Elections, Sunday Worship, and the Gospel’s Demands

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Most reverend Father, esteemed and devout listeners, men, women, and little children gathered around this platform: before I turn to the pressing subject, allow me to tell you about something that moved me deeply this morning.

I worshiped in one of the smallest churches in Athens. Small though it is, it has a great history. It is one of the oldest churches, and it played an important part during the years of Ottoman rule.

That church is the Church of the Dormition in Monastiraki. I spoke there today about the Gospel reading for the Sunday of the Blind Man. But I also went there to remember earlier days, days long past.

For Scripture tells us, through the Psalmist, to look back over our lives and reflect on the past: “I remembered the days of old.”

Count it on your fingers: sixty-five years. Most of you were not yet born. Sixty-five years ago, I was a young man, only eighteen, when I first came to Athens as a student from my blessed little island of Paros.

There were distinguished preachers, but someone said to me, “Would you like to hear words that are simple and wise? Go to a little church in Monastiraki. There you will see a venerable elder.” So I went, and I saw him: white-haired, modest, devout, a holy ascetic. His name was Eusebios Matthopoulos. May his memory be eternal.

I went there regularly. Other great preachers shone from the pulpits of Athens, but I went to hear that elder explain the Divine Liturgy in the simple language of Saint Kosmas.

That is why I was so deeply moved today: God counted me worthy to stand where that venerable elder once stood and spoke. God willing, at the next meeting of the Holy Synod I will formally present my testimony and the evidence, and ask the Holy Synod to recognize Father Eusebios as a Saint.

He is a Saint. He wrote a most important book, a deeply edifying work. It has the value that The Testimony had in its day, and that Unseen Warfare and Spiritual Exercises had. Here in our blessed homeland, Greece, it has reached its fifteenth edition.

As I said, he is a father, a forefather. Just as Abraham and Isaac had many descendants, so he became the root of a great missionary tree. What we have today in catechesis, preaching, and confession, whatever still blossoms among the rocks of our suffering land, owes much to the influence of this great teacher of the Gospel, a pupil of the late Makrakis.

But he did not accept certain excesses of that late teacher. Yes, and that is why, yesterday, I found myself there without intending to...

I had not intended to speak, but Father Angelos, who was in charge there, asked me to, and I took part in the funeral of a…

That is what I wanted to say by way of introduction. Now allow me to turn to the pressing subject: the elections. What position should we, the Church, take toward them? In my previous sermon I said that the Church is our mother, our dear mother, who pours a thousand golden hopes into our hearts, as the poet Krystallis says.

To recall the image I gave you, the Church is like a mother hen. She loves her chicks whatever their color, red, green, black, white, or blue. In the same way, the Church loves all her children beneath her wings. She longs for every one of them to be saved and to see the face of God.

The Church unites; political parties divide. The Church unites; political parties divide. And we who serve the Church, above all the bishops, cannot stand indifferent to the drama unfolding in our suffering homeland.

But all of us, young and old, do you know what we are like? We are sailing in a ship. Everyone aboard has a stake in its course. It is not only the captain, the radio operator, or the sailors at their posts who care. Every passenger cares.

When people see a storm and a ship sinking, they pray for the ship. We are all aboard the same ship, the ship called Greece, and we cannot remain indifferent. Where is this vessel going? What course is it sailing? I come from an island, and I have traveled by sea in such weather.

I remember someone asking, “Where is the captain taking this ship?” There have been cases when a captain lost his mind. Such things can happen. The crew quickly took him below and took the helm. So if we see many signs of madness, we must not let people without the necessary moral character and ability to govern steer the ship of our Church and our Greece.

Those who steer our ship must have the necessary qualities, above all moral character and faith in Christ. So we did not tell you to choose candidate A, B, or C. We gave you a sieve, and that sieve is the Gospel of our Christ.

We told you to sift the forty-two parties and the three or four thousand candidates through that Gospel, and vote for those who have the right qualities. That is what we said, my dear friends. Today we continue and complete the picture. We must examine each candidate more strictly than a father examines a prospective son-in-law. A father would not entrust his daughter to a man surrounded by doubts. How, then, could we entrust our Greece, that beautiful daughter of heaven, to those seeking power over our homeland without examining them?

So we need care, examination, and thorough inquiry.

Examine the candidates from four sides. First, consider a candidate for parliament in relation to himself. I will only give you an outline. Consider him in relation to his family, then in relation to society, and, most of all, in relation to God, the Creator of all.

What is the Fourth Commandment? When we were little, back in the village, we learned it from our teacher and counted the commandments on our fingers: first, second, third, fourth. Tell me, blessed children, you are cleverer than we were then. With the electronic devices in your hands, your watches, and your televisions, you know more today than your grandparents do.

“These are not to blame,” they say. “Only the teacher is to blame, only the professor, only the mother. The priest is never to blame.” That is how a generation is raised without knowing God’s law. The Fourth Commandment says: “Remember the Sabbath day, to keep it holy.”

“Six days you shall labor, but the seventh day is the Sabbath of the Lord your God.” This commandment concerns our duty to worship God. It is God’s law, a law He established in Paradise, and a law we must all keep.

And this law has two parts. The first is: work. Let us love work. Work is a blessing from God. Think of all the beautiful things you see in the world: the Parthenon, museums, statues, fields, houses, even the building we are in. Think of the home you live in, the railways and the roads. All these are works of human hands, made by people who labored hard. Work is a blessing.

Water that does not flow grows stagnant. Even the sea is in motion. God made it to be always at work, always moving. They say that in earlier times there were clocks regulated by the rhythm of the sea’s waves.

Like the human heart, the sea moves continually. It moves and moves. Because it moves, it does not become a place of stagnation and filth. Its constant motion gives us the beautiful sight of the sea.

The sea works in its own mysterious way, with its waves, its foam and all its ceaseless movement. Look, too, at an old plow: the blade at the front, which works the earth, shines and shines from use.

A plowshare that is not used grows rusty. Look how the plowshares of our farmers shine, both the old ones and those used on tractors today. Land that is cultivated becomes a beautiful garden, while land left uncultivated fills with thorns and thistles. So we must work. And we can see models of hard work all around us.

The ants are a model of hard work. And the bees, tiny creatures that they are, work continually, without stopping. Scripture tells the lazy person to go to the ant and see how it works. Work, then. Work.

Whether it is work of the mind or work with our hands, there is work to be done everywhere.

Idleness is a curse, one of the seven deadly sins, as our Church teaches. And the Apostle writes, “I must work while it is day; night is coming, when no one can work.” The night of death is coming, and then our time for work is over. The Apostle Paul, seeing a tendency toward idleness in Thessaloniki, said, “If anyone will not work, neither shall he eat.” He said it plainly. That saying became a foundation of the Soviet system.

There is a saying written, I am told, on the Kremlin, where the tsars once lived. They wrote it outside in golden letters: ‘If anyone is unwilling to work, let him not eat.’ That is a foundation of their constitution.

But did they say where they got it? They did not. Whatever good they have is already written in the Gospel. We need nothing else. The Gospel contains all that is beautiful, noble, holy, beneficial to our nation, and of value to the whole world. So, work: Monday, Tuesday, Wednesday, Thursday, Friday, Saturday. Then comes Sunday morning. The sun rises, rosy-fingered Dawn, as Homer says, and gilds the mountains and valleys. The beauty of the day shines out. Then the bell rings: stop, stop! Everyone to the Church of our Christ. Christ commands us to go to Church and worship together. Ah, you do not hear the bell? I do.

At once someone objects: “Church?” Let me mention two or three objections. The first comes from the heretics, who have established themselves here too. Greece has become a gathering place for heresies, and they move freely everywhere. Among them are the so-called Adventists, or Sabbatarians. They do not observe Sunday as the Lord’s Day; they observe Saturday. This is a Judaizing offshoot that still celebrates the Sabbath and treats Sunday as an ordinary day. Am I wrong? Why would I be wrong? They appeal to the Gospel and have Holy Scripture. Well, let us open the Gospel and see where the word “Lord’s Day” first appears. Where do we find it?

The beloved disciple of the Lord says that he saw the vision on the Lord’s Day, on a Sunday. That matters. Exiled to Patmos for his witness to Jesus Christ, he saw that awe-inspiring, boundless vision. Perhaps one day we might try, with our feeble strength, to explain the Apocalypse as best we can.

So it was on a Sunday that he saw it. And in Rome, the Christians would rise on Sunday and go down into the catacombs. Their worship was forbidden, and they went underground at the risk of their lives. Those catacombs still survive, the places where Christians were buried and suffered martyrdom. They went there on Sundays. Even the earth and the stones cry out: Sunday, which some would abolish, is a sacred and holy institution.

A certain lady, who may even be here today, visited the catacombs. She was kind enough to bring me a small plaque made from earth from the catacombs. It has a fish painted on it.

The fish is a symbol of Jesus Christ. She brought it from the catacombs, that place of wonders. But let us not go on too long. This false teaching about Sunday is unacceptable.

For even the stones would cry out that Christians gathered on Sundays to worship God. Now some raise another objection. Let us turn to it. ‘I am neither an Adventist nor a Jew,’ someone says. ‘I accept Sunday. But what difference does going to church make? I listen to Christ. Christ says that when you want to pray, you should go into your room. Your room becomes a church, and you can pray there. You do not need to run to church.’ Yes, they see one thing Christ said, but overlook another. Of course, no one disputes the value of praying in your room.

Personal prayer has its place in our lives. Wherever we may be, on the summit of the Himalayas, in the Alps, on the oceans, deep within the earth, or even traveling to the moon in a rocket, we can pray. “In every place of His dominion, bless the Lord, O my soul.” We do not question the value of personal prayer, but neither can we question the value of worship together.

But the Lord also said, ‘Where two or three are gathered together, I am there among them.’ That is what the Lord told us. And the Lord Himself honored public worship. How old was He? Is anyone here twelve years old? Anyone here who is twelve, thirteen, fourteen? Ten or twelve? How old are you?

Well, when Christ was twelve years old, He went with His holy Mother to Jerusalem and worshiped in the Temple of Solomon. He remained in the Temple for three days. Three days!

And throughout the three years of His public ministry, He visited the Temple of Solomon again and again. Beneath Solomon’s porticoes, He taught His words.

So that excuse does not hold.

As we said, the church has an attraction. An Orthodox church is different. It is not like a Frankish church with its statues, nor like a Protestant church that is like a hall: when you enter, you cannot distinguish it from one. Think especially of the Church of Hagia Sophia. Through it the Russians came to believe. A thousand years ago, the thousand years are now being completed, the Russians entered Hagia Sophia. They saw the church before them and the throne, heard the harmonious chanting, and saw the emperor kneeling and praying. “Here God is worshipped,” they said, and they returned. The Orthodox church has an attraction. Which of its attractions should we mention first, and which second? Everything in it teaches us. You enter the church and light a candle. What does the candle mean? The candle has great significance. It reminds us of Christ’s words: “You are the light of the world.”

Some have been stars, great lights, brilliant stars in the spiritual heavens: Basil the Great, John Chrysostom, Saint Gregory of Nazianzus and Athanasius the Great. Stars from ancient and more recent times shine in the heavens of the Church.

The Church is like heaven itself. So what do we say when we light a candle? This, at least, is what I always say: ‘My God, I am no star, no great light. I am only a little candle, a little candle.’

‘Give me the strength to give light.’ A little candle is useful, very useful.

In the darkness, in that dark abyss, you are a little candle, my friend.

What keeps us apart? I could say more, but let me tell you what a Saint did as he walked along the road. He came upon a beautiful woman, extraordinarily beautiful, wearing rings and diamonds, with fragrance all around her.

The Saint had passed through filthy places without holding his nose.

He ought to have held his nose as he passed that place; it stank. People are eager to perfume themselves, women and men alike. Enormous sums are spent on cologne, cosmetics, and bathing. Yet however much you wash and clean yourself, the foulness remains within the soul. “Wash me, O Lord.” The washing that cleanses the soul is Holy Confession. As Shakespeare says of a crime, even if you bathed in all the waters of the Seine and beyond, they would not be enough to…

They would not be enough to wash your soul. That is what the fragrance reminds us of. Be fragrant in the world. As the incense gives off its fragrance, so should we. That is what the censer means…

The icons come alive before our eyes and tell us, “Imitate me, as I imitate Christ.” Those Saints held high the banner of the Gospel in a corrupt world. We too are called to remain faithful to the Gospel of our Christ.

The chandelier has meaning too. What do its many great lights mean? They represent the Fathers and teachers of our Church, but they also point to something else. This is a small chandelier; there is another one. What a wonder it is! Have you ever thought about how it is held up?

If you said this chandelier simply appeared here, hanging as it does, people would think you had lost your mind. Yet look at the heavens above us, hanging there! What a wonder!

The stars of heaven are a chandelier with billions upon billions of lights. Go on, unbeliever, try to bring it down! You can pull down a chandelier made by human hands, but you cannot pull down the other one, which the Creator raised above us. It will remain there forever, calling your unbelief into question. The pulpit, too, teaches us: it reminds us of Christ teaching. And the bishop’s throne, how can I tell you what it means? That is where the general stands.

A general, that is the sense in which I mean it. Our struggle is not against flesh and blood. But the bishop must be a general, as the Apostle and John Chrysostom say: a general who does not sleep while the battle is on. There are soldiers before us, battles to fight and great struggles. That is what a bishop must be in this world.

And I have hardly said anything yet. Now look toward the holy altar. What is there? The holy table. Oh, that table! Today, Father Sophrony at the monastery wept over it so deeply that I was shaken.

That moved me profoundly. It is the same in Russia: believers weep. It is the Mystery of mysteries. Set the other things beside it, and they seem small. Take a pair of scales.

Put whatever you wish on one side: diamonds, jewels, gold, anything precious. Then, on the other side, place, if you believe, even a tiny crumb of Christ’s precious Blood, a tiny crumb.

The scales will tip toward that crumb; it outweighs everything else. “Take, eat”; “drink of it.” This is the greatness of the Church. The church building, with everything we see in it, lifts us up.

Inside the Church we see two things. First, the One who was beyond all things came to us. Who came? Christ came to earth. He took human flesh from the Virgin and appeared on earth. Yes, Christ appeared on earth and walked upon it.

And second, Christ takes the human person and raises him to the very threshold of the Holy Trinity, where we hear the unending “Alleluia, alleluia, alleluia.” Such is the greatness of God’s house.

Inside the church, a different atmosphere takes shape, an atmosphere of nobility. People say our surroundings affect us, and they do. I was watching some doves nearby...

They were filthy, muddy, and covered in grime. But I remember seeing doves high up in the Pindus mountains. What a difference! How clean they shone, how lively and quick they were! In the city I see little trees coated with dust and fumes. Go up into the mountains, and the trees are clean.

The setting matters greatly. You are one person outside the church and another inside it. There, a new atmosphere surrounds you: the atmosphere of God. That is where we should all be. The benefits are great.

I could go on at length and give you many examples.

What do we gain by being in church? Even if you receive no other benefit, John Chrysostom says, at least for the hour or two you spend there you commit no crime. Outside there is sexual immorality, adultery, crime, and lying. At least while you are in church, you are apart from those things.

I once read of something that happened under Ottoman rule. An agha had many Christian subjects, and he held their lives in his power. He took against one of them, a rayah. So he sent word to the judge, the qadi: “Tomorrow at sunrise I will send you a man. As soon as he arrives, cut off his head.”

“Two hours later I will send another man. Give him the head in a sack.”

The first man knew nothing of this. The agha told him, “Go to the qadi; he wants to see you.” So the unsuspecting Christian set out. As he walked down a narrow street, he heard chanting. It was Sunday. He remembered what his grandmother had told him. What power a grandmother has!

What power a grandmother and a mother have! She had said, “My child, whenever you pass a church and hear the chanting, stop and go inside. However much work you have, take the time to stay. That hour will be blessed.”

So he went into the church and stayed there. An hour passed, then two, as he listened. Afterward he went on. What had happened? The other man arrived first, and the judge had him beheaded. When the second man arrived, the judge handed him the head. The agha was bewildered: “What happened? I gave orders!”

I said, yes, I said that I had given orders.

You see what this story shows: you gain great blessings by going to church, when you worship as God wants you to, with a deep sense of your sacred duty. These are the benefits we receive from public worship.

So let us all go to Church. Let us all worship together. But what happens today? You tell me. You know better than I do, because you meet more people and live among them here in the city. Well then, on a Sunday…

Athens and Thessaloniki empty out, and so do the other big cities. People get into their cars early in the morning. Without hearing Matins (Orthros), without hearing anything, they set off at full speed and keep on driving.

Athens empties out, Thessaloniki empties out, and the big cities empty out. People rush away. On Monday I can hardly bring myself to pick up a newspaper. I dread it. It drips with blood! It drips with blood!

Ten dead, thirty injured. And now, with the elections taking place today, wait and see what will be written afterward. So that these men can be elected, I had better not use a harsh word, perhaps two hundred Greeks will be killed and another two hundred injured, all so that they can become members of parliament and do as they please.

And so people go off in every direction. I have said this before, but I will say it again: if you go to Israel, the Israelites have the Sabbath. For them, the Sabbath is what Sunday is for us, and many of them observe it. In Jerusalem, only two cars are on the road: one for the police officer and one for the doctor. No others.

We have left the path of God. Some race away in their cars. Others, early in the morning, head for the stadiums and football. The ball has become their god. There they shout abuse and keep playing, while in other countries there are no football matches on Sunday.

What have we become? Far from God, so far away! Others spend the night in clubs until the early hours. Then the bell rings, and they are asleep. Asleep!

And woe to the one who sleeps while the church bell is ringing. Woe to him! A survey was made, and its result will horrify you. It makes me want to weep, come down from here, and go to the Holy Mountain, shut myself in a cave, and weep for my sins. I can hardly bear it anymore. The survey found that out of every hundred Greeks, only two go to church. Two percent!

You can hardly find a child awake to hear the bells. They let the children stay up watching television, then put them to bed. And what am I asking of you? I never told you to spend the whole day in church. As John Chrysostom says, count the hours: a week has 168 hours. Out of those 168, give one hour. One hour! The Divine Liturgy lasts one hour, from “O Heavenly King” to “Through the prayers of our holy fathers.”

Ask a child to come and stand there for one hour, and he will not do it. Yet he will sit in front of the television for five hours. I read somewhere that a new illness is coming, an illness caused by television.

People will go blind, he says. A new illness will make them blind, and eye doctors will have plenty of work.

All that noise and chatter goes on, and the children sit there watching. Their mother sits with them, and they stay up until the early hours of the morning. Then how can they go to church? They have kept vigil with the devil, not with God. Am I right in what I am telling you, or have I gone too far? I do not know. Thank you.

Saint Kosmas of Aetolia honored Sunday. He could devote a whole sermon to what he said about it. Because of his preaching, some Jews in Ioannina worked with the aghas to make Sunday the market day. It was like the market here in Monastiraki today: from early Sunday morning, people were at the market instead of church.

So in Ioannina they made Sunday the market day, and church attendance fell. Kosmas of Aetolia struggled against this and persuaded the people not to go to that market. In the end, the market had to be moved to Saturday, which they considered a great blow.

That was one of the main reasons he was slandered before his martyrdom. Kosmas preached: “What you earn on Sunday is fire. It will burn you, it will burn you”, apart from certain necessary kinds of work.

Our forebears honored Sunday. Kolokotronis was an example of church attendance. Before Kanaris went to set fire to the flagship, he entered a little church, knelt down, and wept.

He attended the Divine Liturgy and prayed to God: “I am going to kill people. But, my God, they too have killed, and they have filled the Aegean with blood. Forgive me, my God.” Then he went and blew up the flagship.

Kolokotronis was an example of church attendance. He went regularly, every Sunday. At a time when everyone had abandoned him, he found a little chapel and went in. There was no priest, no one at all. He knelt and prayed with tears and great faith in God.

When he came out, they asked him, “What did the Most Holy Theotokos tell you? What did the Church tell you?” Kolokotronis answered, “The Most Holy Theotokos has signed our country’s freedom, and she will not take back her signature.”

And another time, when Kolokotronis was old, he went to church early on a Sunday morning. Someone had printed a vicious pamphlet against him, full of insults. He remained calm. After worship, he handed it to the priest.

“Read it,” he said. The priest was embarrassed. “Please, read it aloud.” So he read: “Kolokotronis is this, that, and the other.”

“Is that the man you have known me to be?” he asked. “No, no, no,” they answered. “Is that the man you have known me to be?” The testimony of the whole people stood against those attacks and slanders. And what shall we say of Makriyannis? He never missed church, and he kept vigil at night.

He would say, “I would die for God; I would die for the faith.” What shall we say of all these men? What shall we say of Kapodistrias, the only Christian governor Greece has known? He was a man of faith, governing a small state.

He ordered a prayer book to be printed and founded a school for priests, because he believed that this desolate homeland could be renewed only through educated priests. He had enemies and faced fanaticism. Yet he lived an ascetic life and gave his entire fortune to the empty state treasury.

One Sunday, he rose early to go to church. Life holds strange mysteries. An elderly woman looked after him. As he prepared to leave, a dog began to howl pitifully and tug at his trouser legs.

The woman, who had no schooling, said, “My boy, do not go to church today. Something bad is going to happen to you. My boy, do not go.” But he went.

I went to Nafplio and saw the bullet lodged there, outside the church door. Is this Greece? Murderers killed that saintly man outside the door of the church. Our Greece has not seen a good day since.

Murderers! He was the one man who believed and went to church, and there, outside it, he met his death. Those were our forebears. Now our condition is dreadful, truly dreadful. As I said, church attendance has fallen to two percent. Two percent!

And even those two percent do not worship as they should, as God wants. But how we should worship is another subject. I will say only this: everyone bears a great responsibility. There is a beautiful poem by a fine poet about a mother who rose early and said, “Children, get up. It is Sunday.” She washed them, got them ready, and led them to church. You no longer see families praying together. Tell me, please: who among you goes with your whole family? Tell me, and make me glad. Who goes to church as a family?

Families go to nightclubs together. They go on outings together. But it is rare to see a whole family go to the Church of God. Children who go to church may forget many things, but they will never, never forget the mother who took them to the Church of the Father. I speak from experience. Parents bear responsibility, but above all, the priests bear responsibility.

Give me two minutes more, five minutes more.

The priests there bear responsibility. I was told that in Pontus, at a time when the Turks did not permit church bells to ring, people still went to church without the bells calling them.

Here the bells ring, and nothing happens. Knock as much as you like on a deaf person’s door: there is no answer. People have grown deaf to the bells. But there is something else. In Pontus, the priests worshipped with their people in their churches. Then, as a shepherd counts his sheep, they counted their Christians. As a teacher marks absent pupils, and a good officer notes which soldiers are missing, so the good priests of Pontus counted their flock.

They would notice, “George is missing; Nicholas is missing.” They knew them by name, and when the service ended they went to their homes. “George, where were you? Do not do it again. If you do it again, once or twice, I will excommunicate you.”

For it is written in the Rudder, the collection of Church Canons, that anyone who misses church for three Sundays without good reason is excommunicated.

That is how they managed to keep their whole flock together. Now show me a priest in Greece who does that. Bring me a board and I will write a number on it. How many priests are there in Greece? Ten thousand priests. Ten thousand!

If a priest visited even one person a day, or two, he could go and say, “How are you, George? What is happening? I have not seen you in church.”

If every priest visited two families a day, together they would visit sixty thousand families in a month, and ten million in a year. They would have visited them all. Now visits are limited to particular occasions. My God, my God, what has become of the Church?

And now our priests, apart from a few exceptions, show no interest. The month passes, the salary comes: they have become hired hands. And the hired hand does not care for the sheep. There are exceptions, of course. Some work hard and have raised church attendance from two percent to four, five, six, seven, even ten percent. I know a priest in my own region who raised it to fifty percent.

The priests are to blame for doing nothing. Our priests do not stir themselves, while the Jehovah’s Witnesses visit homes throughout Greece day and night! Their own literature says that anyone who does not make ten visits a day is no Witness. Ten visits a day! My God, my God! How does the earth not open and swallow us up?

There are examples like that.

...that we show before the great and sacred things of our holy faith. Yes, that is where things stand. Above all, those who hold authority must go to church. We must all go, but anyone with authority, whether little or great, has an even greater need to go. If God does not enlighten that person, he will make grave mistakes. Mistakes. You remember... I am finishing.

Now read about Solomon in the Third Book of Kingdoms. When David died and Solomon took up the kingdom, he knelt and said, “My God, I do not ask You for houses, palaces, marble, gold, or diamonds. I ask You for illumination. How am I to govern this people? I cannot do it alone.”

And God gave him illumination. “Well done,” God said. “You did not ask for material things. You asked for wisdom from God, and I will give you wisdom to govern the people.” And he did govern them. The first sign of his wisdom came when two women were fighting fiercely, and one tried to kill the other.

Why were they fighting? Both women had given birth, and they were in the same place. One lay on her child, and it died. Then she seized the other child. They argued over whose child it was and went to Solomon. What did Solomon do? How could he distinguish between them? He said, “Listen: suspend the child. Suspend the child and take a knife to cut it in two.” The true mother cried, “No, no, no!” The other woman was willing to let it happen. Then he handed the child over. Solomon showed wisdom in this and in other matters. Do our rulers have such illumination? May God give them illumination to govern the country.

But they have nothing of the kind. So I will finish with the other qualities a candidate should have. He should be a man of the Church. Show me which of the three hundred members of parliament goes to church. Which one?

They come only for official feast days, with processions and commotion. They stay a while and leave. Even at Pascha, they slip away and leave the people inside. And at the opening of parliament, they sit there, some laughing, others doing who knows what. What a sorry state of affairs.

They do not go to church. And when someone proposed hanging an icon of the crucified Redeemer in their chamber, they said no. They do not want Christ there. But the hour will come, if you do not turn back, when God may allow such a trial that we become like Albania. Then you will see these gentlemen hanging up Marx and Lenin. And these men, instruments of the Freemasons, have chosen Sunday, the holy day I spoke to you about...

They chose Sunday, and which Sunday? Pentecost Sunday, the day of the Holy Spirit. That is the day they chose for elections. America has its faults, its capitalism and its Hollywood, but it has good things too, very good things. It seems God blesses it and does not let it perish.

England has its faults too. But in America they never, never hold elections on a Sunday. Nor do they in England, France, or Italy. Here in Greece, these irreverent men will profane this day. And here is one way they profane it: while the people should be in the Church on Sunday, praying, kneeling before God, and asking Him to give illumination to us, to our children and families, to our nation and its leaders, these men will be absent, rushing here and there.

They profane it further by demanding the Cross as their symbol. Who does? Men who will not bear the Cross, yet ask for it as a symbol. The Cross is precious. The Cross is great. A few days ago I visited a retired officer, now seventy or eighty years old, who had suffered a stroke.

When I saw him after his illness, he stood up and showed me a gold Cross. He kissed it. He had received it on a day of battle in the Pindus Mountains, and he wept as he remembered fighting high in those mountains. That is the Greece you find on the chests of heroes, on the chests of Kondylis and Plastiras and other great men, not on these gentlemen who do not bear the Cross. Let them choose some other symbol.

Most of them are Freemasons. Let them use their triangle, their pentagram, or whatever else they want, but not the Cross. They do not speak for the Cross. I have finished. I have given you a picture. Now take up the sieve again, my dear Christians, my brothers and sisters, and sift through them all.

Where you find an honorable man, a man devoted to his family, who has not cast his wife aside, who is honest and sincere, who goes to church, who believes, and who bears the Cross, vote for him. Do your best to fulfill this sacred duty.

For I see elections being held in a way that profanes Sunday. The Holy Synod bears responsibility. I protested, but I was not heard. I was not heard, and I am deeply grieved.

I wept and wept, and then I left. They no longer lead as they should. So do not expect any good from elections that profane Sunday. Do not expect any good.

Remember my words: confusion and great disorder lie ahead, and grave troubles are coming upon our country. O Greece, O Greece, our betrayed homeland! May God have mercy on us. Do your duty as best you can. Do your duty.

For painful days are coming, days when our country will be shaken to its foundations because of its great sins. I hope God will help you, and I give you a rule to follow.

I have told you these things, but I have no radio station here in Athens. I have acquired one in Florina, though it will take time to get going. It is a small station with limited reach.

But here I have a perfect radio station: your mouths. Pass the word from person to person. Spread the Gospel with conviction. If these things are lies, do not believe them. But they are true. They are true.

Let this be your program, and pursue it with conviction. Take up the struggle in your homes, in the cafés, in the streets and squares. Preach Jesus Christ crucified, O children of Greece.

Remember all their scandals. And now, together, let us all sing.

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιοι Πρόδρομοι, Απόστολοι των Δεκάστων, Διδάσκαλοι και Πατέρες Εκκλησίας, Όσιοι και Μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες στεφανωθέντες, πρεσβείαις του ελεηθήναι και σωθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν.

Πριν η Ιερότατε Πάτερ Εδεσιμόντι Ευλαβής, Ευσεβέσαικ, Ακροατήριον, Άνδρας, Γυναίκες και Μικρά Παιδιά που περιστοιχίζεται εδώ το βήμα της εθούσης ταύτης Πριν μπω στο θέμα, το καίον θέμα, θα μου επιτρέψετε να σας πω μια βαθιά συγκίνηση που αισθάνθηκα σήμερα το πρωί.

Εκκλησιάστηκα σε μια από τις μικρότερες εκκλησίες που έχει η Αθήνα. Αλλά ενώ είναι εκκλησία μικρά, έχει μια ιστορία μεγάλη. Είναι μια από τις αρχαιότερες εκκλησίες που έχει δράσει μεγάλη κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας.

Και η εκκλησία αυτή είναι ο Ναός Κοιμήσεως Μοναστηρακίου, στο Μοναστηράκι, σήμερα. Και εκεί ομίλησα σχετικώς επάνω στο Ευαγγέλιο της ημέρας της Κυριακής του Τυφλού. Αλλά και πήγα εκεί για να ενθυμηθώ, για να συνδέσω, για να ενθυμηθώ παλαιάς ημέρας, αρχαία ημερών.

Διότι λέγει η Γραφή, ο Ψαλμωδός, ότι πρέπει να ανοίγουμε το παρελθόν της ζωής μας. Και να ερευνούμε το παρελθόν της ζωής μας, εμνήσθην ημερών αρχαίων.

Για μετρήστε με τα χέρια σας, μετρήστε 65 χρόνια. Προ 65 χρόνια, περισσότεροι από εσάς είστε αγέννητοι. Προ 65 χρόνια, ένας νέος, μικρός, νέος, 18 μόλις ετών, ήρθα για πρώτη φορά στην Αθήνα ως φοιτητής από το ευλογημένο μου νησάκι, την Πάρο.

Τους σπουδαίους ιεροκήρυκες, αλλά εμένα μου λέει κάποιος: «Θες να ακούσεις απλά λόγια, σοφά λόγια; Να πας σε μια μικρά εκκλησία, στο Μοναστηράκι να πας, και εκεί θα δεις έναν σεβάσμιο γέροντα». Πήγα πραγματικώς στην εκκλησία εκείνη και είδα τον σεβάσμιο γέροντα, λευκόθριξ πλέον, γέρος, σεμνός, όσιος, άγιος, ασκητής. Το όνομά του, ας είναι αιωνία του η μνήμη, Ευσέβιος Ματθόπουλος.

Και τακτικά επήγαινα, ενώ στον άμβονα των Αθηνών εσέλαμπον άλλοι αστέρες, μεγάλη γεωργία και σπουδαία. Εγώ εκεί επήγαινα και τον άκουα τον Γέροντα που ερμήνευε με απλή γλώσσα Αγίου Κοσμά τη Θεία Λειτουργία.

Γι' αυτό σήμερα συγκινήθηκα βαθύτατα που με αξίωσε ο Θεός να σταθώ στον Δεσποτικό, εκεί που εστέκετο ο Γέρων και ομίλει ο σεβάσμιος Γέρος. Αν θέλει ο Θεός, έλεος Θεού, στην προσεχή συνεδρία της Ιεράς Συνόδου, θα καταθέσω τη μαρτυρία μου επίσημα με στοιχεία και θα ζητήσω από την Ιερά Σύνοδο να αναγνωρίσουμε ως Άγιον τον Πάτερ Ευσέβιο.

είναι Άγιος, Έραψε Βίος Σπουδαιότατο την οποία αξία είχε η μαρτυρία στην εποχή της και οποία αξία είχε ο Αόρατος Πόλεμος και τα Πνευματικά Γυμνάσματα. Αυτή την αξία έχει, βιβλίο ωφελιμότατον που σημειώνει 15η έκδοση μέσα στην Ελλάδα μας, στην πατρίδα μας την ευλογημένη.

Και είναι, όπως είπα, είναι ο πατέρας, γενάρχης, είναι όπως ο Ισαάκ και ο Αβραάμ υπήρξε γενάρχης με πολλά τέκνα, και αυτός υπήρξε γενάρχης, ήταν ρίζα ενός μεγάλου ιεραποστολικού δέντρου. Ό,τι σήμερα έχουμε, είτε στην κατήχηση, είτε στο κήρυγμα, είτε στην εξομολόγηση, ό,τι ανθίζει ακόμα στα βράχια, τα μαρτωλά μας βράχια, οφείλεται εις την επίδραση την οποίαν ήσκησε ο μεγάλος αυτός Διδάσκαλος του Ευαγγελίου, μαθητής του αειμνήστου Μακράκη.

Αλλά δεν παραδέχεται ορισμένας ακρότητας του αειμνήστου εκείνου διδασκάλου. Ναι, γι' αυτό και χθες που χωρίς να το θέλω ευρέθηκα.

Όχι χωρίς τη θεραπεία μου, όλη την καρδιά μου, αλλά δεν είχα σκοπό να μιλήσω, αλλά εκεί με παρεκάλεσε ο προϊστάμενος της δουλειάς, ο πάτερ Άγγελος, και έλαβα μέρος στην κηδεία ενός...

Ευχή, Να σας είπω, εν εισαγωγή, τώρα επιτρέψτε με να εισέλθω στο καίον θέμα, στο καίον, το δε καίον θέμα είναι εκλογές. Ποια θέση θα λάβουμε εμείς, η Εκκλησία, απέναντι των εκλογών; Αναπτύξαμε στο προηγούμενο κήρυγμα και είπαμε ότι η Εκκλησία μας είναι μάνα, η γλυκιά μας μάνα είναι, που χύνει μέσα στην καρδιά μας χίλιες χρυσές ελπίδες, όπως λέγει ο Κρυστάλλης, ο ποιητής.

Η Εκκλησία μας, να θυμηθώ με εικόνα που σας ανέφερα, είναι η κλώσσα και όπως η κλώσσα αγαπάει τα πουλάκια της, οποιοδήποτε χρώμα και αν έχουν, κόκκινο, πράσινο, μαύρο, άσπρο, μπλε, έτσι και η Εκκλησία μας κάτω από τας πτέρυγάς της αγαπά όλα τα παιδιά της και επιθυμεί να σωθούν όλα τα παιδιά της και να δουν το πρόσωπο του Θεού.

Η Εκκλησία ενώνει, τα κόμματα χωρίζουν, η Εκκλησία ενώνει, τα κόμματα χωρίζουν. Και εμείς είμαθα υπερξενότητο το έθνος μας Λοιπόν, αυτού του δεν απαγορεύει εμείς η εκκλησιαστική λειτουργή Και προπαντός οι επίσκοποι δεν μπορούμε να μείνουμε αδιάφοροι μπροστά στο δράμα το οποίο παίζεται εδώ στην ταλαίπωρη πατρίδα μας.

Είμαστε όμως όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, ξέρεις πώς μοιάζουμε; Μέσα σε ένα βαπόρι πλέουμε, ένα πλοίο πλέουμε, και μέσα στο πλοίο όλοι επιβάτες, όλοι ενδιαφέρονται. Δεν ενδιαφέρεται μόνο ο πλοίαρχος, δεν ενδιαφέρεται μόνο ο συρματιστής, δεν ενδιαφέρονται μόνο οι ναύτες οι οποίοι βρίσκονται στις επάλξεις του πλοίου, ενδιαφέρονται όλοι μέσα τους.

και όταν βλέπουν τρικυμία και το πλοίο να βυθίζεται προσεύχονται για το πλοίο, το πλοίο είναι μέσα στο ίδιο πλοίο και εμείς είμαστε μέσα στο ίδιο πλοίο που ονομάζεται Ελλάς Και δεν μπορούμε να μείνουμε αδιάφοροι. Πού πάει το σκάφος αυτό; Πού πλέει το σκάφος αυτό; Είμαι νησιώτης και έχω ταξιδεύσει σε ημέρες αυτές.

Ενθυμούμαι μια φορά, εάν υποθέσουμε, ρωτάει: «Πού το πάει, πού το πάει το σκάφος ο πλοίαρχος;» Υπάρχουν περιπτώσεις κατά την οποία επάνω στο σκάφος ένας καπετάνιος τρελάθηκε, ανθρώπινα είναι. Αμέσως έσπευσαν, τον κατέβασαν από κάτω και παρέλαβαν το τιμόνι. Εάν λοιπόν και δούμε και έχουν πολλά σημεία παραφροσύνης, δεν θα επιτρέψουμε να κυβερνούν το σκάφος της Εκκλησίας μας, της Επιβολής της Ελλάδας μας, άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν τα ηθικά και τα διοικητικά προσόντα εκείνα.

Εκείνα τα οποία απαιτεί, και προπαντός ήθος και πίστη στον Χριστό, να κυβερνούν το πλοίο μας. Συνεπώς εμείς, χωρίς να σας υποδείξουμε τον Α ή τον Β ή τον Γ, είπαμε, σας δώσαμε ένα κόσκινο. Και το κόσκινο αυτό είναι το Ευαγγέλιο του Χριστού μας.

Και με το Ευαγγέλιο αυτό είπαμε να κοσκινίσετε τα 42 κόμματα, 3.000 to 4.000 υποψηφίους. Και όποιοι βρεθούν οι οποίοι να συγκεντρώνουν τα προσόντα εκείνα, να τους ψηφίσετε. Αυτά είπαμε, αγαπητοί μου. Συνεχίζουμε σήμερα το κήρυγμα, συμπληρώνουμε την εικόνα. Είπαμε ότι τα προσόντα είναι, θα εξετάσουμε τον υποψήφιο, θα τον εξετάσουμε με μεγαλύτερη αυστηρότητα από ό,τι ο πατέρας εξετάζει τον γαμπρό, τον υποψήφιο γαμπρό, και όπως αυτός δεν δίνει την κόρη του σε έναν γαμπρό με ρωτηματικά, έτσι και εμείς θα δώσουμε την ωραία κόρη του ουρανού, την Ελλάδα μας, σε μνηστήρες οι οποίοι περικυκλώνουν την εξουσία της πατρίδας μας.

Προσοχή λοιπόν χρειάζεται και εξέταση και έρευνα κατά βάθος και πλάτος.

Εξεταστούν οι υποψήφιοι, εξεταστούν από τέσσερις, από τέσσερις πλευρές. Η μία πλευρά είναι υποψήφιος βουλευτής εν σχέση με τον εαυτόν του. Τιμήστε, μην το αναπτύξω, μια περίληψη κάνω. Ο υποψήφιος βουλευτής εν σχέση με την οικογένειά του. Ο υποψήφιος βουλευτής εν σχέση με την κοινωνία. Και ο υποψήφιος βουλευτής, το κυριότερο να πω, εν σχέση με τον Θεό, τον Δημιουργό του παντός.

Ευαγγελισμός, Ευα Ποια είναι η τετάρτη εντολή; Τότε εμείς στα μικρά μας στο χωριό, εκεί το δάσκαλο, τα ξέραμε, με τα δάχτυλα τη μετρούσαμε. Πρώτη εντολή, δεύτερη εντολή, τρίτη εντολή, τετάρτη εντολή. Για πέστε, παιδιά μου ευλογημένα, που είστε πιο έξυπνα από εμάς στην εποχή εκείνη, που ξέρετε περισσότερο από ό,τι ξέρουν οι παππούδες σας σήμερα, με τα ηλεκτρονικά που κρατάτε στα χέρια σας και με τα ρολόγια και με τις τηλεοράσεις.

Δε φταίνε αυτά, δε φταίνε αυτά, δε φταίνε αυτά. Μόνο ο δάσκαλος φταίει, μόνο ο καθηγητής φταίει, μόνο η μάνα φταίει, μόνο ο παπάς δεν φταίει. Έτσι ανατρέφεται μια γενεά η οποία δεν γνωρίζει τον νόμο του Θεού. Τετάρτη εντολή, είναι εντολή: «Μνήσθητι την ημέρα του Σαββάτου, αγίαζε αυτήν».

Εξαιμένας Εργά, τη Δενημέρα του Σαββάτου, Κυρίωτο Θεός Αυτή αφορά τα καθήκοντά μας, τη λατρεία προς τον Θεό. Η εντολή αυτή είναι νόμος Θεού. Νόμος τον οποίο έθεσε ο Θεός εν τω Παραδείσω. Νόμος τον οποίον πρέπει να φυλάττουμε όλοι.

Και ο νόμος αυτός περιέχει δύο σκέλη. Το ένα σκέλος είναι: εργάζου. Εργασία, αγαπήσουμε την εργασία. Ευλογία, διότι είναι ευλογία Θεού, εργασία. Ό,τι ωραίο βλέπετε στον κόσμο, είτε Παρθενώνες, είτε μουσεία, είτε αγάλματα, είτε κτήματα, είτε οικίες, αυτή έτσι που βρισκόμεθα μέσα, ό,τι υπάρχει, το σπίτι που κατοικείς, οι σιδηρόδρομοι, οι δρόμοι, όλα αυτά είναι έργα του Παναγιαφόντος που εκοπίασαν γενναίων για να γίνουν, έργα των χειρών των ανθρώπων. Εργασία, ευλογία.

Το νερό που δεν τρέχει σκουληκιάζει και αυτή η θάλασσα τρέχει. Ή την έπλασε ο Θεός κάτι τρόπον, εργάζεται η θάλασσα, όλο κινείται, κινείται συνεχώς. Άρα σταματήσει με αριθμό καρδιάς. Λένε ότι παλαιότερα είχαν ωρολόγια που ρυθμίζονταν από τους παλμούς της θαλάσσης.

Όπως η καρδιά του ανθρώπου πάλι, έτσι και το μυστηριώδες από τον σύμπαν, η θάλασσα κινείται συνεχώς, κινείται, κινείται. Και επειδή κινείται, αδημήθηκαμε σαν πίστα και βρωμής. Βρωμής, μέσα. Κινείται η θάλασσα και δημιουργεί το ωραίο φαινόμενο της θαλάσσης.

Αλλιώς εργάζεται η θάλασσα μυστηριωδώς με τα κύματά της, με τους αφρούς της, με όλη την έπλεα τη δράση της. Στο αλέτρι, τα παλιά αλέτρια, το υνί που ήταν μπροστά εκεί πέρα, που εργάζεται τη γη, λάμπει, λάμπει, λάμπει.

Το υνί που δεν εργάζεται σκουριάζει. Λάμπουν, βλέπεις τα υνιά των γεωργών μας, τα παλαιότερα υνιά και τα σημερινά των τρακτέρ, αυτά είναι λάμπουν. Μάλιστα, η γη που καλλιεργείται γίνεται κήπος, ωραίος κήπος, ενώ η γη που δεν καλλιεργείται γεμίζει με αγκάθια και τριβόλους. Εργασία λοιπόν. Και υπόδειγμα εργατικότητας ο άνθρωπος είναι.

Το υπόδειγμα εργατικότητας είναι οι Εμμερμηνκάτσιοι. Και μια μέλισσα, μικρά άτομα αυτά, εργάζονται επί 24 βάσεως συνεχώς και κατά παύστος. Και λέγει στον Τεμπέλη, στον Λοκνηρό πήρε να είσαι στο Μπερμίνκι να δεις πόσο εργάζεται Εργασία λοιπόν, εργασία.

Είτε δυνατική, είτε υλική, είτε εργασία παντού.

Κατάρα, είναι ένα από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα, έχει ορίσει η Εκκλησία μας. Και γράφει ο Απόστολος: «Εμέ δει εργάζεσθαι έως ημέρα εστί· έρχεται νύξ, ότε ουδείς δύναται εργάζεσθαι». Έρχεται η νύχτα του θανάτου, οπότε πλέον τελειώνει, δεν υπάρχει πλέον προσθήκη χρόνου προς εργασία. Και ο Απόστολος Παύλος, που διέκρινε στη Θεσσαλονίκη μια τάση οκνηρίας, απήντησε: «Όποιος δεν εργάζεται, δεν πρέπει να τρώει. Όποιος δεν εργάζεται, δεν πρέπει να τρώει». Ε, αυτό το ρητό είναι η βάση του Σοβιετικού καθεστώτος.

Είναι γραμμένο, παρακαλώ, επάνω στο κρεμίνο, εκεί που ήταν οι τσάροι μέσα, γράψανε με κρυσά γράμματα απ' έξω, όποιος ο ίδιος σου θέλει εργάζεστε μη δέα σε έτο και είναι το θεμέλιον του συνταγματώστων.

Είπανε πού το πήρανε, δεν είπανε πού το πήρανε. Διότι ό,τι ωραίο να έχει και λοιπά, το έχουν γραμμένο στο Ευαγγέλιο. Δεν έχουμε ανάγκη από άλλο. Το Ευαγγέλιο έχει ό,τι ωραίο, ό,τι ψηλό, ό,τι άγιο, ό,τι ωφέλιμο, ό,τι εθνικό. Ό,τι παγκοσμίου σημασίας πράγμα έχει. Λοιπόν, εργασία. Αλλά Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή πρωί. Βγήκε ο ήλιος, η ροδοδάκτυλος Ηώς, όπως λέγει ο Όμηρος, εχρύσωσαν τα βουνά, τα λαγκάδια, λάμπει το ωραίο θέαμα της ημέρας, μα της ημέρας εκεί πέρα, χτυπάει καμπάνα, στόπ, στόπ. Όλοι στην εκκλησία του Χριστού μας. Αυτό είναι η εντολή του Χριστού, ότι πρέπει να μεταβούμε στην εκκλησία, στην εκκλησία του Χριστού, να εκκλησιαστούμε. Α, δεν ακούτε, εγώ ακούω.

Αμέσως, ούουου, λέει τώρα, εκκλησία, σου λέει ο άλλος, αντιρρήσεις. Θα αναφέρω δύο-τρεις αντιρρήσεις. Η μία αντίρρηση προέρχεται από τους αιρετικούς, οι οποίοι έχουν και εδώ το στέκι τους, διότι εδώ η Ελλάς κατήντησε να γίνει ο τόπος των αιρέσεων. Ελευθέρα κινήσεως κινούνται πανταχόθεν εδώ. Και μία εκ των αιρέσεων αυτών είναι οι λεγόμενοι αδβεντιστές ή σαββατιανοί, οι οποίοι δεν παραδέχονται Κυριακή ημέρα, το Σάββατο αυτή έχουν. Η ιουδαΐζουσα αίρεση είναι παραφυάς, η ιουδαΐζουσα, η οποία παραμένει και εορτάζει το Σάββατο, την Κυριακή την έχει ως καθημερινή ημέρα. Σφάλλω; Γιατί σφάλλω; Σφάλλω; Αυτοί λέγουν το Ευαγγέλιο. Έχουν την Αγία Γραφή. Ας ανοίξω λοιπόν το Ευαγγέλιο και θα δουν ότι λέξις Κυριακή διά πρώτη φορά συναντάται. Πού συναντάται;

Ο αγαπημένος μαθητής του Κυρίου, εκεί λέει, ημέρα Κυριακή, λέει, είδε το όραμα. Σημαντικό αυτό γεγονός, ότι ημέρα Κυριακή, εξόριστος, λέει, εις την Πάτμο για τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού, είδε το φοβερό αυτό θέαμα, το απέραντο θέαμα, που πρέπει καμιά μέρα εδώ πέρα, αν μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε την Αποκάλυψη με τις ασθενείς μας δυνάμεις, το κατά δύναμη.

Λοιπόν, έτσι είδε Κυριακή ημέρα, είδε Κυριακή ημέρα. Στη Ρώμη μέσα, οι Χριστιανοί Κυριακή ημέρα σηκωνόνταν και πηγαίναν στις κατακόμβες γιατί απαγορεύετο, με κίνδυνο τη ζωή τους πήγαν στα υπόγεια μέσα κάτω, υπόγεια κάτω. Σώζονται μέχρι σήμερα, σώζονται οι κατακόμβες μέσα εκεί πέρα που ετάφησαν, που εμαρτύρησαν. Κυριακή ημέρα επηγαίναν και οι γη λοιπόν και οι λίθοι κεκράξονται, η Κυριακή την οποία αυτή καταργούνε, είναι θεσμός ιερός και άγιος.

Κάποια κυρία η οποία δεν αποκλείεται να είναι εδώ επεσκέφθη τας κατακόμβας Και εκεί θεωρώ σε καλό να μου φέρει ένα από τη γη ζυμωμένο, μια πλάκα ζυμωμένη από τα χώματα της κατακόμβης. Και έχει απάνω ζωγραφισμένο τον ιχθύ.

Ιχθύς είναι ο Ιησούς Χριστός. Από εκεί την έφερε, από τις κατακόμβες μέσα, που είναι το θαύμα των θαυμάτων μέσα. Λοιπόν, Κυριακή, να μην λέμε περισσότερα, να μην μακρύνουμε. Η αίρεση αυτή είναι απαράδεκτος.

Διότι η Κυριακή, και οι λίθοι θα κράξονται, ότι ημέρα Κυριακής συνήρχονται οι χριστιανοί και ανάπτυροι των Θεών. Άλλοι πάλι τι λένε; Να σπεύσουμε, άλλη αντίρρηση. Εγώ δεν είμαι αβεντιστής, δεν είμαι Ιουδαίος, παραδέχομαι, λέει, αλλά τι σημασία έχει; Εγώ ακούω το Χριστό. Τι ακούς το Χριστό; Ο Χριστός λέει, όταν θες να προσευχηθείς, μπες στο ταμείο σου, μπες στο δωμάτιό σου, μπες στο δωμάτιό σου και το δωμάτιό σου γίνεται εκκλησιά και προσεύχεσαι και δεν είναι ανάγκη να τρέχεις στην εκκλησία. Έτσι μας είπε ο Χριστός. Ναι, το ένα βλέπουν αυτοί, το άλλο δεν το βλέπουνε. Το βλέπουνε, βεβαίως, δεν αμφισβητεί κανείς την αξία την οποία

Έχει για το βίο μας η ατομική μας προσευχή. Ατομική μας προσευχή. Και οπουδήποτε και να βρεθούμε, είτε στην κορυφή των Ιμαλαίων ορέων, είτε στις Άλπεις, είτε στους ωκεανούς, είτε μέσα στα βάθη της γης, είτε όπου να βρισκόμαστε, είτε με τους πυραύλους να ταξιδεύσουμε πάνω εις τη Σελήνη και λοιπά, οπουδήποτε. Εν παντί τόπω της δεσποτείας, ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον. Δεν αμφισβητούμε την αξία της ατομικής προσευχής, αλλά δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε και την αξία την οποία έχει η δημοσία.

Επί το αυτό, έχει θέλητρο, το είπε ο Κύριος, όπου εσείς οι δύο ή τρεις συνημμένοι, εκεί και εγώ η μία μέσω αυτών. Έτσι μας είπε ο Κύριος. Και ο Κύριος εσεβάστη, εσεβάστη τη δημόσια λατρεία. Πόσο χρονών ήταν; Ποιος από εσάς είναι 12 χρονών; Είναι κανείς 12 χρονών από εσάς; Από εδώ είναι κανείς 12, 13, 14, 10, 12; Πόσο είναι;

Λοιπόν, δέκα χρονών, δώδεκα χρονών ο Χριστός, δωδεκαετής, με την Αγία Του Μητέρα πήγε στα Ιεροσόλυμα και προσκύνησε στο Ναό του Σολομώντος. Και έμεινε μέσα στο Ναό τρεις ημέρες έμεινε, τρεις ημέρες έμεινε.

Και τα τρία χρόνια της δημοσίας δράσεώς του κατ’ επανάληψιν επισκέφθηκε το Ναό του Σολομώντος. Και κάτω από τα στουάς του Σολομώντος είδαξε τα θάνατα του ρήματα

Συνεπώς δεν στέκεται αυτή η δικαιολογία αυτήν.

Ανάληψης της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ευ ετών, χίλια χρόνια συμπληρώνονται και πήγανε μέσα στο Ναό της Αγίας Σοφίας και μπήκανε μέσα και είδανε εκεί τον απέναντο Ναό και είδανε τον θρόνο και άκουσαν τις ψαλμωδίες, τις Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός. Τι έχει το κερί; Έχει μεγάλη σημασία το κερί, έχει μεγάλη σημασία το κερί. Τι σημαίνει; Ότι μας υπενθυμίζει το λόγο του Χριστού: εσείς είστε το φως του κόσμου. Συνεπώς δεν στέκεται αυτή η δικαιολογία αυτήν. Έχει δε, είπαμε, θεύγητρο. Έχει, η δε Ορθόδοξος Ναός διαφέρει. Δεν είναι όπως ο Φραγκικός που έχει αγάλματα. Δεν είναι όπως είναι ο Πρωτεσταντικός Ναός. Ή έτσι που είναι μια έψα. Δεν τη διακρίνεις εδώ όταν μπεις. Πρεθάγμασαν. Πρεθάγμασαν. Ιδίως δε ο Ναός της Αγίας Σοφίας. Από αυτό επίστευσαν οι Ρώσοι. Όταν ήρθαν οι Ρώσοι μέσα. Οι Ρώσοι προ χιλίων ετών, χίλια χρόνια συμπληρώνονται και πήγανε μέσα στο Ναό της Αγίας Σοφίας και πήγανε μέσα και είδανε εκεί τον απέναντο Ναό και είδαν τον θόρων και ήχουσαν τις ψαλμωδίες τις αρμονικές και είδαν τον Αυτοκράτονα να γονατίζει να προσεύχεται ως μία ψυχή, ως μία αυτή. Εδώ λέει λατρεύεται ο Θεός και επέστρεψαν στην αυτή. Έχει ένα έργο, έχει ένα θέλγητο ο Ορθόδοξος Ναός. Τι πρώτον και τι δεύτερον να φέρουμε από τα θ Λοιπόν, ορίστε, ανάβεις το κερί. Τι έχει το κερί, έχει μεγάλη σημασία το κερί. Έχει μεγάλη σημασία το κερί. Τι σημαίνει. Ότι μας υπενθυμίζει το Λόγο του Χριστού. Εμείς είστε το φως του κόσμου. Και αν ημέν, υπήρξαν αστέρες. Μεγάλα φώτα. τον Αυτοκράτον να γονατίζει να προσεύχεται ως μία ψυχή εδώ λατρεύεται ο Θεός και επέστρεψαν στην αυτή έχει ένα έργο, έχει ένα θέλγητο ο Ορθοδοξός Ναός τι πρώτον και τι δεύτερον να φέρουμε από τα θέλγητρα που έχει ο Ναός, όλα οι δασκαλίαν εμπήκες στο Ναό μέσα, λοιπόν ορίστε ανάβεις το κερί, τι έχει το κερί έχει μεγάλη σημασία το κερί

Και αν μεν υπήρξαν αστέρες, μεγάλα φώτα, αστέρες πολύφωτοι του νοητού στερεώματος, όπως ήταν ο Μέγας Βασίλειος, ο Ιερός Χρυσόστομος, ο Άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός, ο Μέγας Αθανάσιος, νεότεροι και παλαιότεροι αστέρες λάμπουν μέσα στο στερέωμα της Εκκλησίας.

Ουρανός είναι η Εκκλησία, μάλιστα. Λοιπόν, το κερί τι λέμε; Θεέ μου, αυτό πρέπει να λέω, εγώ τουλάχιστον αυτό λέω πάντοτε. Θεέ μου, αστέρι δεν είμαι, πόσο μεγάλο δεν είμαι, ένα κεράκι είμαι, ένα κεράκι.

Δώσ’ μου τη δύναμη να φωτίζω. Ένα κεράκι χρήσιμο είναι, πολύ χρήσιμο.

Στο σκοτάδι, στην άβυσσο με το σκοτάδι, ένα κεράκι είσαι, άνθρωπος.

Ευχή, Τι μας χωρίζει, να έχω τερόνα τώρα να φτύξω περισσότερο Να μην πούμε έναν Άγιο τι έκανε, που περπατούσε στο δρόμο, εκεί πέρα στο δρόμο. Και είδε λοιπόν εκεί πέρα και βρήκε μια καλλονή, καλλονή. Εκτάκτου ωραιότητος, με δαχτυλίδια, με μπριλάντια, ευωδίαζε ολόκληρη.

Και ο Άγιος περνούσε από βρωμικά μέρη, δεν έπιασε τη μύτη του. Ανάληψης της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννηση της Θεοτόκου, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμ

Έπρεπε να πάει στο καστρί και να πιάσει τη μύτη του. Δυσοσμία είναι. Και μία τάση είναι οι γυναίκες να αρωματίζονται, είναι και αυτό. Και οι άντρες να αρωματίζονται. Και οι κολόνιες, τα καλλυντικά, έφτασαν αστρονομικά τεράστια ποσά ξοδεύονται με τα λουτρά τους. Αλλά όσο και αν πλυθείς, όσο και καθαριστείς, καθαριστείς, μέσα στην ψυχή η βρώμα. Πλύνε με, Κύριε, και υπάρχει όλο το ευκανθίσιο με πλυντήριο, το δε πλυντήριο του ευωδιάζω είναι η θεία, η ιερά εξομολόγηση. Άλλωστε, όπως λέει ο Σέξπιρ, ένα έγκλημα, όσο και αν λουστείς, είπε στον βασιλιά, τα νερά του Σηκουάνα και τα νερά του αυτό δεν φτάνουνε, δεν

Φτάνουνε τι τα μέσεως, δε φτάνουνε να πλύνουν την ψυχή σας. Λοιπόν, μας υπενθυμίζει αυτό η ευωδία. Ευωδιάστε, να είστε ευωδία μέσα εις τον κόσμο. Και όπως ευωδιάζει, έτσι πρέπει να είμαστε. Αυτό σημαίνει το θυμιατήρι, το

Οι εικόνες ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας και μας λένε: μιμηται μου γινεσθε, καθως καγω χριστου. Όπως αυτοί οι Άγιοι μέσα σε έναν κόσμο των λατρικών απέσιων διαφθαρμένων κράτησαν ψηλά τη σημαία του Ευαγγελίου, και εμείς καλούμεθα με τα συνεχισταία μέσα στο Ευαγγέλιο του Χριστού μας.

Ο πολυέλαιος έχει νόημα, αυτό ο πολυέλαιος. Τι σημαίνει ο πολυέλαιος; Τα φώτα, τα πολλά, τα μεγάλα φώτα, δεν συμβολίζουν μόνο τους πατέρες και δασκάλους της Εκκλησίας μας, αλλά συμβολίζουν κάτι άλλο: ότι αυτός είναι μικρός πολυέλαιος, υπάρχει ένας άλλος. Τι είναι τούτο; Τι φοβερό είναι! Το σκεφτήκατε; Έτσι κρατιέται.

Αν πεις ένα, ότι ο πολυέλαιος έτσι κρεμάστηκε, έτσι βρέθηκε, θα πει τρελάθηκες. Αλλά επάνω στον ουρανό έτσι κρεμνιέται, πω πω πω.

Ένας πολυέλαιος με δισεκατομμύρια εκατομμύρια φώτα, τα άστρα του ουρανού. Άντε να τον πειράξεις, άντε ρε άπιστε, και άντε να γκρεμίσεις τον πολυέλαιο. Τον πολυέλαιο τον γκρεμνάς, αλλά τον πολυέλαιο τον άλλο που ήψε ο Δημιουργός δεν μπορεί να τον γκρεμνάς. Θα υπάρχει αιωνίως εκεί πάνω, να σε ελέγχει αιωνίως για την απιστία σου. Μάλιστα, ο άμβων μας διδάσκει ότι εκεί μας υπενθυμίζει τον Χριστό διδάσκοντα. Ο δεσποτικός θρόνος, αχ, πώς μπορούσα να σας πω ο δεσποτικός θρόνος τι είναι; Εκεί είναι ο στρατηγός.

Στρατηγός και αλίμονος, στρατηγός είναι υπό έννοια, στρατηγός ουκ έστι, αλίμονος προς σάρκα και αίματα, αλλά είναι στρατηγός, πρέπει να είναι στρατηγός, λέει ο Απόστολος, ο Χρυσόστομος, και ο στρατηγός, στρατηγός όχι κοιμόμενος εν εγκληβώσει, διότι στρατηγός και το εφησίασμα είναι στρατιώτες, μπρος μας σε μάχας αγωνιστάς, σε αγώνας μεγάλους πρέπει να γίνεται ο Επίσκοπος μέσα στον κόσμο αυτό.

Αυτό. Και παραπάνω δεν είπα τίποτα ακόμα. Παρακάτω, ρίψτε μια ματιά μέσα στην Αγία Τράπεζα. Μέσα εις τα όλα. Τι υπάρχει; Η τράπεζα. Ω, η τράπεζα! Ω, η τράπεζα! Σήμερα ήτανε, ρε, έτσι έκλαιγε και συγκλονίστηκα τον Πάτερ Σοφρόνι εκεί στο μοναστήρι, έτσι έκλαιγε.

Με συνεκλόνισε αυτό το γεγονός. Και έτσι είναι και στη Ρωσία. Όσοι πιστεύουν κλαίνε όταν φτάσει. Το μυστήριο των μυστηρίων. Διότι είναι το μυστήριο, να, δεν είναι τίποτα. Τα άλλα είναι μικρά. Πάρτε μια ζυγαριά.

Και πάρτε με ζυγαριά ό,τι θέτε. Διαμάντια, μπριλάντια, χρυσάφια. Πολύτιμα πράγματα. Ό,τι θέλετε στο δίσκο της ζυγαριάς. Και από το άλλο μέρος της ζυγαριάς. Να βάλετε, παρακαλώ. Εάν πιστεύετε, ένα ψίχουλο, ένα ψίχουλο, ένα ψίχουλο από το τίμιον αίμα του Χριστού μας.

Ζυγαρκιά θα πες προς τον κείμενο εκείνο, ζυγίζει παραπάνω, λάβεται, φάγεται, πίεται εξ' αυτού Αυτά είναι το μεγαλείο της θείας εκκλησίας. Ο ναός με όλα αυτά τα οποία βλέπουμε είναι ένας ναός ο οποίος μας υψώνει.

Δύο πράγματα βλέπουμε στην εκκλησία μας μέσα. Το ένα ότι πέρα από το υπερπέραν. Αυτό υπερπέραν, πέρα μακριά, μέρα ήρθε; Ποιος ήρθε; Ο Χριστός επί της γης. και έλεγε σαν ανθρωπίνη από τα πάντα αγναήματα της Παρθένου και εφάνιε επί της γης Ναι, και ο Χριστός εφάνη επί της γης και περιπάτησε επί της γης.

και το άλλο ακόμα ότι παίρνει ο Χριστός τον άνθρωπο για τον Ιψώνη, Και τον φτάνει μέχρι τα κράσπεδα της Αγίας Τριάδος, όπου ακούετε εν είτε το αλληλούια, αλληλούια, αλληλούια λέγουν μέσα αυτό το μεγαλείο της Θείας, της Θεωναός.

Δημιουργείται μέσα στο ναό ένα άλλο κλίμα, ένα κλίμα ευγενών. Παρατηρούσα, συντελεί το περιβάλλον λένε, ναι, το περιβάλλον συντελεί, παρατηρούσα εκεί κοντά εδώ κάτι περιστέρια,

Βρωμερά, ακάθαρτα έτσι, λασπώδη, κατιασμένα. Και θυμούμαι πάνω στην Καραβενά, πάνω στην Πίνδο, που είδα περιστέρια. Τι διαφορά! Τι διαφορά! Λάμπον από την καθαριότητα. Ζωηρότατα, γοργότατα περιστέρια. Βλέπω πάνω μέσα στην πόλη, βλέπω κάτι δεντράκια. Κατιασμένα δεντράκια. Κατιασμένα δεντράκια, με τις σκόνες, με τα αέρια. Πας ψηλά, βλέπεις δέντρα, όλα καθαρά.

Λοιπόν, παίζει σπουδαίο ρόλο. Άλλος είσαι εκτός του ναού και άλλος είσαι εντός του ναού. Και εκεί δημιουργείται μια νέα ατμόσφαιρα, η ατμόσφαιρα του Θεού. Συνεπώς, εκεί πρέπει να βρισκόμεθα όλοι. Ωφέλειες μεγάλες.

Θα μπορούσα να κάνω πολύ, να μακρύνω τον λόγο, να σας φέρω παραδείγματα πολλά.

Γιατί τι ωφέλεια είναι μέσα στο ναό; Και αν ακόμα τίποτε δεν ωφελείσαι, λέει ο Χρυσόστομος, και τίποτε ακόμα δεν ωφελείσαι, τουλάχιστον μια ώρα, δύο ώρες που μένεις, δεν εγκληματείς, δεν εγκληματείς. Να είσαι έξω και πορνείες και μοιχείες και εγκλήματα και ψέματα. Μες στο ναό τουλάχιστον δεν είσαι, είναι μια νεκρά ζώνη.

Λοιπόν, διάβαζα κάπου στην Τουρκοκρατία ένα γεγονός, ότι ένας αγάς είχε πολλούς γκιαούρηδες, είχε πειράτες πολλούς, αλλά ήταν αυθάρεται αυτή η ζωή των γκιαούρηδων, ήταν στην απόλυτη εξουσία του αυτό. Αυτός λοιπόν, έβαλε με ένα γκιαούρη, με ένα ραγιά, και τι κάνει λοιπόν; Ειδοποιεί τον καδή, τον δικαστή, και του λέει: «Αλάξε, αύριο το πρωί με την ανατολή του ηλίου θα σου στείλω έναν άνθρωπο. Μόλις έρθει, θα του κόψεις το κεφάλι.

Ύστερα από δύο ώρες θα σου στείλω έναν άλλο και στον άλλο αυτό θα του δώσεις το κεφάλι μέσα στο σακί».

Ανίπωτος ο ένας, τον λέει πίνε στον Καδής, σε θέλει ο Καδής Τον ένα αυτόν, τον οποίο είχε αποφασίσει να εκτελέσει. Πάει ο καδής, περπατούσε ο αυτός ο άνθρωπος, ο ανύποπτος ο ραγιάς. Περπατούσε, περπατούσε, να, σε ένα μέρος, σε ένα στενό, Ακούει η ψαλμωδία, ήταν κυριακή Ακούει η ψαλμωδία Θυμήκεται η γιαγιά του Πω πω, τι δύναμη έχει η γιαγιά!

Τι δύναμη έχει η γιαγιά και η μάνα! Λέει παιδάκι μου όταν περνάς λέει και ακούς τους αλμοδίες λέει σταμάτα έμπα μέσα λέει Οσοδήποτε εργασία και αν έχεις, οσοδήποτε και αν έχεις εργασία, καθυστέρησε, μείνε και θα είναι ευλογημένη η ώρα αυτή».

Μπήκε λοιπόν μέσα και κάθισε μέσα. Πέρασε η ώρα, πέρασε μία ώρα, δύο ώρες, άκουε εκεί. Μετά επήγε. Τι συνέβη; Ήρθε ο άλλος πρώτος, ο Μόης ήρθε ο πρώτος, κραπ, τον έκοψε. Έρχεται ο δεύτερος, του παίρνει αυτό. Πάει λοιπόν στον καδή, λέει σ' τώρα αυτόν στον αγά, έμεινε κατάλληλος. Πώς, τι συμβαίνει; Εγώ έδωσα εντολάς αφής.

Έλεγα, ναι, έλεγα εντολές, έδωσα σε φύση εντολάς.

Βλέπετε ότι τι έγινε αυτό το παράδειγμα, ότι κερδίζεις μεγάλα κέρδη και υψηλά κέρδη εκκλησιαζόμενος, αλλά εκκλησιαζόμενος όπως θέλει ο Θεός, μετά μεγάλης συναισθήσεως του ιερού καθήκοντος. Αυτά είναι τα ωφέλη τα οποία αποκομίζουμε εκ της θείας, εκ της δημοσίας λατρείας.

Λοιπόν, όλοι να πάμε, όλοι να πηγαίνουμε, να πηγαίνουμε όλοι στην εκκλησία, να εκκλησιαζόμεθα όλοι. Τώρα πώς εκκλησιάζεται σήμερα; Εμένα ρωτάτε; Εσείς ξέρετε καλύτερα, εσείς καλύτερα από εμένα, διότι συναστρέφεστε περισσότερο τον κόσμο, μέσα στην κοινωνία ζείτε, μέσα σε πόλη ζείτε και συνεπώς έρχεται η πόλη σας. Λοιπόν, Κυριακή ημέρα.

Στον δρόμο αδειάζει η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, μεγάλες πόλεις. Στο αυτοκίνητο, πρωί πρωί, χωρίς να ακούσουν όρθρο, χωρίς να ακούσουν τίποτα, βαδίζουν, τρέχουν ολοταχώς, αναπτύσσουν μεγάλη ταχύτητα και τρέχουν συνεχώς.

Αδειάζει η Αθήνα, αδειάζει η Θεσσαλονίκη, αδειάζουν μεγάλες πόλεις. Τρέχουν, Την Δευτέρα δεν μπορείς να πάρεις εφημερίδα. Εγώ τρέμω την Δευτέρα να πάρω εφημερίδα. Στάζει αίμα! Στάζει αίμα!

10 νεκροί, 30 τραυματοί. Τώρα δείτε σήμερα τις εκλογάς που θα γίνουν εκεί, περιμένετε να δείτε τι θα γράφουν οι κυρίαρχοι την επόμενη της τρίτης των εκλογών. Λοιπόν, για να βγουν αυτοί, μην πω καμιά σκληρά λέξη, θα σκοτωθούν καμία διακοσαριά Έλληνες και κάποια διακοσαριά τραυματιών, για να βγουν αυτοί βουλευτές, να οργιάζουν.

Λοιπόν, έτσι είναι, ο ένας πάει, λοιπόν πάει εκεί. Αν πάτε κάτω, το είχα και άλλο, το επαναλαμβάνω και εδώ, ότι αν πάτε στο Ισραήλ, κάτω στο Ισραήλ, οι Ισραηλίτες έχουν το Σάββατο, το Σάββατο εννοούν Κυριακή, το τηρούν το Σάββατο, το τηρούν το Σάββατο, πολλοί το τηρούνε, και μέσα στα Ιεροσόλυμα μόνο δύο αυτοκίνητα κινούνται, μόνο δύο αυτοκίνητα, το ένα του αστυνόμου και το άλλο του ιατρού, κανένα άλλο, κανένα άλλο.

Εμείς φύγαμε από το δρόμο του Θεού. Άλλοι λοιπόν τρέχουν με τα αυτοκίνητά τους, ολοταχώς τρέχουν. Άλλοι τι κάνουν; Άλλοι πρωί πρωί τους βλέπεις και πάνε στα γήπεδα, στο φοτμπόλ, έγινε το μπολ, το φοτμπόλ έγινε πλέον η μπάλα, έγινε η θεότητά των και εκεί μέσα υβρίζουν πρωινές ώρες, παίζουν, παίζουν, παίζουν συνεχώς, ενώ σε άλλα κράτη την Κυριακή δεν έχουν ποδοσφαιρικές συναντήσεις.

Είμαστε τίποτα! Μακριά από το Θεό! Μακριά! Άλλοι εκεί πέρα πάνε τη νύχτα, τα μεσάνυχτα, νυχτερινά κέντρα, κάτω στα νυχτερινά κέντρα μέχρι τις πρωινές ώρες και μετά χτυπάει η καμπάνα και κοιμούνται αυτοί. Κοιμούνται!

Και αλίμονο σ' αυτόν που κοιμάται όταν η καμπάνα χτυπάει. Αλίμονο σ' αυτόν που κοιμάται όταν η καμπάνα χτυπάει και λοιπά. Αυτό είναι το αποτέλεσμα και έτσι μια στατιστική που έγινε, θα φρίξετε, πρέπει να κλάψωμε και να κατεβώ από εδώ και να πάω και εγώ στο Άγιο Όρος να κλειστώ σε μια σπηλιά να κλαίω τα αμαρτήματά μου. Δεν υποφέρω και εγώ πλέον. Έγινε στατιστική και απέδειξε ότι από τους 100 Έλληνες δύο μόνο εκκλησιάζονται, 2%.

Ευχή,

Βρίσκεται, παιδί δεν βρίσκεται να ακούσει καμπάνες. Τα κοιμίζουν γιατί έχουν την τηλεόραση. Τηλεόραση, κάθεται τα παιδιά και κάθονται. Και τι είναι εδώ πέρα; Εγώ δεν σου είπα όλη την ημέρα να μείνεις στην εκκλησία. Εδώ, όπως λέει και ο Χρυσόστομος, μετρήστε: η εβδομάδα έχει 168 ώρες. 168 ώρες. Ε, λοιπόν, από τις 168 ώρες, μια ώρα. Μια ώρα. Μια ώρα διαρκεί η Θεία Λειτουργία, από το «Βασιλεύ Ουράνιε» μέχρι το «Δι' ευχών».

Έλα μια μέρα, μια ώρα να σταθείς εκεί πέρα, τίποτα, πέντε ώρες όμως κάθεται εκεί πέρα το παιδί. Και όπως βγήκε το έτσι, τώρα λέει κάπου κάπου το διάβαζα ότι θα έρθει μια ασθένεια. Η οποία ασθένεια θα είναι ασθένεια της τηλεοράσεως.

Θα τυφλωθούν, θα βγει ασθένεια που θα τυφλωθούν, όλοι αυτοί θα τυφλωθούν, θα έχουμε νέα ασθένεια. Θα τυφλωθούν και θα αυξήσουμε το επάγγελμα των οφθαλμιάτρων.

Την κοινότητα φλα φλου, φλα φλου, φλα φλου, ξέρεις τι είναι οι καταστροφικοί; Είναι αυτά. Τίποτα, κάθεται εκεί η μανούλα και κρατούν μέχρι τις πρωινές ώρες, και μετά το πρωί πού να πάνε πλέον η εκκλησία; Έκαναν αγρυπνία με τον διάβολο, αγρυπνία με τον διάβολο, όχι με τον Θεό. Είναι σωστά αυτά που σας λέγω ή περευρώνησα; Δεν ξέρω. Σας ευχαριστώ.

Την ετίμησε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, που μπορούσε να διαθέσει όλο το κήρυγμα, τι λέει για την Κυριακή ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Και εξαιτίας του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ο Κοσμάς, οι Εβραίοι μέσα στα Γιάννενα που ήταν πολλοί Εβραίοι κατόρθωσαν με τους αγάδες και λοιπά να ορίσουν ως μέρα αγοράς, όπως τώρα στο Μοναστηράκι ήταν αγορά σήμερα, Κυριακή πρωί πρωί, από το πρωί αγορά, τίποτα απολύτως.

Λοιπόν έτσι στα Γιάννενα οι Εβραίοι κατόρθωσαν και όρισαν ως ημέρα αγοράς την Κυριακή και αραίωσαν οι εκκλησίες και έδωσε αγώνα ο Κοσμάς ο Αιτωλός και τους έπεισε ο Κοσμάς ο Αιτωλός να μην πηγαίνουν στην αγορά αυτή και αναγκάστηκαν να αλλάξουν την αγορά για να την κάνουν Σάββατο και το θεώρησαν μεγάλο πλήγμα, μεγάλο τραύμα αυτό.

Αυτή ήταν μια κυριότερα αιτία που τον συκοφάντησαν, τον διέβαλαν και μαρτύρησε ο άνθρωπος. Κήρυξε και λέγει ο Κοσμάς: αυτό που κερδίζεις την Κυριακή, κατάλα, είναι φωτιά, θα σε κάψει, θα σε κάψει, εκτός απαραιτήτων τινών εργασιών.

Λοιπόν έχουν αυτά, ετοίμησαν την Κυριακή ημέρα οι προγονείοι μας του 1921 ιδίως, ο Κολοκοτρώνης, παράδειγμα εκκλησιασμού, ο Κανάρης προτού να πάει να πυρπολήσει την ναυαρχίδα, Πήγε σ' ένα εκκλησάκι και γονάτισε και έκλαιγε.

Ελειτουργήθηκε και παρακαλούσε τον Θεό: Θα σκοτώσω ανθρώπους, αλλά, Θεέ μου, και αυτοί σκοτώσανε και διέμισε το Αιγαίο από αίματα, συγχώρεσέ με Θεέ μου Και μετά πήγε και τίναξε στον αέρα τη ναυαρχίδα.

Ο Κολοκοτρώνης, παράδειγμα εκκλησιασμού, ταχτικά πήγαινε στην εκκλησία κάθε Κυριακή. Σε μια εποχή που τον εγκατέλειψαν όλοι, βρήκε ένα εξωκκλήσι και μπήκε μέσα χωρίς παπά, χωρίς κανένα, και γονάτισε. Και προσευχόταν με δάκρυα, με πίστη μεγάλη στο Θεό.

Και όταν βγήκε έξω του λένε: «Τι σου είπε η Παναγιά; Τι σου είπε η Εκκλησία;» Απήντησε ο Κολοκοτρώνης: «Η Παναγιά υπέγραψε την ελευθερία της πατρίδος και δεν παίρνει πίσω την υπογραφή της».

Μάλιστα, ο άλλος, και κάποτε άλλοτε πάλι πήγε Κυριακή πρωί πρωί στην εκκλησία ο Κολοκοτρώνης στα γεράματά του. και μπορούσε να μπει στην εκκλησία, κάποιος εκικροφούσε ένα λίβελο αντίον του, ένα λίβελο, μια λίβελο ειβριολόγιο αντίον του, Τον ύβριζε με την τυπογραφία. Απαθής αυτός, έχω συνήθει ότι ξέρει τον κατοίκον του, επίσης στην εκκλησία και αφού εκκλησιάστηκε δίνει στον παπά.

Διάβασε το λέει, ο παπάς ντρεπότανε, διάβασε το σε παρακαλώ, σε παρακολουθεί, διαβασέ το λέει. Το διαβάζει λοιπόν αυτό: «Ο Κολοκοτρώνης είναι τέτοιος, τέτοιος, τέτοιος, τέτοιος, τέτοιος», λέει ο Κολοκοτρώνης κάτω από.

«Έτσι με γνωρίσατε;» «Όχι, όχι, όχι». «Έτσι με γνωρίσατε;» Για τη μαρτυρία του λαού, ολόκληρου του λαού, απέναντι των λιβέλων και συκοφαντιών. Μάλιστα, τι να πούμε για τον Μακρυγιάννη, ο οποίος δεν έλειπε ποτέ, και αγρυπνία έκανε τη νύχτα ο Μακρυγιάννης.

Και έλεγε: «Πεθαίνω, πεθαίνω για το Θεό, πεθαίνω για τη θρησκεία». Τι να πούμε για όλους αυτούς; Τι να πούμε για τον Καποδίστρια, ο μόνος κυβερνήτης χριστιανός που εγνώρισε η Ελλάδα. Ο μόνος κυβερνήτης χριστιανός πίστευε, αυτός μόνος είδε στην Ελλάδα, αυτός σε ένα μικρό κρατίδιο με ποτεύζαν την γη την αυτή.

Διάταξε να βγει σύνοψις, να τυπωθεί σύνοψις και ίδρυσε σχολείο ιερέων, γιατί εφρόνει ότι μόνο με ιερείς μορφωμένους θα αναγεννηθεί αυτή η έρημος πατρίδα. Και μία Κυριακή είχε εχθρούς, φανατισμό, ζούσε δε ασκητικό βίο, την περιουσία τη διέθεσε ολόκληρη για το κενό ταμείο, για το αδειανό ταμείο του κράτους.

Και μία Κυριακή σηκώθηκε πρωί πρωί να πάει στην εκκλησία. Κάτι μυστήρια πράγματα έχει αυτή η ζωή. Είχε μια γριούλα, τον υπηρετούσε μια γριούλα, τον υπηρετούσε τον Καποδίστρια. Και όταν ετοιμάστηκε να πάει στην εκκλησία, ένα σκυλί έκλαιγε γοερώς, έκλαιγε γοερώς και τον τραβούσε από τα μπατζάκια.

Λέει η κυρία αυτή, αγράμματη: «Γιώκα μου, μη πας σήμερα στην εκκλησία, κάτι κακό θα σου λέει, γιώκα μου, μη πας στην εκκλησία, γιώκα μου, μη πας στην εκκλησία». θα πάω με γυαλιά Και πήγε εκεί και απ' έξω

πήγα στον Άπλιο και ράκρισα Την είδα τη σφαίρα σφηνωμένη. Απ' έξω από την πόρτα. Ελλάδα είναι αυτή; Κακούργοι δολοφόνοι να σκοτώσουν τον άγιο άνθρωπο απ' έξω από την πόρτα της εκκλησίας. Από τότε μέρα καλή δεν είδε η Ελλάδα μας.

δολοφόνοι Ο μόνος που επίστευε και πήγαινε εκεί πέρα και βρήκε τον θάνατον απ' έξω από την εκκλησία. Αυτοί ήταν οι προγονείς μας. Τώρα είναι φρικαλέα, η κατάστασή μας είναι φρικαλέα. Ο εκκλησιασμός, είπαμε, 2% καταντήσαμε, 2% μάλιστα.

Και αυτοί οι δύο δεν εκκλησιάζονται όπως πρέπει, όπως θέλει ο Θεός. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, πώς πρέπει να εκκλησιαζόμαστε. Ένα μόνο λέγω, ότι ευθύνη μεγάλη έχουν όλοι. Υπάρχει ένα ποίημα, ωραίο ποίημα, ενός λαμπρού ποιητού που λέει: η μάνα πρωί-πρωί σηκωνόταν, «Παιδιά μου, σηκωθείτε, Κυριακή», τα έπλενε, τα εκαθάριζε, πήγαινε μπροστά. Δεν βλέπεις πλέον οικογενειακή προσευχή. Παρακαλώ, σας ρωτώ: ποιος από εσάς πάει με όλη την οικογένειά του; Πέστε μου να χαρώ, πέστε μου να χαρώ, ποιος εκκλησιάζεται οικογενειακώς;

Οικογενειακώς πάνε στα νυχτερινά κέντρα, οικογενειακώς πάνε εκδρομές, όλοι οικογενειακώς, αλλά οικογενειακώς σπάνιο φαινόμενο να πάνε στην εκκλησία του Θεού. Και τα παιδιά που εκκλησιάζονται πολλά θα ξεχάσουνε, δεν θα ξεχάσουν ποτέ, ποτέ, ποτέ, θα ξεχάσουνε τη μάνα που τους πήγαινε στην εκκλησία του Πατέρα. Ομιλώ εκ πείρας. Φταίνε οι γονείς, αλλά προπαντός φταίει ο ιερεύς πλέον, οι ιερείς.

Εγώ είχα μ' ακουκούσει, μου δίνετε δύο λεπτά, πέντε λεπτά ακόμα.

Ότι εκεί οι ιερείς έχουν την ευθύνη. Γιατί μου έλεγαν στον Πόντο, τον αρισμό είναι τον Πόντο, εκεί οι εκκλησίες δεν χτυπούσανε. Μια εποχή στον Πόντο οι Τούρκοι δεν επέτρεπαν εκκλησίες. Χωρίς καμπάνες εκκλησιάζονται.

Εδώ χτυπούν οι καμπάνες, τίποτα. Όσο θέλεις στην πόρτα του κωφού, χτύπα, τίποτα. Κωφοί πλέον δεν ακούν την καμπάνη. Αλλά και κάτι άλλο: εκκλησιαζόντανε στις εκκλησίες των. Μετά, όπως ο τσοπάνος μετράει τα πρόβατά του, εμετρούσε τους χριστιανούς του. Όπως ο δάσκαλος σημειώνει τις απουσίες των μαθητών, όπως ο καλός αξιωματικός σημειώνει τις απουσίες των στρατιωτών του, έτσι και οι καλοί παπάδες του Πόντου μετρούσαν το κοπάδι τους.

Λοιπόν, έλεγαν ότι λείπει ο Γιώργος, λείπει ο Νίκος, τους χρήσανε κατ' όνομα και όταν τελείωνε πήγαιναν στα σπίτια όλων. Γιώργο, πού ήσουνε; Μην το ξανακάνεις, του λέει. Αν το ξανακάνεις μια φορά, δυο φορές, θα σε αφορίσω, θα σε αφορίσω.

Διότι είναι γραμμένο στο Πηδάλιο, όποιος τρεις Κυριακάς δεν εκκλησιάζεται χωρίς λόγο, χωρίς αιτία, αυτός αφορίζεται.

Τα πράγματα, έτσι αυτοί κατόρθωναν και είχαν το ποιμνίο μαζί τους όλοι. Τώρα, δείξτε μου, δείξτε μου, δείξτε μου έναν παπά στην Ελλάδα που το κάνει αυτό το πράγμα. Φέρετε ένα πίνακα να γράψω ένα νούμερο εδώ πέρα, φέρετε ένα πίνακα να γράψω, δεν αυτό, έφερα ακόμα ένα πίνακα εδώ. Πόσοι παπάδες είναι στην Ελλάδα; Δέκα χιλιάδες παπάδες είναι, θα με δες ποτά, δέκα χιλιάδες.

Ένας παπάς επισκέπτετο ένα μόνο, ένα μόνο κάθε μέρα ή δυο να επισκέπτονται, δυο να επισκέπτονται κάθε μέρα, να πάνε να τους πει: «Τι γίνεσαι, Γιώργο; Τι γίνεσαι; Εγώ που δεν σε βλέπω στην εκκλησία», κλπ.

Αν καθένας παπάς δυο επισκέπτετο, μέσα σε ένα μήνα θα επισκέπτοντο εξήντα χιλιάδες οικογένειες, εξήντα χιλιάδες, και μέσα σε ένα χρόνο δέκα εκατομμύρια. Θα τους είχαν επισκεφτεί. Τίποτα τώρα, μόνο όταν παιδεύει πάνω τον πάρουνε. Θεέ μου, Θεέ μου, τι εκκλησία κατήντησε αυτή.

και ενώ πλέον οι παπάδες μας πλήν εξαιρέσουν ο λίγος, δεν δεικνύουν κανένα ενδιαφέρον, μισθός είναι, μήνας περνάει, μήνας φεύγει, μισθό έχουμε, μισθωτή πλέον, ο δεμισθωτός, ου μέλη πριν των προβάτων. Πλην εννοείται ένα ρέτον, έχουμε και ένα ρέτος ιαρίζεται, το αρνούμε ένα ρέτος, το οποίο κοπιάζω και το φτάσανε από 2, 4, 5, 6, 7, 10. Ξέρω εγώ ιερέα στην επαρχία μου που το ανέβασε 50%.

Φταίνε οι παπάδες που δεν κουνιούνται καθόλου, δραστηριοποιηθούν, και ενώ δεν κουνούνται οι ιερείς μας, οι ιερείς μας μέρα νύχτα επισκέπτονται τα σπίτια όλα της Ελλάδος οι χιλιαστές! Μάλιστα, και λένε τα χαρτιά τους: όποιος δεν κάνει δέκα επισκέψεις την ημέρα δεν είναι χιλιαστής, όποιος δεν κάνει δέκα επισκέψεις δεν είναι χιλιαστής! Θεέ μου, Θεέ μου, και εσείς οι ίδιοι εδώ πέρα, πώς δεν ανοίγει η γη να μας καταπιεί!

Υπάρχουν τέτοια παραδείγματα.

μας, την οποία δεικνύουμε μπροστά στα μεγάλα και ιερά πράγματα της Αγίας μας πίστεως. Μάλιστα, αυτή είναι η θέση. Και προπαντός πρέπει να εκκλησιάζονται αυτοί που έχουν εξουσία. Όλοι μας πρέπει να εκκλησιαζόμαστε. Αλλά αυτός που έχει εξουσία, εξουσία μικρά ή μεγάλη, πρέπει να εκκλησιάζεται. Και πρέπει να εκκλησιάζεται περισσότερο αυτός, διότι αν δεν τον φωτίσει ο Θεός, θα κάνει μεγάλα σφάλματα. Σφάλματα. Θυμάστε, τελειών.

Λοιπόν, ο Σολομών, διαβάζει τον Σολομών, Τρίτη Βασιλειών, ήθελε να παραλάβει, λέει: «Θεέ μου», όταν απέθανε ο Δαβίδης και ανέλαβε το βασίλειον ο Σολομών, λέει, γονάτισε, «Θεέ μου, δεν σου ζητώ σπίτια, παλάτια, μάρμαρα, χρυσάφια, διαμάντια, δεν σου ζητώ. Φωτισμό σου ζητώ, φωτισμό σου ζητώ, φωτισμό. Πώς θα διοικήσω τον λαό αυτόν; Πώς θα διοικήσω; Μόνος μου δεν μπορώ».

Και τώρα εφώτισε ο Θεός, μπράβο λέει του είπε ο Θεός, εσύ λέει ζήτησες όχι υλικά πράγματα, ζήτησες σοφία Ανθεού και θα σου δώσω σοφία να κυβερνήσεις τον λαό και τον κυβέρνησε τον λαό Και πρώτο δείγμα σοφίας το οποίο ήτανε ότι ήταν δύο γυναίκες οι οποίες μαλλιοτραβλιούντανε, δύο γυναίκες, πήγε η μια να σκοτώσει την άλλη.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ Αυτή που ήταν αληθινή μάνα, «όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι». Η άλλη το ήθελε, το ήθελε, ε, το έδωσε. Σοφία ο Σολομών και άλλα γεγονότα. Έχουν φωτισμό αυτοί, φωτισμό; Να τους φωτίσει ο Θεός να κυβερνήσουν τον τόπο και λοιπά. ότι ήταν δύο γυναίκες, οι οποίοι μαλλιτραβλούνταν οι δύο γυναίκες. Πήγε μια σκοτώ στην άλλη. Γιατί? Είχαν και δυο παιδάκια, γέννησαν, και βρεθήκαν στον ίδιο τόπο. Η μία το πλάκωσε το παιδάκι, πέθανε. Και αρπάζει το άλλο παιδί. Αρπάζει το άλλο παιδί, το πήρε εκείνο. Σκόρευε, το παιδί μου αυτό είναι νέο. Όχι, είναι δικό μου το παιδί. Δεν είναι δικό μου το παιδί, δεν είναι δικό μου το παιδί. Τσακωθήκανε, πήγανε στη Σολομώντα. Τώρα τι έκανε η Σολομώντα. Πώς θα το διακρίνει το ένα. Λέει, άκουσε, κρεμάστε το παιδί. Κ Αυτή που ήταν αληθινή μάνα, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, οι άλλοι του ήθελε, του ήθελε, ε, το έδωσε. Σοφίας ο Ρωμόντος και άλλα γεγονότα. Έχουν φωτισμό αυτοί, φωτισμό, να τους φωτίσει ο Θεός, να κυβερνήσουν τον τόπο και λοιπά. Αλλά τέτοιο πράγμα δεν έχουνε και έτσι τώρα τελειώναμε κοντά. Τώρα τι έκανε ο Σολωμών Πώς θα το διακρίνει το ένα Λέει άκουσε κρεμάστε το παιδί Κρεμάστε το παιδί Και πάρτε μαχαίρι Να το κόψουν σε δύο Αυτή που ήταν αληθινή μάνα Όχι όχι όχι Οι άλλοι

Αλλά τέτοιο πράγμα δεν έχουνε. Και έτσι τώρα τελειώνω με τ' άλλα προσόντα τα οποία πρέπει να έχει ο υποψήφιος. Να είναι άνθρωπος της Εκκλησίας, άνθρωπος Εκκλησίας. Και δείξατέ μου μέσα στους 300, μέσα στους 300 βουλευτές ποιος εκκλησιάζεται, ποιος εκκλησιάζεται;

Μόνο έρχονται στις επίσημες εορτές με πομπές, με φασαρίες και λοιπά, και μένουν μέσα και φεύγουνε. Και τη Λαμπρή φεύγουν, το σκάνε και αφήνουν το λαό μέσα και λοιπά. Και στην αρχή της ενάρξεως της Βουλής κάθονται κι άλλος γελάει, άλλος αυτός εκεί μέσα, εις αυτή την ελεεινή κατάσταση και λοιπά.

Και λοιπόν, εκκλησία δεν πηγαίνουνε, πάτε, δεν πηγαίνει κανένας εκκλησία. Δεν πηγαίνουνε. Και όταν έγινε πρόταση να γίνει, να αναρτηθεί, να, πάνω στην αίθουσα να κρεμάσουν την εικόνα του Εσταυρωμένου Λυτρωτού, Λυτρωτού, Λυτρωτού, Λυτρωτού, αυτοί είπανε όχι, δεν τον θέλουν τον Χριστό, δεν τον θέλουν τον Χριστό στην αίθουσά τους. Αλλά θα έρθει η ώρα κατά την οποία αυτή η ίδια, αν δεν επιστρέψετε, επιτρέπει και ο Θεός αυτή τη δοκιμασία να γίνουμε Αλβανία, τότε θα τους δείτε αυτούς τους κυρίους όλους να κρεμάνε το μάξι και το λένε. Μάλιστα, αυτοί λοιπόν αντιδρούνε και αυτοί τώρα, όργανα μασόνων, διαλέξανε την Κυριακή, την Άγια ημέρα για την οποία σας ομίλησα, διαλέ

Διαλέξανε την Κυριακή, και ποια Κυριακή; Την Κυριακή της Πεντηκοστής, που έχει το Πνεύμα το Άγιον. Αυτή την ημέρα διαλέξανε να κάνουν εκλογάς. Αν πάτε στην Αμερική, έχει τα σφάλματά της η Αμερική, έχει καπιταλισμό, έχει Χόλιγουντ, αλλά έχει και μερικά καλά και πολύ ωραία και φαίνεται την ευλογεί ο Θεός και δεν την αφήνει να καταστραφεί.

Έχει και η Αγγλία τα κακά της, αλλά στην Αμερική ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν κάνουν εκλογάς την Κυριακή, ποτέ. Και στην Αγγλία δεν κάνουν, και στην Γαλλία δεν κάνουν, και στην Ιταλία δεν κάνουν. Εδώ στην Ελλάδα μας οι βέβηλοι αυτοί θα βεβηλώσουν, θα βεβηλώσουν την ημέρα αυτή. Άλλη βεβήλωσις, μια βεβήλωσις είναι αυτή: ότι την Κυριακή που ο λαός θα πάει στην Εκκλησία να προσεύχεται και να γονατίσει μπροστά στο Θεό και να ζητούμε το φωτισμό να μας φωτίσει, τα παιδιά μας, τις οικογένειές μας, το έθνος μας, άρχοντα, αυτοί πλέον θα λείπουν, θα τρέχουν δεξιά-αριστερά.

Και ακόμα βεβηλώνουν, βεβηλώνουν ακόμα διότι έχουν την αξίωση ως σημάδι να πάρουν τον Σταυρό. Ποιοι; Οι ασταύρωτοι, οι ασταύρωτοι ζητούν έναν Σταυρό. Ο Σταυρός είναι τίμιος, ο Σταυρός είναι μεγάλος. Προ ημερών επισκέφτηκα έναν αξιωματικόν, γέρος πλέον, 70 to 80 χρονών, έχει εγκεφαλικό επεισόδιο.

Τον είδα λοιπόν αυτόν μετά την ασθένεια, σηκώθηκε πάνω και μου δείχνει ένα χρυσό Σταυρό και τον ασπάστηκε τον Σταυρό αυτό. Τον πήρε σε ημέρα μάχης επάνω στην Πίνδο, πάνω στην Πίνδο και έκλαιγε. Έδωσε μάχη επάνω στα ψηλά βουνά. Αυτήν την Ελλάδα θα βρει, γνωρίζει, στα στήθια των ηρώων, στα στήθια του Κονδύλη, στα στήθια του Πλαστήρα, στα στήθια των μεγάλων, όχι αυτών των κυρίων οι οποίοι είναι ασταύρωτοι και λειτουργητοί. Να βάλουν κάτι άλλο, να βάλουν.

Οι περισσότεροι από αυτούς είναι μασόνοι. Να βάλουν το σημείο, το τρίγωνο να βάλουν, να βάλουν την πεντάλφα να βάλουν, να βάλουν ό,τι θέλουν άλλο, όχι τον Σταυρό. Δεν μιλούν τον Σταυρό. Τελείωσα. Σας έδωσα μια εικόνα. Πάρτε πάλι το κόσκινο, χριστιανοί μου, αδέρφια μου, πάρτε το κόσκινο και κοσκινίσατέ τους όλους αυτούς.

Και όπου βρείτε έναν τίμιον άνθρωπο, έναν άνθρωπο που να έχει οικογένεια, έναν άνθρωπο που δεν πέταξε τη γυναίκα στους δρόμους των, έναν άνθρωπο που είναι τίμιος και ειλικρινής, ένας που εκκλησιάζεται, ένας που πιστεύει, ένας που δεν είναι ασταύρωτος, ψηφίσατέ τον, ψηφίσατέ τον, προσπαθήστε να εκτελέσετε, έχετε ιερό καθήκον να πράξετε.

Μάλιστα, διότι βλέπω ότι από τέτοιες εκλογές που βεβηλώνεται η Κυριακή, Φταίει η Ιερά Σύνοδος. Εγώ διαμαρτυρήθηκα να κάνουμε τα κλείπα στη Σύνοδο, δεν έγινα ακουστός, δεν έγινα ακουστός και είμαι πικραμένος, πικραμένος είμαι, πικραμένος.

Και έκλαψα και έκλαψα και έφυγα. Δεν είναι πλέον, δεν στρατηγούν αυτοί. Λοιπόν, συνεπώς από τέτοιες εκλογές που γίνονται με βεβηλώσεις της Κυριακής, μην περιμένετε κανένα καλό, μην περιμένετε κανένα καλό.

Να το θυμηθείτε το λόγο μου, θα βγει βαμμένο, σύγχυσης μπροστά, ακαταστασία μεγάλη και έρχονται δεινά μεγάλα στην πατρίδα μας. Ω Ελλάς, ω Ελλάς, η προδομένη πατρίδα μας, ας μας ελεήσει ο Θεός. Εκτελέστε το καθήκον σας όσο μπορείτε, εκτελέστε το καθήκον σας.

Διότι έρχονται οι μέρες κυραί, οι μέρες λυπηρές, οι μέρες που θα σειστεί εκ θεμελίων αυτή η πατρίς μας για τα μεγάλα της αμαρτήματα. Ελπίζω στον Θεό ότι θα σας βοηθήσει ο Θεός και σας δίνω έναν κανόνα.

Αυτά που σας είπα, δεν έχω ραδιοφωνικό σταθμό εγώ εδώ στην Αθήνα. Στην Φλώρινα απέκτησα ραδιοφωνικό σταθμό και θα αργήσει, αλλά είναι προορισμένος, είναι μικρός, δεν φτάνει μόνο στη Μακεδονία αν θα φτάσει.

Λοιπόν, εδώ ραδιοφωνικός σταθμός τέλειος είναι το στόμα σας, το στόμα σας. Από στόμα σε στόμα, προπαγάνδα ισχυρά, διαδώστε το Ευαγγέλιο. Ή αυτά είναι ψέματα και να μην τα πιστεύσετε, αλλά είναι αληθινά και είναι αληθινά και είναι αληθινά.

Αυτά είναι πρόγραμμά σας και με φανατισμό επιτρέπεται και με ιδεολογία. Δώστε τις μάχες στο σπίτι μέσα, στα καφενεία, στους δρόμους, στις πλατείες. Κηρύξετε Ιησού Χριστόν Εσταυρωμένον, ω παίδες Ελλήνων.

Θυμείτε και κοιμηθείτε οι σκάνδες τους όλους. Και τώρα μαζί, όλοι μαζί να ψάλλουμε.