. Who is this woman fallen into many sins? Who is this woman of many sins? Is she Kassiani? No, she is not Kassiani. Kassiani was a noble young woman.

She was of Byzantium. Her love failed; her love for a king, for an heir to the royal throne, failed. Disgusted then with human things, she withdrew to the desert and became a nun, and the carnal love, the love of the flesh, died away.

And in her, as we said yesterday, the higher love prevailed: divine love, the love of the heart, the love of Jesus Christ. This poet also wrote other poems, and one of them is the one you hear. As for a poem’s subject, one person praises the moon. There are poets who praise the moon.

Other poets praise the sun, and other poets praise the sea. Poets take small and great things, even the very smallest things, as subjects of poetry.

They sing them melodiously. But here the poet took as her subject the prostitute, the woman you call a prostitute with your tongue, whom our Church calls the sinful woman. It is this sinful woman who is discussed at length,

The Evangelist Luke speaks of her at length in chapter seven. When you go home, take the trouble to find chapter seven of the Gospel according to Luke, if you read Scripture, of course. If you do not, as I told you, a day may pass without food, but it should not pass without Scripture. The hymnody of our Holy Church rests on Scripture. He says there, then, that...

In Christ’s time there was a Pharisee. We have said that the Pharisees were fanatical Jews who observed the formal provisions of the law, fasted and prayed, and wore phylacteries and broad garments.

And they boasted of their holiness. Yesterday we saw how severely Christ rebuked them with those fearsome words He hurled like fiery bolts against their hypocrisy, saying, “Woe to you, Pharisees, hypocrites.” One of the Pharisees was a man called Simon. He invited Christ to a meal, to a table, to a dinner.

It is a curious thing. Did he do it out of deep esteem for Christ? No. He did it out of curiosity, sinful curiosity, to get an opportunity at the table to observe Christ and find an accusation against him. Christ accepted the invitation.

Christ went not to eat, for Christ was not a glutton or a wine-drinker who loved banquets. He was not greedy for food. His food was plain and simple, as was that of the Apostles. He went to this table with others so that an opportunity to teach might arise.

And as with the ancient philosophers, if you read them, though this is a very large subject, the banquets of the ancients differ from those of today. At banquets now there is idle chatter; people speak foolish words. Plato’s Symposium, for example, is magnificent.

They spent little time eating, but spent most of it on lofty and great subjects that still occupy the human mind today. Christ, then, above philosophers and orators, found an opportunity at the table to speak His words, His most important words, and to rebuke. That is what He did at this table; He went there.

The Pharisee had a high opinion of himself and of his party. Yes, he did not receive Christ as he should have. For it was customary then, in those ancient times, for someone receiving a guest,

Someone expecting a guest waited for him outside the house. What did he do? He greeted him tenderly, with a kiss of love. What else did he do? He washed his feet; with a clean, gleaming basin and clear water he washed the guest’s feet. That was how it was expressed. This man gave Christ neither a kiss nor a basin in which to wash his most pure

feet. Thus the proud, selfish man went, thinking that he was honoring Christ and was not being honored by Christ. Likewise, some proud, selfish people today think that, if they attend church, they honor the Church because of their rank. They do not honor the Church. The Church honors the person. If the humble of the earth, the small and insignificant, need to attend church, officials need it all the more, for they have a greater need of repentance than others. Well, there at the banquet, something astonishing happened. A sinful woman, known in the community, this woman...

She was sinful. The service calls her a prostitute; let us call her what our service calls her today. She was known as a prostitute, one who sold her body and had many lovers. This woman, this unnamed woman, seems to have heard Christ. She heard Christ speak, not in the language of the Pharisees and scribes, who shun sinners, but in a language of boundless love and compassion. She heard him; perhaps she heard Christ’s invitation: ‘Come to me, all who labor and are burdened, and I will give you rest.’

She heard this. She saw Christ’s face and saw that it radiated beauty, not so much bodily beauty as spiritual beauty. She was drawn to Christ and wanted to approach Him and express her gratitude, because Christ’s words, so comforting to sinners, had entered her heart. Thus she managed to find the door open,

She climbed the stairs and went into the upper room, where dinner was customarily given. There the scene took place, that wonderful scene described by the holy Gospel. To understand what happened in the house, in the upper room of Simon the Pharisee, we must bear in mind how people ate in ancient times.

People in ancient times ate in an Eastern manner. When I used to visit refugee villages from the East, from Iconium, I was struck that they did not have tables like ours today. The Pontians and Asia Minor Greeks, simple people from deep within Asia, followed a humble practice resembling that of the first Christians. They had a low, very low, round table. They laid the round table and sat cross-legged on the floor. Around it they ate from one shared dish, one common plate. I ate repeatedly at that humble table, which recalled the supper of our Christ. That was how they ate. But in Christ’s time the table was not round like the Pontians’ table: it was semicircular, shaped like a half-circle.

It was neither circular nor rectangular, as tables are today. Allow me to use a few geographical terms: it had the shape of a half-circle.

Look at the columns here: above your heads are half-circles, one, two, three half-circles. In the open space of the half-circle the servants could move easily and set out the plates, choice foods, and drinks.

They sat outside, along the outer side of the half-circle. They did not sit on chairs, but on little couches. They reclined in such a way that each person’s whole body lay on a couch. With the left hand they supported their head, turned toward the table, and with the left, rather, with the right hand they took their food. That was how they sat. If you understood my description, I would draw it for you if I had a board.

That table resembled the old tables of the Pontians and the ancient Greeks, circular, semicircular. Well, if I have given you an idea of that table, I will now tell you that,

There this sinful woman, a prostitute, approached from behind Christ’s outstretched feet. Immediately she began to weep bitterly, and her tears fell on Christ’s feet and washed them. Then she broke an alabaster vessel containing costly perfume of great value. With it she anointed Christ’s feet and sprinkled them, and then she loosened her thick hair. Her hair had been an attraction in love, a means of arousing love. She loosened that hair, those braids, and made them into towels, towels. With her thick hair she washed, wiped Christ’s most pure feet, and wept bitterly. That is what she did; that is what happened that day. The upper room also became fragrant; the place became fragrant.

How did the Pharisee see it? He saw it with malice. He found occasion to criticize, not aloud but inwardly. Yet what he did not dare say there at the table, Christ heard, being God, and spoke to him. For the Pharisee had said it in his heart. Thoughts too can be sinful. We sin in our thoughts.

What thoughts he had! Listen to what he says: “If he were a prophet, if he were a teacher, if he were like Isaiah and Jeremiah and the prophets, he would know what a wretched, utterly miserable woman she is. He would not even say good morning to her; he would say nothing to her. Therefore he is not a holy man, not a prophet.” Then Christ says to him, “Simon, I have something to tell you.” “What do you want to tell us, Teacher?” “Let me tell you a parable,” he says. “There were two people, ”

, who found themselves in need and borrowed money. One borrowed fifty denarii, that is, fifty silver coins of that time, a small sum. The other borrowed ten times as much: five hundred denarii, a tenfold larger sum, five hundred silver coins in value.

Neither of them could repay it. They had become so insolvent that they could not repay it. Neither the one who owed less nor the one who owed more was in a position to repay it. But the lender, compassionate and merciful, forgave it. He canceled the debt of both the one and the other.

“I ask you now,” he says, asking Simon the Pharisee, “which of the two owes the lender more gratitude: the one who was forgiven the smaller sum of fifty denarii, or the one who was forgiven five hundred?” He answered, without realizing the point, “The one who was forgiven the larger sum.” “So it is here,” he says,

And you too are in debt as a sinner, despite the holiness you seem to have. You think your sins are small, but you too owe a debt to God: your sins. This woman here also has a debt, a greater one: her sins. Tonight, he says, she showed her love and gratitude toward me, Christ. But when I entered your house, he says,

, you did not receive me with love. You did not embrace me, as hosts customarily do. You did not wash my feet with clean water. She, he says, has been weeping since she arrived, weeping, weeping, a river of tears. She sprinkled me with precious ointments, and with her hair,

With her hair, he says, she loosened her abundant hair, made it a towel and wiped me with it, and she kept on weeping. Then Christ addressed this woman and spoke those great words to her: “Woman, your sins are forgiven, because you loved much.” We would need time to examine this: that she loved much, loved much.

We do not have even a trace of love. We love our wives, our children, one thing and another. We love everything, but inside our hearts are cold, like the North Pole and the northern icebergs, toward the Lord Jesus Christ. “She loved much.” A famous preacher in Paris, commenting on this saying, used to say, “When I think of it, I cannot speak. I would rather weep too, and may the Lord give me one tear like the tears that this woman, this prostitute, shed.”

Indeed, the whole service today concerns her. Our Church concerns itself with her, as the Fathers ordained. She is the subject of the hymn by Kassiani, the renowned hymnographer of our Byzantine Empire. What do these few things I have told you teach us? The lessons are many, but I wish,

To impress one lesson on your minds and hearts. What lesson do I want to impress on you? That even today, despite the spread of the Gospel, the sinful woman still exists. Many such sinful women exist.

, and the number of these women increased especially after the war. Many years ago the state, wishing to appear civilized, abolished and closed the brothels through police action. These houses are euphemistically called “houses of tolerance”,

, formerly distinguished by the red lanterns they were required to light outside their doors. The state prohibited them, and rightly so. But evil is resourceful. Greece had one hundred, two hundred, three hundred brothels that were abolished; today there are many times as many, in small and large houses, in large cities and small towns, and especially inside nightclubs. To give an example from Amyntaio, all the young people were going there to become demonized.

For there were women there, and we had a hard time driving them away; they even brought women down from far away. Prostitution and adultery are now practiced to the fullest degree and are no longer considered sins in the world in which we live, especially in the large centers. It has been written that Greece has become a center of the trade in human flesh.

A Paris publication wrote the following, allow me to tell you. It wrote that if you go to Greece, everything is expensive, very expensive; everything is expensive. One thing is cheap, very cheap: “female flesh.” My God, my God, my God, what has Greece come to? That the papers in Paris should write that everything in Greece is expensive and only “female flesh” is very cheap. A great decline. In a people who sang the praises of virginity, are we now to condemn these women ourselves? No!

We would be outside the spirit of the Gospel, and especially outside the spirit proclaimed today in Holy Scripture and in our service. No, we must look upon them with compassion, because these people,

We must look upon these people with compassion, because they are victims of a depraved society, a corrupt society. This corrupt society bears enormous responsibility for the corruption and increase of prostitution within our nation. Just as we care about someone breathing smog, and I do not criticize that, we ought to clean up the physical environment. I agree with that. But, you hypocrite,

Besides the physical environment there is another environment: the spiritual environment, the moral character of society. They take no interest in it at all. There must be no smog; smog must not cover Athens, so that people may breathe clean, clear air. Very good, sir. But if you are concerned to clean up the physical environment, you must be much more concerned to clean up the moral environment, so that there will not be even one prostitute.

Not even one. There were periods when prostitution had disappeared and only marriage, monogamy, was valued. And only recently a fear has seized humanity, as I was saying the other day, because a scourge appeared amid this prostitution, adultery, and sexual relations,

AIDS appeared as a scourge and has terrified people, and they are trying to return to the old pattern of monogamy. So we are responsible, all of us. We too bear a share of responsibility for the spread of prostitution in our homeland, about which the most shameful things are written today. Newspapers write that “the cheapest meat is female flesh.” What have we come to? I am coming to my conclusion.

We are all responsible. I ask you: do we have the tenderness Jesus Christ had toward sinful women? Yes, I ask.

Have the ladies and young women of social welfare, who pocket millions and thousands, approached them? The city is full of social welfare; very well, Lady Welfare. But has a young woman from social welfare ever gone to visit a house people hear about, or to meet the women who sell their flesh? Has one ever gone? Has any of the ladies

from the charitable funds for the poor that we too have here in the city approached these women living in such degradation, and so on? Has any parish priest gone to visit them? Has any preacher gone to visit these women? Has any bishop or archbishop gone near any of them? We are all responsible for this tragedy. If we approached these women,

, as Christ approached them. A woman who repents is above the Pharisee, and Christ showed this. We shall see strange things. “Sloth is dreadful; repentance is great.” These souls have value before Christ. As we have said and emphasized repeatedly, Christ will not judge us because we sin. He will judge us because we do not repent.

And we do not have the repentance shown by this holy woman. She was black, but became white; from coal she became a diamond, shining in heaven and on earth, and her memory is commemorated. So we too will gain no benefit merely by listening tonight to this wonderful hymn,

, these wonderful melodies. We shall benefit if we are willing. I have said it, and I repeat it once more to all of you here. I hear from the spiritual fathers that the number of men and women coming has increased. This Holy Easter, all of you!

The rest of you, those who remain, see what it says: “Lord, I have sinned more than the prostitute and the prodigal.” I want such a spirit, such a movement, to arise within our society, so that young and old, men and women, may come with feelings of repentance. Then we shall feel the greatness of our holy religion. Amen. I finish by saying: “Sloth is dreadful; repentance is great.”

May the Lord make all of us worthy. Amen.

Απόψε, ευσεβές εκκλησίασμα, ψάλλεται η ακολουθία που ακούσατε, αλλά πρέπει να γνωρίζετε ότι η ακολουθία αυτή πρέπει να λέγεται την αυριανή ημέρα, την Τρίτη το πρωί. Είναι όρθρος της Αγίας και Μεγάλης Τρίτης.

Εν τούτοις ψάλλεται απόψε. Και ψάλλεται απόψε γιατί; Ας τα ακούσουν αυτό οι παραμολογήτες, που τόσο συμπαθώ τους παραμολογήτες, αλλά διαφωνώ σε μερικά σημεία. Και εκεί που διαφωνούμε είναι ότι η Εκκλησία αλλάζει τον χρόνο.

Αυτό απόψε ακούμε όρθρος. Αν δεν έχουμε όρθρο, έχουμε εσπέρας. Αυτό πώς συμβαίνει, ώστε ενώ είναι όρθρος της Αγίας και Μεγάλης Τρίτης να τον κάνουμε εμείς εδώ στον Εσπερινό; Διότι δεν είναι τόσο σπουδαίος ο χρόνος που θα εορτάσουμε ένα γεγονός, αλλά σπουδαίος είναι ο τρόπος, όχι ο χρόνος, ο τρόπος με τον οποίο εορτάζομαι τα διαφορετικά εορτάς και πανηγύρεις Και δι' αυτόν τον λόγον η Εκκλησία έχει το δικαίωμα να αλλάζει και αλλάζει η Εκκλησία τον χρόνον αυτόν, διότι ως μητέρα φιλόστοργος αποβλέπει εις το πνευματικό συμφέρον της λεπτού του λαού μας Διότι αν αυτή η ακολουθία γινότανε αύριο το πρωί,

ο κόσμος που είναι εργατικός, ο κόσμος που ασχολείται με διάφορες εργασίες, δεν θα ερχόταν στην Εκκλησία. Γι' αυτό λοιπόν τον λόγο, για να έρχεται περισσότερος κόσμος και να ακούει τας θαυμασίας αυτάς ακολουθίας, δι' αυτό μετέθεσε την ακολουθία αυτή και τις ακολουθίες τας άλλας εις τον Εσπερινόν αυτόν.

Ταύτα τα ολίγα ως προς τον χρόνο, ως προς τον χαρακτήρα της ακολουθίας. Τώρα, ακούσατε την ωραία αυτήν την ακολουθία της Αγίας και Μεγάλης Τρίτης. Τον Όρθρο ακούσαμε, τον Εσπερινό απόψε τον ακούσαμε. Και πρέπει να ξέρετε ότι στην ακολουθία τη σημερινή, όπως και εις άλλας, υπάρχει Ευαγγέλιο, αλλά το Ευαγγέλιο το σημερινό που ακούσατε διαφέρει από τα Ευαγγέλια.

Διαφέρει κατά τούτο: ότι η γλώσσα που μεταχειρίζεται ο Χριστός μας είναι πολύ διάφορος από τη γλώσσα που μεταχειρίζεται τρία ολόκληρα χρόνια, προσπαθώντας με τα γλυκύτερα λόγια του, με τα σοφότερα λόγια του να ελκύσει κοντά του τους ακροατάς.

Αυτή τη φορά αλλάζει το ύφος της γλώσσης. Όποιος ακούει ή διαβάζει το Ευαγγέλιο το σημερινό νομίζει ότι αστράπτει και βροντά ο ουρανός. Αστράπτει, βροντά, πέφτουν αστροπελέκια, πέφτουν απόψε αστροπελέκια. Εναντίον τίνων στρέφονται τα αστροπελέκια αυτά, τα ουαί; Στρέφονται εναντίον των Γραμματέων και Φαρισαίων.

Ποιοι ήταν αυτοί οι Φαρισαίοι; Ήταν οι άνθρωποι που εγνωρίζανε τον νόμο του Μωυσέως, που ερμηνεύανε τον νόμο του Μωυσέως, που τηρούσανε όλες τις διατάξεις του Μωσαϊκού Νόμου, τις τυπικάς, και παρουσιαζόντανε και νηστεύανε και προσεύχονταν και είχαν τα κράσπεδά των μέχρι κάτω και παρουσιάζονταν μπροστά τους ως άγιοι. Αλλά ήσαν άγιοι; Κάθε άλλο.

Τελώνταν στο λαό Άγιοι, αλλά δεν ήσαν Άγιοι, ήσαν μεγάλο υποκριτές, ήσαν κύβδηρα νομίσματα, τα οποία κάτω από μια χρυσίζουσαν επιφάνεια, εκκλείπτε το κύβδηρο και επάτων των λαών. Και εναντίον αυτών των υποκριτών και Φαρισαίων στρέφεται ο Χριστός μας με γλώσσαν φραγγελίου, γλώσσα φραγγελική.

Ένα ουαί, θυμούμαι, στο Μεσολόγγι, είπε εναντίον των ιερέων. Τι άλλα είπε εναντίον των ιερέων; Άλλο ουαί είπε εναντίον των θεολόγων. Άλλο ουαί είπε εναντίον των αρχιερέων. Άλλο ουαί είπε εναντίον των βασιλέων. Άλλο ουαί είπε εναντίον των δασκάλων και καθηγητών. Άλλο ουαί είπε εναντίον των βουλευτών, των πολιτευτών κλπ. Άλλο, άλλο, άλλο, πολλά ουαί είπα κλπ.

Άγιος τον έχουμε γνωρίσει, που έρεψε να θαυμάσαι ο Ιημίων για Χριστό ζωή και λέει εκεί πέρα, λέει, εγώ είμαι αμαρτωλός και δεν μπορώ να να είπω ο ειμίν με ύψιλο, αλλά με ήτα, ο εις ημάς, διαφέρει το ένα.

Θα αλλάξουμε λοιπόν το υμίν, το υμίν που είναι με ύψιλον, που λέει «αλλοίμονο σε εσάς», και θα γράψουμε με ήτα, στον τρόπο ώστε να συμπεριλάβουμε όλους εν γένει τους χριστιανούς: «Αλλοίμονο σε εμάς», λέει.

Και θα σας μιλήσω με τη γλώσσα που ομίλησε ο Ανδρέας ο Κρήτης, που είδαμε τη Μεγάλη την Πέμπτη, της Τετάρτης, Πέμπτης εβδομάδος των νηστειών, που είδαμε εκεί πέρα ότι, εξιστορώντας ο Άγιος Ανδρέας της Κρήτης των βίων μεγάλων αμαρτωλών, είπε: «Κύριε, εγώ είμαι η Εύα.

Όπως η Εύα ελκύσθη από τον καρπόν τον γλυκύν, έτσι κι εγώ ελκύομαι από τον καρπόν της αμαρτίας. Εγώ είμαι ο Αδάμ, ο οποίος παρασύρθηκε από την Εύαν, τη διεφθαρμένη φύση μου. Εγώ είμαι ο Δαβίδ, ο οποίος ημάρτησα».

Και εμείς με αυτή τη γλώσσα θα πούμε: Θα πούμε ο έις ημάς Όχι η σημάς, η σημάς όλους αναξαιρέτως συμπεριλαμβανωμένος μας Διότι πρέπει να ομολογήσουμε, αγαπητοί μου, ότι ο φαρισαϊσμός, Το να ήμαθα, δηλαδή να φαινόμαθα, άλλοι να ήμαθα Άλλοι να ήμαθα και άλλοι να φαινόμαθα

Είχα δει παιδιά του κατηχητικού σχολείου και λοιπά και λέω: «Καλώς τα παιδιά». Ήρθαν κοντά μου τέσσερα πέντε, ευφυέστατα ήτανε. «Καλώς τα παιδιά», λέω, «καλό. Λοιπόν, είστε καλά παιδιά;» «Ναι, ναι, ναι, είμαστε καλά παιδιά». «Δεν μου λέτε τώρα ποιο από εσάς είναι το καλύτερο;» Δεν μιλούσανε, μόνο κοίταζαν τον άλλο, κοίταζαν τον άλλο και θεωρούσαν αυτό το καλύτερο.

Στα παιδιά ακόμα είναι το μικρόβιο του φαρισαϊσμού μέσα. Υπάρχει λοιπόν. Γι' αυτό και εμείς σήμερα, λαμβάνοντας ως κάτοπτρον των Ιερών Ευαγγελίων, ή μάλλον λαμβάνοντας ως κάτοπτρον τον Δεκάλογον, που παρέδωσε ο Θεός επάνω στο όρος Σινά, που εσύ έτωκε άτρε με το όρος Σινά Το δεκάλογο που είναι οι δέκα εντολές του Κυρίου, που είναι ο νόμος αιώνιος.

Ουρανός παρελεύσεται, ο δε νόμος μου ου μη παρέλθη. Το δεκάλογο λοιπόν θα παρουσιάσω ενώπιόν σας ως καθρέπτη, να σκαλέσω όλους, άντρες και γυναίκες, και τον εαυτό μου πρώτα, να ρίψω μια ματιά εις τον καθρέπτην αυτόν, να δούμε τας κηλίδας, κηλίδας εννοώ τας αμαρτίας μας.

Λοιπόν, ουαί εις ημάς. Ας αρχίσουμε, διότι είμεθα παραβάται της πρώτης και δευτέρας εντολής. Τι λέει η πρώτη εντολή; Εγώ είμαι ο Θεός. Οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ. Τι λέει η δεύτερη εντολή; Ουκ έσονται είδωλα.

Αυτό λένε, φαινομενικώς, εγώ πιστεύω στο Θεό και λοιπά. Αλλά να εξετάσουμε, θα δούμε ότι η πίστη μας είναι νεκρά, νεκρά η πίστη μας. Και είναι στην εποχή τη σημερινή μας, υποκαταστήσαμε το Θεό με άλλα πράγματα, με άλλα πρόσωπα, με άλλα πράγματα, ευτελέστατα πράγματα.

Ο άνθρωπος έχει τόση δίψα προς τον Θεό, ώστε όποιος δεν λατρεύει τον Θεό, δεν πιστεύει στον Θεό, θα πιστεύσει στον Διάβολο. Και σήμερα, βλέπετε, έχει τεράστια κυκλοφορία η μαγεία, τρομερά μαγεία. Προχθές διάβαζα με έκπληξη ότι κάτω στην Κύπρο αυτοκτόνησε μια ολόκληρη οικογένεια, διότι ανήκε σε μια σατανική οργάνωση που μας ήρθε από την Αμερική, μάλιστα από εκεί.

Λοιπόν, εμείς κάνουμε είδωλα, είδωλα, είδωλα. Λες χριστιανός, κάνεις είδωλο το παιδάκι σου, όπως σας έφερα χθες το βράδυ. Κάνεις είδωλο τον άντρα σου, κάνεις είδωλο τη γυναίκα σου, κάνεις είδωλο τον αρχηγό, κάνεις είδωλο το κόμμα.

Θεοί, θεοί γεννήκανε, ματοκυλιούνται. Κάτω στην Πάτρα είχαμε δέκα τραυματίες, κάτω στην Κρήτη αιματηρά. Πεθαίνουν και το κόμμα

Ευαγγελισμός, Ευα Η θρησκεία, η θρησκεία ποια είναι; Είναι ο αθλητισμός, η μπάλα, η μπάλα το είδωλο. Δεν υποτιμώ τον αθλητισμό, αλλά να πάμε να υποκαταστήσουμε τον Θεό με την μπάλα είναι τραγικό. Είδωλα, είδωλα, είδωλα.

Και κάτω τώρα τελευταίως και μέσα στο κόμμα αυτά, δηλαδή 25 κόμματα που έδωσαν την μάχη μέσα στην φιλελεύθερη, τη δημοκρατική μας πατρίδα, λοιπόν ένα κόμμα, Ολυμπισμός έτσι λέγεται. Πολύ γραμμένο είναι μέσα, πήρε κάποιο ποσοστό.

Λατρεύουν τους αρχαίους θεούς. Κάτω στην Κατερίνη είναι, κοντά στον Όλυμπο εκεί πέρα. Νεοδολατρία! Νεοδολάτρεκα, τι σημαίνει νεοδολάτρια. Να λοιπόν ότι σήμερα φαινομενικώς μεν πιστεύουμε στον Θεό, αλλά εις τα έργα μας όμως λατρεύουμε τα είδωλα και είναι επαρα...

ΟΕΡΙΣΗ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΝΕΩΣ ΔΟΛΟΛΑΤΡΑΣ Εξετάστε, ρωτήστε και θα δείτε εις τα βάθη της ψυχής σας υπάρχει κάποιο νέο είδωλο, μάλιστα. Λοιπόν, τη τρίτη εντολή, τι λέει η τρίτη εντολή, ότι ουλίψη το όνομα Κυρίου του Θεού Σεβιματέου Πρόσεξε, εάν υπάρχει ένα όνομα, το υπερπάνω όνομα, είναι το όνομα του Θεού μας, το όνομα των Αγίων, της Παναγίας Θεοτόκου.

Αν υπάρχει ένα όνομα που βρίζεται με χυδαιότερες λέξεις στην Ελλάδα, είναι το όνομα του Χριστού μας. Πάτε, πηγαίνετε, περιοδέψατε, περιοδέψατε όλη την Ελλάδα, όλα τα χωριά, όλες τις κωμοπόλεις, όλες τις συνοικίες που είναι δέκα χιλιάδες.

Αν θα βρείτε συνοικισμό που δεν βλαστημάται ο Θεός, ο Χριστός με τη χυδαιότερη λέξη, βλαστημούν. Έχουμε το ρεκόρ της βλασφημίας στα Βαλκάνια. Ουαί εις ημάς τους βλάσφημους του 20ού αιώνα. Ουαί εις ημάς όλους.

Λοιπόν, τετάρτη εντολή είναι: ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου. Το δε σάββαθαι Κύριο το Θεό σου ότι πρέπει να εργάζεσαι. Σαν μερικοί να εργάζεσαι. Η εργασία είναι προσευχή, η εργασία είναι καθήκον και λοιπά.

Και όπως είναι αμαρτία να εργάζεσαι, να μην εργάζεσαι τα καθημερινά και να εκτελείς το έργο σου, κατά παρόμοιον τρόπον και ακόμη περισσότερο είναι να βεβηλώνεις την Αγία Κυριακή, την ημέρα της Κυριακής.

Χτύπησε καμπάνα, στοπ. Στοπ, όλοι στην Εκκλησία, φτερά στα πόδια. ὡς ἀγαπητὰ τὰ σκηνώματά σου κύριε τῶν δυνάμεων. Υπόθηκε, κλείπει η ψυχή μου σας αυλά στον Κύριο εδώ στην Εκκλησία να μαζευτούμε όλοι και λοιπά.

Τι αποδεικνύεται; Στατιστική έγινε, η οποία απέδειξε ότι 2% εκκλησιάζονται οι Έλληνες. 2% εκκλησιάζονται οι Έλληνες. Άρα ότι, όχι, χωρίς καμπάνες, η Τουρκοκρατία εκκλησιάζεται χωρίς καμπάνες. Δεν επέτρεπε ο Τούρκος να χτυπήσουν καμπάνες, χωρίς καμπάνες όλοι τρέχανε στην Εκκλησία.

Τώρα 2%, 98% πού είναι; Με ρωτάτε; Ξέρετε πολύ καλά, ξέρετε πολύ καλά πού βρίσκονται και πού εκκλησιάζονται αυτοί οι άνθρωποι που εκκλησιάζονται. Λοιπόν έτσι, ουαί εις ημάς ότι παραβαίνουμε την εντολή του Θεού περί Κυριακής αργίας.

Κάθε στιγμή είναι πέρα οι Αμερικάνοι, πρώτα τα ελαττώματά τους, την Κυριακή την τηρούνε, την τηρούν την Κυριακή, εμείς την βεβηλώναμε. Όπως και τελειώσαμε με τας εκλογάς, οι οποίες έγιναν την ημέρα, ασχέτως αποτελέσματος, ασχέτως εκλογής κλπ.

Ήταν τρομερόνδια πολλά στουχές, αλλά εγώ μόνο ότι κάτω στην Αθήνα μοιράσανε πολλά φανατικοί προβολίτες, Μοιράσανε: «Μην ψηφίζετε, αμαρτάνετε». Εγώ τέτοιο πράγμα δεν είπα, αλλά από βλέπος τους εφέραν το έθνος, είπα και να εκκλησιαστείτε και να μεταβείτε στις κάλπες.

Λοιπόν, ουαί εις ημάς που καταπατήσαμε την εντολή, την τετάρτη εντολή του 19ου. Η πέμπτη εντολή, ποια λέει μετά το Θεό ποιοι έρχονται κοντύτερα; Μετά το Θεό είναι η μάνα και ο πατέρας. Πρόσωπα ιερά, ιερά πρόσωπα, τα οποία πρέπει να σεβόμαθα και τα οποία πρέπει να περιθάλπωμε στο γήρας αυτών και λίγο.

Αυτό το αποτέλεσμα που είναι πάει πλέον. Δεν έχουν καμία υπόληψη πλέον τα παιδιά. Οι γέροντες μέσα, είχα πει και άλλο τι σας το είπα ότι κάτω στην Αθήνα, στην Αθήνα θυμούμε ήρθε ένας νέος και έκλαιγε, λέει οτι συμβαίνει, να λέει βάψα μια κοπέλα λέει και ήθελα να την πάρω λέει και στο τέλος λέει ενώ υπησίαζε να ραβωνιαστούμε λέει και λοιπά και ήταν όλα συγχωρημένα μου κάνει μια ερώτηση λέει, λέει έχεις έπιπλα παλιά στο σπίτι, εγώ δεν ξέρα λέει αυτή λέει, έχουμε λέει έπιπλα έχουμε λέει και παλιά και κοινόγια και λοιπά, λέει δεν μου λέει αυτά τα έπιπλα λέ «Ενώ», λέει, «αν έχεις πατέρα και μάνα, αυτά είναι παλιά. Δεν παίρνω εγώ τέτοιο. Δεν μπαίνω στο σπίτι όπου υπάρχουν γέροντες», λέει η μάνα. Έπαιρνε και διαλύσαμε, λέει, δεν έδιεχε. Πολύ καλά έκανε, ήρωας. Ήθελα να πετάξω, δηλαδή, έξω τη ρίζα που έγινε σε τον γαμβρόν. Φρικτή η κατάσταση, κτηνώδης η κατάσταση.

Το τίμιον γήρας, το ευλογημένο γήρας, και δεν έχουμε ευλογία η ναύση για είτε και μακρό δημοσιάζει επειδή. Έρχεται κατόπι η έκτη εντολή, ποια είναι; «Ου φονεύσεις». Δεν επιτρέπει να φονεύσεις. Και αν υπάρχει ένας αιώνας ο οποίος γίναμε Κάιν, Κάιν, Κάιν, δολοφόνοι, και εχύθη ποταμός το αίμα που έχει χυθεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το αίμα που έχει χυθεί στον τρίτο ή στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είναι τόσο πολύ που περνάει το να έχει αξιό ποταμό. Έμα, επιμείλησε, όπως λέει η προφητεία των καθαγγέλων, κολύμπησαν το άλογο μέχρι τα χαλινάρια. Αίμα, κι αν δεν μεσολάβησε τώρα μόνο κάποια ακτίδα φωτός, κάποιο ιλαρόν φως, κάποιο ουράνιον τόξο φαίνεται στην ανθρωπότητα με τη στροφή αυτή του Μιχάλη τον Καρποπάτσο που είναι η μικρινής, γλιτώσαμε και σώθηκε η ανθρωπότητα από τον Αρμαγεδδώνα.

Αύριο θα πούμε αύριο, το αφήνω αυτό, γιατί αύριο μεθαύριο που θα είναι εορτάζεται οι αμπορές αμαρτίες υπερεπεσούς αγιεινή, θα δώσουμε μια ερμηνεία σε αυτό το φρικτόδης κατάσταση. Η Μυχή ήταν άγνωστος, το Διαζείο άγνωστος, τώρα φρίκι, φρίκι, φρίκι, φρίκι.

Ουαί εις ημάς, τους μοιχούς, τους πόρνους, οι οποίοι εκεί δώσαμε την κήτη δυναμίαντων και διαλύσαμε τις οικογένειές μας με τα συναινετικά διαζύγια, με τα αυτόματα διαζύγια, με παλιόγερους στο άκρο της ζωής τους να πετάνε τη γυναίκα με τα τέσσερα παιδιά της και να παντρεύονται νεότατες και αδιαλείων ανθρωποίστρες που ανέβει ένα αυτή.

Δεν μιλώ έξω από κόμματα, ξέρετε πολύ καλά, δεν είμαι έξω από κόμματα. Αφού ήρθε ο λόγος, μιλάω από περιωπής και όταν μιλάω εναντίον υποψηφίων. Δεν μιλάω, έχω πάνω όλων μια ζυγαριά που ζυγίζω μικρούς και μεγάλους.

Είτε μικρούς και τους χτυπώ όταν είναι στις ημέρες της δόξης των.

Που αν αυτή η πόρνη, μια πόρνη που διαχαδροχωρίστα έβγαινε υποψηφιότητα, να ξέρει ότι έρχονται πρώτοι στο ψήφισμα. Πρώτον, διενυθήκαμε, διεφθάρημε, που η μοιχεία πλέον δεν θεωρείται μοιχεία, και η προνοιαφηλία λέγεται, φιλενάδες λέγονται, με την τρόπω γλώσσαν ευφημιστών, όπως είχα πει κι άλλοτε.

Ωέ λοιπόν σημάς τους Μυχούς και Μιχαλίδας, τη γεννά από γεννά Μιχαλής, Πόρνη και Μιχαλής, Σόδαμα και Γόμορα, Και η άλλη εντολή είναι πλέον η ογδόη εντολή. Τι λέει η ογδόη εντολή; Αυτή πια είναι φρικαλέα για μας.

Ου κλέψεις. Μην θίξεις το ξένο πράγμα. Αυτή είναι, και τι αποδεικνύει; Και πάντοτε τελευταίως πλέον έγινε ρημαδιό η πατρίδα μας. Γραζίλη γεννήκαμε, εις παγκόσμιο κλίμακα γεννήκαμε και λοιπά, κλαίγουν αρπαχτικά όρνεα, που κι αν ακόμα ο Όλυμπος ήταν χρυσάφι, θα τον τρώγαμε, θα τον ισοπεδώναμε με τη Θεσσαλική πεδιάδα.

Τίποτε απολύτως. Κι εις τρόπον ώστε στα ξένα μέρη και στα λεξικά, τα γαλλικά και άλλα λεξικά, αν ανοίξεις τη λέξη Greg, είσαι ο κλέφτης. Που κλέπτομε κατά ποικίλους τρόπους τα ιερά και τα όσια. Και έπειτα ένας άλλος λόγος, εντολή, άλλη εντολή, η ενάτη εντολή λέγει: «Ούψε δω μαρτυρήσεις, μη ξαπλώσεις το βρωμρό σου χέρι παρός το Ευαγγέλιο να πάρεις».

Δεν ρωτάτε τους δικαστές; Δεν υπάρχει σημαντική οσίλη. Οι ίδιοι δεν έχουμε δικαστές ευσυνείδητους και αστυνομικούς ευσυνείδητους. Αντίχριστος, αδιότι ψεύδονται, πού να στηριχθούν; Ψεύδονται, ψεύδονται, όλοι ψεύδονται, ψεύδονται και αθώοι είναι στις φυλακές, φυλακά, φυλακά, φυλακά, και δολοφόνοι αυτοί περπατούν ελεύθεροι μέσα υπό τον ήλιο, τον ελληνικό ήλιο. Φρικτή κατάσταση, καταπατήσεις. Ουαί εις εμάς τους ψευδομάρτυρες, τους ψευδομαρτυρούντας ενώπιον του Κυρίου. Και το τελευταίο που είναι, όχι μόνο, είδες στη Σο Εγώ δεν έκανα κανένα κακό, δεν είναι μόνο αυτό. Λέει και κάτι άλλο. Ποιο είναι το άλλο; Ουκ επιθυμήσεις. Αχ, να το είχα, αχ, αυτόζουν. Δεν αρκούνται στα ολίγα τα οποία έδωσε ο Θεός, τα αναγκαία, αλλά ζητούν τα περισσότερα, γιατί τα περισσότερα είναι τα περισσότερα και είναι αρπαχτικά όρνεα, φθόνος και κακία. Ουκ επιθυμήσεις. Να χαίρεσαι γιατί ο άλλος έχει σπίτι, να χαίρεσαι διότι ο άλλος έχει καλά παιδιά.

Αγία Γραφή, Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός,

Ανάληψης της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός.

Καλά τους τα είπε, οι άλλοι έλεγαν εις αυτούς, οέ βουλευτή δασκάκι κατηγητέ, καλά τους τα είπε, οι άλλοι έλεγαν εις τους άλλους, οέ καλά Αλλά τώρα που σας λέω, σας συμπεράζουμε στον κύκλο της ενοχής όλους. Δεν ξέρω αν θα πούμε: «Εγώ είμαι ο ένοχος».

Εγώ είμαι στον οποίο αρμόζει το μαστίγιο, το φραγγέλιο. Ουαί, εμείς υποκριτές, φαρισαϊκοί υποκριτές, που μοιάζεται με τάφους λέει, που εξωτερικός η τάφη είναι μαρμάρινη αλλά σηκώσεις τη μαρμάρινη πλάκα, βλέπεις κάτω οστέα με μολυσμένα βρωμερά και ακάθαρτα. Τι πρέπει να κάνουμε τις άγιες αυτές τις ημέρες; Πάντοτε μεν να έχουμε το αίσθημα της μετανοίας και εξομολογήσεως, το μεταμετανείας, αλλά ιδιαιτέρως κατά τις άγιες αυτές τις ημέρες που διερχόμεθα, βαθύ να έχουμε το αίσθημα, και είναι απορίας άξιον.

Στο Ρέντικ να δεις μέσα οποία διαφθορά, οποία κολασία, οποία διαφθορά υπάρχει μες στα βάθη μας, της ψυχής μας ολόκληρο. Αντί λοιπόν αστυνόμαθα έχουμε τη αυτήν ανέδεια και φεγόμεθα, φεύγομαι μακριά από τον Θεό.

Ας καλλιεργήσω λοιπόν το αίσθημα αυτής της αυτοκριτικής, το οποίο και οι κομμουνιστές έχουν, αυτοκριτική.

Εάν επέλθει αυτή η αλλαγή, μέσα στη Ρωσία επίθεται ότι εφήνουμε σε αυτοκριτική ο Γκορμπατσόφ.

Ευχαριστούμε και εμείς για αμαρτίες πολλές περί πεσούς αγιεινή και να πούμε και εμείς: «Αμαρτιών μου τα πλήθη τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου;» Ούτε όπως βαδίζονται ούτε ως ποιούνται σαν το κριτικίνι στο βίο μας, θα αξιωθούμε και εμείς να εύρομε το έλεος του Θεού εν ημέρα κρίσεως. Αμήν.

Καλό πολύ, το σταυρό σας κανονικά, η καρδιά σας στο Θεό και η φωνή σας, η φωνή μας μέχρι τα ουράνια. Όλοι μαζί: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων».

Ευχαριστώ πολύ.

Κύριε, πολλές αμαρτίες περιπεσούσα γυνή. Απόψε, ευσεβές εκκλησίασμα, απόψε ψάλλεται η ακολουθία. Μια ακολουθία που στην ακολουθία αυτή στο τέλος ψάλλεται μελωδικώς ένα από τα αριστουργήματα της Βυζαντινής ποιήσεως, το τροπάριον της Κασιανής.

που σαν μαγνήτης έλκει μυριάδας πιστών απόψε στους ναούς, ιδίως των μεγάλων πόλεων, όπου πηγαίνουν, όπου διαπρεπείς ιεροψάλτες ψάλλουν μελωδικώς το τροπάριον αυτό. Και ευχαριστούνται να ακούσουν αυτό, να το ψάλλει ο ψάλτης αργά-αργά. Και όσο περισσότερο διαρκεί το ψάλσιμο, τόσο σπουδαιότερος θεωρείται ο ιεροψάλτης.

Αλλά, χωρίς να υποτιμώ τη μουσική, εν τούτοις όμως φρονώ ότι μόνο το ψάλσιμο, μόνο να ακούει κανείς να ψάλλεται, δεν είναι ωφέλεια. Η ωφέλεια διότι τα ποίηματα, διότι το ποίημα έχει αξία όχι από το χρόνο που θα το ψάλλουμε, αλλά αξία έχει το τροπάριο αυτό από τα υψηλά νοήματα τα οποία περιέχει.

και αν τα νοήματα δεν τα κατανοήσουμε και δεν τα ενστερνιστώμε και δεν τα κάνουμε κανόνα του βίου μας, εις μάτην η ψαλμωδία. Όπως μπήκαμε, θα βγούμε. Μαύροι μπήκαμε, μαύροι θα βγούμε. Ενώ αν όμως τα αισθανθούμε βαθύτερα, τότε θα έχουμε ωφέλεια, διότι το τροπάριο αυτό...

Είναι μία ζωηρά, είναι μία σχάλπιγγα η οποία σαλπίζει στα πέρα του κόσμου το υψηλότερο μάθημα, το σπουδαιότερο μάθημα. Είναι μία προτροπή προς μετάνοια. Ωραία το αψαλοπροσοξάτης ύψος τη γωνία του. Την όνειρα θυμία μεγάλη η μετάνοια. Και αν δεν μετανοήσουμε προς τι τα ψαρσίματα και όλα αυτά τα οποία ακούνται μελλοντικώς στις Αγίες αυτάς ημέρας.

Την κατανόηση του τροπαρίου αυτού θα κάνω ένα ερώτημα. Ποια είναι αυτή η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή; Ποια είναι αυτή η εν πολλαίς αμαρτίαις; Είναι η Κασιανή; Όχι, δεν είναι η Κασιανή. Η Κασιανή υπήρξε μια ευγενής κόρη.

Της του Βυζαντίου, η οποία απέτυχε στον έρωτα της, απέτυχε στον έρωτα μετά βασιλέως, μετά διαδόχου του βασιλικού θρόνου και αηδιάσασα πλέον τα ανθρώπινα, κατέφυγε εις την έρημον και έγινε μοναχή και έσβησε μεν ο έρως ο σαρκικός, ο έρως της σαρκός.

και επεκράτησε αυτή, όπως λέγαμε χθες, ο υψηλότερος έρος, ο θείος έρος, ο έρος της καρδίας, ο έρος του Ιησού Χριστού. Αυτή λοιπόν η ποιήτρια έκανε και άλλα ποίηματα και ένα από τα ποίηματα αυτά είναι και αυτό που ακούετε, που ως θέμα ποίηματος... Άλλος υμνεί το φεγγάρι. Υπάρχουν ποιητές που υμνούν το φεγγάρι.

Άλλοι ποιητές υμνούν τον ήλιο, άλλοι ποιητές υμνούν τη θάλασσα, άλλοι ποιητές μικρά και μεγάλα πράγματα και τα πλέον ελάχιστα ακόμα γίνονται αντικείμενα της ποιησεώς.

Μελλοντικώς τα ψάλλουν, αλλά εδώ η ποιήτρια έλαβε ως θέμα την πόρνη, την γυναίκα την πόρνη, έτσι όπως την ομάζεις εσύ με την γλώσσα, η εκκλησία μας, την αμαρτωλό γυναίκα. Είναι διάμαρτη αμαρτωλό γυναίκα, αυτή της οποίας ομιλεί διεξοδικώς.

ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο 7ο κεφάλαιο όταν πάτε στο σπίτι κάντε έναν κόπο να βρείτε το 7ο κεφάλαιο του κατά Λουκάν εάν διαβάζετε εννοείται γραφή εάν δεν διαβάζετε όπως σας είπα ότι μπορεί να περάσει η μέρα χωρίς φαγητό αλλά χωρίς γραφή δεν πρέπει να περάσει πάνω στη γραφή στηρίζεται η υμνολογία της Αγίας μας Εκκλησίας λέει λοιπόν εκεί ότι

Στην εποχή του Χριστού ένας Φαρισαίος, είπαμε δε ότι οι Φαρισαίοι ήταν φανατικοί Ιουδαίοι, οι οποίοι τηρούσανε των νόμων τα τυπικά, διατάξεις των νόμων, ενήστευαν και προσηύχοντο και είχαν φυλακτήρια και πλατέα τα ενδύματά τους.

και ακαθόντων για την αγιοσύνη τους, που είδαμε χθες πόσο τους σύλλεξε ο Χριστός με τα φοβρά εκείνα τα οποία εξασπεδόνισαν ως μύδρος εναντίον της υποκρισίας Του. Λέγον ο Αιμήν, Φαρισαίοι υποκριταί. Λοιπόν, ένας από τους Φαρισαίους ήταν και ο λεγόμενος Σίμων. Αυτός προσεκάλεσε, έκανε μία πρόσκληση, εκάλεσε το Χριστό σε ένα γεύμα, σε ένα τραπέζι, σε ένα δείπνο.

Πρύευγο πράγμα είναι. Το έκανε από βαθιέν εκτίμηση προς τον Χριστό. Όχι. Αλλά το έκανε από μια περιάργεια, αμαρτωλή περιάργεια, για να λάβει αφορμή στο τραπέζι, να παρακολουθήσει τον Χριστό, να βρει κατηγορίαν αντίον του Χριστού. Ο Χριστός εδέχει την πρόσκληση.

Ο Χριστός όχι δεν αφάγει, διότι ο Χριστός δεν ήταν φάγος κοινοπότης που αγαπούσε τα τραπέζα, δεν ήταν γαστρήμαργος. Η τροφή του ήταν λυτή, απλή η τροφή του Χριστού όπως των Αποστόλων, αλλά επήγε στη τραπέζη αυτό μαζί με άλλους για να δοθεί αφορμή, να διδάσει.

Και όπως και οι αρχαίοι φιλόσοφοι, αν διαβάσετε, τώρα το θέμα είναι πολύ μεγάλο, τα συμπόσια των αρχαίων διακρίνονται από τα... Τώρα στα συμπόσια εννοεί πας. Φλυαρίες είναι, ανόητα λόγια λέγουν οι άνθρωποι. Ενώ το συμπόσιο του Πλάτωνας, λόγω χάρη, είναι υπέροχο.

ώρες ολίγων τέτρογων αλλά την περισσότερη ώρα την δαπανούσαν επάνω σε υψηλά και μεγάλα θέματα τα οποία μέχρι σήμερα να απασχολούν την ανθρώπινη διάνοια. Ο Χριστός λοιπόν υπεράνω φιλοσόφων και ρητόρων έβρισκε αφορμή στη τραπέζη να πει τα ρεότερα του λόγια, τα σπουδαιότερα του λόγια και να ελέγξει. Αυτό έκανε στην τραπέζη αυτό, επήγε.

Ο Φαρισαίος μεγάλη έχων ιδέα για τον εαυτόν του και για την πράταξή του. Ναι, δεν τον έδεχθε όπως πρέπει, διότι ήταν τότε συνήθεια, συνήθεια στα αρχαία εκείνα χρόνια, στα οδοϊκά χρόνια, ένας που έδεχε το ένα ξένον.

που περίμενε έναν ξένο τον περίμενε στο άκρο τον περίμενε απέξω από το σπίτι και τι έκανε τον ησπάζετο τρυφερώς τον ησπάζετο με ασπασμόν αγάπης και τι άλλο ακόμα έκανε του έπλυνε τα πόδια μια λεκάνη καθαρή, αστράπτουσα, με νερό διαυγές έπλυνε τα πόδια του ξένου έτσι εκδηλωνόταν. Αυτός ούτε ασπασμόν έδωσε στον Χριστό ούτε και λεκάνη προσέφερε για να πλύνει τα πανάχραντά του

πόδια του ο Χριστός. Έτσι επήγε ο περήφανος και ο εγωιστής ενόμιζε ότι ετίμα τον Χριστό και δεν ετιμάτο από τον Χριστό. Όπως και μερικοί σήμερα οι περήφανοι εγωιστές νομίζουν ότι αν εκκλησιαστούν λόγω του αξιώματός των δίνουν τιμή στην εκκλησία. Δεν δίνουν τιμή στην εκκλησία. Η εκκλησία τιμά τον άνθρωπο και αν οι ταπεινοί της γης οι μικροί και οι ασήμαντοι έχουν ανάγκη εκκλησιασμού Πολύ περισσότερο έχουν οι αξιωματούχοι, οι οποίοι έχουν ανάγκη μετανοίας μεγαλύτερη από των άλλων. Λοιπόν, εκεί στο Συμπόσιο, τότε συνέβη το καταπληκτικό. Μια γυναίκα αμαρτωλή, γνωστή στην κοινωνία, η οποία γυναίκα αυτή...

Ήτανε αμαρτωλή Πόρνη, την ονομάζει, ας την ονομάσουμε κι εμείς όπως την ονομάζει σήμερα η ακολουθία μας. Πόρνη ήταν γνωστή, η οποία εμπορεύεται το σαρκίον της και είχε πολλούς εραστάς. Αυτή η γυναίκα, η ανώνυμος γυναίκα, φαίνεται ότι άκουσε το Χριστό. Άκουσε τον Χριστό να ομιλεί όχι με τη γλώσσα των φαρισαίων και γραμματέων, οι οποίοι αποστρέφονται τους αμαρτωλούς, αλλά με μια γλώσσα απείρου αγάπης και συμπαθίας. Τον ήκουσε, ίσως άκουσε, το προσκλητήριον του Χριστού που λέει «Δεύτε προς μέ πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς».

Το οίκωσε αυτό. Είδε και τη μορφή του Χριστού και είδε ότι η μορφή του Χριστού αχ την αβόλια πορεότητα, όχι τόσο σωματική ορεότητα, όσο ψυχική ορεότητα. Και οικίστηκε από τον Χριστό και ήθελε να τον πλησιάσει τον Χριστό και να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της γιατί μέσα στην καρδιά της εμπήκαν τα λόγια του Χριστού τα τόσα απαρήγορα για τους αμαρτωλούς. Και αυτή λοιπόν έτσι κατόρθωσε και έβριγε την πόρτα ανοιχτή

και ανέβηκε τα σκαλιά και προχώρησε στο υπερών όπως συνήθως σε δείχνουν το δείπνο και εκεί έγινε η σκηνή, η υπέροχος αυτή σκηνή την οποία περιγράφει το ιερό ευαγγελιοπία σκηνή ότι για να καταλάβουμε αυτό το οποίο έγινε στην οικία στο υπερών του Φαρισαίου, του Σίμωνος πρέπει να έχουμε υπόψη πως έτρωγαν οι αρχαίοι.

Οι αρχαίοι έτρωγαν κατά ανατολικόν τρόπον και εγώ παλαιότερα που περιόδευα προσφυγικά χωριά της ανατολής από το Ικόνιον, μου έκανε εντύπωση ότι δεν είχαν τα τραπέζα που έχουμε σήμερα. Οι πόντιοι, οι Μικρασιάτες, μέσα από τα βάθη της Ασίας απλοϊκοί ακολουθούσαν ένα πρόγραμμα ταπεινό που ομοίαζε με το πρόγραμμα των πρώτων χριστιανών. Είχαν τραπέζι χαμηλό, πολύ χαμηλό, κυκλικό τραπέζι. και το έστρωναν το κυκλικό τραπέζι και κάθονταν σταυροπόδι κάτω και από εκεί έτρωγαν γύρω γύρω στην τράπεζα από ένα κοινό πινάκιον από ένα πιάτο κοινό έφαγα κατ' επανάληψη από αυτό το ταπεινό που υπενθύμιζε το δείπνο του Χριστού μας έτσι έτρωγαν αλλά με τη διαφορά ότι στην εποχή του Χριστού το τραπέζι δεν ήταν κυκλικό όπως ήταν των ποντίων το τραπέζι αλλά ήτανε ημικυκλικό είχε σχήμα ημικυκλίου

Δεν είχε σχήμα ούτε κυκλικόν, αλλά ούτε και σχήμα παραλληλογράμμου, όπως έχει σήμερα, επιτρέψτε με να κάνω μερικούς γεωγραφικούς όρους, αλλά είχε σχήμα ημικυκλίου.

Να όπως τώρα οι κολώνας εδώ πέρα έχουν εμμυκύκλια, που είναι πάνω από τα κεφάλια σας, είναι εμμυκύκλια, εδώ ένα, δύο, τρία εμμυκύκλια, και στον κενό του εμμυκυκλίου να κινούνται ευχερός οι υπηρέτες και να παραθέτουν τα πινάκια και τα στροφά και τα εκλεφτά εδέσματα και ποτά.

Απ' έξω δε στο εξωτερικό δε το ημικυκλείο, εκεί εκάθοντο, δεν έκάθοντο σε καρέκλες, αλλά έκάθοντο σε κάτι καναπεδάκια, κάτι καναπέλες. Κατά τη ούτω τρόπον εκάθοντο, ώστε ολόκληρο το σώμα ήταν ξαπλωμένο επάνω στο καναπεδάκι του καθενός. και με το αριστερό τους χέρι εστήριζαν την κεφαλή τους και είχαν την κεφαλή τους εστραμμένη προς την τράπεζα και με το αριστερό, με το δεξιό τους χέρι έπαιρναν το φαγητό. Έτσι έκαθαν το. Εάν το καταλάβατε όπως σας το περιγράφω, αν είχα ένα πίνακα θα σας το ζωγράφιζα.

το τραπέζι αυτό όπως ήταν τα τραπέζια που ομοιάζουν κατά την ανθρώπινα με τα παλιά τραπέζια των Μοντίων και των αρχαίων Ελλήνων κυκλικά, ημικύκλια. Λοιπόν, αν σας έδωσα μια ιδέα της τραπέζις εκείνης, τώρα σας λέγω ότι...

Εκεί επλησίασε αυτή η πόρνη αμαρτωλός γυναίκα από τα όπισθεν, πίσω από τα πόδια του Χριστού, όπως ήταν απλωμένα, και αμέσως αυτή έπιασε και έκλαιγε γοερώς, και τα δάκρυά της έπεφταν επάνω στα πόδια του Χριστού και τα έπλυνε τα πόδια του Χριστού, και μετά έσπασε αγγείον αλάβαστρον, που περιείχε μύρον πολύτιμον αξίας μεγάλης. και με αυτό ήλειφε τα πόδια του Χριστού και τα εράντιζε τα πόδια του Χριστού και μετά έλυσε Τα πυκνά της μαλλιά που ήταν θέλγητρον των ερώτων, τα μαλλιά της γυναικός που αποτελούν μέσον έρωτος, έλυσε τα μαλλιά αυτά, τις πλεξούδες αυτές και τις έκανε πετσέτες, πετσέτες. Και με τα μαλλιά της τα πυκνά αυτά έπλυνε, σκούπισε τα πανάχραντα πόδια του Χριστού και έκλαιε γοερώς. Αυτό έκανε, αυτό έγινε εκείνη την ημέρα και επίσης λέει το υπερώον ευωδίασε, ευωδίασε ο τόπος.

Πώς το είδε ο Φαρισαίος. Ο Φαρισαίος το είδε με κακία. Ο Φαρισαίος βρήκε αφορμή να επικρίνει όχι δια του στόματος αλλά εσωτερικώς. Αλλά αυτό το οποίο δεν τολμούσε να το πει στην τράπεζα εκεί ο Χριστός το ήκουσε ως Θεός που ήταν και του λέει διότι είπε μέσα στην καρδιά του ο Φαρισαίος και οι διαλογισμοί είναι αμαρτωλοί. Αμαρτάνουμε με τους διαλογισμούς.

Τι διαλογισμό έκανε. Άκου, λέει, τι λέει, αν ήταν προφήτης, αν ήταν διδάσκαλος, αν ήταν όπως ο Ισαΐας και ο Ιρεμίας και οι προφήτες, θα ήξερα, λέει, τι Αγίων, τι Ελεηνών και Τρισάθλιων Αγίων. Και δεν θα του έλεγε ούτε καλημέρα, δεν του έλεγε καμία αυτή. Άρα δεν είναι Άγιος, δεν είναι προφήτης. Τότε του λέει ο Χριστός, Σίμων, λέει, κάτι θέλω να σου πω, λέει. Τι θες διδάσκαλο να μας πεις, να σου πω μια παραβολή, του λέει. Ήταν δύο άνθρωποι

που βρεθήκανε στην ανάγκη και εδανιστήκανε χρήματα. Κι ο ένας εδανίστηκε 50 δινάρια, δηλαδή 50 ασημένια νομίσματα της εδαϊκής εποχής βέβαια. ο δε άλλος ένα μικρό χρηματικό ποσό, ο άλλος εδωνίστη δεκαπλάσιο ποσό, εδωνίστη πενήντα, πενήντα, πεντακόσια δολάρια, δυνάρια, δηλαδή δεκαπλάσιο μεγάλη πεντακόσια αρχηρά νομίσματα αξίας.

Δεν μπορούσε ούτε ο ένας ούτε ο άλλος να το εξοφλήσει. Είχαν τόσο χρεοκοπήσει, ώστε δεν μπορούσαν να το εξοφλήσουν. Ούτε αυτός που είχε το μικρότερο, αλλά ούτε και αυτός που είχε το μεγαλύτερο, δεν είχε τη θέση να το εξοφλήσει. Αλλά ο Κύριος, ο δανειστής Φιλάς Φιλαχνός, το χάρισε. Το έσβησε το χρέος αυτός, τόσο του ενός όσο και του άλλου.

Σας ερωτώ λέει τώρα, ερωτώ τον Σίμωνα τον Φαρισαίο, ποια από τα δύο πρόσωπα χρωστάει περισσότερο ευγνωμοσύνη στον δανειστή, αυτός εις τον οποίο εχαρίσει το μικρό ποσό των πενήντα διναρίων ή εκείνος εις τον οποίο εχαρίσει το ποσό των πεντακοσίων διναρίων. Απίτησε εκείνος, δεν καταλάβαινε, αυτός δις τον οποίο εχαρίσει το μεγαλύτερο ποσό λέει. Αυτό έγινε εκεί με εδώ λέει.

και εσύ είσαι χρεός της ως αμαρτωλός παρόλη την αγιότητα που φαίνεσαι και νομίζεις ότι έχεις μικρά αμαρτήματα και εσύ οφείλεις ένα χρέος στο Θεό τα αμαρτήματά σου αλλά και αυτή εδώ η γυναίκα έχει ένα χρέος μεγαλύτερο τα αμαρτήματά της και αυτή λέει εξεδήλωσε απόψε την αγάπη της και την ευγνωμοσύνη της προς εμένα το Χριστό λέει εσύ λέει μπήκα εδώ μέσα στο σπίτι σου

έτσι δεν με δέχτης με αγάπη, δεν με εισπάστησες όπως είναι συνήθεια να κάνουν οι φιλοξενούντες. Δεν έπλυνε, δεν έπλυνε στα πόδια μου με κρυαβιάς και καθαρό νερό. Αυτή λέει από την ώρα που ήρθε κλάει, κλάει, κλάει, ποταμός στα δάκρυά της. Και αυτή λοιπόν και με έρανε με τα μύρα τα πολύτιμα και τα μαλλιά της από...

Μα μαλλιά της λέει έλυσε τα πλούσια μαλλιά της και τα έκανε πετσέτα και με σκούπισε συνεχώς και συνεχώς έκλειε. Και τότε λοιπόν απευθύνει προς την γυναίκα αυτή ο Χριστός, της είπε τα σπουδαία εκείνα λόγια, γύναι, λέει, αφέωνταί σου αι αμαρτίαι, ότι αγάπησες πολύ. Θα έπρεπε να έχουμε καιρό να αναλύσουμε αυτό, ότι γάπησε πολύ, γάπησε πολύ.

Εμείς ούτε ίχνος αγάπης δεν έχουμε. Αγαπούμε τη γυναίκα μας, τα παιδιά μας, το ένα το άλλο. Τα πάντα αγαπούμε, αλλά μέσα η καρδιά μας είναι ψυχρά, όπως ο βόρειος πόλος και τα παγόβουνα του μπορά απέντε του Κυρίου Ιησού Χριστού. Οι γάψεις πολλοί. Ένας διάσημος ηρωκήρκας των Παρισίων, σκοριάζων το ρητόν αυτόν έλεγε, όταν το σκέφτομαι λέει, δεν μου έρχεται, δεν μπορώ να μιλήσω. αλλά προεπιθυμώ να κλάψω κι εγώ μαζί με την βοήθεια να μου δώσει ο Κύριος ένα δάκρυ από τα δάκρυα τα οποία έδάκρισε η γυναίκα αυτή η Πόρνη.

Μάλιστα αυτή, όλη η ακολουθία σήμερα, με αυτή ασχολείται, αυτή ασχολείται η εκκλησία μας, όρισαν οι πατέρες. Και συνέπως αυτό είναι το θέμα με την οποία ασχολείται, αντικείμενο έκανε ο Ιμκασιανί, περίφημος αυτοειμνογράφος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μας. Τι μας διδάσκει αυτά τα ολίγα που σας είπα, πολλάπαν τα μαθήματα, αλλά εγώ επιθυμώ...

Να εντυπώσω στην διάνοια σας, στην καρδία σας ένα δίδαγμα. Ποιο είναι το δίδαγμα το οποίο θέλω να εντυπώσω. Ότι και σήμερα αντιστοιχώς παρόλη την διάδοση του Ευαγγελίου η γυναίκα η αμαρτωλή υπάρχει σήμερα. Πολλαίοι αυτοί οι γυναίκες υπάρχουν αμαρτωλέ.

οι οποίοι ιδίως μεταπολεμικώς γυυξήθησαν οι γυναίκες αυτές και ενέμενε το κράτος, η πολιτεία, για να φανεί πολιτισμένη, είναι προετών πολλών, κατήργησε, έκλεισε διαστρομικής δράμεως τους οίκους, τα πορνία, τα οποία κατά φημισμόν ή κατά αυτό ονομάζονται οίκοι ανοχής,

και οι οποίοι διακρίνονται διότι ήταν υποχρεωμένες απ' έξω από τη θύρα τους να ανάβουν φανάρι κόκκινο και διακρίνονται παλαιότερα. Τα απειγόραψε αυτά το κράτος και καλώς έμπραξε αλλά το κακό είναι πολυμήχανο και καταργηθήκανε 100, 200, 300 πορωνία είχε η Ελλάς και σήμερα υπάρχουν πολλαπλάσια αυτά τα πορωνία και τα σπίτια μικρό και μεγάλο και στις μεγάλες πόλεις, στις μικρές είναι πλέον μέσα και ιδίως στα νυχτερνά κέντρα έχουν μέσα, στεγάζουν και όπως παραλίγο κάτω στο Αμύντιο να φέρω ένα παράδειγμα όλη η νεολαία πήγαινε να δαιμονιστεί.

διότι ήταν Φιλιππινέζες από κάτω από τα Φιλιππίνες και είδαμε και πάθαμε να αποδιώξουμε και Φιλιππινέζες ακόμα φέρανε κάτω μακριά και η πορνεία πλέον και η μοιχεία ασκείται εις βαθμών τελείων και δεν θεωρείται πλέον αμαρτία μέσα στον αμονιστικό ναυτό να βοζούμε. Ιδίως μεγάλα κέντρα, ο Ορθώσης γράφει ότι η Ελλάς είναι κέντρο εμπορίου, είναι εκεί εσαρκώς έγινε.

Ένα διευθυντικό των Παρισιών έγραψε, τα εξής επιτρέψατε μου να σας το είπω, ένα διευθυντικό των Παρισιών έγραψε ότι στην Ελλάδα λέει, αν πας στην Ελλάδα όλα είναι ακριβά, πολύ ακριβά λέει, τα πάντα είναι ακριβά. Ένα είναι το φθινό, πολύ φθινό, το γυναικείο κρέας. Θεέ μου, θεέ μου, θεέ μου, που κατήντησε η Ελλάδα. Να γράφουν μέσα τα φύλλα των Παρισίων ότι στην Ελλάδα όλα είναι ακριβά, ένα μόνο πολύ φθηνό το γυναικείο κρέας. Κατάπτωσης μεγάλη. Σε μια φυλή, σε ένα λαό που έψαρε την οργότητα της παρθενίας, τώρα να κατακρίνουμε και εμείς τα γυναίκες αυτά, όχι!

Θα ήμαθα έξω από το Πνεύμα του Ευαγγελίου και ιδιαίτερως θα ήμαθα έξω από το Πνεύμα το οποίο σήμερα διαλαλεί η Αγία Γραφή του Ευεκολουθία ημών. Όχι, με συμπάθεια πρέπει να κοιτάξουμε, διότι τα πρόσωπα αυτά...

Τα πρόσωπα αυτά, πρέπει να τα κοιτάξουμε με συμπάθεια, διότι είναι θύματα μιας εκφύλου κοινωνίας, μιας διαφθαρμένης κοινωνίας. Ευθύνη τεράστια για τη διαφθορά και την άξιν της πορνοίας μέσα εις το έθνος μας, έχουν κοινωνία αυτή η διαφθαρμένη. Και όπως ένας που πνέει τον έφως, φροντίζομαι εμείς και δεν κατηγορώ ότι πρέπει να ξεγιάλουμε το περιβάλλον των φυσικών που ήκανα συμφωνών. Ο Ιπποκριτέ!

Πριν του φυσικού περιβάλλοντος υπάρχει και άλλο περιβάλλον. Το πνευματικό περιβάλλον. Το ήθος της κοινωνίας. Δεν τους ενδιαφέρει καθόλου. Να μην υπάρχει νεύος. Να μην καλύπτει το νεύος της Αθήνας. Και να αναπνέουν καθαρόν και διαβγεί πολύ καλά κύριε. Αλλά ενδιαφέρεσαι να εξηγιάνεις το φυσικό περιβάλλον. Πρέπει πολύ περισσότερο να εξηγιάνεις το περιβάλλον, το ηθικό περιβάλλον. Ώστε να μην υπάρχει ούτε μία πόρνη. Υπάρχει. Υπήρχε ε

Ούτε μία. Υπήρχαν εποχές μέσα που είχαν εκλείψει πλέον και μόνον ο γάμος, η μονογαμία εκτιμάτωσε και μόνον και αιωνίως. Και μόνο τώρα τελευταίος κάποας κάποια μία, κάποιος φόβος κατέλαβε την ανθρωπότητα όπως έλεγα και προημερών διότι παρουσιάστηκε ως μάστηξ της πορνείας αυτής, της πορνείας και της μοιχίας και των σχέσεων, των αφοδοσίων σχέσεων.

της αυτής που προσιάστηκε ως μάστικα το AIDS που έχει τρομοκρατήσει πλέον και προσπαθούν να επανέλθουν στα παλιά σχήματα της μονογαμίας. Λοιπόν, εμείς είμαθα υπεύθυνοι, όλοι μας, ένα ποσοστό ευθύνης έχουμε κι εμείς για την εξάπλωση της πορνείας μέσα στην ουρανή πατρίδα μας, την οποία σήμερα γράφουν τα ισχρότερα πράγματα και να γράφουν οι παρουσιανές ποιομυρίδες ότι το φθινότερο κρέας είναι το γυναικείο. Πού φτάσαμε, έχω καταλήξει.

Υπεύθυνοι είμαστε όλοι. Και ποιοι υπεύθυνοι, γιατί σε ρωτώ. Έχουμε εμείς την στοργή που είχε ο Ιησούς Χριστός, εις τας γυναίκας τας αμαρτωλάς, ναι, και ρωτώ.

Επλησίασαν οι κυρίες οι δεσποινίδες της κοινωνικής προνοίας που τσεπώνουν τα εκατομμύρια, τα χιλιάδες και γέμισε η πόλη κοινωνική πρόνοια, πολύ καλά κυρία Πρόνοια. Αλλά πήγε ποτέ μια δεσποινίδα της κοινωνικής προνοίας να επισκεφθεί ένα σπίτι που ακούεται ή να γνωρίζει αυτές οι οποίες εμπορεύονται την σάρκα τους. Πήγε ποτέ, πήγε καμιά από τις κυρίες.

των φιλοπτώχων ταμείων που έχουμε κι εμείς εδώ στην πόλη, να πλησιάσει τα ράκια αυτά της ανθρωπίνης αναξιοπρεπίας κλπ. Επήγε κάποιος ιερεύς ενορίας να τα επισκεφθεί, επήγε κάποιος ιεροκήρυκας να επισκεφθεί τας γυναίκας αυτάς, επήγε κάποιος δεσπότης και αρχιεπίσκοπος να πλησιάσει τίποτε από αυτά, είμαστε υπεύθυνοι όλοι για το δράμα αυτό. Εάν πλησιάζαμε τας γυναίκας αυτάς,

Όπως ο Χριστός επισίασε και μια γυναίκα που μετανοεί είναι ανώτερη από τον Αφαρισαίο και το απέδειξε ο Χριστός. Και θα δούμε περίεργα ποιά πράγματα στο να ότι την όνειρα θυμία μεγάλη η μετάνοια. Και μπροστά στον Χριστό έχουν αξία αυτές οι ψυχές επί μου. Διότι όπως είπαμε και τον είσαμε κατά επανάληψη ότι ο Χριστός δεν θα μας δικάσει γιατί αμαρτάνομαι. Θα μας δικάσει διότι δεν μετανοούμε.

και δεν έχουμε τη μετάνοια αυτήν την οποίαν έδειξε η Αγία η Βαρδιπώνη η οποία μαύρη ήτανε αλλά άσπρη έγινε, κάρβονο έγινε, διαμάντι έγινε και έλαμψε τον Ρώνα και στη γη και το μνημό συνών της μνημονεύεται κλπ. Και συνεπώς και εμείς δεν θα φουληθούμε απλώς να ακούσουμε απόψε τώρα με το λίγο το υπέροχο αυτό υμνολόγημα.

των υπέροχων αυτών ήχων. Θα οφειληθούμε, εάν θελήσουμε, και είπαμε ότι όλοι όσοι ευρήστε εδώ, τε επαναβάλλονται μια φορά. Μαθαίνω από τους Πνευματικούς Πατέρες ότι κάποια αύξηση, κάποιο το ποσοστό των εκείνων ανδρών γυναικών προσέρχονται στην Ελλάδα. Ξέρω, φέτος του Άγιου Πάσχα, όλοι σας.

Όσοι άλλοι, όσοι υπόλοιποι, είδεστε λέει, το ψαρτήνων. Η Κύρια λέει, υπεπόρνη και τον άσοχτον, λέει η Μάρτισσα, λέει η Κύρια. Θέλω ένα τέτοιο πνεύμα, ένα τίουτο ρεύμα, να δημιουργηθεί μέσα στην κοινωνία μας, ώστε μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες, να προσέλθουμε με αισθήματα μετανοίας, και να αισθανθούμε το τότε, θα αισθανθούμε το μεγαλείο της Αγίας μας θρησκείας. Αμήν. Τελειώνω και λέγω, με την όνειρα θυμία, μεγάλη

Είθε ο Κύριος να αξιώσει πάντας ημάς. Αμήν.