A Bishop on Church Leadership and Christian Life

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

My dear men, women, and children, I am glad to see your faces.

I know how hungry and thirsty you are to hear the word of the Lord from the lips of an elderly bishop. At ninety-three, he is bent under the weight of his years, and perhaps ought to fall silent, as so many of his fellow bishops have.

In our old age, we can no longer preach with the fervor we had in our youth, as people here in the capital of Greece once knew. So please judge me kindly. Better still, pray that God gives us strength to preach in our old age. With God's help, I have resolved that as long as I can think, move my hands, and speak clearly, I will preach the Gospel, the truth of Christ, to my last breath, to the very last minute of my life.

That is my desire. Please support me with your prayers. I know you always want to hear sermons that address what is happening now. We do not live on the moon, indifferent to the issues shaking the Greek people, especially those that touch our moral and religious life.

You ask for sermons on current issues, for truth that speaks to the present. Last year, when I was here as a member of the Holy Synod, with God's help I gave twelve such sermons in this hall. One day I shall publish them in a second volume. Now new issues have arisen. I was in Florina, at the edge of our homeland.

I was there, an elderly bishop, when the postman came on Tuesday with a telegram. He said, 'Your Grace, I'm going to lose you! They are calling you to Athens.' He knew what the telegram said: 'They are calling you to Athens for an extraordinary meeting.'

'What is happening?' I asked. 'They are calling you to a meeting of the Holy Synod,' he said. I thought, at last, the Holy Synod has awakened! I hoped we were being called to Athens to address the urgent issues of our day.

There are so many urgent, burning issues, a host of problems facing our homeland. If God helps us to solve them, we shall see better days. Alas for our unhappy homeland! I expected matters of current concern. I opened the telegram and read it with disappointment. Why were we being called to Athens? Was it to discuss our young people, who are being destroyed? That is no figure of speech; it is reality. Every day, a young person in the prime of life, a hope for our nation, dies from drugs on a sidewalk or in the street. Every day, young men and women leave home and disappear. Their parents weep and search for their missing children through police stations and public notices.

Every day, another great calamity strikes families in our homeland. I expected us to meet about our young people, to consider how to save them, and to address the Greek people. And there is more: young people face unemployment on an unprecedented scale.

Thousands of young people knock on every door, and the answer is no, or they receive no answer at all. They suffer psychologically and come to see themselves as useless members of society.

Another grave issue is the declining birth rate. There are other matters of the greatest importance as well. Yet none of these was the reason we were called together. We were called to elect a bishop in extraordinary haste, something unprecedented in the history of Greece and in the life of our Church.

The bishop in Larissa had still been vigorous and healthy, only fifty-eight years old. Yet that is how a person dies: a little blood in the brain, a disturbance in the heart, and life comes to an end.

He was speaking on the telephone with a friend when he suddenly stopped. He never finished the conversation. He died of a heart attack. May his memory be eternal. He was buried, and forty days have not even passed. The earth on his grave has not yet settled.

Yet the Archbishop of Athens rushes to fill his see. Why? Because Bishop Theologos still has a place in the hearts of the people of Larissa. He is a holy man, a worthy and beloved bishop. During his time governing the diocese, he left the impression of a deeply spiritual man. He and others were treated unjustly under the terrible Ioannidis dictatorship. They were removed under unlawful measures contrary to the Church's Canons.

They were removed without even being allowed to defend themselves. Where in civil or Church law is a person judged without a defense? The Archbishop knows they may be vindicated for what was done to them under the dictatorship, and he fears that outcome. So he wants to create a fait accompli first.

While the Council of State considers the case, he can say, 'I have already filled the see.' Why could he not wait a few days for its decision? Other sees have remained vacant for a year or two while people tried to agree on which candidate one group or another would choose.

Now, before even forty days have passed, he rushes to fill this see and present the state with a fait accompli. At my age, and after all the struggles I have been through, I can speak plainly. I do not hate Seraphim. I love and respect him as a person. But you remember how we fought over the scandalous intervention of the previous government. I was at the forefront of that struggle, even as an elderly bishop.

He appeared in Ekali, arm in arm with another man and among friends. Today Larissa is in an uproar. People will block the roads and come to Athens; there will be an uprising. Hidden forces are at work in our country, preventing justice from prevailing. And since we speak of democracy, very well, democracy, our people elect the president of their community.

Our people elect their president and their mayor, and rightly so. They elect their members of parliament. Yet a bishop may be placed over the people for half a century!

The ancient and lawful practice, in keeping with the Church's Canons, is for clergy and people to have a vote.

When will the people have a part in this? I have written a book on the subject, though I will not take up too much of your time with it now. Unfortunately, Tritsis presented it at the time and misinterpreted its contents. I replied that what we seek is a free and living Church.

We seek a free and living Church in our democratic country. We seek to put our Church institutions in order. And our people, the faithful people, I stress, should elect parish trustees, priests, bishops, and even the Archbishop. That is the proper order of the Church.

And the cleansing the state seeks must reach beyond one area. We need cleansing in the courts, in education, in public finances, and above all in the Church. Above all, in the Church.

I will leave that urgent matter now, though it could occupy our whole time. I want to turn your attention to another burning matter that deeply troubles me, because I live at the edge of our country, on the border with Northern Epirus.

It was only about twenty days ago, three weeks at most, that our border town heard startling news. Five fine young men, twenty-two to twenty-five years old, had come from the place called the Forty Saints. If anyone here is old enough to remember 1940, he will remember when the Greek troops entered the Forty Saints and raised the Greek flag there.

These young men lived in Saranda, the Forty Saints, directly across from Corfu. By fishing boat or small boat, you can cross from the tip of Corfu to Saranda in five or six hours, perhaps less. They lived there and suffered. They could no longer bear the intolerable bondage of life under Albania's state controlled regime, so they decided to leave. One night, I believe, they made the sign of the Cross in Christ's name. They set out on foot, walked five hundred kilometers, and reached the edge of our homeland near Prespa, the great lake, in the dead of night.

There were barbed wire fences and terrible dangers there. Anyone who dared cross the wire could be shot on the spot, like a wild dog. The young men reached it at midnight, beneath the stars. They prayed, bent down by the barbed wire, and, having no cutters, dug beneath it with their fingernails. They made a hole large enough to squeeze their bodies through like snakes, and passed through the wire...

When these young men came across the border, they wept. They could breathe freely and smile. They knelt and kissed the soil of Greece. As they walked through that narrow stretch of country, they met hunters going out into an area rich in game.

These young men from Albania had come to our country. The diocese welcomed and supported them. They were homeless, penniless, and poor, but honest and full of courage. They were free men now. I spoke to a hotel owner in our little town: ‘You have welcomed many guests here, both humble and distinguished, even a president of the republic. Tonight you will have the honor of welcoming Christ. Yes, Christ himself.’

‘If you doubt it,’ I told her, ‘open the Gospel.’ My dear friends, the hotel owner was a woman. She read: ‘As you did it to one of the least of these, you did it to Me.’ Christ stands behind every poor person we look down on.

This is the great truth Christ brought into the world: one poor person has a worth greater than the whole world. She welcomed them with joy, and the diocese took great care of them. The young men had not been baptized. How could they have dared to be baptized there? They were not even allowed to make the sign of the Cross. We instructed them in the faith, and one of them expressed the desire to receive Baptism. So we baptized him.

It was a Sunday afternoon, neither Great Friday nor Pascha. Yet the mayor, the authorities, young and old, and mothers holding small children filled the church of Saint Panteleimon. It was a beautiful sight. There were tears.

‘Do you renounce Satan?’ ‘I renounce Satan.’ ‘Do you unite yourself to Christ?’ ‘I unite myself to Christ.’ He made his confession of faith. Then he was immersed in the special baptismal font we have for adults, in the clear water of Florina. When he came out, he shone like the sun.

The precious Cross was pictured on his white robe. People saw him and wept; everyone wept. And they sang: ‘For as many of you as were baptized into Christ have put on Christ. Alleluia.’ That is what happened.

It reminded us of earlier times, when people were baptized as adults. I long to see that. I preach it and support it.

I am not opposed to infant Baptism. But we live in a free and democratic world, and on a matter this important, I believe we should not use compulsion. People say it now. A father told me what his child had asked him that very day.

He had advised the child to go to Church, to receive Holy Communion, and to read Holy Scripture. ‘Do you know what he said to me? “Leave me alone. Did anyone ask me whether I wanted to believe and become a Christian?”’

So let the little fellow grow up to eighteen or nineteen and choose his religion for himself.

What strength a Christian who lives the faith consciously has! Such great strength. Consciously, that is the word. One day, I hope to have the time to explain what it means to be such a Christian, in human, philosophical, and religious terms.

Give me Christians who truly live their faith. Give me faith that comes from the heart, not only from the lips, faith rooted so deeply that people would die for the faith of our Nazarene, the faith we Greeks have received.

The young men were baptized. They are happy there, and I am looking after them. I will leave that subject now and turn to another. Those young men taught me something. Many people have taught me, though I am an elderly bishop, and I believe they can teach you too. Let me show you some aspects of their lives, and then you will see how small and insignificant we are.

And what of us, the Christians of Greece who bear the name but do not live the faith? I will make a few points and then finish. First, think of the country and the conditions in which those young men from Albania lived, under a totalitarian regime.

No one praises that regime. But it has created conditions in which people live simply. Simplicity is a virtue. Their way of life is more than simple: it is severely austere. The austerity in which Albanians live under that regime reminds me of the Spartans.

The Spartans who said ‘Come and take them’ were hardened by hardship. They were not like the pampered young men of Greece today, who are being trained even in the army according to an American way of life.

Where are the young men of Plastiras, who marched hungry into the mountains? Now food and sweets are served to them on trays, and they are indulged in every way. What good do you expect to come of that?

And so, among these spoiled young men, for the first time, some 250 are taking their own lives. They have been so pampered that they cannot bear the hard life demanded by their service, their country, and their duty.

This also calls to mind the simplicity taught by Diogenes. We ought to return to his philosophy. What did he say? Listen to this delightful story. He had heard the teaching of Socrates: the fewer things a person needs, the closer he comes to the divine. But our consumer society thinks we become greater as we increase our needs. So many of those needs are unnecessary. Diogenes had reduced his own needs to almost nothing. He had no house, only a large earthenware jar. Summer and winter, he went inside it. When it rained, he went inside.

That jar was his umbrella, sheltering him from rain and from the sun’s rays. Once, they say, Alexander came to visit him and stood in front of the jar. Alexander asked, “Diogenes, what do you want from me?” Diogenes replied, “I ask only one thing: move aside, because you are blocking my sun.”

Alexander was amazed and said, “If I were not Alexander, I would wish to be Diogenes.” That is the philosophy of simplicity. Diogenes also had a clay cup from which he drank water.

One day he saw a young shepherd drinking from a river with his cupped hands. “He has found a better way than I have,” Diogenes said. “He needs no cup.” So he broke his clay cup. Of course, these are extremes. But I tell you this because a society consumed by buying and consuming is the grave of human happiness. Albania offers us a great lesson today: simplicity, simplicity. What do the Albanians eat? Cornbread. Beans. Olives. Even meat, please understand, is rationed to once a month.

Now compare their society with ours in Greece. We are among the greatest meat eaters in the world. We eat calves before they are even grown. Every day I see hundreds of calves arriving in railway cars from Europe. Where are they going? Down to Athens, because Athens demands veal.

Very well, then: meat on Wednesday, meat on Friday, even meat on Great Friday. Yes indeed. A curse from God! And what is the result? You ask me? Ask the scientists. Ask the doctors who study the health of the Greek people. When we speak in Athens, we will speak the language of science. You may dismiss the priest as backward and call him a man of the Middle Ages. He is no such thing. He is a free man and a Christian, and...

And above all, the Gospel, received with gratitude.

Here in Athens, a hundred pediatricians met. I have mentioned this before, and I say it again tonight: they found that, for the first time in Greece, young children are developing heart disease, and in large numbers. A child's heart is remarkably resilient, and its very existence shows that God exists: a marvelous machine. Mine is an old machine now; but a child's heart! Yet children are developing heart disease. I myself have sent about ten poor children to America. Sadly, our medical teams here cannot treat them. And why is this happening? Listen, mothers.

The doctors were saying it too. What does the little one want? ‘Well done, mother, you have spoiled the child,’ I say. So the child eats every day. The refrigerator is always open; children even get up to eat from it at midnight. Then a mother says to me, ‘How am I to feed my children? I have no money.’ You have no money? Then let me tell you: what one child eats today...

Spoiled children, spoiled children.

My village back then was tiny and desperately poor. We ate meat only at Christmas and Pascha. Families had many children then. We ate dark bread, cornbread, and wheat bread, bread.

And the children were healthy, and families were large. Now, I repeat, a single spoiled child eats so much. We have left behind the simplicity of Leonidas the Spartan, of Diogenes the philosopher, and of Plato and Aristotle.

We have fallen into an extreme consumer society. The Albanians teach us simplicity, and economists teach us something as well. What do they tell us? Because of their simple way of life, the Albanians have no loans.

They have no loans! No loans!

Albania owes nothing. It supports itself through taxes and the simplicity of its people. I tell you, the Albanians live more austerely than monks do. Monks have white bread, while the Albanians eat cornbread.

There is, of course, a difference: their fasting is involuntary. And what has become of us? We are so spoiled. How dreadful, how dreadful!

Woe to the government that takes office next if it tries to impose strict measures of simplicity. You can be sure people will think only of their wallets and their money. I predict nothing more. We are spoiled. Let the state sink into debt, let it go bankrupt: “I still want my meat on Wednesday and Friday.”

Here in Greece we have such a great debt. I will tell you something I believe I read in newspapers and financial magazines: every child born today already carries a debt of one million drachmas. That little child is in debt.

We have placed on our little children, on the new generation, a debt created by our own generation. So Albania teaches us simplicity and self-control. That is one lesson. There is another. What is it?

They tell us that Albania, despite its atheistic regime, has taken measures to protect its young people. I asked those young men, and they told me: when night falls, the sun has set, the stars have appeared, and the clock strikes nine, the police see that all the places of entertainment close. Young people are off the streets, at home studying. And us? What a terrible sight!

Here, especially around elections, places stay open until the early hours of the morning. They have sprung up like mushrooms, as mushrooms spring up from manure, from the manure of our own society.

It is like Sodom and Gomorrah. How can there be thirty thousand nightclubs and places of entertainment? What a terrible sight! Look what has happened to our young people. Let a politician come forward and say, “I will impose strict measures of simplicity.”

Let a politician come forward and say, “At nine o’clock I will close every place of business.” Then we will see what kind of outcry comes down on him. So they teach us self-control. And the result, you ask?

Yesterday I was reading that here in Greece we have already gone too far.

The Apocalypse foretells a disease that will sweep across humanity, and that disease is cancer. Then there is AIDS, which, he says, results from unlawful sexual relations between men or women. We have had more than a hundred cases. Doctors must go near those who suffer and care for them. Even a distinguished doctor, a university professor, would not go near one of them. A hundred doctors might hold back; and even a person who believed in Christ did not approach the sufferer to offer comfort.

Indeed, cases of AIDS have increased. AIDS is a consequence of a lack of self-control. Yet, we are told, in Albania there is not a single case of AIDS. Not one!

We have archbishops and bishops, and yet we let ourselves sink into this foul decay. There you have it: the lessons Albania teaches us. I have not departed from the Gospel. I am interpreting the Gospel right now.

If you want me to show you where this is in the Gospel, open the epistle that might be called Paul’s Gospel, the Gospel according to Paul. Please read chapter two, verse fifteen. What does it say? The Apostle Paul tells the Romans that those who do not have the law still observe what the law requires.

Do you hear what he says? The nations that do not have the law, the Gospel, Sunday schools, all these things, or church bells ringing, still have a law. What law is that? It is the natural law, and they follow it. Their way of life requires simplicity and self-control.

So even though they do not have what we have as Christians, they teach us a lesson. Do you want another example? Albania teaches us simplicity. Albania teaches us self-control. Albania teaches us diligence in work.

Let me give you an example. Not many years ago, I said, “Let me go and see what is happening there.” I went toward the border, accompanied by a good Christian. We made our way with difficulty. The land on our side was wonderfully suited to cultivation, yet it lay abandoned. It was dreadful to see such decline in our homeland.

Prespa once had a much larger population; now so few remain. Historic Pissoderi, where the head of the national martyr Pavlos Melas was buried, once had three thousand people, and now has fifteen. Greece is dying out! Greece is dying out! I went on with difficulty. The thorns caught my cassock and pricked me. We reached the border, and I climbed onto a rock. Down below, the Albanians had cultivated every little patch of ground, plot after plot, gardens everywhere. What an enormous difference!

The captain handed me his binoculars and said, “Look over there.” Down below were young people working. “Do you see them? They are students at the University of Tirana, and one of them is Enver Hoxha’s son.” What a sight that was.

A beautiful plain, transformed by the hardworking hands of our brothers and sisters from Asia Minor. They turned Macedonia into a garden. Blessed are those hands that came from Asia Minor and cultivated our Macedonia. Yes, they cultivated our Macedonia.

Fine, wholesome fruit! Our peach trees bent under the weight of their fruit, while elderly men and women gathered it. Some of the old people went to the central café in Skydra and found students sitting with their legs crossed, teasing the girls. “Children,” they said, “we have grown old. Come and help us pick the peaches.” “We are students!” In Albania, if you are a student, you work in the summer. You learn how the bread, milk, meat, and other good things you enjoy every day are produced. That is diligence. And us? We all want desk jobs. We have as many office workers as the whole Balkans. It is a dreadful state of affairs.

Everyone wants a government position, while advertisements keep calling for shepherds and farmers. Shepherd wanted. Farmer wanted.

We have come to despise manual work and the trades that sustained us for centuries. Yet agriculture is the foundation of civilization. If agriculture collapses, what will become of us? Aristotle calls it the queen of the arts and sciences.

Albania teaches us simplicity. Albania teaches us self-control. And Albania teaches us one more thing. I am coming to the end, though the subject is broad. Please bear with me.

I could speak at length, but I will finish. I met those young people from Albania at the bishop’s residence. I talked with them, I wept, and I saw their pain.

A family came and asked me a question. Do not laugh at what I am about to tell you. Weep instead.

One father had seven children, another six, another seven, another eight, and another five. It brought tears to my eyes. In my office, I hear from people across Greece and in Australia.

The first thing I ask is, “Are you married? Do you have children?” I have grown weary and want to resign. “Two. Two. Two.” Not long ago, a fine teacher visited me at the bishop’s residence. His father had fought for Macedonia alongside Pavlos Melas. He brought a group of a hundred well-dressed children from Thessaloniki. I spoke to them and, at the end, asked, “Which of you has ten brothers and sisters?” They laughed and laughed. Their parents mock large families at home, and the children had learned to do the same. I said nothing more.

“Which of you has nine brothers and sisters?” No one. I worked my way down: eight, seven, six, no one. Then five, four, three, two. The answers were two or three.

He told the story of his father, a Macedonian fighter who had fought alongside Pavlos Melas. He was a teacher from the monastery. Then he said, ‘I am going to tell you something. I hope the young people will not laugh, as some did before. My poor father, the Macedonian fighter, had sixteen children. Sixteen children! Which child was I in the family? You would hardly expect me to know my place in the order.’

Then he told me he was the tenth child. He spoke of the Greece that gave us the Macedonian fighters, Pavlos Melas, and Plastiras. A general told me in confidence that Greece in 1912 could raise armies, though its population was far smaller than today’s. Those soldiers came from families with three or four children. Three or four young men fell at Bizani.

And at the Battle of Kilkis, brave young men fell. I am told that a single group of men called up in 1912 or 1913 provided more soldiers than a group called up today, when Greece has ten million people.

We have fewer children. I have no children. Let me tell you something in confidence; remember it well. We want our one little child to study abroad, to be safe. Mothers no longer bear children, and so Greece is fading away. Greece is fading away.

We have become a nation of nursing homes. I was reading a magazine published by an association of large families. Thank God such associations still exist. They deserve every praise and every kind of support.

The magazine had statistics: how many children, how many deaths, how many births. In the Greece of 1912 and 1913, for every person who died, three children were born. Three children!

Those children grew up; they were not lost. Today there are Greeks in Cyprus and Australia. We even have a visitor here from Canada, Mr. Polemis. Where is Mr. Polemis? Ah, there you are.

And if today there are five million Greeks abroad, that is a great thing. There are two Greeces: one here, growing old like a nursing home, and another flourishing abroad, in Australia and other places.

Where did those five million Greeks come from? They are the children of large families.

If earlier generations had not raised large families, those children would not exist. That is how things stand. Now, tell me: how many Albanians were there?

The state helps them. The state supports families. How did Enver Hoxha do it? He established a holiday. The most important holiday in Albania, I am told, is Mother’s Day.

In Albania, it is the mother who is celebrated. And Albania has grown from one and a half million people to three million. Its population has doubled, while we are growing old, growing old.

There is a danger that a historic nation of three thousand years may be buried and die. Nations die too, and we may be the cause of this nation’s death. There are two great evils in our Greece.

One evil is having too few children, which the historian Polybius lamented.

I belong to no party. With God’s help, for fifty years I have carried Greece and Christ in my heart. When this party, or any party, does something good, I praise it and approve. But we have too little education. I do not blame the young people. Our youth are intelligent, very intelligent, but they lack a sound education. What is to blame? The wretched education system imposed on our Greece. And many share responsibility for it; everyone has had a hand in it.

I speak and preach without favor to anyone. I say this openly: in the Greek Parliament, under the previous government of Karamanlis, before Papandreou’s government, a minister rose to speak and said something dreadful. As a Greek and a Christian, I cannot forgive those words.

He stood up and said, ‘Today we bury the ancient Greek language.’ That was Mr. Rallis. Yes, indeed. I hope that now he has returned to the fold, he deeply repents of it.

For he said we were burying the language. Will the children of Greece have to go to London to learn Greek? Where else will they go to learn this ancient language?

This is our history. Look what has happened in education: we have reached a poverty of words. Young people cannot express what they mean. Greek is a language with forty-five thousand words, yet they do not know how to use it.

What other language is so rich? And yet we are reducing it to a vocabulary of five hundred words. There are the calamities we face. So, my brothers and sisters, I have presented Albania to you as a teacher.

Now someone may rightly say to me, ‘Augustinos, is this what we came to hear tonight? Are you presenting Albania as a model?’ No, you misunderstand me. I am not presenting Albania as a model.

A political party leader may have wanted to treat Albania as a model. A model! I am saying no such thing. I am saying that we should be able to recognize and appreciate whatever good our enemy may have.

I have told you what I learned from the five young men who were with me, from what they confided and confessed to me. I am sure you will weigh the points I have raised. But make no mistake: it is a terrible thing. Nowhere on earth is there a nation that strangles freedom and our faith as Albania does.

There is no bishop left there. Albania once had five bishops and a thousand priests. It had 400,000 Greeks, children and grandchildren of Saint Kosmas of Aetolia. Now you are not even permitted to make the sign of the Cross. We condemn this persecution in the strongest terms.

We also condemn the strangling of freedom. I hear that people in Albania wake in the middle of the night and find people in the town squares who have been strangled and hanged. What a dreadful, bloody sight.

This happens because those people oppose the political system, the regime. Such things happen. We reject its atheism, its disorder, its lack of freedom and tyranny. These young men did not come here for food. No, they did not come for food. They came to breathe the air of their homeland, faith and freedom. These young men who came here to Greece deserve our admiration and every sacrifice we can make for them.

Freedom is a human need. However much you suppress it, you cannot uproot it from the heart. It is born in the human heart. Every person was made to live in freedom, just as we were made to breathe air. And the Greek, all the more, was made for freedom.

Dictatorships may take hold in our homeland, but the feeling of freedom remains strong and deep in the heart. A fish cannot live on dry sand! A fish cannot live on dry sand! And a Greek cannot live under the darkness of tyranny!

So the young men came here to breathe the air of freedom. They feel joy and gladness, and they are cared for under the shelter of the Holy Church. Your prayers, please. Yet one thing worries me. I worry deeply about these young men.

I fear that we may take them to a discotheque and they will see young people there, some dazed, others sprawled out, others shouting. They will ask, ‘What is all this?’ They do not see such sights in Albania. I fear they may be corrupted here in Greece.

I will not keep these young men in Athens. I will bring them to Florina, to live under the protection of the holy Church until better days come for our nation. Yes, better days. I remember one Great Friday. I was in church when, suddenly...

They came and said, “We would like to see you, Bishop. We are from the Ministry of Foreign Affairs.” “You are travelling on Great Friday?” I asked. “It is a national necessity,” they said. “A national necessity.” This was the dictatorship, mind you.

They told us we were being sent up there and wanted us to go by this route. ‘We are going to Albania,’ they said. ‘What are you going to do in Albania?’ I asked. ‘We are going to establish relations with Albania.’ ‘What sort of relations?’ ‘A trade agreement for the acorns and furs Albania has.’ ‘Oh, what a calamity,’ I said. ‘What a calamity!’

Go to Albania on Great Friday, I say, where our Christ is being crucified. Freedom, freedom, freedom, and you concern yourselves with furs and grandeur...

I sent them away. That is the mentality of the state. Our rulers no longer believe. Our rulers no longer believe. There is a highest good; there is an order of values. I acknowledge that.

Material things and spiritual things all have their value. But for us Greeks, what has the greatest value is faith in God!

What use are commercial agreements if we go there and our faith is destroyed? If only Pavlos Melas were alive! A predatory social system has been created in our homeland. I say these things in the hope that better days will dawn on our national horizon.

That is what I had to say. Now, please pray. If God wills, we have elections on Tuesday. Be assured of this: democracy, true democracy, and Christianity belong together. Take a piece of chalk and write it on the board: democracy, true democracy. Do not be deceived. Democracy and Christianity.

Democracy, true democracy. Those who believe in Christ are true democrats. So I want to believe that better days will come for our homeland. Next Sunday, if I am alive, for I am leaving today and waiting for the express train to take me to the next world,

Well, if I am still alive, I shall ask you all to be here at this hour next Sunday, twice as many of you, and twice as many again. Now let us sing what we sang at Pselavona. When we raised the flag there as military priests, we sang ‘To You, the Champion Leader,’ the hymn of victory. All together now: ‘To You, the Champion Leader!’ Come on!

The Millennialists do not make the sign of the Cross. You could cut off their hand, and still they would not do it. But we have Christ in our hearts, and our voices will reach the stars. All together: ‘Through the prayers of our holy fathers!’

Παναγία Δέσποινα, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Απόστολοι Δώδεκα, Διδάσκαλοι και Πατέρες Εκκλησίας, όσοι γημάρθρες ή καλώς αφήσατε στιχανοθέντες πίσω τε πρεσβείων προς τον Κύριον και ο λευθύνετος ψυχάς ημών. Αμήν.

Χαίρω, αγαπητοί μου άνδρες, γυναίκες και παιδιά, χαίρω που βλέπω τα προσφυγή σας πρόσωπα.

Γνωρίζω καλά ότι πεινάτε, διψάτε να ακούσετε τον λόγον του Κυρίου. Από τα χείλη του Γέροντος Επισκόπου, ο οποίος κάμπτεται κάτω από το βάρος των 93 ετών και έπρεπε να σιωπήσει, όπως τόσοι και άλλοι συνάδελφοί του.

Γι' αυτό παρακαλώ ότι τώρα στα γεράματά μας δεν μπορούμε να κηρύττουμε με τη ζέση εκείνη με την οποία κηρύτταμε στα νεανικά μας χρόνια, όπως εγνώρισε η πρωτεύουσα εδώ της Ελλάδας. Σας παρακαλώ να είστε επιεικείς κριτές και μάλλον να παρακαλείτε τον Θεό να μας δώσει δυνάμεις στα γεράματά μας, ώστε να κηρύττουμε, διότι έχω απόφαση με τη βοήθεια του Θεού, εγώ, εφόσον η διάνοιά μου σκέπτεται, εφόσον τα χέρια μου κινούνται και εφόσον η γλώσσα μου ευκόλως κινείται, να κηρύττω το Ευαγγέλιο, την αλήθεια του Χριστού μέχρι τελευταίου φυσιγγίου, μέχρι τελευταίου λεπτού της ώρας μου.

Αυτή είναι η επιθυμία μου. Παρακαλώ συνδράματε εμένα με τις προσευχές σας. Βεβαίως, δεν περιμένετε, ξέρω ότι εδώ η Εύσταφ πάντοτε επιθυμεί να ακούει επίκαιρα κηρύγματα, διότι δεν κατοικούμε στο φεγγάρι και αναμένουμε αδιάφοροι για τα ζητήματα τα οποία συγκλονίζουν τον ελληνικό λαό, ιδίως τα γεγονότα, τα πράγματα εκείνα που εφάπτονται της ηθικής και της θρησκείας μας.

Αυτά θέματα ζητείτε επίκαιρα, την επίκαιρη αλήθεια. Βεβαίως, στην προηγούμενη χρονιά που ήμουν συνοδικός εδώ, συνοδικό μέλος της Συνόδου, με τη βοήθεια του Θεού έκανα στην αίθουσα αυτή δώδεκα κηρύγματα επίκαιρα, τα οποία μια ημέρα θα δημοσιεύσω σε δεύτερον τόμο. Τώρα παρουσιάζονται νέα επίκαιρα θέματα. Ήμουν στη Φλόρινα, στο άκρο της Πατρίδος.

Στην Ιγανά αυτήν έφαξε ημπίστεως και πατρίδος. Εκεί ευρισκόμουν ο Γέρων Επίσκοπος. Και ο Λιβερόν την Τρίτη, έρχεται ο ταχυδρόμος και μου φέρνει ένα τηλεγράφημα. Λέει, Λέσποτα θα σε χάσω, γιατί θα σε χάσω, σε καλούν στην Αθήνα, με καλούν στην Αθήνα, ήξερε ο ταχυδρόμος ο Γενωμέψης του Πυριαχώνου Τελεγραφήματος, σε καλούν στην Αθήνα λέει, εκτάκτω σε καλούν.

«Τι συμβαίνει;» λέω. «Σε καλούν σε συνεδρίαση», λέει, «της Ιεράς Συνόδου», λέει. Προς τιμήν χάριν, διότι επιτέλους εξύπνησε η Ιερά Σύνοδος και ήλπιζα ότι θα μας καλεί στην Αθήνα για επίκαιρα, επιστατικά θέματα.

Ευχή, Καθήρεται, καταστρέφεται, δεν είναι σχήμα λόγου, είναι μία πραγματικότητα. Κάθε μέρα πεθαίνουν στα πεζοδρόμια, στους δρόμους, ένας νέος, στην ακμή, μια ελπίδα του έθνους μας από τα ναρκωτικά. Κάθε μέρα από τα σπίτια φεύγουν νέοι και νεάνιδες εις άγνωστον μέρος και κλαίουν και αναζητούν εις τα τμήματα των αστυνομιών και εις τις αγγελίες τα παιδιά τους, τα χαμένα. ότι θα μας καλεί στην Αθήνα για επίκαιρα επισταστικά θέματα. Και έχει τόσα επίκαιρα θέματα, καυτά θέματα. Μάτσο προβλημάτων έχει η πατρίσματος, που αν βοηθήσει ο Θεός και τα λύσαμε θα δούμε καλύτερες ημέρες. Εάν όμως δέουν και θα βοηθήσουν, οέ, πληστιχισμένη η πατρίδι μας. Επίκαιρα θέματα περίμενα. Άνοιξα το περιγράφημα, το διάβασα μέχρι στις απογοήτευσεις. Γιατί καλούμε στην Αθήνα. Μήπως σε καλούμασταν για το γύπημα της νεότητας που φτύρεται, καταστρέφεται, δίνει σχήμα λόγου, είναι μία πραγματικότητα. Κάθε μέρα τα θέλουμε στα καζοδόμια, στους δρόμους, ένας νέος, την αλκοβίδη, μια ελπίδα του έθνα μας από τα νοκοτικά. Κάθε μέρα από τα σπίτια φεύγουν νέοι και ανάγγελες στις άγνωστες μέρες και κλαίρουν και αναζητούν δισκατήματα των αστυνομιών και στους αγγελίες τα παιδιά τους τα χαμένουν. Κάθε μέρα και μια συμφορά μεγάλη ενσκύπτει μέσα στον κονιάχο εκεί. που αν βοηθήσει ο Θεός θα τα λύσουμε, θα δούμε καλύτερες ημέρες. Εάν όμως δέουν, θα βοηθήσουμε, οΑΕΠ δυστυχισμένη η πατρίδα μας. Πίτερα θέματα περίμενα. Άνοιξα το τελεγράφημα, το διάβασα μέχρι της απογοήτευσης. Γιατί εκαλούμε στην Αθήνα, μήπως εκαλούμεθα...

Κάθε μέρα και μία συμφορά μεγάλη ενσκύπτει μέσα εις τον κονιάχο κυκλών της πατρίδας. Περί νεωτέρων, λοιπόν, θα περιμέναμε να συνεδριάσουμε και να σωθούμε και να κάνουμε διάγγελμα στον ελληνικό λαό και να πούμε φίλε και λίγο λίγο χανόπιες. Και μόνο αυτό είναι οι νεότερες ακόμα έχουν ανεργία, πρωτοφανή ανεργία.

Χιλιάδες νέοι χτυπούν τις θύρες, όλες τις θύρες, και η απάντηση είναι όχι, απολύτως καμία απάντηση και τα παιδιά αυτά υφίστανται ψυχολογικά προβλήματα, θεωρούν τους εαυτούς τους άχρηστους μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Άλλο θέμα, θέμα σπουδαίο, είναι η υπογεννητικότητα. Άλλο θέμα ήταν διάφορα άλλα θέματα μεγάλης σημασίας, υψίστης σημασίας. Τίποτε από αυτά, τίποτε από αυτά. Νεκρά επισήμια του λέμε τα λύπη. Για ποιον τον Θεό μας καλούσε; Μας καλούσε για να εκλέξουμε έναν ιεράρχη εκτάκτως, εκτάκτως, που δεν υπήρχε πρωτοφανές στην ιστορία της Ελλάδος, πρωτοφανές στα χρονικά της Εκκλησίας μας.

Ακόμα εκεί στη Λάρισα ήταν ο δεσπότης ακμαίος, υγιής, γερός στο σώμα του, 58 ετών. Εκεί και εκεί που τελευτάει ο άνθρωπος, Μια σταλαγματιά αίμα μέσα στον εγκέφαλο και στην καρδιά, μια διαταραχή, και πεθαίνει ο άνθρωπος.

Μόλις τηλεφωνούσε σε ένα γνωστό του φίλον, εκεί εσταμάτησε, έκλεισε, δεν ολοκλήρωσε την διάλεξή του, απέθανε από συγκοπή καρδίας. Αιωνία του ημιέλειο. Και ετάφη και δεν περάσαν ακόμα ούτε 40 μέρες για να... δεν κάθισε ακόμα το χώμα του τάφου του.

Και λοιπά, και σπεύδει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών να συμπληρώσει τη θέση του, να συμπληρώσει. Ποιος ο λόγος; Ο λόγος είναι ο εξής: ότι στη Λάρισα υπάρχει μες στις καρδιές των ανθρώπων όλων της Λαρίσης Εν είδει εκλεκτού υπάρχει επίσκοπος, ο Θεολόγος, άγιος άνθρωπος, εκλεγμένος, εκλεκτός, που άφησε κατ' όλη άσθημα της Ευθαϊτίας του Λουραϊκή που διοίκησε τη Μητρόπολη, εντύπωση μριή αγίου ανθρώπου, πνευματικού ανθρώπου, ο οποίος αυτός και μαζί με άλλους εσφάγη και ο λεπτικός συλλέξης δεν αποδεί την αμαρτυκότητα, εσφάγη διαμαχιάς Ιωαννίδου δικτατορίας, της απαισίας δικτατορίας, εσφάγει με νόμων παράνομων και αντικανολικών που δεν υπάρχει τοιούτος νόμος.

Εσφάγη χωρίς να απολογηθούν, χωρίς απολογία. Πού λέει το ποινικό δίκαιο, πού λέει το εκκλησιαστικό δίκαιο ότι ο άνθρωπος δικάζει; Και ο Αρχιεπίσκοπος, ο ότι θα δικαιώσει τους σφαγέντας, τους αγιασθέντας αυτούς επ' εποχής δικτατορίας, το γνωρίζει και φοβείται μη δικαιώσει, πρέπει να κάνετε προτεραισμένο γεγονότος. Προτεραισμένο γεγονότος. Να βρεθεί, να πει κατ' όπου, εισμάτιο.

Συνεδριάζει το Συμβούλιο Επικρατείας, εγώ συμπλήρωσα την έδρα, δεν είναι τίποτα. Δεν περιμένει ολίγας ημέρας για να αποφαθεί αυτός που εκράτησε τα ΣΕΔΡΑ σε ένα χρόνο και δύο χρόνια εκρατήσαν τις ΣΕΔΡΑ για να μπορέσουν, έως ότου συμφωνήσουν, ποιος θα είναι ο εκλεκτός της Α ή της Β πτέρυγας.

Τώρα, προτού ακόμα περάσει στις 40 ημέρες, φεύγω να συμπληρώσω την ΣΕΔΡΑ αυτή για να βρεθεί υπόλοιπο η Πολιτεία το τελεσμένο γεγονότατος. Η Πολιτεία δεν έχει τον σένα μας να πιάσει! Που μου το δίνει η ηλικία μου, που μου το δίνουν οι αγώνες μου, δεν μισώ τον Σεραφείμ, δεν τον μισώ τον Σεραφείμ, ως άνθρωπο τον αγαπώ, τον εκτιμώ, την τακτική του, την ορεσβεία, θυμάστε τι αγώνα κάναμε. Εγώ που πρωτοστατούσα στον αγώνα, ο Γέρων Επίσκοπος, διά την επέμβαση, τη σκανδαλώδη επέμβαση της προηγουμένης κυβερνήσεως,

Παρουσιάστηκε στην Εκάλη, αγκαλιά με τον άλλο ή με τα φίλια. Σήμερα η Λάρισα είναι σε επανάσταση. Θα σταματήσουν τους δρόμους, θα έρθουν στην Αθήνα, θα γίνει επανάσταση. Μυστικές δυνάμεις ενεργούν στον τόπο μας, εις τρόπον ώστε να μην θριαμβεύει το δίκαιο. Και ενώ τώρα αν κάνουμε δημοκρατία, πολύ καλά, δημοκρατία, εκλέγει ο λαός μας τον πρόεδρο της κοινότητας.

Εκλέγει ο λαός μας τον πρόεδρό του, τον δήμαρχό του, πολύ καλά. Εκλέγει τον βουλευτή του, πολύ καλά. Εκλέγει, πόσο γι' όλα θα καθίσουν αυτά τα χρόνια, ένας κόσμος θα καθίσει στο σβέρκο του λαού μισόν αιώνα!

Το καμικό και νόμιο και αρχαίο είναι ψύχο κοιλό και λαού.

Πότε θα εισέλθουν; Έχω γράψει, να μην σας απασχολώ πολύ από αυτό το θέμα τους, Έχω γράψει βιβλίον στην οντιτά μου, το οποίο δυστυχώς ο Τρίτσης το παρουσίασε τότε, κακώς ερμηνεύων το περιεχόμενό του, και απήντησα ότι ζητούμε ελευθέρα και ζώσα Εκκλησία.

Ο Πανίμης, μιας ελευθέρας και ζώσης Εκκλησίας στη δημοκρατική μας πατρίδα, ζητούμε μια ανατακτοποίηση του εκκλησιαστικού θεσμού μας. Και ο λαός μας, ο πιστός λαός, υπογραμμίζω, να εκλέγει επιτρόπους, να εκλέγει ιερείς, να εκλέγει αρχιερείς και να εκλέγει και αρχιεπίσκοπο. Αυτό είναι το κανονικό.

Και η κάθαρση, την οποία επιδιώκει η πολιτεία, δεν πρέπει να προχωρήσει σε έναν τομέα. Πρέπει να προχωρήσει η κάθαρση, η κάθαρση στο δικαστικό μας σώμα, κάθαρση στην παιδεία, κάθαρση στα οικονομικά, κάθαρση προπαντός στην Εκκλησία, στην Εκκλησία προπαντός.

Αφήνω τώρα το επίκαιρον αυτό θέμα, που μπορούσε να απασχολήσει ολόκληρο, αλλά θα επιστήσω τώρα την προσοχή σας σε ένα άλλο καυτό θέμα, το οποίο με συγκλονίζει, διότι βρίσκομαι στα άκρα της πατρίδος και συνορεύω με τη Βόρειο Ήπειρο.

Δεν είναι πολλές ημέρες, μετρήστε, καμιά εικοσαριά ημέρες, τρεις εβδομάδες είναι, που υπόγειε συγχωρή σε τάχθη, ήκουσε η ακριτική μας πόλις μια είδηση συγκλονιστική. Ποιες είναι τα αρχικοί ειδήσεις, πέντε παιδιά λεβέρντες, λεβέρντες παιδιά στο άγχος ηλικίας των 22 to 25 ετών που κατοικούσανε που νομίζετε στις 40, στους Αγίους 40 Εάν υπάρχει καλής εδώ γέρος 70 ετών θα ενθυμίσετε στην Ρωϊκή Εξόρμηση στις 40 οι λεγεώνες τα τάγματα, τα ρωϊκά τάγματα κατέλαβαν στις Αγίους 40 και ύψωσαν την Ελληνική Σημαία

Λοιπόν, τα παιδιά αυτά κατοικούσαν στο Σαράντα, μες στους Αγίους Σαράντα, που είναι απέναντι ακριβώς. Με ένα καΐκι ή μια λέμβο, σε 5 to 6 ώρες, σε ολιγότερες ώρες, περνάς από το άκρον της Κερκύρας μας στη Σαράντα. Εκεί κατοικούσαν, υπέφεραν, δεν μπορούσαν, δεν υπέφεραν τη σκλαβιά, την αφόρητη σκλαβιά, που ζουν μέσα εις το άφερον και ο κρατικό κατευθυντός της Αλβανίας, και αποφάσισαν να φύγουν. Δεν το μόνασα παντού και μια νύχτα έκαναν το σταυρό τους στο όνομα του Χριστού, πιστεύω, πέρασαν, βάδισαν με τα πόδια πεντακόσια χιλιόμετρα και έφθασαν, έφθασαν εις την περιφέρεια, εις το άκρο της πατρίδος κοντά στην Πρέσπα, την Πρέσπα, τη Μεγάλη Λίμνη, νύχτα η ώρα, νύχτα η ώρα.

Συρματοπλέγματα και φοβεία εκεί και θαμ και επάσα, ο οποίος τολμούσε να περάσει τα σύρματα επιτόφευκε λίτο σαν σκυλί άγριο. Πλησιάσανε εκεί τα παιδιά μεσάνυχτα κάτω από τα άστρα, έκανε την προσευχή τους, έσκυψαν στα συρματοπλέγματα, δεν είχανε ψαλίδες να τα κόψουνε και πώς είναι, πώς είναι, με τα νύχια τους σκαλίζανε, με τα νύχια τους σκαλίζανε κάτω από τα συρματοπλέγματα και περάσαν τα συρματοπλέγματα και βρεθήκαν, ανοίξαν μια τρύπα μεγάλη και περάσαν τα σώματά τους σαν τα φίδια, περάσαν από μέσα από

από την οποία αυτήν το συμμετοπλεγμάτων, και μετά, όταν βγήκανε, δάκρυσαν, ανέπνευσαν, χαμογέλασαν, ελεύθερα η πατρίδα, και στάθηκαν και γονάτισαν και εφίλησαν το χώμα της Ελλάδος. Εκεί, περπατώντας στο άμνο στενατό μέρος της πατρίδας, ζωνάνησαν κυνηγούς που βγαίνουν να κυνηγήσουν στα μέρη αυτά, που είναι πλήρης κυνηγιού και πλούσιος κυνηγότοπος εκεί.

Παιδιά της Αλβανίας ήρθαν στην χώρα μας. Τους υπεδέχτηκαν, τους υπεδέχθηκε η Μητρόπολις, τους υποστήριξε η Μητρόπολις. Άστεγοι, απένητοι, φτωχοί, τίμιοι, αλλά με λεβεντιά, πλέον ελεύθεροι άνθρωποι. Πήραν ευγενής ο λαός της μικράς μας πόλεως, ή πήραν ένα ξενοδόχο. Λέω, σε παρακαλώ πολύ, εδώ στο ξενοδοχείο σου, λέω, έχεις φιλοξενήσει πολλά πρόσωπα και μικρούς και μεγάλους και Πρόεδρο Δημοκρατίας και απόψε θα έχεις την τιμή να φιλοξενήσεις το Χριστό, το Χριστό, ναι, το Χριστό.

Αν αμφιβάλλεις, λέω, άνοιξε το Ευαγγέλιο. Αγαπητοί μου, ξενοδόχος μια κυρία ήτανε με ένα στάθος και διάβασε: «Εφόσον επείσαι θελήτου των λαχίστων, εμείς επείσατε. Πίσω από κάθε φτωχό που περιπρονούμε είναι ο Χριστός».

Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια την οποία έφερε στον κόσμο ο Χριστός, ότι ένας φτωχός έχει αξία όσο δεν έχει αξία όλο το σύμπαν του κόσμου. του Θεού, τον εδέχτη με χαρά, τους εδέχτη, τους έφυσε ως εντόνια τους, και η Μητρόπολη επέδειξε μεγάλο ενδιαφέρον. Ήταν αβάπτιστα τα παιδιά. Πού τολμούνε να βαπτιστούν; Αβάπτιστα, σταυρό δεν επιτρέπονται να κάνουν, και εξεδήλωσαν τα κατοιχήσαμε τα παιδιά, και τα παιδιά, το παιδί εξεδήλωσαν, το ένα από τα παιδιά αυτά που ήταν αβάπτιστα, εξεδήλωσε την επιθυμία να βαπτιστεί, και τον βαπτίσαμε.

δεκαπέντε ημερών

Και ποτέ άλλο ανθρώπινο, δεν είναι Κυριακή ημέρα το απόγευμα, ούτε Μεγάλη Παρασκευή, ούτε Πάσχα. Ο δήμαρχος της πόλεως, οι αρχές, οι εξουσίες, μικροί και μεγάλοι, παιδιά, μανάδες που είχαν στην αγκαλιά τα μικρά τους παιδιά, η γέμιση των ναών του Αγίου Παντελήμωνος και Παρουσιάς και Ωραίος, Εδάκρης και λοιπάδες.

Αποτάσσε τον σατανά, αποτάσσε με τον σατανά, συντάσσε τον Χριστό, συντάσσε με τον Χριστό. είπε σε άκρηστον γλώσσα, αν το πιστεύω Και μετά, μέσα σε μια κολυμπήθρα, ειδική κολυμπήθρα που έχουμε για τους μεγάλους, επειδή μόλις εβυθίστη μέσα στο νερό, το πεντακάθαρον νερό της Φλωρίνης, και όταν βγήκε έξω, έλαμπε σαν τον ήλιο.

Στην λευκή εσθήτα του ήταν ζωγραφισμένος ο Τίμιος Σταυρός. Το είδανε τα μάτια και κλάψανε, όλοι κλάψανε, και έψαλαν: «Όσοι γαρ εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε». Αλληλούια. Αυτό ήταν το γεγονός εκείνο.

Μας υπενθύμιζε παλαιούς χρόνους που οι άνθρωποι, παρακαλώ, το επιθυμώ αυτό, το επιθυμώ αυτό, το κηρύττω αυτό, το υποστηρίζω αυτό, να βαφτίζονται σε μεγάλη...

Όχι ότι είμαι αντίον των νηπιοβαπτισμών, αλλά ζούμε σε έναν κόσμο φιλελεύθερον και δημοκρατικόν και επί του σπουδαιοτάτου θέματος, ισχυρίζομαι, δεν πρέπει να εφαρμόζουμε μέσα αναγκαστικά. Διότι το λένε τώρα, το λένε: «Αχ, δεν ήμουν πατέρας, με ρώτησε το παιδί μου σήμερα».

Το συνεβούλευαν να πάει στην εκπλησία, το συνεβούλευαν να κοινωνήσει τον Αχάντα Μυστερίου, τον συμβούλευαν να διαβάζει Γραφή. Ξέρεις τι μου είπε; άφησε με λέει, ποιος με ρώτησε εμένα λέει, «με ρωτήσατε εμένα αν θέλω να πιστεύω, να γίνω χριστιανός;»

Μας λοιπόν να παγκαλάσει ο γαντουράκος να γίνει 18 to 19 χρονών, να εχθρέψει μόνος του τη δρυσσία.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ Τι δύναμη έχει ένας συνειδητός χριστιανός! Πάρα πολλά όμως. Συνειδητός. Θέλω κάποτε, μια μέρα, να μου δοθεί καιρός να αναλύσω τη λέξη, τι θα πει συνειδητός χριστιανός, ψυχολογικώς, φιλοσοφικώς και θρησκευτικώς να το αναλύσω αυτό.

Δώστε μου συνειδητούς χριστιανούς, δώστε μου, όχι των χειλέων, αλλά της καρδιάς, της πίστεως, μέσα από τα βαθιά, που να πεθαίνουν για τη θρησκεία των Ναζωραίων μας, τη θρησκεία της Ελληνικής.

Παιδιά εβαπτίστησαν και είναι με χαρά εκεί πέρα και τα έχω εκεί, τα έχω. Βέβαια, δεν θα ασχοληθώ με το θέμα τούτο, αλλά θα μεταπηδήσω σε ένα άλλο θέμα. Τα παιδιά αυτά εμένα με δίδαξαν. Πολλοί με δίδαξαν εμένα, τον γέροντα επίσκοπο, και πιστεύω και εσάς να σας διδάξουν για να παρουσιάσουν ορισμένας πλευράς της ζωής τους και τότε θα δείτε ότι πόσο μικροί και ασήμαντοι

Είμαστε εμείς οι ψευτοχριστιανοί της Ελλάδος. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα και τελείωσα τον λόγο. Το ένα είναι ποιο είναι. Ότι αυτά τα παιδιά, η Αλβανία δηλαδή, το κράτος, το περιβάλλον μέσα εις το οποίο, αφού είναι ολοκληρωτικό το καθεστώς.

Κανείς δεν το προκειμάζει. Αλλά έχουν δημιουργηθεί τέτοιες συνθήκες που εκεί υπάρχει λιτότης. Η λιτότης είναι αρετή η λιτότης, η λιτή είναι η λιτότης, όχι απλώς λιτότης, σκυρά λιτότης, υπερθυμίζει η λιτότης στην οποία ζουν οι Αρβανοί, η κάτω από το Αραβανικό καθεστώς υπερθυμίζει την λιτότητα των Σπαρτιάτων.

Αν οι Σπαρτιάτες, κύριε Άγισα, και εμείς σας δεν θα μου πήρετε το «μολών λαβέ», ήταν σκληραγωγημένοι. Δεν ήταν τα κακομαθημένα παιδιά στην Ελλάδα που μέσα στον αμερικανικό τρόπο εκπαιδεύονται τα παιδιά τώρα μέσα στο στρατό, αμερικανικός τρόπος επίσημος.

Πού είναι τα παιδιά του Πλαστήρα που νηστικά, νηστικά ανέβηκαν να πάνε στον Καλεγόροδο; Με δίσκο τους ταΐζουν, το γλυκό τους, το φαγητό τους, σαν των γλυφίστρων και λοιπά. Περιμένετε καλό από δάχτυλα.

Και έτσι μέσα στα κακομαθημένα αυτά παιδιά, πρώτη φορά, προς τις 250 αυτοκτονούν. Αστέτε στις ημονάδες που τα κακομάδια της τα παιδιά και δίνε πλωριστάση να ζήσουν τη σκληρά ζωή, την οποία επιβάλλει ο μολυμπάντας και η πατρίς και το καθήκον.

Και θυμίζει ακόμα, ακόμα τη λιτότητα την οποία δίδαξε ένας Διογένης, ένας Διογένης που πρέπει να επαναλάβουμε στη φιλοσοφία του Διογένους, ο οποίος τι είπε; Ακούστε ένα ανέκδοτο ευχαριστωμένο. Αυτός είχε περιορίσει, εφοίτευε με τον Σωκράτη, άκουσε η διδασκαλία του Σωκράτη και έλεγε, λέγει ο Σωκράτης ο φιλόσοφος ότι όσον ολιγοτέρων πραγμάτων έχει ανάγκη ο άνθρωπος τόσο πλησιάζει, μια λέξη συμπληρώσατέ την, συμπλη Δεν έβγαλα το θείο. Τώρα είναι, ενώ η κοινωνία η καθαριδική, μεγάλη κοινωνία θεωρείται όσο αυξάνουμε τις ανάγκες μας, αυτή λέει. Περιττές, περισσότερες ανάγκες είναι περιττές. Αυτά έλεγε και αυτός είχε περιορίσει, σπίτι δεν είχε, είχε ένα πιθάρι, καλοκαίρι, χειμώνα, έμπαινε μέσα. Έβρεχε και έμπαινε μέσα.

Αυτή ήταν η ομπρέλα του, με την οποία προφυλασσόταν από τη βροχή και από τις ακτίνες του ηλίου. Και μάλιστα κάποτε λέει επήγε ο Αλέξανδρος να τον επισκεφθεί και στάτησε μπροστά στον Φιθάριτο και του λέει «Τι θες Αλέξανδρε, τι θες από εμένα, τι θες διογένη, τι θες από εμένα, ένα ζητό να κάνεις παραπέρα γιατί μου σφιάζεσαι το ήλιο».

Και τότε θαύμασε ο Αλέξανδρος και είπε: «Εάν δεν ήμουν», λέει, «Αλέξανδρος, ήθελα να ήμουν Διογένης». Και αυτή η φιλοσοφία της λιτότητας. Και αυτό δηλαδή που είναι ο Διογένης, κάποτε, λέει, είχε ένα πήλινο αγγείο, πήλινο, και έπινε νερό.

Μια μέρα λέει ένα τσοπάνω, ένα τσοπανώπρο που με τις χούτες του στο ποτάμι και έφυγε νερό. Λέει αυτό είναι καλύτερο από μένα λέει, αυτό χωρίς πυράμε τις φούκτες λέει και έσπασε το πύρινο αγίων. Βέβαια είναι άκρα αυτά, δεν σω, αλλά σας λέω, από την εσχάτη καταναλωτική κοινωνία, η οποία είναι ο τάφος της ευδαιμονίας της ανθρωπότητος. Είναι μεγάλο θέμα το δίδαγμα το οποίο μας δίνει σήμερα η Αλβανία: λιτότης, λιτότης. Ποια λιτότης; Τι τρώνε εκεί οι Αλβανοί; Τι τρώνε; Τρώνε μπομπότα, παρακαλώ. Τι τρώνε; Όσπρια. Τι τρώνε; Όχο. Τι τρώνε; Ελιές. Τι τρώνε; Κάνω και το κρέας, παρακαλώ, παρακαλώ, μια φορά το μήνα με δελτίο.

Ποιο είστε; Εμείς εδώ, συγκρίνετε την κοινωνία μας της Ελλάδας με την κοινωνία να έχει. Εμείς εδώ το κρέας είμαστε οι πλέον κρεοφάγοι στον κόσμο, με τέτοιους άντρες. Ερχόμαστε, ακόμη να γίνουν μοσχάρια δεν τα φάμε. Εκεί στην χώρα να βλέπω θέαμα καθημερινώς: με τα βαγόνια κατεβαίνουν εκατοντάδες μοσχάρια από την Ευρώπη. Πού πάνε; Θα τα πεθάνετε στην Αθήνα κάτω, γιατί η Αθήνα έχει ανάγκη από μοσχαρίσιο κρέας.

Ωραία πολύ. Κρέας λοιπόν. Την Τετάρτη. Κρέας την Παρασκευή. Κρέας τη Μεγάλη Παρασκευή. Μάλιστα. Κατάρα Θεού. Το αποτέλεσμα; Ποιο το αποτέλεσμα; Με ρωτάτε, με ρωτάτε. Ερωτήστε τους επιστήμονες. Ερωτήστε τους ιατρούς που ασχολούνται με το θέμα της υγείας του ελληνικού λαού. Ερωτήστε δύο-τρία χρόνια με τώρα που στην Αθήνα θα μιλήσουμε τη γλώσσα της επιστήμης. Άσε ρε το αυτογραντιώτη, τον παπά, τον καθυστερημένο, τον μεσαίο, να πείτε, να ακούσετε ότι είναι μεσαιωνικός άνθρωπος. Δεν είναι μεσαιωνικός άνθρωπος. Είναι ελεύθερος και χριστιανός και

Και κυρίως το Ευαγγέλιο με όλη την ευγνωρισμό.

Εδώ στην Αθήνα, στην Αθήνα, και συνεδρίασαν, το έχω πει μόνο εδώ κι άλλοτε, αλλά το λέγω κι απόψε στην Ιεράνεβρο, Μίγυριν. Ήρθαν αυτοί και συνεδρίασαν, οι 100 παιδίατροι, και είδανε ότι για πρώτη φορά στην Ελλάδα τα μικρά παιδιά παρουσιάζουν καρδιοπάθειες. Πρώτη φορά, πυκνότης, μεγάλο ποσοστόν καρδιοπαθειών, διότι το παιδί, η καρδιά του παιδιού, είναι λάστιχο, πες. Και μόνο η καρδιά του παιδιού που λυθεί είναι ότι υπάρχει Θεός. Πες, τέλειο μηχάνημα, πες. Τώρα εμένα που είμαι γέρος είναι παλιό μηχάνημα, σαν μηχανή πάλιος για το ρέμα είναι. Ενώ το παιδί, πες, πες, πες. Τι είναι; Είναι λοιπόν για πρώτη φορά καρδιοπάθειες. Μόνο εγώ από την φορά να πάω, έχω στείλει κανένα δεκαριά παιδιά στην Αμερική. Μεράνος, πτωχά παιδιά. Δεν μπορεί να αντιποκριθεί εδώ δυστυχώς το επιστημονικό επιτελείο μας. Λοιπόν, και να είναι γιατί, ακούστε εσείς μανάδες.

Έλεγαν οι γιατροί, οι γιατροί, αυτοκουλή φαΐρ, μάλιστα. Τι θέλει ο μικρός; Εγώ θέλω μαμά και φτέρες. Μπράβο, μπράβο, είσαι μάνα εσύ, ε, μάνα εσύ, το διέχερες το παιδί. Και το παιδί λοιπόν τρώει κάθε μέρα και το ψυγείο ακόμα είναι ανοιχτό και σκότει τα παιδιά και τη νύχτα και τρώνε και το ψυγείο ακόμα, τα μεσάνυχτα παρακαλώ, μάλιστα. Το αποτέλεσμα είναι ότι έχω μάνα. Πώς να ταΐσω εγώ, να κάνει φύσια, να κάνει παιδιά, πώς να τα ταΐσω εγώ; Δεν έχω λεπτά εγώ. Δεν έχεις λεπτά. Εγώ λοιπόν σου απαντώ και σου λέγω, όσο τρώει σήμερα ένα παιδί

Κακομαθημένο παιδί, κακομαθημένα παιδιά.

Έχω ξεχάσει τότε το λογιμένο χωριό μου, της Λέτξης Σπάρου, ένα μικρό χωριό, πάμφτωχο. Και εκεί κρέας τρώγαμε μόνο τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Και τα παιδιά πολύ τεκνοί ήταν όλοι, τότε μόνο. Και τρώγαμε ψωμί μαύρο, μπομπότα και χρυσαρένο ψωμί, ψωμί.

Και τα παιδιά ήσαν υγιή και είχαμε πολύτεκνα παιδιά. Τίποτα τώρα, το επαναλαμβάνω, όσο τώρα τρώει ένα παιδί κακομαθημένο, πρέπει να είναι παιδιά. Ζούσαμε στα παλιά τα χρόνια, διεφθάρευε, ξεφυγήσετε, φύγαμε από την κοινωνία, τη λιτότητα του Λεωνίδα, του Σπαρτιάτου, και τη λιτότητα του Διογένους, του φιλοσόφου, και του Πλάτωνος και Αριστοτέλους.

Και πέσανε σε μια εσχάτη κοινωνία, η οποία δεν έπρεψε έναν αμερικανικό τρόπο ζωής. Οι Αλβανοί μας διδάσκουν τη λιτότητα, αλλά και οι οικονομολόγοι μας διδάσκουν. Τι μας διδάσκει ο οικονομολόγος; Λόγω της λιτότητας, δεν έχουν κανένα δάνειο οι Αλβανοί.

Δεν έχουν κανείδανια! Δεν έχουν κανείδανια!

Δε χρωστάει τίποτα η Αλβανία, συντηρείται με τους φόρους της, με τη λιτότητα των τέκνων της. Εκεί μου ράφηκα τους καλογέρους, εγώ σου λέω ότι οι Αλβανοί ζούνε πιο αυστηρά ζωή. Λιτότητος, αυτό και ζουν οι καλόγεροι που τρώει ο όρος. Οι καλόγεροι έχουν άσπρο ψωμί, ενώ αυτοί τρώνε μπομπότα, τρώνε μέσα.

Μέβαια υπάρχει μια διαφορά, εκεί είναι ακούσιος νηστεία, ενώ αν αυτήν ακούσει ο νηστεία, εντούτοις όμως και ακούσει ο νηστεία, οδηγήσει την ακούσιο νηστεία. Εμείς τι γίνεται κανένα, είμαστε το πλεονθρωμένο άσφαλος του κόσμου, από φρίτσι, φρίτσι, φρίτσι, φρίτσι. Οι καλόγευτοι έχουν άσπρο ψωμί, ενώ αυτοί τρώνε μπουμπότα μέσα. Βέβαια υπάρχει μια διαφορά, εκεί είναι ακούσιος νηστεία, ενώ αν είναι ακούσιος νηστεία εντούτοις όμως και ακούσιος νηστεία οδηγείς την ακούσιο νηστεία. Εμείς τι γίνε κανέναν, είμαστε το πλέον φοβωμένο άσπρος του κόσμου. Πω πω πω φρίτσι φρίτσι φρίτσι φρίτσι. Αλλήμωνο στην κυβέρνηση που θα λάβει την εξουσία μετά για να εφερήσει, να εφαρμόσει. Βέβαια υπάρχει μια διαφορά, εκεί είναι ακούσει ως νηστεία, ενώ αν αυτήν ακούσει ως νηστεία, εν τούτης όμως και ακούσει ως νηστεία, οδηγείς την ακούσει ως νηστεία. Εμείς τι γίνεται κανέναν, είμαστε το πλήρως φοβωμένο άσθμα στον κόσμο. Πω πω πω φρίτσι φρίτσι.

Αλίμονο στην κυβέρνηση που θα λάβει την εξουσία μετά, αν θελήσει να εφαρμόσει σκληρά μέτρα λιτότητας. Θα τρίψουν, να το είστε βέβαιος, το πορτοφόλι μας, τα λεφτά μας. Τίποτα περισσότερο, προφητεύω. Κακομαθημένοι. Δεν πάει να χρεωθεί το κράτος, δεν πάει να χρεοκοπήσει το κράτος, δεν πάει να χρεωθεί το κράτος, εμένα εγώ θέλω να τρώω το κρέας μου Τετάρτη και Παρασκευή.

Μάλιστα, η οικονομία θελεύων, ενώ εδώ στην Ελλάδα έχουμε τέτοιο χρέος. Λέγω κάτι το οποίο εγράφη, νομίζω, σε εφημερίδες, περιοδικά οικονομικά: ότι κάθε παιδί που γεννιέται είναι χρεωμένο με ένα εκατομμύριο δραχμές. Χρέος αυτό το παιδάκι.

Πέσανε στα μικρά μας παιδιά, η γενναία η νέα γενναία θα εξοπλίσει χρέος το οποίο δημιούργησε η άσχητος και εκκλησμένη γενναία μας. Αλβανία λοιπόν, όσοι έχουν σήμερα μας διδάξει τη λιτότητα και την εγκράτεια. Ένα δίδαγμα αυτό. Θα έχει άλλο δίδαγμα. Ποιο είναι το δίδαγμα;

Μας διδάσκει και ακόμα ότι η Αλβανία, παρόλο του άθεου και προκριτικού καθεστώτος, έχει, λέει, λάβει μέτρα προφυλάξεως της νεότητος. Μου λέγανε αυτά τα παιδιά, τα ρωτούσα, τα ρωτούσα και μου λέγανε. Νύχτωσε, νύχτωσε, βασίλεψε ο ήλιος, φάνηκαν τα άστρα, δείχνει το ρολόι εννιά γεμάτα. Αστυφύλακες, κλειστά, κλείνουν όλα τα κέντρα. Νέος δεν περπατά στους δρόμους. Στα σπίτια και διαβάζουν. Εμείς, εμείς, φρίκη, φρίκη, φρίκη, φρίκη.

Μάλιστα, με τις εκλογές θα παραταθεί μέχρι τις πρωινές ώρες. Μέχρι τις πρωινές ώρες, και από τις πρωινές ώρες, και εφυτρώσανε σαν μανιτάρια. Όπως τα μανιτάρια φυτρώνουν επάνω στην κοπριά, έτσι εφύτρωσαν επάνω στην κοπριά, την ελληνική κοπριά.

Σοδόμων και Γομόρρων. Πώς, σε παρακαλώ, τριάντα χιλιάδες κοινάδικα, κέντρα διασκεδάσεως. Φρίκη, φρίκη, φρίκη. Άφησε η νεότης. Και ας παρουσιαστεί ένας πολιτικός και να πει: «Εγώ θα εφαρμόσω μέτρα αυστηράς λιτότητος».

Και ας παρουσιαστεί ένας πολιτικός και να πει: «Εγώ στις εννιά η ώρα θα κλείνω τα καταστήματα όλα». Και θα δούμε τι θα τον πλημμύσει, γιατί δεν πρέπει να γεννά. μας διδάσκουν λοιπόν την Εγκράτη Το αποτέλεσμα, εμένα ρωτάτε;

Χθες διάβαζα ότι ενώ στην Ελλάδα περνούνε πλέον, περάσαμε.

Είμαστε επικίνδυνοι, ήθηκα πειραμένη υπανόηση.

Στη Μορία Θεού το προφητεύει η Αποκάλυψη, θέτει μια ασθένεια που θα σαρώσει την ανθρωπότητα, και η ασθένεια αυτή είναι ο καρκίνος. Αν είναι το AIDS, που είναι αποτέλεσμα παρανόμου καταχρήσεως σεξουαλικών σχέσεων, ανδρός ή γυναικός, το AIDS και θα ρίζουν, και εμείς τα περάσαμε τα 100 και πρέπει οι γιατροί να πλησιάσουν τους αυτούς μέσα στο σώμα. Ένας ήρωας, γιατρός, καθηγητής Πανεπιστημίου, δεν πλησίαζε. Εκατό γιατροί να πλησίαζαν. Και αυτός που πίστευε στον Χριστό δεν πλησίαζε τον άνθρωπο να φαίνεται ο Περιγόρης.

Μάλιστα, πληθύνανε τα έιτζ. Αποτέλεσμα της ακρατείας το έιτζ. Και λέει λοιπόν η ιστορία του αυτό ότι στην Αλβανία ούτε ένα έιτζ! Ούτε ένα έιτζ!

Αρχιεπίσκοπα που έχουμε δεσκοτάδες, που έχουμε, που έχουμε, που έχουμε εχθρισές και πρέπει να σαπίζομαι μέσα των βρωμερών εκφυλισμών. Μάλιστα, να λοιπόν η Αλβανία, τα διδάγματα της Αλβανίας. Δεν φεύγω από το Ευαγγέλιο. Ερμηνεύω το Ευαγγέλιο την ώρα αυτή.

Αν θέτε ότι με δώσετε Ευαγγέλιο, γιατί που είδα Ευαγγελίου, ανοίξετε παρακαλώ την προφανόμεως επιστολή που λέγεται Ευαγγέλιο του Παύλου, το κατά Παύλο Ευαγγέλιο, και διαβάσετε παρακαλώ το δεύτερο κεφάλαιο, στίχος 15. Τι λέει; Λέει κάτι προς Ρωμαίους ο Απόστολος Παύλος, ότι λέει τα μη έχοντα νόμον, τα του νόμου ετήρουν.

Ακούτε τι λέει; Τα έθνη, λέει, τα οποία δεν έχουν νόμον, δεν έχουν Ευαγγέλιο, δεν έχουν κατηχητικά σχολεία, δεν έχουν τούτο, δεν έχουν εκείνο, δεν χτυπούν καμπάνες, έχουν νόμον. Ποιος είναι ο φυσικός νόμος, ποιος είναι; Εκτελούν τον φυσικό νόμο. Επιβάλλει λιτότητα, η συνήθεια επιβάλλει, επιβάλλει εγκράτεια, η συνήθεια επιβάλλει αυτά τα πράγματα.

Έτσι λοιπόν και ενώ αυτοί δεν έχουμε τριστές, ενδούσουμε προσεκτικό μέρα, μας διδάσκουν. Ξέρετε άλλο παράδειγμα; Η Αλβανία μας διδάσκει τη λιτότητα, η Αλβανία μας διδάσκει την εγκράτεια, η Αλβανία μας διδάσκει την εργατικότητα.

Σας μιλώ με παράδειγμα ότι δεν είναι πολλά χρόνια που λέω ας επισκεφθούμε να δω τι γίνεται και προχώρησα λοιπόν στον Πυξό, στα άκρα της αυτής είχα και έναν καλό ναψιματικό χριστιανό. Και προχωρούσαμε και με τα δυσκολίες προχωρούσαμε να φτάσουμε στα σύνορα, γιατί τόπος ήσιμος, θαυμάσιος καλλιεργήσεως, εγκαταλειμμένος. Φρίκη, φρίκη, πού να στρέψουμε το βλέμμα και να δούμε τον εκφυλισμό της πατρίδας μας.

Ευχή, Από το άκρο ανέβηκε μέσα ένα βράχο, από κάτω παρτσέ, καλλιεργημένοι οι Αλβανοί, παρτσέ, παρτσέ, τσίπους, καλλιεργημένος. Φρίσκη! Φρίσκη! Πού να στρέψουμε το βλέμμα και να μην δούμε τον εκφυλισμό της πατρίδας μας. Μια πέσπα που εξαλωτήκως πέντε χιλιάδες φυλισμό, τώρα παρακαλώ πως έχει. Κύριος Πεντακός έχει. Το ιστορικό Πεισοδέρι, όπου ετάφει η κεφαλή του εθνομάρτυρος Παύλου Μελά, που έχει τρεις χιλιάδες τραγήν δεκαπέμπτη ανθρώπους. Σβήνει η Αλλάσσα! Σβήνει η Αλλάσσα! Και δεν μου δείτε ένας ιδός χαίβανος! Μια συμ Περάσαν τα ράσα μου και με αγγελώναν. Λέω, πότε να φτάσω μες στο άκρο. Φτάσαμε στο άκρο, ανέβηκα μέσα ένα βράχο, από κάτω παρατσέ. Καλιαδημένοι οι Αλουμανίοι, παρατσέ, παρατσέ, τσίπους καλιαδημένους. Τεράστια η διαφορά. Μου λένε τα τσάλια ο Ροχαβός. που είχε άλλο το 25 χιλιάδες πληθυρισμό, τώρα παρακαλώ πως έχει, 3500 έχει, το επισοδέρι, το ιστορικό επισοδέρι, όπου ετάφει η κεφαλή του αιθρομάρτυρος Παύλου Μελά, που είχε 3.015 άνθρωποι. Σβήνει αλλάς, σβήνει αλλάς, και δεν μου δείτε ένας Ιδωχέβανος, μια συμβουλία, η οποία μάτρησε τον λόγο μέσα στις μεγάλες πόλεις και λοιπά. Λοιπόν πήγα εκεί με τα δυσκολίες Τα αγκάθια Περάσαν, ταράσαν μου και μ' αγγελώναν

Μου δίνει όλα τα κιάλια ο λοχαγός: «Κοίταξε να δεις τώρα». Ήταν κάτω εκεί πέρα. Τους βλέπετε τι είναι; Είναι περιάδες, ξέρετε πού είναι τα παιδιά αυτά; Είναι φοιτητές του Πανεπιστημίου Τιράνων και είναι και ο γιος του Ενβέρ Χότζα. Δεν είναι άλλη εικόνα.

Μια πεδιάς ευχάριστος, μια πεδιάς στην οποία τα εργατικά χέρια των Μικρασιατών, των αδερφών μας Μικρασιατών, που μετέβαλαν τη Μακεδονία σε κήπο. Ευλογημένα τα χέρια αυτά που ήλθαν από τη Μικρά Ασία και καλλιεργήσαν τη Μακεδονία μας. Ναι, καλλιεργήσαν τη Μακεδονία μας.

Ο πρεσβύτερος, εκλεκτός και υγιεινός καρπός. Εμείς είχαν τα δένδρα, οι ροδακινιές κάτω απ' το βάρος των Ανατινών. Και εμάς μανευριές και γέροι μάζεμαν. Και πάνε οι γέροι στο καφενείο, στο κεντρικό καφενείο της Κίδρας, της Κίδρας, και βλέπουν εκεί πέρα, και βλέπουν να κάθονται φοιτητές διπλοπόδιοι και να περάσουν τα κορίτσια. «Παιδιά», λέει, «γεράσαμε, ελάτε μας βοηθήστε να μαζέψουμε τα ροδάκινα». Είμαι τα βοηθ Είμαστε βοηθητές! Είμαστε βοηθητές! Δεν μπορώ να το πουνάω στην Αλβανία. Είσαι βοηθής, καλοκαίρι θα δουλέψεις, θα κολχώσεις. Πώς γίνεται το ψωμί, πώς γίνεται το γάλα, πώς γίνεται το κρέας, πώς γίνονται τα κρέατα, τα οποία απολαμβάνεις κάθε ημέρα στη ζωή σου. Έτσι είναι εργατικότητες, λοιπόν, εμείς. Δεμπλοχανίοι. Δεμπλοχανίοι. Έχουμε τόσους υπαλλήλους όσους δεν έχουν τα Βαλκάνια. Τόσους υπαλλήλους. Φρικώδης κατάσταση. Υπότιτλοι AUTHORWAVE Είσαι ευηθεής, το καλοκιάρι θα δουλέψεις, θα κορχώσεις. Θα κορχώσεις να μάθεις πως γίνει το ψαμί, να μάθεις πως γίνει το γάλα, πως γίνει το κρέας, πως γίνονται εκλεκτά πράγματα τα οποία απολαμβάνεις κάθε ημέρα στη ζωή σου. Έτσι είναι εργατικότητες λοιπόν, εννοείς. Δεμπλοχανίερο, δεμπλοχανίερο. Έχουμε τόσους υπαλλήλους όσους δεν έχουν τα βαρκάνια. Έχουμε τόσους υπαλλήλους, φρικώδες κατάστασης. Στην υπουργεία μέσα ξύν εκλεκτός και υγιεινός σκαρπός. Ελίζαν τα λένδρα, οι ροδακινιάς κάτω απ' το πάρος των έκλαινων. Και εμάς, μανευριές, και γέροι μαζεύαν. Και πάνε οι γέροι στο καθενείο, στο κεντρικό καθενείο της Κίδρας, και βλέπουν εκεί πέρα, και βλέπουν να κάθονται φοιταία λιπλοπόδιοι και να πηράγουν τα κορίτσια. Παιδιά, λέει, γεράσαμε, ελάτε να μας βοηθήσετε να μαζέψουμε τα ροδακινιά. Υπότιτλοι AUTHORWAVE Δεν μπορώ να του πούνα στην Αρμανία, είσαι βοιητής, το χαλοκιάρι θα δουλέψεις, θα κορχώσεις, να μάσεις πως γίνει το ψαμί, να μάσεις πως γίνει το ψαμί.

Δεν έχουν δουλειά, δεν είναι υπουργοί, δεν βολοχανεί ο απέραντος υπάλληλος να γίνει υπάλληλος και ζητείται, τώρα είναι τόσο λίγο, θα ζητείται, ζητείται, ζητείται, ζητείται βοσκός και γεωργός, ζητείται βοσκός και γεωργός.

50 χιλιάδες, πρέπει να περάσουν 10 χρόνια να πέραν, μισήσαμε τα επαγγέλματα τα χειρωνακτικά, τα όγκια επαγγέλματα τα οποία έγιναν αιώνες τρινώσεων, διότι οι βάσεις του πολιτισμού είναι η γεωργία και άμα η γεωργία καταπέσει, αυτή είναι η βασίλισσα των τεχνών και επιστημών, λέγει ο Αριστοτέλης, τίποτα, αυτή είναι.

Η Αλβανία, η Εξαρβανία μας διδάστηκε, είπαμε την γηθότητα. Η Αλβανία μας διδάστηκε την εγκράπεια. Η Αλβανία μας διδάστηκε και τελειώνω. Τελειώνω. Δεν θα πάρουμε το θέμα. Θέλετε υπομονή. Είναι εκτεταμένο το θέμα.

Θέλω να φταίνω εκτεταμένο. Λοιπόν, τελειώνω όμως. Λοιπόν, η Αλβανία. Είδα τα παιδιά αυτά. Στη Μητρόπολη τα είδα. Κουβέντησα μαζί τους αυτή την ώρα, έκλαψα, είδα τον πόνο τους.

Ήρθε η οικογένεια, ρωτάει από μένα, έχω, μη γελάσετε, κλάψατε.

Επομένως το χαράκι, τύπ το χαράκι, ο πατέρας του έκανε 7 παιδιά, ο άλλος έκανε 6 παιδιά, ο άλλος 7 παιδιά, ο άλλος 8 παιδιά, ο άλλος 5 παιδιά, έκλαψες μάτια. Στο γραφείο μου απ' όλη την Ελλάδα και απ' την Αυστραλία ακούγεται τα μερικές.

Το πρώτο ερώτημα: είσαι παντρεμένος; Παιδιά έχεις; Εκουράστηκα πλέον, θέλω να παραιτηθώ. Δυο, δυο, δυο. Δεν είναι πολύ καιρός που στη Μητρόπολή μου με επισκέφθηκε ένας λαμπρός διδάσκαλος, ο οποίος ο πατέρας του ήταν Μακεδονομάχος, μαζί με τον Παύλο Μελά, λαμπρός διδάσκαλος της συγγραφές, έλαψε φρίτζας λέγεται, έλαψε ο Παύλος ο Μελάς, ήρθε λοιπόν με μιαν αριθματικάς, μιας αριθμοκρατικής κοινωνίας της Θεσσαλονίκης 100 παιδιά γυλαίνα, περιποιημένα, έκανα λόγια, στο τέλος έκανα μια αποστροφή, λέω: ποιος από εσάς τα παιδιά έχει δέκα αδερφάκια; Γελούσανε, γελούσανε, μούρχαν τα λοιπόν ακατεγοκράτου και σ' αργούσαν χαστούκες το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου, λέω, νυν και αεί και στους αιώνες των αιώνων, γελούσανε διότι οι γονείς τους κοροϊδεύουν μες στο σπίτι τα πολύτεκνα, κοροϊδεύουν, δεν είπα τίποτα.

Ευχή, Ποιος από εσάς έχει εννέα, τίποτα. Κατεβαίνω την πλήμακα, ποιος έχει οχτώ, τίποτα. Κατεβαίνω την πλήμακα, ποιος έχει εφτά. Κατεβαίνω την πλήμακα, έξι, κανείς. Κατεβαίνω την πλήμακα, έντε. Κατεβαίνω την πλήμακα, τέσσερα. Κατεβαίνω τρία, δύο, τρία, τρία. Κατεβαίνω την πλήμακα, δύο, τρία, τρία, τρία. Και μου λέει ότι εγώ μου είπε την ιστορία του παιδιού, του πατέρας του Μακεδονομάχους, πολέμησε με τον Παρατομελά, δάσκαλος ήταν από τον... Κατεβαίνω την κλίμακα, έξι, κανείς. Κατεβαίνω την κλίμακα, έντε. Κατεβαίνω την κλίμακα, τέσσερα. Κατεβαίνω την τρία, δύο, τρία, τρία. Κατεβαίνω την δύο, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πάπα, πά και μου λέει ότι εγώ μου είπα την ιστορία του παιδιού

Ιστορία του παιδιού του, ο πατέρας του Μακεδονομάχος πολέμησε με τον Παύλο Μελά, δάσκαλος ήταν από το μοναστήρι και λοιπά. Και τώρα λέει, θα πω κάτι, και ελφανή, δεν θέλω να πιστεύω τα παιδιά να γελάσουν όπως γελάσανε, ότι ο πατέρας μου ο πτωχός ο Πάντωρος, και συνεγελάσετε παρακαλώ, παρακαλώ, ο πτωχός ο Μακεδονομάχος παρακαλώ, είχε γεννήσει 16 παιδιά, ο Μακεδονομάχος είχε γεννήσει 16 παιδιά. Τι σειρά έχω; Δεν υποτίθεται να ξέρω τι σειρά.

Και τότε μου λέει ότι αυτός είναι ο δέκατος, ο Ελλάδα το Μακεδονομάχο, ο Ελλάστον Παύλο Μελά, ο Ελλάστον Πλαστήρα, ο Ελλάστον Μεγανίου της πατρίδας μας που είχαν, μου έλεγε στρατηγός, μου έλεγε εμπιστευτικός ότι οι Ελλάσοι που είναι τετραπλάσια της Ελλάδος, της Ελλάδος του 12, του 12 θα ατάξουμε στρατών, ήταν δύο παιδιά, δύο-τρία, τρεις-τρία παιδιά, δεν ήταν από την προστατική νόμη, τρία-τέσσερα παιδιά πέσανε στο Μπιζάνι.

Και μέσα εις την ιστοσυκίστη μου που βαράνε μάχη του Κιλκίς, πέσανε παιδιά, λεβέντες. Και μου λέγουν ότι όσο δίνει μια κλάση στου 12, μια κλάση στου 13, δεν δίνει μια κλάση της Ελλάδας των 10 εκατομμυρίων.

Με λιγότερα παιδιά. Δεν έχω παιδιά. Θα σου πω κάτι εμπιστευτικό, κρατήστε το καλά. Τα θέλω να βάζετε το παιδάκι μας, το παιδάκι μας πάει εκεί στο εξωτερικό, Αυτό, εξαιρετικό να σπουδάσει εδώ πέρα, να είναι ασφάλεια, δεν γεννούν παιδιά πλέον οι μανάδες και έτσι η Ελλάδα, σβήνει η Ελλάδα, σβήνει η Ελλάδα.

Βγήκαμε γεροκομείων, ρα, διάβαζα των πολυτέκνων, ένας σπουδαίων των συλλόγων των πολυτέκνων που ήταν σπουδαίων προδικών, ευτυχώς που υπάρχουν και ΟΑΣΟΣ αυτές, Ο Άσας, η Πολύτεκνη, ο οποίος είναι άξιος παντός επαίνου και πάσης συνδρομής.

Λοιπόν, και διάβαζα εκεί στο περιοδικό, να αυτό διάβαζα, είχαν μια στατιστική. Πόσα παιδιά, πόσοι θάνατοι, πόσες γεννήσεις. Πρώτα λοιπόν, ένας πέθαινε στην Ελλάδα του 1912, του 13 του 12, ένας πέθαινε στην Ελλάδα μας του 12 και τρία παιδιά γεννότανε, τρία παιδιά γεννότανε.

Μάλιστα, και από εκεί γίνηκαν τα παιδιά, δεν χαθήκανε, πλέον μας με είχε αλλάσει. Εάν σήμερα στην Κύπρο, εάν σήμερα στην Αυστραλία, κι είναι εδώ ένας από τον Καναδά, είναι και ένας σπουδαίος από τον Καναδά, ο Πολέμης. Πού εδώ είναι ο Πολέμης; Πού είναι; Ναι, από εδώ.

Και αν σήμερα έχουμε πέντε, είναι μεγάλο αυτό το μεγάλο πράγμα, είναι δύο Ελλάδες: μια Ελλάδα εδώ στην Ελλάδα, γερόντων, γεροκομείο, και μια Ελλάδα αμφούσα μέσα στην Αλβανία, στην Αυστραλία, μέσα στα μέρη αυτά.

Πώς είναι αυτή η Ελλάδα, πέντε εκατομμύρια; Είναι παιδιά πολυτέκνων.

Εάν δεν ήτανε πολυτέκνες γεράς, τα παιδιά αυτά δεν θα υπήρχανε και ζήμα να ζουν και από ψουδαίων και έτσι τα παιδιά. Μάλιστα, έτσι έχουν τα πράγματα. Α, στην Αλβανία αντεποκριτικά, πόσοι ήταν οι Αλβανοί, πόσοι ήτανε, παρακαλώ;

Συνδρέχει το κράτος, συνδρέχει το κράτος, αφιό κράτος, ελεηνών κράτος, συνδρέχει το κράτος και υποστηρίζει το κράτος. Πώς το υποστηρίζει ο Ευαρχόντζας; Τι κάνει; Έχει ορίσει εορτή. Η πιο σπουδαία εορτή στην Αλβανία, παρακαλώ, είναι η εορτή της μάνας.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ. Η Αλβανία, η μάνα η Αλβανία, και έτσι η Αλβανία από ενάμιση εκατομμύριο είναι τρία εκατομμύρια. Διπλάσει άδειο ο πληθυσμός της Αλβανίας, ενώ εμείς γέροντες, γέροντες.

Και υπάρχει κίνδυνος για ένα έθνος ιστορικό τριών χιλιάδων ετών να ταβεί πλέον, να πεθάνει. Πεθνίσκουν και τα έθνη, και θα γίνουμε εμείς η αιτία των θανάτων του ιστορικού αυτού έθνους. Στην Ελλάδα μας είναι δύο μεγάλα κακά.

Ένα είναι η ολιγοπαιδία που θρηνεί ο Πολύβιος, ο ιστορικός Πολύβιος θρηνεί.

Ευχή, Στην καρδιά μου την Ελλάδα και τον Χριστό. Ό,τι καλό κάνει το κόμμα ή οποιοδήποτε κόμμα, το επαινώ, το εγκρίνω. Αλλά έχουμε λιγοπαιδεία, δεν κατηγορώ τα παιδιά. Έχουμε έξυπνη νεολαία, έξυπνη νεολαία. Αλλά είναι αγράμματα, στοιχείωτα το απέριξεν. Ποιο το σύστημα, το κατηραμένο σύστημα, το εφηρετικό σύστημα που διαβραμμώσεται στην Ελλάδα μας. Και επέτεια του είναι πολλή. Όλοι συνέφερξαν. Υπότιτλοι AUTHORWAVE Δεν ανήκω. Με την βοήθεια του Θεού 50 χρόνια έχουμε στην καρδιά μου την Ελλάδα και τον Χριστό. Υπότιτλοι AUTHORWAVE

Αμερολίπτως διδάσκω και κηρύττω την ώρα αυτή, το ομολογώ, ότι στη Βουλή των Ελλήνων, όχι επειδή της κυβερνήσεως του Παπανδρέου, της προηγουμένης κυβερνήσεως του Καραμανλή, παρακαλώ, ένας υπουργός ανέβηκε στο βήμα και είπε τα φοβερά εκείνα λόγια, τα οποία δεν συγχωρώ ως Έλληνας και Χριστιανός, δεν συγχωρώ.

Σηκώθηκε πάνω και είπε: «Σήμερα θάβουμε, σήμερα ενταφιάζουμε την αρχαία ελληνική γλώσσα». Αυτός είναι ο κύριος Ράλλης, μάλιστα, μάλιστα, μάλιστα. Θέλω να ελπίζω ότι τώρα που επανέμεινε στη στρούγγα του, στη στρούγγα του, θα είναι πολύ μετανοημένος.

Διότι είπε ότι θάβουμε, θάβεις τη γλώσσα και λοιπόν τα παιδιά της Ελλάδας θα πάνε στο Λονδίνο, στο Λονδίνο να μάθουν ελληνικά. Και πού θα πάνε; Που είναι η αρχαιότερα γλώσσα, η γλώσσα των θεών και μη θεών.

Αυτή είναι η ιστορία μας. Βλέπετε λοιπόν ότι στην οργοπαιδεία, και φτάσαμε ήδη λεξιπενία, τόσια, δεν μπορούν να εκφράσουν τα νοήματά τους, δεν ξέρουν σαν τους αγρίους, μια γλώσσα που έχει 45 χιλιάδες λέξεις έχει η ελληνική γλώσσα.

Καμία γλώσσα είναι τόσο πλουσία. Κατά τη στιγμή να γίνομαι γλώσσα αγρίων, 500 λέξεις, και γλώσσα η ακουβαρωμένη κελείνη. Ιδού λοιπόν τα συμφορές, οι τελείως, αδελφοί μου, σας παρουσίασα την Αλβανία ως διδάσκαλο.

Τώρα κάποιος θα μου πει, και δικαίως θα μου πει: «Βρε Αυγουστίνε, απόψε εμείς ήρθαμε εδώ να ακούσουμε αυτό; Και εσύ παρουσιάζεις την Αλβανία ως μοντέλο;» Α, λάθος κάνετε, δεν την παρουσιάζω ως μοντέλο εγώ την Αλβανία.

Κάποιος αρχηγός κόμματος εζήλεψε να θεωρεί την Αλβανία μοντέλο. Μοντέλο! Εγώ δεν λέω αυτό το πράγμα. Εγώ δεν λέω αυτό το πράγμα. Εγώ λέω ότι πρέπει να είμαστε εις θέσιν ό,τι καλό έχει ο εχθρός μας να το εκτιμούμε.

Και σας παρουσίασα πράγματα και είμαι βέβαιος ότι όλοι θα δοκιμάζετε τα σημεία τα οποία εγώ έδειξα από τις εκμυστηρεύσεις και εξομολογήσεις των πέντε παιδιών που είχα μαζί. Όχι! Είναι φοβερό πράγμα! Πάνω στον πλανήτη μας δεν υπάρχει ένα έθνος που στραγγαλίζει την ελευθερία, στραγγαλίζει την θρησκεία μας όπως η Αλβανία.

Εκεί δεν υπάρχει πλέον επίσκοπος. Μια Αλβανία που είχε 5 επισκόπους, μια Αλβανία που είχε χιλίους ιερείς, μια Αλβανία που είχε 400.000 Έλληνες, παιδιά και εγγόνια του Κοσμά του Αιτωλού, μια Αλβανία που είχε Ζήρων και λοιπά, τώρα είναι νεπχά πλέον, ούτε σταυρός επιτρέπεται να κάνετε, φοράει ήδη όμως, το καταδιώκουμε, το ελέγχουμε τρομερά.

Επίσης δεν εγκρίνουμε και τον στραγγαλισμό της ελευθερίας. Μαθαίνω ότι τη νύχτα, τα μεσάνυχτα, ξυπνούν οι άνθρωποι στην Αλβανία... Τι μάτωμα θα αυτό, τι μάτωμα θα, ξυφνούν τα μεσάνυχτα, ξυφνούν τη νύχτα και βρίσκονται στις πλατείες της πόλης στραγγαλισμένοι, με αγχώνες, στραγγαλισμένους, κρεμασμένους ανθρώπους.

Διότι είναι αντίθετοι προς το πολίτευμα, προς το καθεστώς. Τέτοια πράγματα συμβαίνουν. Μισούμε την αθεΐα τους, μισούμε την αταξία τους, μισούμε την έλλειψη ελευθερίας, τυραννία ελευθερίας και τα παιδιά που ήρθαν δεν ήταν να φάνε, όχι, δεν ήταν να φάνε, ήταν να αναπνεύσουν οξυγόνο πατρίδος και πίστεως, ελευθερίας και είναι άφηση επαντός από εμάς μου και πιστήσεως τα παιδιά αυτά που ήρθαν εδώ στην Ελλάδα και ήρθαν αυτά. στραγγαλισμένους με αγχώνες, στραγγαλισμένους, κρεμασμένους ανθρώπους. Διότι είναι αντίθετο προς τον πολίτη μας, προς τον κατεστώς. Τέτοια πράγματα συμβαίνουν. Μισούμε την αθλησία τους, μισούμε την αταιεία τους, μισούμε την έλλειψη ελευθερίας, της οδόν ελευθερίας και τα παιδιά που ήρθανε δεν ήθαν να φάνε. Όχι, δεν ήρθαν να φάνε. Ήρθαν να αναπνεύσουν οξυγόνον. Οξυγόνον πατρίδος και θύσεως και ελευθερίας. Και είναι άξια παντός αμαλκού και θυσέως τα παιδιά αυτά που ήρθαν εδώ στην Ελλάδα. Και ήρθαν αυτά. Διότι η ελευθερία είναι έτοιμα και η ελευθερία ουσονδήποτε αν την πιέ

Διότι η ελευθερία είναι αίτημα και η ελευθερία, οσονδήποτε αν την πιέζουμε, είναι αδύνατον να λυθεί μέσα από την καρδία, είναι έμφυτος μέσα στην καρδία του ανθρώπου. Και αν η ελευθερία είναι κάτι των αναγκαίων δι' άπαντα άνθρωπον, πεπλασμένον για να ζει στον αέρα ή στην ελευθερία, πολύ περισσότερον ο Έλλην είναι πλασμένος για ελευθεριά, ο Έλληνας.

Αν μπορεί στην πατρίδα μας να επικρατήσουν τα δικτατορικά καθεστώτα, είναι μέσα στην καρδιά έμφυτο και ισχυρό το αίσθημα της ελευθερίας. Δεν ζει το ψάρι στην αμμούδια! Δεν ζει το ψάρι στην αμμούδια! Και ο Έλληνας δεν ζει στη μαύρη της χαρακτήρας!

Λευτεριά, λοιπόν, ήρθαν τα παιδιά να αναπνεύσουν εδώ και αισθάνονται χαράν και αγαλλίασιν και τρέφονται υπό τη σκέπη της Αγίας Εκκλησίας. Ευχή σας. Ένα ανησυχώ. Τι ανησυχώ; Ανησυχώ πολύ. Ανησυχώ πολύ για τα παιδιά, ανησυχώ. Ανησυχώ πολύ για τα παιδιά.

Φοβούμαι μήπως δράσαμε από έναν δυσκοτέξι και κοιτάζατε μέσα κάτι νέους, άλλος ζαλισμένος, άλλος με τα χόδια διπλωτών, άλλος να φωνάζουν και ρωτήσαμε τι είναι αυτή εδώ μέσα, λέει τι είναι. Τέτοια θεάματα δεν έχουμε στην Αλβανία. Φοβούμαι μήπως διαφθαρούμε μέσα στην Ελλάδα μας.

Αυτά δεν θα τα κρατήσω στην Αθήνα, θα τα φέρω στη Φλώρινα, να ζουν κάτω από τη σκέπη της Αγίας Εκκλησίας, έως όταν να έρθουν καλύτερες ημέρες για το έθνος μας. Μάλιστα. Το θέμα είναι ότι καλύτερες ημέρες. Θυμούμαι μια Μεγάλη Παρασκευή. Ήμουν στην εκκλησία. Ξαφνικά λοιπόν.

Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησης της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός,

Μας έστελναν, λέει, επάνω, λέει, να περάσουμε από εδώ και ήθελα από εδώ να περάσουμε. Πάμε, λέει, Χριστόκριτο, ή θα περάσουμε από εκεί, θα πάμε στην Αλβανία. Τι έκανε στην Αλβανία, λέει; Πάμε, λέει, να δημιουργήσουμε σχέσεις με την Αλβανία. Τι σχέσεις θα δημιουργήσουμε, λέει; Να κάνουμε μια εμπορική, λέει, σύμβαση για τα βελανίδια που έχει και για τα δέρματα που έχει η Αλβανία. Ωχ, συμφορά, λέω, συμφορά.

Πάτε Μεγάλη Παρασκευή, λέω, στην Αλβανία που σταυρώνεται ο Χριστός μας να πονάξει σε εμμανούς λευτεριά, λευτεριά, λευτεριά και εσείς για τα δέρματα και για τα μεγαλεία...

Απείλευτες! Βγείτε από το πρόβλημά μου! Κατέλατε ή να είστε!

Τους έδιωξα. Αυτή είναι η νοοτροπία του κράτους. Δεν πιστεύουν πλέον οι άρχοντές μας. Δεν πιστεύουν πλέον οι άρχοντές μας. Το πρώτο αγαθό, το πρώτο αγαθό, υπάρχει κλίμαξ αξιών, το παραδέχομαι.

Τα υλικότερα μέσα στα πνευματικότερα, όλα έχουν την αξία τους. Εκείνο που έχει μεγαλύτερη αξία για εμάς τους Έλληνας είναι η πίστη στον Θεό!

Ευαγγελισμός, Ευα για να κάνουμε τα βελανίδια και τις εμπορικές συνάσεις, για να πηγαίνουμε εκεί πέρα και η πίστη μας να καταλήγεται. Έτρεπε να ζει ο Πάρος ο Μελάς, να ζει ο Πάρος ο Μελάς, να τρατολογήσει τους. Αλλά δεν υπάρχουν τέτοιες εξορμήσεις πλέον. Ληστικό κοινωνικό σύστημα εδημιουργεί στη ματρίδα μας. Ταύτα λέγω ελπίζω καλύτερες ημέρες να τελούν και στον εικόν ορίζοντα. Ταύτα είχα να πω. Και τώρα παρακαλώ την Άγια Κυρία. Τι να κάνουμε τα βελανίδια και τις εμβολικές συνάθειες για να πηγαίνουμε εκεί πέρα και η φύση μας να καταλήγεται. έπρεπε να ζει ο Πάρος ο Μελάς, έπρεπε να ζει ο Πάρος ο Μελάς, να στρατολογήσει πεντα κόσμους, να κάνουν εισβολή, εισβολή, μέχρι το έλεγχος, να βολέψουν την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ελληνική Παντανασπράση. Αλλά δεν υπάρχουν τέτοιες εξορμήσεις πλέον, ηλιστικών κοινωνικών.

Αυτά είχα να πω. Και τώρα παρακαλώ την Άγια Κυριακή, αν θέλει ο Θεός, την Τρίτη έχουμε εκλογές. Κάντε προσευχή. Θα αλληλήσω τα λέγοντα, δεν θα πρέπει, θα είστε βέβαιος, βέβαιος, διότι είναι ο παντός ότι πρέπει η δημοκρατία, όχι η ξεδηδημοκρατία, αλλά η αληθινή δημοκρατία και ο χριστιανισμός. Πάρτε με κιμωλία, πάρτε με κιμωλία, πάρτε με κιμωλία, πάρτε τον πίνακα. Σε δύσκολα δημοκρατία, μη γελιέστε, δημοκρατία, δημοκρατία, χριστιανισμός.

Εισόδια, Δημοκρατία, Αληθινή Δημοκρατία. Όσοι πιστεύουν στον Χριστό, αυτοί είναι και αληθινοί δημοκράτες. Θέλω λοιπόν να πιστεύω ότι θα έρθουν και καλύτερες ημέρες στην πατρίδα μας. Την άλλη Κυριακή, αν ζω, γιατί φεύγω σήμερα και περιμένω το εξπρές να αναχωρήσω στον άλλο κόσμο.

Λοιπόν, εάν θέλω και ζω, εάν ζω, θα σας καλώ την άλλη Κυριακή σε αυτή την ώρα όλοι να είστε εδώ, διπλάσιοι και διπλάσιοι. Τώρα να ψάλλουμε κι εμείς αυτό που ψάλλαμε στα Ψελάβωνα, όταν υψάλλαμε τη σημαία στα Ψελάβωνα ως στρατιωτικοί ιερείς, ψάλλαμε την Υπερμάχω Στρατηγώ, τα νικητήρια, όλοι μαζί την Υπερμάχω Στρατηγώ, εμπρός!

Κανονικώς δεν κάνουν σταυρό οι χιλιαστές, το χέρι τους κόβεις, σταυρό δεν κάνουν. Εμείς στην καρδιά μας τον Χριστό και η φωνή μας μέχρι τα άστρα, όλοι μαζί, δι' ευχών!