Revelation 13 and a Call for Repentance in Greece

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

They mocked Him and blasphemed Him. But the centurion Longinus, whose memory we celebrate today, saw the earthquake and all that happened, and cried out in a loud voice, “Truly this was the Son of God.” Dear listeners, men, women, and children.

This is the first time since my painful illness that I have come to Athens, the capital of Greece. I have come from the borderlands to the heart of the Greek people. Glory to God, I am here in this hall, a hall with a history of its own.

And its history is this: it was built by the faithful and devout people of Athens. It was not built by the Onassises, the wealthy, or the great magnates. The state did not build it from its full treasury; it gave not a single drachma. Nor was it built by the official Church.

The people of Athens built this hall out of what little they had, with one demand: that courageous preachers would speak here about the things left unsaid from other pulpits, even the pulpit of the Metropolis of Athens, and tell the whole truth plainly. And that is not all. This hall and those who gather here expect more of us than fine sermons listened to with pleasure, as though they were a Beethoven concert. They expect everyone here, from white-haired elders to little children, to be more than listeners: to stand alongside us in the streets. That is our duty now. Believe me, my dear friends.

Age has bent me now. I am no longer the forty-year-old who came to Athens. I am eighty-two, bearing the weight of age, sacred duties, and sorrows. I would rather not be here. Today, on this holy day when our Church commemorates the 350 Fathers of the Seventh Ecumenical Council, I would have wished someone else to stand in my place.

That Council met about twelve hundred years ago in Nicaea, in Asia Minor. I wish one of those trumpets of the faith, one of those radiant stars, were here. I would fall at his feet in reverence, for we are unworthy descendants of those Fathers. I wish one of them were here to fight with the sling of the spirit against the iconoclasts of our own day and all who have hated the icons. But in our century there arose a man who trampled on and defiled the spotless image of Jesus Christ: Kazantzakis the Cretan. I wish Longinus the Centurion were here. Today I was especially moved. With God’s help, I have built seven crosses throughout my district, and today I am building another at the border as an enduring symbol of our homeland’s struggle.

And if God counts us worthy, and you help me, I will build a church in honor of Longinus the Centurion, the only one of its kind in Greece. Surrounded by insults and blasphemies, he did not lose heart. A noble Roman, he cried out then, and still cries out in defiance of the atheists: “Truly this was the Son of God.”

What I would prefer in my place at this time is the Prophet Jonah: a Jonah to cry out to today’s Nineveh, today’s Babylon, to our own country, which has become like Sodom and Gomorrah. Let him cry, “Repent, Greeks!” Let mourning be proclaimed, three days of mourning, national mourning for our Greece.

This is our Greece. Today, I wish I could say nothing. This is no time for speeches; it is a day for tears. Believe me, I speak to you sincerely. I wish I were not a bishop. I wish I were in a cave on the Holy Mountain, shut away to weep day and night for my own sins and for the sins of your people. What does this mean, my brothers and sisters? Why do we wear black? It is a sign of mourning for our sins. Mourning, blessed mourning.

“Blessed are those who mourn, for they shall be comforted.” The Lord Himself is our example in mourning. That is what I wanted to say at the outset, my brothers and sisters. Still, despite my weakness, my sinfulness, and my age, I will speak. Please be quiet and show patient endurance. The crowd here today is greater than ever. Many have had to remain outside, and I am moved that they are standing on the pavement, waiting.

If God gives me strength, for I am an elder now, no longer a young man, I will speak a little longer. I trust you will allow me.

Please applaud; the Vice President of the Holy Synod is coming in. Now, if people go to the cinema to watch a shameful film...

They will not spend an hour in church. They will not even spend half an hour in church.

They will sit glued to their seats for three hours to watch this disgrace. If they can spend three hours watching it, my dear friends, what would Polemis say if he were alive today? He spoke of a blind man whom Christ healed. When the man could see and looked upon Christ, he said, “I wish I were blind. I wish I had no eyes to see this shame any longer.” Yet these people have eyes. God gave them eyes.

God gave them eyes to look at the stars in heaven and praise Jesus the God-Man, our Lord. Yet they use those eyes to look at shameful things that a sick imagination has dreamed up and fashioned against the Crucified One. So please show patient endurance.

I will try to cover the subject as briefly as I can. But before I turn to it, allow me to open a book. What a wonder this book is! What a wonder! It shows that it contains the whole truth: everything the Gospel says is true, and everything will come to pass, down to the last detail.

I open the last book, the Apocalypse, the Book of Revelation, to chapter thirteen. There John the Evangelist tells of a vision he saw on the island of Patmos. In the cave there, he saw this vision. What did he see rising from the sea?

He saw the sea. In this symbolic language, it stands for the restless, vain, storm-tossed sea of human passions. From its foaming waves rose the Beast: an enormous, terrifying Beast with seven heads and ten horns, a crowned Beast that came to dominate.

Who is this Beast, my dear friends? It is said to be the Antichrist. The Antichrist is not simply a condition. As I believe, and as the Fathers believe, he is a person. It is possible that this person has already been born somewhere on earth. Time will show.

This Antichrist does the opposite of what Christ does. Where Christ says yes, the Antichrist says no. And where Christ says no, the Antichrist says yes.

He opposes Christ and, through his agents, dominates every part of human life. He has forerunners, just as Christ had His forerunner, John the Forerunner.

The Antichrist, too, has his forerunners. Looking back through history, thirty or forty of them have appeared. Forerunners, forerunners. I do not want to speak about them today, because our dear and esteemed colleague Nikolaos Sotiropoulos has spoken on this subject. Others have written about it too, especially, especially...

Paratsotis and others wrote about him, as did the late Vasilopoulos. Yes, many have written about the Antichrist. I do not want to dwell on him. But it says he has ten horns, ten horns. Remember what we said those ten horns were? The European Economic Community.

Remember when Greece joined it years ago as its tenth member state.

When our country joined that company of invertebrates, the EEC, we protested with all our strength. I said it was a dreadful beginning for our homeland. Yes, these are the ten horns. According to interpreters, including Europeans, they are the EEC. The EEC is the EEC. And this great beast, this monstrous superstate, will have a capital. Borders are disappearing; everything is disappearing now.

Only Thatcher protested strongly. That woman put the men to shame with her protest. Brussels will be the capital of the European Economic Community, of a superstate that will erase centuries of history and serve plans for fierce propaganda against Christianity. A vast state will be established there, and Brussels will be its center. From there, all humanity will be governed. Its brain will be an enormous computer, and its seal will be 666. Yes, 666.

And I tell you now that identity cards bearing 666 are being prepared at the Ministry of the Interior. Every Greek Christian must reject these identity cards. But, my dear ones, I had not intended to speak about this.

I wish I had the strength to call you together every evening and explain one chapter of the Apocalypse to you each time. But let me move on. Please listen closely, so that I can reach tonight’s subject as soon as possible.

First, I want to draw your attention to one detail, because details matter greatly. In the vision, the ten horns wore diadems: royal crowns set with precious stones, like those worn by Byzantine emperors in ancient times.

We are speaking of those crowned horns. What does it mean for a horn to wear a crown? Before I speak about the final stage, allow me to explain. My dear ones, evil, discussed by moral teachers both ancient and modern, is a reality rooted in ancestral sin. Evil develops. It appears...

Evil appears in three stages. If I had a board, I would draw three circles for you: a small one, a larger one, and a very large one. What is the first circle? A person does evil, but feels ashamed. The passion overcomes me, yet I am ashamed. I wish I could hide somewhere, where no one would see me: not my wife, not my father, no one, not even the police or the prosecutor. Adam and Eve hid like that. They had a sense of shame, and they hid so they would not be seen.

That was not hypocrisy. They truly felt ashamed. ‘If only the stars and the heavens could not see me!’ How many of you here know that you commit sins, yet do not want your wife, your children, or the people around you to find out?

Then evil goes further. How far? It comes out into the open, onto the street and the pavement. Let me tell you a story. I tried to check its details, so forgive me if I cannot establish them with certainty. My memory still holds up a little, despite my age.

I was reading the life of Ephraim, if my memory serves me rightly. Ephraim was a great ascetic.

Ephraim was a revered elder, gentle in speech, with a golden tongue. One day, we are told, a prostitute began pestering him. “Father, aren’t you a man? Come, let us lie together and commit the sin.” “Leave me in peace,” he said. She kept bothering him, but Ephraim was wise. “Very well,” he said. “After all your pleading, I have decided to commit the sin. I want us to lie together.” “Very well,” she said. “I’m delighted. To lie with an ascetic, that will be a victory for the demons. Very well.”

‘I will agree on one condition,’ he said. ‘We will commit the sin you propose at noon, in the town square.’ ‘Oh, no!’ said the prostitute. ‘No lover has ever said such a thing to me. Shame on you, you wretched monk! Shame on you!’

Then wise Ephraim taught her a lesson: ‘My dear woman, if you are ashamed to commit that sin in the town square, why are you not ashamed to commit it before the whole universe? Wherever you go, wherever you hide, God sees you. I have set the Lord always before me.’

Yes, there is an eye that sees everything, an ear that hears everything, and a hand that writes everything down. That is God. So evil grows bold and comes out onto the street. Saint Kosmas of Aetolia also spoke of this when someone questioned him. Time is passing, my children. Please bear with me, though I may keep you here for three hours.

Evil comes out into the open. People asked Kosmas, that teacher and prophet who foretold so many things, ‘Teacher, when will the end of the world come?’ He gave many signs. Among them he said, ‘When you see a woman naked in the street, the end of the world has drawn near.’ In the past, when would a woman have gone naked in the street? Now it happens. It is a sign of the times.

But evil advances by leaps and bounds. As the time of the Antichrist approaches, we see the crowned horn. Then evil will no longer be ashamed or hide. It will no longer be content merely to appear in the public square. It will receive prizes and be crowned. Evil will be applauded. Yes, indeed.

That is the final stage of corruption. Allow me to give three or four examples of these crowned horns. Then I will come straight to the subject that concerns us tonight, for it is closely connected with the whole matter of legislation.

We can see signs of this corruption among the Romans. Rome produced noble men, rulers such as Cato, as well as poets. It was a state that honored justice.

Why was Pilate so troubled as he was pressed to sign the sentence? ‘I find no fault in him,’ he said. Yet ancient Rome, whose empire reached the ends of the earth, fell. How did it fall? Through sin and moral decay. Nero was one sign of that decay. Let me make a brief digression. This morning I read in a newspaper that Gorbachev had permitted a work about Nero to be shown in Russia.

He did so deliberately, of course, to show that Nero did not belong only to the first century. In our own times there lived a man ten times worse than Nero: Stalin. Russians filled the theaters to see Nero, because in him they saw their own Stalin, who sent thousands to their deaths as martyrs.

People suffered and died. Even the civil war in Greece, which cost so many lives, was his doing; he encouraged it. Here we killed one another in two opposing camps. Now Nero was a man given over to vice. He put away his wife, and whom did he take instead? Forgive me: a handsome young man.

He took that handsome young man into his palace, cared for him every day, and fed him lavishly. Then one day he appeared before the people of Rome, a people sunk in moral decay. He came out with the young man on his arm.

And all the Romans applauded him, though in earlier times they would have lynched him.

Do you see how nations fall? In Nero’s case, evil was rewarded by the entire Roman people. Would you like a more recent example? Look at England. England is no small nation; it is a glorious one.

Read the history of Cromwell written by the late Panagiotis Kanellopoulos, an upright politician, a true democrat and an ardent patriot. His account will move you to tears. Cromwell took hold of England, and all his soldiers were missionaries. Search the Greek army today and you will not find even one soldier like that. In Cromwell’s army, every soldier had a missionary spirit.

And England fell. It was a people of the Bible, a people who distributed countless copies of the New Testament throughout the world. England fell. How far did it fall? I have no time to describe all the signs of its decline.

Some twenty or thirty years ago, a law was brought before Parliament, a law opposed to Christianity, and they were all there to vote for it. Only one man stood up and protested: Montgomery, the hero of the desert, the victor over Rommel. Those who served there know the story.

Is there anyone in this crowd who served near El Alamein, in the deserts of Africa? Montgomery said, ‘What are you about to do?’ They paid him no heed. Then he took his medals, he was covered in them, and hurled them to either side, amid the uproar of those Englishmen he judged immoral and corrupt.

“I am ashamed to be English. I am ashamed to be English.” Yes, that is a sign of moral decay. Yes, yes, that is how it is. And now, if you like, let us leave Rome and England and turn to our own country, our beloved, long-suffering homeland. We feel its pain. We feel deeply for our homeland.

…to decide, he says, whether the film should be shown, and to what extent. A young man, I don’t know if he was here; I don’t know him, went with some other young people to protest outside. The committee members got flustered, and one fine lady came out and asked mockingly, “What are you doing here?” Then, the lady says, “The ground you’re standing on is soaked with the blood of heroes and martyrs.” So there you have it: such decadence here in Greece, if you please.

Please take note and have a little patient endurance. We are coming to deeper matters, and I ask you to listen carefully to what I am saying.

First, here in our own country, the bond was between one woman and one man. That, and that alone, was the union of husband and wife.

What is happening now? That sacred bond has been broken, and families are falling apart. Only recently, an Association of Homosexuals was founded in Athens.

Homosexuals. There are prominent people in their association, people with considerable influence. Newspapers have publicly reported that a secretary at the Ministry of Education is homosexual. Now they are asking for a law to be passed. These homosexuals are asking for it. Their campaign is causing such an upheaval in our country. And listen, listen now. Not long ago, a sergeant died in Athens. On Mount Morava he had earned a medal for bravery and lifted Greece to the stars. He died, yet no minister of the armed forces, no minister of the interior, no member of the government, no one, no one, no one, came to his funeral. Only his relatives stood beside the coffin to weep for the hero of the Pindus, the hero of our country’s great mountains, who fought for Greece and Thessaloniki. A little while later, someone dies. A little while later, someone dies.

A homosexual man died not long ago. I will not name him, since he is dead and I respect his memory. He was a writer, a man of letters, and a kindred spirit of Mr. Kazantzakis.

This man, who used to walk around Omonia Square in women’s clothes and behave outrageously, died. Representatives of every political party attended his funeral, and more than a hundred wreaths were laid in his honor.

My dear brother in Christ, the Most Reverend Metropolitan Panteleimon of Thera, was telling me about this. He is a modest cleric who stands with us in the struggle we are carrying on. He also has pastoral care for Ios and those islands, once remote, which tourism has spoiled.

Blessed little islands, islands of God, where holy people once lived. When I think of the islands I come from, I weep. Those little islands have been spoiled, and Swedish women came to one of them.

In the island square, two Swedish women stripped completely naked and engaged in sexual acts with each other. All the foreign visitors applauded, while the locals watched without reacting. The horn, the tenth horn, is being crowned.

You see what the Apocalypse means: the horn is crowned. Evil is no longer hidden. It appears in the streets and public squares, and there it is crowned. Now we come to the most difficult point, so please pay attention.

I once searched the archives of my Metropolis. For a hundred years, there had not been a single divorce. Only the gravedigger’s shovel parted husband and wife.

But that is another matter. They asked Kosmas about the end of the world. What did Kosmas, that great prophet and teacher of our people, say? He said a day would come when men would change wives as readily as they change shirts, and women would change husbands as readily as they change dresses.

What a dreadful state of affairs.

Let me say again what I told you, I think, fifty years ago: I belong to no political party. I speak above party lines, from the standpoint of eternity, as Saint Augustine says.

So let no one misunderstand me. For fifty years I have spoken against evil wherever I found it: in palaces and in poor people’s huts alike. I spoke against it even under the dictatorship, when they nearly put me in prison or sent me to a psychiatric hospital. I did what I could with all my strength, taking the Holy Gospels as my foundation and measure. I hate no one. What I hate is falsehood, sin and public scandal. A doctor loves the patient but hates the disease. In the same way, I love people whatever their political allegiance, but I hate public scandal. I say this because I want to remind you of something concerning the late Queen Olga. She was a holy woman.

...a woman who built the hospital and went there at night as a nurse, caring for the patients without their knowing who she was. They would ask, “Who is this woman who comes here?” A holy Russian woman who did all this for the Greeks, and she had eight children, eight children! But I belong to neither side. Please do not get the wrong idea; I say this because people are quick to jump to conclusions. Russia, the Russians are communists, yes, but they honor the tsars and their forebears. Here, people are trying to erase those names simply because they belonged to kings. No.

No, there have been kings and other people who were holy. Olga was a holy woman. She once caused quite a stir. A powerful man of her day had broken up his marriage, and he expected the woman involved in breaking up his marriage to attend a reception at the palace. “No,” she said. “She will not come in.”

She would not let her into the palace. And it was not only Olga who took this stand. Women would refuse to socialize with women who broke up marriages. They would sooner see a church torn down than a loving husband and wife separated.

It is a crime of crimes. That is why I say these things. Now, please, be quiet and listen to me.

I have kept silent until now because I follow a principle: when a reed stands upright, I strike it. When it has fallen, I do not strike it; I have compassion for it.

I feel compassion for them. That is my principle. Read the account and you will see: when they were at the height of their glory, I spoke out against them. Once they had fallen, I felt compassion for them. When the dictatorship was at the height of its power, I spoke out against it publicly, and they persecuted me. How was I saved? The people of my diocese stood with me, all of them, even though they risked arrest. One of the dictators, Pattakos, said at the time, “We rule throughout Greece, but we do not rule in the prefecture of Florina.”

We are not the ones in charge; Kantiotis is.

I say all this, and now I come to the heart of the matter. On Saturday, weep, Greece, weep! Weep, ancestors and martyrs and angels! On Saturday there will be a grand welcome in Greece. Tell me, is some hero of the Balkan Wars arriving on Saturday?

Is Kondylis coming? Is Plastiras? Is Eleftherios Venizelos coming, the great statesman who, through the Treaty of Sèvres, brought about a Greece of two continents and five seas? Is that why such a welcome is being prepared? The horn is being crowned!

They’re crowning the cuckold! They’re crowning the cuckold! Let me speak plainly: he has a woman who broke up a marriage beside him. Remember Margaret? We criticized her in her days of glory. Now she is well, but heartbroken, and we feel for her. She weeps and sighs because that woman separated her from her husband. So the hero arrives. What are we to expect? He will have his mistress, his concubine, beside him.

Look at the horn, crowned and ready. According to the newspapers, they say they will light five hundred candles, as though celebrating the Lord’s Resurrection. Long live Rome, welcoming Nero! Long live England, living in moral decay!

You see, then, how the crowned ones have a hand in this. But I must admit a bitter truth. I wish someone close to those involved would speak up. I am not accusing Seraphim, though he has ties with him and goes back and forth to Kastri.

Please, please. No, I am not accusing him. He too has changed somewhat now; he is not as he once was.

Please, please, please, please. I would like His Beatitude to visit Kastri and raise his voice. His tongue will be sanctified; his tongue will be sanctified. He has courage. He is not with Zervas; he is a fighter. Let us tell the truth. There are certain things we do not speak about. Let him speak to his friend and cry out with the voice of Saint John the Forerunner.

Please, please, please, please.

He should have said to Herod: “It is not lawful for you, Mr. Papandreou, to take that corrupt woman. It is not lawful for you. You have sinned. You have wronged your wife and your children. You have wronged our country and made Greece a disgrace before the whole world. However hard you try, even if the rulers and powers of this age’s darkness grant you a hundred divorces, I, as Archbishop, will tear up every one of them. I will never crown you in marriage.” That is what he should have said. He did not say it, and I do not accuse him for that. So I dare to say it myself, as the elderly bishop of Florina, true to everything I believe and to the way I have always acted. I cry out: “Mr. Papandreou, you must not divorce your wife. It is a disgrace.” I say it aloud, I write it, and I proclaim it to all Greece. And now even the horns are being crowned. He is waiting for the crowning. There is a forceful columnist, I give him credit where it is due, and he says this.

Someone over there says, “Why are you making such a fuss?” But he said something true, something serious. What was it? That fifteen to twenty percent of Greeks in Athens are divorced. That is how far we have come. Another fifteen to twenty percent are entangled in relationships and preparing for divorce. Twenty and twenty make forty, and still others have mistresses.

So many find themselves in the same condition. There is no shame left. People speak of these things openly and say, “Bravo! Good for you! You’re a man!” Shame, shame!

And now I come to the main subject. I am drawing near to the horn. I have not lost my train of thought. What I say is connected, and even my digressions have their place. But I have grown a little tired.

What shall we do now? Please, sit down. Let us find a little more strength. I think of those standing outside on the pavement, still listening, and I admire them. The horn is now crowned with thousands of wreaths, thousands of wreaths. What is the worst of all the wrongs we Greeks commit?

We hold the record for blasphemy. I have written and published a little book against it. Now, Kosmas of Aetolia said some striking things. Saint Kosmas made a prophecy concerning the Jews.

What did he say? He spoke of those who insulted Christ.

And he says, “Insult my mother or father. Cut off my ears, tear out my tongue, cripple me, I will forgive you. But blaspheme Christ and the Most Holy Theotokos, and I cannot bear to see it.” Come here, Cosmas! Let me stand once more at your tomb beyond Tepelene, where your holy relics lie. Come into Athens and raise your holy, prophetic voice. How can you sit and watch a film in which Christ is insulted as never before?

How can they have eyes and look at Him? Look at Him? In any case, I will say no more about it here. I have published a little book that sets it out. That is enough. If I repeated what is said about Christ, I would defile your hearing and grieve you to tears. Those who wish may read my booklet, “Kazantzakis the Antichrist,” and see for themselves. What was said there was an insult to Him.

A prayer, a prayer, a prayer. People protested in Italy, in America, in Australia, wherever this happened, they protested. And all eyes turned to Greece. What would Greece do? What would Greece do? Glory to God, Greece made its voice heard.

Thank you for being here!

We must give credit where it is due, for there is a name that moves us deeply, deeply. As a priest, I speak of the suffering of this people.

And that is why your first “No” moved us so deeply. It was a historic “No,” greater even than the “No” of our heroes: “No, we will not allow this film to be shown again in Cyprus.” You stood up and said no. There was a courageous Archbishop there. When they were thinking of showing the same film, he called the President of the Republic and told him, “Listen carefully: do not show this film. It will stir up the whole people.”

And yet it was expressly banned, by agreement with the government and so on. Bravo, my Cypriot brothers, bravo!

They say!

They claim they can do nothing else. Hypocrites and Pharisees! They say they cannot act because Greece is a land of freedom, a land of greatness. That claim is a lie.

A little earlier I mentioned a distinguished lawyer from Athens, who may even be here among us. He wrote an excellent article in Eleftherotypia. Just before I came up here, he brought certain facts to my attention, which I now repeat. I already knew them, but he put them much better than I could.

Here are those facts. Let us go to Rhodes, to another island. An English company wanted to make a film set in Rhodes under Turkish rule. As you know, Rhodes has battlements and a fortress, and filming there required preparations.

The actors climbed onto the battlements and raised Turkish flags. As soon as the people of Rhodes heard, they rang the bells, threw stones, and drove them down from the battlements. And so the government was forced to ban the screening of that film.

A second example: in Drama, as you know, a monstrous man murdered and dismembered four or five women. At his trial, some men, I will not call them men, applauded him, out of hostility toward women.

And they wanted to make a film about him. Think of it: so many men applauded him. The horn is crowned, the horn is crowned.

The horn was crowned. The horn was crowned. O Scripture, O Scripture, I believe you. A wonder of wonders! The horn was crowned there in the detention center, and even those inside marveled at it. Then came the idea of turning it into a film. A Greek company took courage and set out to make a feature film. But when filming was about to begin, because of the people’s reaction...

But there was opposition, especially from feminist groups. Then one telephone call came, and it stopped. One telephone call, and it stopped. Margaret called from Kastri. That is censorship.

She forbade it. She gave the order, and she stopped it. Third, there was another film, The Pick-up Artists, which was also insulting to women.

Do you want one more example? That too was banned. This is where we should weep. Do you see this? A book came out that was translated into almost every language, and it brought tears to so many eyes. Even Reagan wept when he read it.

Reagan said, “The tragedy of Greece shook me.” There was a little boy in Epirus whose mother was killed during the savage civil war, or whatever you may call it. We do not speak of this out of hatred. She was a wonderful mother. The boy was left all alone. He went abroad, studied, and became an excellent journalist. He said, “Mother, I will bring you back to life.” Then he returned here to Epirus, sat down, and gathered information.

The book was Eleni Katsoyianni.

Reagan read it and wept! Reagan himself read it and wept! He said that if he reached an agreement with Gorbachev, he would send him the book. They wanted to make a film of it here in Greece, a film that would move everyone to tears. But because the book challenged that great doctrine of forgetting crimes, the film was banned from being shown in Greece!

So they are lying. Do you want one last example, one that has only just come to my attention? Muslims in Paris, France, said, ‘The Catholic Church was right to ban the screening of that film. We are not Christians, but the Quran has taught us to respect Christ as a great prophet.’

A few more words, and we will finish.

I’m coming to the end. The response, let’s turn to the response now. All right, all right, my children. I’ll do as you say. If I stay up here a little longer, so be it. All right. Now, how did the Church in Greece respond? I must tell you this: I am a member of the Synod, and I will tell you the truth.

Sebastianos and I, together with the others here, raised the matter and spoke about it.

I must say that everyone approved. The Archbishop, too, spoke forcefully against the film. We all reached a decision. I proposed measures that some considered too severe and did not want to follow, though I believe those measures would have been effective.

They would have been effective. I accuse no one. A circular was issued and read in all the churches. Four hundred thousand copies of The Voice of the Lord were circulated, and representations were made to the government. But these things were not enough. We made our proposal, and I said, ‘Please, let me tell you the whole truth.’

And what does the other saying say? I forgot to tell you.

I must tell you, when we were building this hall, a poor fellow used to pass by, a blessed poor fellow. What diamonds there are among ordinary people! The further down the pyramid we go, no, the further up we go, the more filth we find. But lower down the social pyramid, there are diamonds. I’m moved when I meet them. This poor fellow was a street sweeper. I called him Uncle Mitsos. I don’t know if he’s still alive, I don’t know if he’s still alive, I don’t know if he’s still alive. He would be very old now. He used to sweep the street here. He asked me, “What are you building over there, Father?” “We’re building a hall,” I said. “Good,” he said.

It says we should try to tell the truth and never lie to the people. ‘Very well,’ he said, ‘tomorrow I will bring you a quotation.’ And he brought me that quotation. Read it, read it.

Thank you.

You applaud now, but if I get into trouble, none of you will share it with me. Everyone will abandon me.

Well, in any case, we are used to it by now. So we discussed it, and I told the Archbishop, I had not announced any of this, that I had to respond in a fitting way. Should I respond firmly? Should I raise mild objections? I considered all that.

I said, “Your Beatitude, I am not a candidate for Archbishop. A grave awaits me; that is the only permanent throne left for me. I tell you this because I have no claim to your position, nor am I trying to form a faction against you.”

“You are the bishop, the Archbishop. But I ask you to give me two days, two days of authority in your Archdiocese.” Someone asked, “What would you do?” I said, “I have a plan.”

Since you want to know, I’ll tell you.

Let me tell you what happened in Antouindio. They were celebrating Carnival. Someone put a priest in the bell tower, shut him in, and told him, “When the floats pass, ring the bell as you would for the dead on Good Friday.” The floats came by. And what happened when the bell began to toll? Our people have roots. Everyone made the sign of the Cross and climbed down from the floats. And so it is here too, here too.

Here, too, the bells should ring. Why do we have bells? Why do we have bells? Why do we have bells? Why do we have bells? Why do we have bells?

First, and second, there are a thousand priests. Let each priest bring a hundred people, and we will protest with all our strength. And third, most important of all, we will issue an excommunication. We will excommunicate!

You'll excommunicate me!

Then, I said, things would be settled. They see the mild climate that prevails within the Church, and they take our restraint for granted. That is why they dare to provoke us with these things.

Sadly, I was not heard, and here are the results. I stood guard over our faith. At the Annunciation, I was put on trial, and I received a two-year suspended sentence, and so on. There are many stories like that. I will publish a three-hundred-page book called On the Pavement, so you can see how many times I went out into the streets with the faithful people.

But when I took to the streets back then, the religious people of Athens were against us. I blame no one. Everyone said it; the religious magazines wrote that what Kantiotis was doing was outside the tradition of the Church.

That is what everyone said. Yes, indeed. They said it was outside the tradition of the Church. But now, by God’s blessing, I am amazed to see unity among all the Christian movements: Sotir, Zoe, the Cross, and the others.

All of them, even the Old Calendarists, whom I respect and love for their fighting spirit, came together as a committed body of laypeople. They joined forces and made their presence felt, causing an upheaval last Thursday. Now they say there was damage. What shall we answer?

What shall we answer? Very well, I accept that there was damage. But I ask: who caused it? The Synod and the Archbishop had warned that there would be a great uproar, perhaps even deaths. As for our part in this, listen carefully. I will tell you what Saint Nektarios of Aegina said. And let me say plainly: I support protests.

I myself nearly went to prison over disturbances, though in the end I did not. Glory to God, He saved me. I had directed the crowd up toward the Academy. Some hotheaded people went inside. There were about ten scantily dressed girls there, being measured with a tape measure, and the crowd reached them and began pushing.

And the women inside were crying out, “Most Holy Theotokos, help us!” If they had broken down the iron door, they would have killed them. We do not approve of such methods, I tell you. What did Saint Nektarios say? There is a difference between Muhammad and Christ. Muhammad spread his faith and gained power by killing; Christianity spread through its people being killed and crucified. That is the difference. And Saint Nektarios said, “Christianity produces martyrs, not killers.” So we will confine ourselves to vigorous demonstrations and the like. But those who caused the damage should pay for it. They are responsible, and they should pay. I hear that Melina, Melina will pay for the damage from the public treasury. Indeed. Now, let me tell you something: here in this church I have a heroic priest.

He is in my diocese. His name is Maximos, and he is the abbot of a monastery there.

In Ptolemaida they staged a shameful play called A Company of Priests. So he put the plan into action: he rang the bells and gathered the people. They went inside singing “To You, the Champion Leader,” and took over the place. The others were stunned and frightened. A large police force came, but how could they get the people out? They clung there like oysters to a rock, and no one could pry them loose.

They kept chanting, and at last the authorities had to wake the public prosecutor in Kozani. Kozani is more than half an hour away, and the prosecutor set out in the middle of the night.

He arrived looking every inch the prosecutor. He entered the hall and found the priest there among the people.

And according to the Constitution of Greece, its final article says, have you read it?, that if the Constitution is violated and the state does nothing, lying in a deep sleep, then the Greek people take responsibility for upholding it.

I did not permit speeches in favor of the revolution inside the church. “Go outside,” I told them. “Take to the streets if you wish. I will not permit that in the church.”

Then came the familiar threats. I have written about them in a little book. They sent a senior official from the Ministry of the Interior to persuade me. He came in and began a discussion.

He told me I had to allow the national government to do this and that. I grew angry and told him, “I will not give way. You may remove me from my episcopal throne, but I will not permit such disgraceful things inside the church.”

Only the pure word of the Gospel will be heard there, addressed to everyone.

Well, after we had talked for an hour, I thought, “What does today’s reading say? ‘After a first and second warning, have nothing more to do with a heretic.’” I said to myself, “What am I doing spending any more time on this?”

This man was an agent of the dictatorship. What was I to do? I told him, “Answer me one question. We have two great realities: one is called Greece, and the other is called Christ. Which of the two is greater? Answer me in the name of Jesus of Nazareth.”

What did he answer? What did he answer?

He sprang up, his big belly sticking out, and said, “You fool, get lost! Get out of here!” I went over and grabbed him, and he still remembers it. He really does. “Go away. I don’t want to see you,” I said. “Do you love Greece, you blockhead? I love her a hundred times more, and I proved it when I went up into the high mountains to help save her, so that the Greek flag could fly over the Acropolis. I love Greece. But however much I love Greece, I love Christ a thousand million times more.”

So I told him, “That is the heart of the matter. Christ can live without Greece, but Greece cannot live without Christ. It will perish.”

That is how we must speak. There is still a hard struggle ahead. Perhaps the whole hierarchy will meet here in an extraordinary session. We will insist that it do so.

And the burden must no longer fall on the people, the poor people. We will stand at their head.

I propose a nationwide rally. If God wills and they listen to me, rallies will be held in Athens, Thessaloniki, and Patras. As I went to Patras, Athens, and Thessaloniki before, I too, an elderly bishop, will stand at the front so that we can protest this disgrace with all our strength.

We must understand what will happen if we fail to protest. I warn you, allow me to speak prophetically. I am unworthy even to be called a Christian, but I believe in the prophetic word of the Apocalypse, the Book of Revelation.

If we let the person of Jesus Christ be insulted without protesting, then woe to us.

And alas, I have no words. I feel like stepping down. I foresee many hardships, many hardships for my nation. I foresee great disasters: earthquakes, floods, upheaval, and civil strife, because these insults are so grave. Just now, while I am here in the pulpit, someone has sent me a note. Please, no one be alarmed: at about 6:45, a major earthquake struck the area of Zakynthos and Elis. It measured over six on the Richter scale, and there has been damage and there are people injured. Well, yes. And it will happen again. O Most Holy Theotokos, O Lady; O Longinus, confessor of Christ; O martyrs and Saints named Cosmas, martyrs and heroes of our people: intercede for the people and for our souls. And if an earthquake strikes Athens itself, will anything be left? Not even the Parthenon will remain. Nothing. So be ready. All of you, be ready. And now I tell you.

Listen to me now, please. What are you saying? All right, listen. I ask you for a little patient endurance. Within a week, the situation will become clear. Either the sun will shine, or darkness will fall.

I will tell you openly; I am hiding nothing. On Tuesday, I have been appointed chairman of the Synodal Committee, and together with two other bishops I will visit Koutsogiorgas, the deputy prime minister. We will speak firmly, with arguments he cannot refute, and ask for three things.

First, the screening of this film must stop today.

We will be unyielding, and we will tell him, “You will bear the consequences. There will be killings and injuries; there will be deaths, and you will be…”

I am deeply moved. I am deeply moved.

All right, all right, stop. I remember, and I am moved, when our country called me to serve and we climbed into the high mountains. I remember those mountains every night, and I weep.

How far we have fallen! We have a democratic government, yet the God-Man, Christ, is allowed to be insulted. I remember the end of the battle. The soldiers stood in formation. Of two hundred men, thirty or forty were dead, and their names were called out.

And after each name they said, “He fell for faith and country. He fell for faith and country. He fell for faith and country.” We had told those young men, “Fight! Our country is in danger; our faith is in danger.” We won in the high mountains.

And now, in the name of those men, we will not let our faith be trampled underfoot. The dead are calling to us. Our dead are calling to us. They have given us a charge. Come to Florina, where Greece’s largest cemetery stands. Five hundred young men from villages all across Greece fell for faith and country. We too will fall for faith and country.

The first matter we will raise is that this film must not be shown, and we will explain why. All right, my child, please wait a moment. Have a little patience. Aren’t you following? Tomorrow is Monday; we will go on Tuesday. Then we will tell you exactly what happened. I will have witnesses with me. Perhaps the Bishop of Sidirokastro will come, and perhaps others too. We will go and speak plainly.

Second, we will insist that identity cards bearing 666 are unacceptable. Unacceptable!

Electronic files on everyone! The hypocrites, the hypocrites! Someone calls them ordinary police identity cards. They are nothing of the sort. They are electronic records on everyone, going far beyond that. In their hands, this will become an instrument of the Antichrist, through which all Greeks, all Christians, and all Europeans will be sealed. This monstrous power will crown the horns described in the Apocalypse.

So, first, the film must not be shown. Second, no to those identity cards. Finally, we will speak of another danger that keeps spreading. Just outside here, in the Euboea and Boeotia area, they are spending millions, even billions, from American sources to build an entire chiliast village for two hundred chiliast families.

This happened on the orders of the European Economic Community. Please, do not shout: on the orders of the European Economic Community. The chiliasts have become privileged and favored by those in power. From now on, they will be protected, while the Orthodox will face persecution.

Now I trust you will do your duty and inform others. Let each of you become a preacher. I put on my stole and my omophorion, and I give you this charge: pass on what I have told you tonight, with pain, sighs, and tears.

Men, tell the women; women, tell the men; older people, tell the young. Speak in the schools and everywhere. Let each of you inform ten others. You are two or three thousand here. May you multiply until you are as countless as the stars in heaven and the sand by the sea.

Let all Greece, from one end to the other, protest strongly. That is what I ask. And know this well: if we all struggle and heed the call of our Holy Church, whose leaders are also doing what they can, then the rally will take place. At its head will be the Crucified Christ.

He will conquer. He will conquer. He will conquer. The seven-headed Beast will not conquer; the horns of the Beast will not conquer. The Lamb who was slain will conquer. To Him be glory and dominion unto the ages of ages.

So be ready, like soldiers, with the Crucified Christ at the very front. Behind Him will stand a hundred monks from the Holy Mountain, Mount Athos. The Holy Mountain stands with us.

Behind them will stand all our people, united in one spirit. We must wake up. Something is dying, something is dying, something is dying. If our politicians wish to bury their historic nation, we will have no part in burying it.

As long as we have a voice, a throat to speak with, a pen to write with, and a soul, we will protest strongly. With all your help, Greece, our beloved homeland, will not become Albania. It will not become Albania.

Thank you all for being here, especially those outside. It is a moving sight: the road is closed and traffic has stopped, while hundreds of Christians sit on the ground in the cold wind, listening with katanyxis, with deep compunction. I congratulate them.

I congratulate you, because you are the privileged ones inside the hall. We could not let those outside in, for the sake of order. Well, yes. The people have faith. We did, we did. Agreed. The people have faith. Well, well. Wait a moment; someone is saying something. Forgive me, I will finish. Please. Please, listen, listen. He said something good... My dear Christians, you must understand that we are a minority. You must understand that.

It moves me. Athens has four million people. The newspapers say we are a minority, and they are right. We are a minority that has not learned to struggle and die. Before I finish, let me tell you one small story. I thank the gentleman who reminded me of it.

We were protesting at the Azantina. There was a policeman named Ratzizis then, a famous and formidable man. He had mobilized two thousand men. We went there and found them inside. We shouted, and they seized us. Everything was thrown into turmoil.

They tore our clothes, and there was a great commotion. The next morning, I will answer you, I will answer you, a young man came to me with his trousers torn. He said, ‘Your Grace, you told us to go down there, and we went.’

“I’m a poor man. Who’s going to pay for my trousers?” I held back my anger. Then I said, “My child, how much did your trousers cost?” I don’t remember exactly what he told me, perhaps a hundred drachmas. I didn’t have a drachma in my pocket, but I said, “I’ll give you twice that.” I borrowed the money and gave it to him. Then I said, “I don’t want a Christian like that at the demonstration. I don’t want him there.”

These are the Christians we have. Listen: each of us risks his position and his life, and you risk your lives too. Now, although I disagree with Tsirintanis on many things, he speaks a bitter truth on this point.

What does he say? That twentieth-century Christians want everything for free. They enjoy listening to sermons and hearing about rallies, while leaving others to take the risks and sitting there unmoved themselves.

And we have seen this happen. At Kyriki Sepalou, I led a protest against the dictatorship. We expected everyone to come, but I was left entirely alone. I hope circumstances have changed and that this time all the people will come.

I want to finish by inviting you to greet him. Come here, Maximos. Here is Maximos, the Papaflessas of my Metropolis. Come here. I thought I might escape this cup, but I did not.

His Eminence has said it all. What can I add? When the prosecutor came in and spoke to me in the way they unfortunately speak to everyone in court...

Unfortunately, that is how they speak to everyone. “What have you done, priest?” he asked. I said, “What you should have done.” “I’ll put you in prison,” he said. I told him, “But tomorrow not a single bell will ring in Ptolemaida, because we have a living bishop there.” Later, when the prosecutor filed a complaint against us, the police called me to ask about it. “Father Maximos,” they said, “on Wednesday you have…”

I told him, ‘His Eminence will come with fifteen bishops and 150 busloads of people from all over Greece.’ The complaint was withdrawn, and the trial was postponed.

And now I ask the Vice President of the Holy Synod to give us the closing word. Father, come here. Come, come.

I think we need tears, many tears. If my father, or the father of any one of us, were being publicly disgraced, blasphemed against, and slandered, our fathers, being human, naturally have sins. For no one is clean from stain, even if his life on earth lasts only one day, as the Holy Spirit says through the prophet Job.

And David the Psalmist says, ‘If You should mark iniquities, O Lord, O Lord, who could stand?’ So, I say again, if the name of someone dearest to us after God and our homeland were being dragged through the mud, we would have reason to be upset, grieve, and weep.

But now who is being disgraced, insulted, blasphemed against, and above all slandered? The sinless Jesus, who said, ‘Which of you convicts Me of sin?’ If we stop at the circulars we issued through the Holy Synod, or even at the protests made by individuals, including the Bishop of Florina, myself, and several others, that is not enough.

As you know better than I do, films continue to be shown. So I agree. How could I not? What is at stake here is neither self-government nor monastic property.

We were right to protest over those matters too. But here what is at stake is our highest good: our Maker and Creator. It is Christ, who shed His most holy Blood upon the wood of the Cross

to wash us clean of our sins, unite us with God, and grant us eternity, the eternal life of Paradise. So we certainly need prayer first. Let us not forget that.

For the Lord is the one who ‘frustrates the counsels of nations, sets aside the plans of peoples, and sets aside the counsels of rulers.’ It says something like that; I have forgotten the exact words. So prayer comes first, but then, as the saying goes, we must also put our hands to work.

Alongside the many good and holy things said here, and I would call them holy, I have spoken with several people. Today in particular, the Bishop of Thessaloniki called me. He said, ‘I am ready. I am waiting for the Synod to give the signal for all of us to mobilize.’

All of us will come here from every part of Greece, from the dioceses, from Patras, Thessaloniki, and elsewhere. And I believe many, many people will come, in busloads. But if they leave here and go to Spata, we will go there too. Of course, something will come first, it will come first.

And what our brother, the venerable Bishop of Florina, has said will be carried forward. On Tuesday we will visit the Deputy Prime Minister and Minister of Justice, Mr. Koutsogiorgas. We have sent letters and so on, but he pays them no heed.

If the matter is resolved and the screenings stop, there will be no need to mobilize. But if they do not stop, we certainly must not remain idle. All of us must cry out: ‘Above every good we have in this world stands Christ, and no one else.’

May God be our help.

We thank our holy Vice President. He is a modest and holy man who serves on the borders of our beloved homeland, and his contribution will surely be great. We will now dismiss you, but first, everyone stand and let us sing ‘To Thee, the Champion Leader.’

‘To Thee, the Champion Leader.’ Come on, everyone together! Those outside, sing too!

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Αποστόλων Δωδεκάς, Διδάσκαλοι και Πατέρες Εκκλησίας, Μάρτυρες και Άγιοι, καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, πρεσβεύετε υπέρ του ελεηθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν.

Και εξεμυκτήρισαν Αυτόν και εβλασφήμησαν Αυτόν. ο Εκατόνταρχος Λονγίνος το όνομα του οποίου τη ράμνη μην εορτάζομαι σήμερα ο Εκατόνταρχος λέω και σε αυτό, ιδρώνται στον σεισμό για τα φαινόμενα έκραξα μεγάλη φωνή αληθώς Θεού ούτως Προσφιλές ακροατήριον, άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Είναι η πρώτη φορά που, ύστερα από οδυνηράν ασθένειαν, βρίσκομαι εις τας Αθήνας, εις την πρωτεύουσα της Ελλάδος, εκ των συνόρων εις το κέντρο του ελληνισμού. Βρίσκομαι, δόξα τω Θεώ, βρίσκομαι εδώ στην αίθουσα, μια αίθουσα που έχει κάποια ιστορία.

Και η ιστορία της αιθούσης αυτής είναι ότι την έδωσαν αυτοί, δεν την χτίσανε οι Ωνάσηδες και οι πλούτοι και οι μεγάπλωτοι, δεν την έκτισαν οι Μεγισθάνες, δεν την έκτισε το κράτος από τον πλούσιο κορβανά της, ούτε δραχμή πήρε από το κράτος, δεν την έκτισε η επίσημη Εκκλησία, την έκτισε ο πιστός και ευλαβής λαός των Αθηνών.

των Αθηνών εκ του υστερήματός του και την έκτισε ο λαός αυτός με μια απαίτηση: ότι πρέπει εκείνα που δεν λέγονται από άλλους άμβωνας, και ούτε από τον άμβωνα της Μητροπόλεως Αθηνών, αυτά που δεν λέγονται, είχαν την αξίωση να βρίσκονται θαρραλέοι ιεροκήρυκες να τα καταγγέλλουν εις τον Ικονον, ατόφια την αλήθεια. Και όχι μόνο τούτο. Έχει την αξίωση εδώ η αίθουσα αυτή, οι ακροατές μας, να μην ομοιάζουμε ακροατάς άλλων ακροατηρίων που ακούν, ευχαριστούνται να ακούνε κηρύγματα λαμπρά και ωραία κηρύγματα, όπως ακούει κανείς συναυλίας Μπετόβεν, αλλά πέρα από την καλλιλογία. Έχουν την αξίωση ο άμβων αυτός, οι άνθρωποι αυτοί, όλοι τους μικροί και μεγάλοι, ασπρομάλλοι γέροντες μέχρι μικρά παιδιά, να είναι όχι απλοί ακροαταί, αλλά συναγωνιστές των πεζοδρομίων. Χρέος πλέον. Θα ήθελα, αγαπητοί μου, πιστεύσετε με κάποιον.

Κάμπτομαι από το γήρας πλέον. Δεν είμαι 40 ετών που ήρθα στην Αθήνα, είμαι πλέον 82 ετών και σηκώνω το βάρος της ηλικίας και άλλων ιερών υποχρεώσεων και οδυνών. Θα ήθελα να μην βρίσκομαι εδώ. Θα ήθελα, αντί μου, σήμερα, την αγία αυτή ημέρα που η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη 350 πατέρων της 7ης Οικουμενικής Συνόδου,

Σύνοδο, η οποία συνήλθε προ 100, προ 1200 περίπου χρόνια εις τη Νίκαια της Μικράς Ασίας. Θα ήθελα να βρίσκεται ένας από τας σάλπιγγας αυτάς, τους αστέρας, τους πολυφώτους. Θα ήθελα να βρίσκεται ένας από αυτούς και να πέσω να προσκυνήσω τα πόδια τους, των οποίων είμεθα ανάξιοι απόγονοι. Θα ήθελα να βρίσκεται ένας από αυτούς και να αγωνιστούν με τη σφενδόνη του πνεύματος εναντίον των εικονομάχων, των νεοτέρων εικονομάχων, των οποίων ανεφρουγουμένο όλοι και όποιοι εικονομάχοι εμίσησαν τις εικόνες. Αλλά επέπρωτο στον αιώνα μας να βρεθεί ένας ο οποίος ποδοπάτησε και εβρόμισε και ρύπανε την εικόνα, την άχραντον εικόνα του Ιησού Χριστού, ο Κρήτης Καζαντζάκης. Θα ήθελα να ήταν εδώ ο Λογγίνος ο Εκατόνταρχος. Σήμερα συγκινήθηκα ιδιαίτερα. Και με τη βοήθεια του Θεού έχω χτίσει 7 σταυρούς επάνω στην περιφέρειά μου και ένα σταυρό τον χτίζω στα σύνορα σήμερα εκεί ως αιώνιον σύμβολο της αγωνιζομένης.

αγωνιζομένης πατρίδος μας, και αν μας αξιώσει ο Θεός και με βοηθήσετε κι εσείς, θα χτίσω μια εκκλησία προς τιμήν Λογγίνου του Εκατοντάρχου, ο οποίος ναός θα είναι μοναδικός στην Ελλάδα και ο οποίος, ενώ ήταν εδώ εν μέσω ύβρεων, βλασφημιών, δεν έχασε το θάρρος του. Ευγενής Ρωμαίος, αλλά φώναξε και φωνάζει και εξακολουθεί να φωνάζει εις πείσμα των αθέων: «Αληθώς Θεού Υιός ούτος».

Αυτή θα ήθελα να είναι μου. Αντί μου, θα ήθελα, προτιμούσα στην περίοδο αυτή να είναι Ιωνάς ο Προφήτης, να βρεθεί Ιωνάς και να φωνάξει στη σημερινή Νινευή, στη σημερινή Βαβυλώνα, στη σημερινή εποχή, στη Νινευή, μέσα στη σημερινή μας πατρίδα που είναι Σόδομα και Γόμορρα, να φωνάξει «Μετανοείτε, Έλληνες» και να κηρυχθεί πένθος, να κηρυχθεί πένθος, τριήμερο πένθος, εθνικό πένθος για την Ελλάδα μας.

Είναι η Ελλάδα μας. Θα ήθελα εγώ την ημέρα αυτή, δεν είναι ώρα, δεν είναι ημέρα σήμερα κατάλληλη, ημέρα λόγων, είναι ημέρα δακρύων. Εγώ τουλάχιστον, πιστεύσατέ με, ειναι η γνώση σας μιλώ. Θα ήθελα να μην είμαι επίσκοπος, θα ήθελα να ήμουν σε μια σπηλιά του Αγίου Όρους, να κλειστώ και να κλαίω μέρα και νύχτα για τα αμαρτήματα τα δικά μου, για τα αμαρτήματα του λαού σου. Τώρα αυτό τι σημαίνει, αδέρφια μου; Γιατί φορούμε μαύρα; Έχει σημασία κλόψατε κυρική για τα αμαρτήματα. Πένθος, μακάρι πένθος.

Μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται. Σύμβολο πένθους είναι ο Κύριος και πρέπει να είναι ο Κύριος. Τα αυτά εμπροημείω, αδελφοί μου. Εντούτοις όμως θα μιλήσω, παρότι την αδυναμία και η αμαρτωλότητά μου και το γήρας μου, και παρακαλώ να κάνετε ησυχία, να κάνετε υπομονή, διότι εδώ σήμερα άνευ προηγουμένου συνωστισμός, αλλά αναγκάσαμε το περισσότερο πλήθος, και με συγκινεί ότι στέκεται όρθιο απέξω στο πεζοδρόμιο και περιμένει.

Εάν μου δώσει δύναμη ο Θεός, γιατί είμαι γέρων πλέον και όχι νέος, θα παρατείνω λίγο τον λόγο, πιστεύω να έχω την άδειά σας.

Χειροκροτήσατε, εισέρχεται ο Αντιπρόεδρος της Ιεράς Συνόδου. Λοιπόν, εάν αυτοί οι οποίοι μεταβαίνουν εις τους κινηματογράφους διά να ίδουν το επαίσχυντο έργο...

Μια ώρα δεν κάνουν μέσα στην εκκλησία, μισή ώρα δεν κάνουν στην εκκλησία.

Στην εκκλησία τρεις ώρες κάθονται καθηλωμένοι για να βλέπουν το αίσχος των αιώνων. Αν αυτοί, αγαπητοί μου, κάνουν τρεις ώρες για να βλέπουν, πού έπρεπε να ζει ο Πολέμης, που είπε το περίφημο εκείνο; Τυφλός που εθεράπευσε ο Χριστός, έναν τυφλό, και όταν τον είδε ο τυφλός που έβλεπε τη θάρρος του Χριστού: «Θα ήθελα να είμαι τυφλός, να μην έχω μάτια να βλέπω πλέον το αίσχος αυτό». Αυτοί μάλιστα έχουν μάτια, τις έδωσαν.

Και τους έδωσε μάτια ο Θεός για να βλέπουν τα άστρα του ουρανού και να υμνούν τον Θεάνθρωπον Ιησού, τον Κύριον ημών, και αυτοί έχουν μάτια να βλέπουν τα αίσχη. Τα οποία μια νοσηρά φαντασία εδημιούργησε και έπλασε εις βάρος του Εσταυρωμένου. Θα κάνετε λοιπόν υπομονή.

Θα προσπαθήσουμε το συντομότερο να διεξέλθουμε το θέμα. πρώτο να προχωρήσει στο θέμα θα επιτρέψετε να ανοίξω ένα βιβλίο. Ω το ευλίον αυτό, θαύμα! Ω το ευλίον αυτό, θαύμα! Αποδεικνύει το βιβλίον αυτό ότι πράγματι περιέχει ολόκληρη την αλήθεια, ότι ό,τι είπε το Ευαγγέλιο είναι όλα αληθινά και μέχρι λεπτομερειών όλα θα πραγματοποιηθούν, όλα θα γίνουν.

Το ανοίγω, ανοίγω το τελευταίο βιβλίο της Αποκαλύψεως, ανοίγω το 13ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως και μόλις ανοίξω το 13ο κεφάλαιο, οπτασία, όραμα, όραμα είδε ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στην Ίσον Πάθμον όπου έορταζαν την χιλετριρίδα της Αναγιάρσεως της ιστορικής Μονής Πάθμου Στο σπήλαιό του λοιπόν εκεί επί των λίγων ανέμων είδε πλέον το όραμα. Τι είδε μέσα από τη θάλασσα;

Είδε θάλασσα, η συμβολική γλώσσα είναι το σύμβολο του αστάτου και ματαίου και τρικυμιώδους πελάγους των ανθρωπίνων παθών. Μέσα από τη θάλασσα, τα αφρισμένα κύματα, βγαίνει θηρίον, παμμέγεθες, τρομερόν θηρίον, θηρίον με 7 κεφαλάς, θηρίον με 10 κέρατα, θηρίον εστεμμένον, θηρίον το οποίο κυριάρχησε.

Ποιο είναι το θηρίον αυτό, αγαπητοί μου; Λέγουν είναι ο Αντίχριστος. Ο Αντίχριστος δεν είναι απλώς μια κατάσταση στην Λιβερά, αλλά είναι, όπως πιστεύω και όπως πιστεύουν οι πατέρες, πρόσωπον, και δεν αποκλείεται το πρόσωπον αυτό κάπου σε κάποια γωνιά της γης να έχει γεννηθεί. Ο χρόνος θα τα αποδείξει.

Αλλά ο Αντίχριστος αυτός είναι εκείνος ο οποίος κάνει τα ανάποδα, τα αντίθετα από ό,τι κάνει ο Χριστός. Όπου λέγει ο Χριστός ναι, ο Αντίχριστος λέγει όχι. Και όπου λέγει ο Χριστός όχι, ο Αντίχριστος λέγει ναι.

Αντίθεσης, αντιστρατεύεται Και δι' των οργάνων του κυριαρχεί εις όλους τους τομείς της δραστηριότητας της ανθρωπίνης ζωής. Αν πρόδρομοι, πρόδρομοι δι' όπως ο Χριστός είχε πρόδρομον τον Ιωάννη τον πρόδρομο

Των πρόδρομων έτσι και αντήξαν τους προδρόμους του. Πρόδρομοι αν ανήξαν την ιστορία, τριάντα, σαράντα πρόδρομοι παρουσιάστησαν. Πρόδρομοι, πρόδρομοι. Δεν θέλω σήμερα να ομιλήσω επ' αυτών. Διότι επ' αυτού μίλησε ο αγαπητός και εκλεκτός συνεργάτης μας, Νικόλαος Σωτηρόπουλος. Επ' αυτού έγραψαν και άλλοι και ιδίως, ιδίως...

Παρατσώτης και άλλοι, και ο αείμνηστος Βασιλόπουλος, και αυτός έγραψε περί του Αντιχρίστου. Ναι, έγραψαν πολλοί. Δεν θέλω λοιπόν να πασχολήσω ο Αντίχριστος. Είναι λέει δέκα κιάρατα, δέκα κιάρατα. Θυμήστε, είπαμε ποια τα δέκα κέρατα, ποια είναι; Είναι η ΕΟΚ.

Θυμήστε προ ετών, όταν η Ελλάδα ενεγράφη ως δέκατον κράτος.

Το κράτος εις τη συνομοταξία των ασπονδύλων, εις τη συνομοταξία της ΕΟΚ, εμείς διαμαρτυρηθήκαμε εντονότατα. Και είπα προοίμιον φοβερόν για την πατρίδα μας. Μάλιστα, είναι τα δέκα κέρατα. Μάλιστα, το ΕΟΚ, κατά την ασερμινευτάς και συγχρόνως και Ευρωπαίος, είναι η ΕΟΚ. Η ΕΟΚ είναι η ΕΟΚ. Η ΕΟΚ, πρωτεύουσα δε του μεγαθηρίου δε αυτό, αυτό το μεγαθήριον αυτό, το μεγαθήριον υπερκράτος είναι, σβήνουν τα σύνορα, σβήνουν τα πάντα πλέον.

Μόνο η Θάτσερ, γυναίκα αυτή, διαμαρτυρήθη εντονότατα κάτι σε όχ. Η Θάτσερ, γυναίκα αυτή, γιαγόνασε οι γυναίκες άνδρες, διαμαρτυρήθη εντονότατα. Το ΕΚΟΚ, πρωτεύουσα του υπερκράτους, το οποίο θα εξαλείψει ιστορία αιώνων και το οποίο υπηρετεί σχέδια σιωνισμού και προπαγάνδας αγρίας κατά του χριστιανισμού, πρωτεύουσα την Βρυξέλλες. Τεράστιον θα εκεί θα ιδρυθεί κράτος, πρωτεύουσα, και θα είναι ο εγκέφαλος. Από εκεί θα διοικείται όλη η ανθρωπότητα και εγκέφαλος θα είναι ένα τεράστιο κομπιούτερ και σφραγίς του, σφραγίς του θα είναι το 666, το 666 θα είναι.

Και από τώρα σας λέγω ότι ετοιμάζονται στο Υπουργείο των Εσωτερικών ταυτότητες με το 666 και είναι οι ταυτότητες αυτές απαράδεκτες από κάθε Έλληνα χριστιανό. Αλλά εγώ, αγαπητοί μου, δεν είχα να μιλήσω.

Θέλω να έχω δύναμη να σας καλώ κάθε βράδυ, να σας ερμηνεύω και από ένα κεφάλαιο της Αποκαλύψεως. Απ' να τρέχω αυτά, και θέλω να προσέξετε για να φτάσω στο θέμα το συντομότερο. Ως προοίμιο, θέλω να φτάσω συντομότερο στο προοίμιο.

Ως προοίμιον να φτάσω ότι εσένα μια λεπτομέρεια, διότι οι λεπτομέρειες έχουν μεγάλη σημασία. Εις το σημείο εκείνο που είδε, λέει, στο όραμα ότι τα δέκα κέρατα ήταν διαδήματα, στέμματα βασιλικά που εφόρουν, αδαμαντοκόλλητα στέμματα μεγάλης αξίας, τα οποία εφόρουν οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες της αρχαίας εποχής.

Της εποχής στεφανωμένων λόγων. Τι σημαίνει στεφανωμένο το κέρατο; Τι σημαίνει αυτό; Θα επιτρέψετε, προτού να μιλήσω περί του τελευταίου περασμού, να πω τι είναι στεφανωμένο κέρατο. Αγαπητοί μου, το κακόν, το δε κακόν, η στιγμή περί του οποίου μιλούν πάσα ηθικοί νεωτέρα και παλαιότερα, κακόν, μια πραγματικότητα που έχει τας ρίζας της εις το προπατορικό αμάρτημα. Το κακόν, αγαπητοί μου, έχει ανάπτυξη. Το κακό παρουσιάζει

Παρουσιάζει σε τρεις κύκλους. Αν είχα έναν πίνακα, θα σας έγραφα τρεις κύκλους: ένα μικρό κύκλο, ένα δεύτερο κύκλο μεγαλύτερο και ένα τεράστιο κύκλο. Ο πρώτος κύκλος τι είναι; Το κακό γίνεται αλλά ντρέπεται αυτό κάνει ο άνθρωπος, ντρέπεται, ντρέπεται. Η ντροπή με νικάει, το πάθος, αλλά ντρέπομαι. Αν μπορούσα να κρυφτώ κάπου, να μη με δει κανένας, ούτε η γυναίκα μου, ούτε ο πατέρας, ούτε κανείς, ούτε αστυνομία, εισαγγελία, ό Όπως η Εύα, όπως ο Αδάμ που κρύφτησαν, είχαν αιδώ, είχαν ντροπή και κρύφτησαν να μην τους δουν.

Δεν ήταν υποκρισία, άλλη υποκρισία, αλλά ντρέπονταν. Αχ, να μην δουν τα άστρα κι ο ουρανός. Και πόσοι εσείς που είστε εδώ, να μου λογίσετε ότι διαπράττετε αμαρτήματα. Αλλά δεν θέλετε να τα μάθει η γυναίκα σας, δεν θέλετε να τα μάθουν τα παιδιά σας, να μάθει η κοινωνία σας.

Ευαγγελισμός, Ευα Μετά προχωρεί, πόσο προχωρεί; Βγαίνει έξω, βγαίνει έξω στο δρόμο της, στο πεζοδρόμιο. Αναφέρω ένα ανέκδοτο, προσπάθησα να το εξακριβώσω, με συγχωρείτε αν δεν μπορώ να το εξακριβώσω, αλλά είναι γεγονός, η μνήμη μου σχετικώς κρατιέται ακόμα λίγο παρά τα γεράματα.

Διάβαζα στο βίο του Εφραίμ, αν δεν απατάει η μνήμη, ότι ο Εφραίμ, ασκητής μεγάλος,

Γέρος, σπουδαίος, μελιστάλακτος, χρυσοστόμιον γλώσσαν είχε ο Εφραίμ. Ότι μια μέρα, λέει, τον κόλλησε μια πόρνη. Λέει: «Πάτερ μου, εσείς δεν είστε άντρες; Ελάτε να σμίξουμε, να κάνουμε την αμαρτία». «Άφησέ με», λέει, «ήσυχο». Τον ενοχλούσε, αλλά ο Εφραίμ ήταν σοφός. Λέει: «Πολύ καλά, ύστερα από την παράκληση που μου κάνεις, απεφάσισα να κάνω την αμαρτία. Και θέλω να σμίξουμε μαζί». «Πολύ καλά», λέει, «χαίρομαι πολύ. Θα σμίξω με έναν ασκητή, λέει, θα είναι νίκη για τους δαίμονες. Πολύ καλά».

θα σας προτείνω ένα όρο, λέει, ότι την αμαρτία που θες να κάνουμε θα την κάνουμε το μεσημέρι στην πλατεία της πόλεως. Ω, πω, πω, πω, είπε η πόρνη, κανείς εραστής δεν μου είπε τέτοιο. Φτου να χαθείς, παλαιοκαλόγερε, φτου να χαθείς, παλαιοκαλόγερε.

Ναι, και τότε ο σοφός Επραίμ διδάσκωνε οι διδάσκαλοι, Ε, γυναίκα μου λέει, αν ντρέπεσαι να κάνεις την αμαρτία στην πλατεία της πόλεως, πώς δεν ντρέπεσαι να φτιάς την αμαρτία μέσα εις το σύμπαν όπου όπου να πας, όπου να κρυφτείς σε βλώπει ο Θεός, προρώμη τον Κύριόν μενοποιώνουμε μέσα λεφθό.

Ναι, ναι, υπάρχει ένα μάτι που τα βλέπει όλα, ναι, υπάρχει ένα αυτί που τα ακούει όλα, ναι, υπάρχει ένα χέρι που τα γράφει όλα, και αυτός είναι ο Θεός. Λοιπόν, τολμάει, βγαίνει έξω πλέον στον δρόμο. Είπε και ο Κοσμάς ο Αιτωλός, τον ερώτησαν... Σαν να περνάμε ως η ώρα, παιδιά, λοιπόν σας παρακαλώ, σας κρατήσω τρεις ώρες εδώ πέρα.

Το κακό εξέρχεται πλέον. Λέει ο Κοσμάς, τον ρώτησαν τον Κοσμά, προφήτη, διδάσκαλο, προφήτευσε πολλά πράγματα. Λέει, δάσκαλε, πότε θα έρθει το τέλος του κόσμου; Είπε, είπε, είπε πολλά δείγματα. Μεταξύ των άλλων τι είπε; Όταν δείτε τη γυναίκα γυμνή στον δρόμο, έφτασε το τέλος του κόσμου. Πού έβγαινε πρώτα η γυναίκα γυμνή στον δρόμο; Τώρα βγαίνει γυμνή στον δρόμο. Σημείο των καιρών.

Αλλά προχωρεί το κακό με άλματα, με άλματα. Όταν πλησιάζει η εποχή του Αντιχρίστου, το κέρατον το εστεφανωμένο. Τότε πλέον το κακό δεν θα ντρέπεται να κρύβεται. Το κακό δεν θα εξαρκετεί σπλατείας Αλλά το κακό θα βραβευεμένο με βραβείον όπεδο Και ο βραβεία του κακού είναι έσκατος όρος διαθωράς Θα βραβεύει το κακό, αισθανωμένο τον καθάνι Στεφανωμένο Θα χειροκροτείται το κακό, μάλιστα.

Και αυτός είναι ο έσχατος όρος διαφθοράς. Θα επιτρέψετε αυτό το εστεμμένο, τα κέρατα αυτά τα εστεμμένα, να φέρω τρία-τέσσερα παραδείγματα. Και θα φτάσω αμέσως στο θέμα που μας ενδιαφέρει απόψε. Διότι σχετίζεται αρρήκτως με την όλη νομοθεσία.

Λοιπόν, συμπτώματα, συμπτώματα, συμπτώματα αυτής της διαφθοράς είναι οι Ρωμαίοι. οι Ρώμοι ή το γεννάει ψηλοί όνδρες, Ευθυροποιών κατήγετο και ο Κάτων, άρχων Ρωμαίος, που είπε αληθώς, και ευγενείς άνδρες και ποιητές. Ήταν το κράτος του δικαίου.

Γιατί το πιλάτος με τι αγωνία είναι αγκάστη να υπογράψει, αθώσιμη, δεν βρίσκω καμία αιτία. Και όμως οι Ρώμοι της Αρχαίας Ρώμης, οι Ρώμοι των Αιγαίων που έφτασε στα άκρα της γης, Οι γόμοι που ήταν αυτοκράτωρα έπεσε, πως έπεσε, από τις αμαρτίες, την ξεφυλίστη, φαινόμενο δε σύμπτωμα εκφυλισμού ήταν ο Νέρον, περίεργο πράγμα κάνουμε μια παρέκβαση Διάβαζα το πρωί σε μια εφημερίδα ότι ο Γκορμπατσόφ επέτρεψε να παιχτεί στη Ρωσία ο Νέρων.

Σκοπίμως, σκοπίμως βεβαίως είναι για να αποδείξει ότι ο Νέρων δεν ήταν μόνο στον 1ο αιώνα. Έζησε στις ημέρες μας δέκα φορές χειρότερος από τον Νέρωνα, ο Στάλιν. Και μαζεύεται κόσμος, Ρώσοι γεμίσανε τα θεαφυθέατρα να δουν τον Νέαρονα Διότι στο πρόσωπο του Νέρωνα βλέπουν τον δικό τους Στάλιν, ο οποίος έστειλε χιλιάδες μάρτυρες.

Εμαρτύρησαν και ο φίλιος πόλεμματος στην Ελλάδα που υπεφάρευε 500.000 σημερινές, αυτός ήταν έργο δικότητας, αυτός παρεκίνησε. Και σκοτωθήκαμε εδώ πέρα σε δύο παρατάξεις. Λοιπόν, ο Νέρον, ο Νέρον λοιπόν, έκφυλον πρόσωπον, έδιωξε τη γυναίκα την κανονική και τι επήρε; Με συγχωρείτε, επήρε ένα ωραίο νεανίαν.

Και όχι μόνο τον πήρε τον ωραίο νεανία και τον είχε μέσα εις τα ανάκτορά του και τον περιποιείτο συνεχώς καθημερινώς, και τον τάιζε με πολύ το γάλα, αλλά μια μέρα παρουσιάστηκε ενώπιον ολοκλήρου κόσμου, ενός λαού εκφυλισμένου, ενός λαού ο οποίος δεν είχε φιλότιμο, ενός λαού που ζήτησε μοναχτών και φυδάματα, και παρουσιάστηκε, τον κρατούσε αγκαζέ.

Και τον χειροκρότησαν όλοι οι Ρωμαίοι, που παλαιότερα θα τον λιντσάριζαν.

Βλέπετε πώς καταπίπτουν τα έθνη; Σύμπτωμα το κακόν, στο πρόσωπο του Νέρωνος εβραβεύθη από όλο τον ρωμαϊκό λαό. Θέλετε ένα άλλο σύγχρονο; Είναι στην Αγγλία, και η Αγγλία δεν είναι μικρό έθνος, ένα ένδοξο έθνος.

Διαβάστε την ιστορία του Κρόμβελ που έγραψε ο αείμνηστος πολιτικός, αγνός πολιτικός, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Αγνός πολιτικός, δημοκράτης αληθινός, πατριώτης φλογερός, έγραψε τον Κρόμβελ να κλάψετε. Ένας Κρόμβελ πήρε την Αγγλία και οι στρατιώτες ήταν όλοι ιεραπόστολοι, ενώ τώρα αν ψάξεις τον ελληνικό στρατό δεν θα βρεις έναν στρατιώτη ιεραπόστολο, όλοι οι στρατιώτες ήταν ιεραποστολικά πρόσωπα.

Και έπεσε. Ήταν ο λαός της Βίβλου, ο λαός που εσκόρπισε εκατοντάδες και εκατομμύρια Καινές Διαθήκες σε όλον τον κόσμο. Έπεσε η Αγγλία. Πού έπεσε, ξέρετε, δεν έχω καιρό να σας περιγράψω τόσα εκφυλιστικά φαινόμενα.

Πείω ότι μια μέρα στη Βουλή, πρωί 20 to 30 ετών, εισήχθη νόμος, αντιχριστιανικός νόμος και ήταν όλοι εκεί να τον ψηφίσουν. Ένας μόνος σηκώθηκε όρθιος και διαμαρτυρήθηκε, ο Μοντγκόμερι. Ο ήρωας της Ερήμου, ο νικητής του Ρόμελ, που υπηρέτησαν και τα ξέρουν.

Είναι κανείς εδώ μέσα στο πλήθος που υπηρέτησε κοντά στη Ρύμηνη, στις ερήμους της Αφρικής; Μέχρι αυτό. Λέει, τι είναι αυτά που θα κάνετε; Τίποτα αυτοί. Προδέψαμε, λέει, προδέψατε πολύ καλά. Τότε λοιπόν έφερε τα παράσημά του, ήταν γεμάτος παράσημα, τα πήρε τα παράσημά του και τα εκσφενδόνισε δεξιά και αριστερά μες στη βοή των ανηθικών και φαύλων Άγγλων.

Ντρέπομαι γιατί είμαι Άγγλος, ντρέπομαι γιατί είμαι Άγγλος. Μάλιστα, σημείο εκφυλιστικό αυτό, μάλιστα, μάλιστα, έτσι είναι. Και τώρα τελευταίως, αν θέλετε, ας αφήσουμε την Ρώμη και ας αφήσουμε την Αγγλία και ας έρθουμε στην πατρίδα μας, την αγαπημένη μας πατρίδα, την μαρτυρική μας πατρίδα που την πονούμε, την πονούμε την πατρίδα.

Δευτέρα Παρουσία, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός.

...να κρίνει, λέει, αν και κατά πόσο πρέπει να προβληθεί η ταινία. Μια, ένας νεαρός, δεν ξέρω αν ήταν εδώ ένας νεαρός, δεν τον ξέρω, ένας νεαρός, με κάτι άλλα παιδιά πήγαν να διαμαρτυρηθούν απ' έξω. Ταραχθήκαν οι κύριοι, τα μέλη της επιτροπής, και βγήκε μια κοκόνα έξω, λέει, «Τι κάνετε εδώ πέρα;» Κορόιδευε. Λέει η κοκόνα μου, λέει η κυρία μου, λέει, «Το χώρο που πατάς είναι ποτισμένο με αίμα ηρώων και μαρτύρων». Λοιπόν, εδώ στην Ελλάδα, εκφυλιστικά παρακαλώ.

Παρακαλώ, σημειώσατε, καλάνε την υπομονή, ερχόμαστε στα βαθύτερα των Ιδάτων και παρακαλώ αν προσέξετε ο μιλούμενος ποιον κυρίω.

Λοιπόν, το πρώτο είναι ότι εδώ στην πατρίδα μας πρώτα, ότι στην πατρίδα μας δεν υπήρχε μέσα, ήταν οι άνθρωποι μια γυναίκα και ένας άντρας. Πέραν τούτου και μόνον και ονείως ήταν ο σύνδεσμος της γαμικής συζεύξεως.

Τώρα τι συμβαίνει; Συμβαίνει λοιπόν ότι διαλύθη πλέον αυτός ο ιερός δεσμός των αυτών και παρουσιάζεται πλέον διάλυση της οικογένειας. Και τώρα πλέον, προχθές, που δεν είναι πολύς καιρός, ιδρύθη μέσα στην Αθήνα, δεν είναι πολύς καιρός, Σωματείον Ομοφυλοφίλων.

Ομοφυλόφιλων. Και στο σωματείο αυτών είναι και επίσημα πρόσωπα και παίζουν σπουδαιότητα των όλων. Καταγγέλλεται δημοσίως από εφημερίδας ότι και ένας γραμματεύς του Υπουργείου της Παιδείας είναι ομοφυλόφιλος. Λοιπόν, σημείο παρακμής και παραπτώσεως, και αυτοί τώρα ζητούν να ψηφίσουν νόμο. Ομοφυλόφιλοι αυτοί ζητούν. Οι ομοφυλόφιλοι δημιουργούν τοιούτον σεισμό μέσα εις την πατρίδα μας. Και ακούστε, ακούστε τώρα. Δεν είναι πολύς καιρός που μέσα στην Αθήνα πέθανε ένας λοχίας, ο οποίος επάνω στο Μοράβα επήρε αριστείον ανδρείας και ύψωσε την Ελλάδα μέχρι τα άστρα του ουρανού. Απέθανε. Την κηδεία του ούτε υπουργός στρατιωτικών, ούτε υπουργός εσωτερικών, ούτε κυβέρνησης, ούτε κανείς, κανείς, κανείς. Μόνο οι συγγενείς ήταν κοντά στο φέρετρο να κλάψουν τον ήρωα της Πίνδου, τον ήρωα των μεγάλων βουνών της πατρίδος μας, που πήρε την Ελλάδα και την Βουσσαλονίκη. Με το λίγο πεθαίνει, με το λίγο πεθαίνει.

Με το λίγο πεθαίνει, παρακαλώ, ένας ομοφυλόφιλος, δεν αναφέρω το όνομά του, είναι τεθνεώς πλέον και σέβομαι τη μνήμη, ένας ομοφυλόφιλος συγγραφέας, λογοτέχνης, εξάδερφος πνευματικός ή αδερφός πνευματικός του κ. Καζαντζάκη.

Λοιπόν, ναι, αυτός, πεθαίνει αυτός, πεθαίνει. Που εγύριζε στους δρόμους, μες στην Ομόνοια, με γυναικεία ρούχα και οργίαζε. Και στην κηδεία του όλοι οι εκπρόσωποι των κομμάτων. Και τον στεφάνωσαν με 100 και πλέον στεφάνια.

Μου έλεγε ο αγαπητός εν Χριστώ αδελφός, λίαν αγαπητός, Σας βάζει σεβασμιότατος Μητροπολίτης Στήρας Παντελεήμων, σεμνός κληρικός και σεμνός, και συμψυχεί μαζί στον αγώνα αυτό που διεξάγουμε. Είναι και επίσκοπος κάτω στην Ίο, κάτω στα νησιά αυτά, τα έρημα που τα εμόλυνε ο τουρισμός.

Νησάκια ευλογημένα, νησάκια του Θεού, νησάκια που κάποτε μέσα άγιοι άνθρωποι κατοικούσαν. Όταν τα σκέπτομαι τα νησάκια από τα οποία κατάγομαι, δακρύζω, δακρύζω. Λοιπόν, εμολύνθησαν τα νησάκια και έφτασαν στο νησάκι αυτό Σουηδέζες.

Και στην πλατεία της, εκεί στην πλατεία του νησιού, δυο Σουηδέζες ξεγυμνωθήκαν τελείως, τσίτσιδες τελείως. Και ελεσβίαζαν, δυο γυναίκες ελεσβίαζαν, και χειροκροτούσαν όλοι οι ξένοι. Και μαζί με αυτούς, απαθείς εθεώντο το δράμα αυτό οι ντόπιοι. Το κέρατο, το δέκατο κέρατο, κέρατο στεφανώνεται.

Βλέπεις, η Αποκάλυψις, να αυτά θα πει. Στεφανώνεται. Δεν είναι πλέον κρυφά, δεν είναι πλέον στους δρόμους, αλλά στις πλατείες, στους δρόμους στεφανώνεται το κέρατο. Μάλιστα, μπαίνουμε τώρα στο δυσκολότερο σημείο και παρακαλώ να προσέξετε.

Στην παλιά μας εποχή έψαχνα τη Μητρόπολη, τα αρχεία της Μητροπόλεως. Εκατό χρόνια στην εγκατοικί μου Μητρόπολη διαζύγιο δεν έβγηκε, διαζύγιο δεν έβγηκε. Μόνο το φτιάρι του νεκροθάφτου εχόλζε το ανδρόγυρο

Αλλά άλλο θέμα αυτό. Ρώσα τον Κοσμά, πού τη συντέλεια του κόσμου, και είπαν, τι είπε ο Κοσμάς; Θα έρθει η ώρα, είπε ο Κοσμάς, ο μεγάλος προφήτης και διδάσκαλος του γένους μας, αείμνηστος ανήρ, τι είπε; Ότι θα έρθει η μέρα που οι άντρες θα αλλάζουν τις γυναίκες σαν το πουκάμισό τους και οι γυναίκες θα αλλάζουν τον άντρα τους σαν τις ρόμπες των.

Φρίκη η κατάσταση.

Παλαιότερα δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Επιτρέψατε, πριν 50 χρόνια νομίζω έφυσα όλους σας ότι δεν ανήκω σε κόμματα. Ομιλάω υπεράνω των κομμάτων, πάνω από μια οπτική γωνία του απείρου σύμπαντος, εστις πέτσιες ετερνητάτες, όπως λέγει ο Ιερός Αυγουστίνος ο Μόνιμον Άγιος.

Συνεπώς, μην παραξηγήσει κανείς, και όσοι θέλουν να αυτόσουν, ας διαβάσουν ένα εμβλήμα τον έλεγχο, δηλαδή τα 50 χρόνια το κακό το ήλεγξα, είτε στα ανάκτορα, είτε στις καλύβες, είτε στους φτωχούς, οπουδήποτε, επί δικτατορίας που παραλίγο να με εγκλείσουν μέσα στις φυλακές και να με στείλουν στα φρενοκομεία και να με εγκλείσουν, τον ήλεγξα όπως μπόρεσα με όλη τη δύναμη της φυλακής, έχων βάση και κριτήριον των Ιερών και Αγίων Ευαγγελίων. Δεν μισώ κανένα, κανένα δεν μισώ, αλλά η άλλη πάλι κάτι που μισώ είναι η πλάνη, είναι η αμαρτία, είναι το σκάνδαλο των δημοσίων. Όπως ο γιατρός αγαπά τον ασθενή, αλλά μισεί την ασθένεια, έτσι και εγώ αγαπώ τους ανθρώπους, σε οιανδήποτε παράταξη να είναι, αλλά μισώ το σκάνδαλο των δημοσίων. Τα λέω αυτά, διότι θέλω να σας υπενθυμίσω ένα πράγμα: αείμνηστος βασίλισσα η Ρωσίδα Όλγα, αγία γυναίκα,

...γυναίκα που έκτισε το νοσοκομείο και πήρε τη νύχτα ως νοσοκόμος και περιποιείτο τους ασθενείς και άγνωστη. Λέει: «Ποια είναι αυτή που έρχεται εδώ;» Για την ευασύρια των Ελλήνων, Ρωσίδα Αγία, με 8 παιδιά, 8 παιδιά είχε. Αλλά δεν ανήκω ούτε στο ένα ούτε... Μην υποψιαστείτε, το λέγω γιατί τρέχουν. Η Ρωσία, οι Ρώσοι, οι Ρώσοι κομμούνες είναι, ναι, αλλά τιμούν τους τσάρους, τιμούν τους προγόνους. Εδώ πάνε να σβήσουν τα ονόματα εκείνα απλώς και μόνον διότι είναι βασιλείς. Όχι.

Όχι, υπάρχουν και βασιλείς, υπάρχουν και πρόσωπα άγια. Η Όλγα ήταν μια αγία γυναίκα. Λοιπόν, αυτή δημιούργησε μεγάλο επεισόδιο. Κάποιος ισχυρός της ημέρας εκείνης ετόλμησε, διέλυσε τον γάμο του και είχε την αξίωση σε μια δεξίωση των ανακτόρων Να πάει η ανδροχωρίστρα η γυναίκα του; Όχι, είπε, όχι, δεν θα μπει μέσα.

Και δεν ήθελε να μπει μέσα στα ανάκτορα, την έκλεισε, και όχι μόνο η Ρωσίδα η Αγία. Και κάθε γυναίκα απέκλειαν, δεν επέτρεπον να έχουν κοινωνικές σχέσεις μέσα με τις άλλες ανδροχωρίστριες. Οι οποίοι προτιμάτερουν να γκρεμνήσουν μια εκκλησία παρά να χωρίσουν έναν ανθρώπινο αγαπημένο.

Είναι ένα έγκλημα των εγκλημάτων. Ταύτα λέγω. Ε, λοιπόν, τώρα σας παρακαλώ, ησυχία να με ακούσετε.

Εσιόπισσα μέχρι την ως διότι έχω μια αρχή. Το καλάμι, όταν είναι όρθιο, το χτυπώ, όταν πέσει δεν το χτυπώ, το συμπαθώ.

Τους συμπαθώ. Έχω αυτή την αρχή. Και διαβάστε το έργο να δείτε ότι όταν ήταν στο ύψος της δόξης των, τότε τους εκτύπησα. Όταν γίνανε αυτά, συμπάθεια έχω προς αυτούς. Όταν η δικτατορία ήταν στο ύψος της, τότε την εκτύπησα δημοσία και υπέστην τον διωγμόν εκείνων. Και πώς σώθην; Σώθην διότι συμπαριστάθη ο λαός της επαρχίας μου σύσσωμος, σύσσωμος ο λαός, με κίνδυνο να συλληφθεί. Και είπε τότε ένας δικτάτορας, ο Πατακός, ότι σε όλη την Ελλάδα κυριαρχούμε, μόνο στο νομό Φλωρίνης δεν κυριαρχούμε.

Δεν κυριαρχούμε εμείς, αλλά κυριαρχεί ο Καντιώτης.

Τα λέγω λοιπόν αυτά και εισέρχομαι τώρα στην ουσίαν. Το Σάββατο, κλάψε Ελλάδα, κλάψε Ελλάδα, κλάψτε πρόγονοι και μάρτυρες και άγγελοι, κλάψτε! Το Σάββατο υποδοχή μεγάλη στην Ελλάδα. Το Σάββατο, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, το Σάββατο μήπως έρχεται κανένας ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων;

Μήπως έρχεται ο Κονδύλης και ο Πλαστήρας; Μήπως έρχεται ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο μεγαλύτερος πολιτικός που ήρθε από τη συνθήκη των Σεβρών και έφερε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών; Μήπως έρχεται και προετοιμάζεται μια υποδοχή όλων φρουγουμένων; Το κέρατο στεφανώνεται!

Το κέντρο στεφανώνεται! Το κέντρο στεφανώνεται! Ομιλώ σαφώς και περιφράστως ότι έχει δίπλα του μία ανδροχωρίστρα Διεφώτισα, είδες τη Μαργαρίτα, τη χτυπήσαμε στις ημέρες της δόξης της. Τώρα που είναι καλά, είναι συντετριμμένη, τη συμπαθούμε. Και αυτή η κυρία τώρα κλαίει και αναστενάζει, διότι μία ανδροχωρίστρα εχώρισε την όμον από τον όμον σύζυγό της των αυτών. Έρχεται λοιπόν ο ήρωας και τι περιμένουμε; Θα έχει δίπλα και την μετρέσα του, την παλλακίδα του.

Βακίδατο, το κέρατον εστεφανωμένο και ετοιμάζοντα, λέγει οι λαλιώτες και οι άλλοι γενεά, καθώς γράφουν εφημερίδες, θα ανάψουν, λέει, κλόψε όλα πεντακόσια κεριά, θα δηλώσουν να ανάψουν σαν η Ανάσταση Κυρίου. Σημείο, ζήτω η Ρώμη που υποδέχεται τον Έρωνα, ζήτω η Αγγλία που ζει ο εκφυλισμός.

Είδατε λοιπόν ότι υπό το χέρι των εστεφανωμένων, αλλά ομολογώ μια πικρά αλήθεια. Θα ήθελα κάποιος που συνδέεται με τον Κατηγορό, δεν κατηγορώ, ο Σεραφείμ συνδέεται με αυτόν, ανεβαίνει και κατεβαίνει στο Καστρί.

Σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, όχι, δεν κατηγορώ, δεν κατηγορώ, δεν έχουν διάτσιν, γιατί κι αυτός τώρα έχει κάπως αλλάξει, δεν είναι όπως είναι.

Λοιπόν, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ. Θα ήθελα λοιπόν ο μακαριότατος, ο συκτιστές εώς του, να επισκεφθεί το Καστρί και να φωνάξει, και θα αγιάζει η γλώσσα του, θα αγιάζει η γλώσσα του. Θάρρος έχει, δεν είναι του Ζέρβα, είναι πολεμιστής. Να πούμε την αλήθεια, δεν μιλάμε ορισμένα πράγματα, και να πει στον φίλο του, να πει, να φωνάξει τη φωνή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.

Λοιπόν, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ.

Στον Ηρώδη να πει «ουκ εξεστί σοι, κύριε Παπανδρέου, να έχεις γυναίκα, την διαφθαρμένη αυτή γυναίκα, της οποίας αποφελεύω. Ουκ εξεστί σοι. Ημάρτησες, αδίκησες τη γυναίκα σου, αδίκησες τα παιδιά σου, αδίκησες την Ελλάδα μας, την έκανες ρεζίλι, παγκόσμιο ρεζίλι. Όσο και αν προσπαθήσεις, όσο και προσπαθήσεις, προσπαθήσεις, εγώ ως αρχιεπίσκοπος, και αν ακόμα εκατό διαζύγια σου δώσουνε οι αρχές και εξουσίες του σκότους του αιώνος, εκατό διαζύγια, εγώ τα σκίζω τα διαζύγια αυτά και δεν σας στεφανώνω εις όλον τον αιώνα». Αυτό έπρεπε, αλλά επειδή δεν το είπε, δεν το είπε, δεν κατηγορώ, επειδή δεν το είπε, τολμώ εγώ, ο γέρων επίσκοπος της Φλωρίνης που ευρίσκομαι εδώ, συνεπής στην όλη μου ιδεολογία και στην όλη μου τακτική, και φωνάζω: «Κύριε Παπανδρέου, δεν επιτρέπεται να χωρίζεις τη γυναίκα σου, δεν επιτρέπεται, διότι είναι αίσχος». Το φωνάζω και το γράψω και το τονίσω εις το Πανελλήνιον, και συνεπώς το κέρατον είναι στεφανωμένον. Περιμένει, Στεφανώδη. Σε ένας δυνατός αρθρογράφος το καλό του που είναι καλό και λέγει εκεί πάνω.

Λέγει εκεί πέρα αυτός, ρε, λέει, τι φωνάζετε, λέει; Τι είπε αυτός; Τι φωνάζετε; Καλά, λέει, τι; Είπε αυτός μια αλήθεια μεγάλη. Τι είπε; Ότι 20% οι Έλληνες, τόσο φτάσαμε, είναι διαζευμένοι μέσα στην Αθήνα, 15 με 20 είναι διαζευμένοι, ναι, άλλοι 15 με 20 έχουν μπλέξει και ετοιμάζονται να πάρουν διαζύγια, 20 και 20, 40, και άλλοι έχουν τις γκόμενές τους.

Λοιπόν, συνεπώς, συνεπώς, λοιπόν, συνεπώς, οι ευρίσκονται το αυτό κρήματι και πόσο ευρίσκονται το κρήματι, δεν υπάρχει πλέον διάδεσης και λένε αν αδάξα, τα λένε, μπράβο, καλά κάνεις, άντρας είσαι, αίσχος, αίσχος.

Και τώρα εισέρχομαι στο κύριο θέμα, θα πλησιάσω το κέρατον, δεν φεύγω από την ιδέα, ο λόγος μου έχει συνειρμόν και συνάφεια και βαδίζω επί συστήματος με τις παρεκβάσεις που κάνω και λοιπά, αλλά κουράστηκα λιγάκι.

Τώρα πώς θα κάνουμε τώρα, εσείς τώρα; Λοιπόν, τώρα καθίστε, θα κάνουμε λίγο κουράγιο, σκέφτομαι αυτούς που είναι απ' έξω στο πεζοδρόμιο, διακόπηση κοινωνία, τους θαυμάζω, όλοι οι παρακολουθούν. Το κέρατο είναι στεφανωμένο πλέον με χιλιάδες στεφάνια, με χιλιάδες στεφάνια. Ποιο είναι το χειρότερο από όλα τα εγκλήματα τα οποία διαπράττουμε εμείς οι Έλληνες;

Και έχουμε το ρεκόρ της βλασφημίας, είναι η βλασφημία με τις οποίες έγραψα και εξέδωκα και ιβρίων. Το οποίο είναι ξυντλήθη ό,τι περί αντιβλασφημίας. Λοιπόν, λέει ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ωραία πράγματα λέει, προφήτευσε ο Άγιος Κοσμάς, μια προφητεία περί των Εβραίων.

Τι είπε; Λέει, γιατί μόνο οι Εβραίοι έτσι υβρίζαν τον Χριστό και λέει.

Και λέγει, το να υβρίσεις, λέει, τη μάνα μου, τον πατέρα μου, εμένα να μου κόψεις τα αυτιά, να μου βγάλεις τη γλώσσα, ξέρω εγώ, να με κάνεις ανάπηρο, σε συγχωρώ. Να βλαστημήσεις τον Χριστό και την Παναγία μου, δεν έχω μάτι. Έλα εσύ εδώ! Ρε Κοσμά, το λένε, έλα πάλι να στήθω του τάχου σου, πέρα από το Τεπελένι που είναι τα ιερά σου λείψανα, και έλα μες στην Αθήνα να φωνάξεις με τη φωνή σου την Αγία την Προβλητική Αγία. Εσείς πώς κάθεστε και βλέπετε μια ταινία όπου ο Χριστός υβρίζεται ως ουδέποτε άλλοτε εις τον αιώνα;

Των αιώνων των αιώνων, πώς έχουν μάτια, πώς έχουν μάτια και τον κοιτάζουν, τον κοιτάζουν; Εν πάση περιπτώσει, δεν λέγω τίποτα, δεν αναλύω αυτό, έχω βγάλει ένα βιβλιαράκι και εκεί παρουσιάζω, φτάνει αυτό μόνο, διότι να πω πώς λέει το Χριστό θα ρυπάνω τας ακοάς σας, θα σας λυπήσω μέχρι δακρύων. Όσοι θέλουν ας διαβάσουν ένα βιβλιαράκι που εξέδωκα, «Ο Καζαντζάκης ο Αντίχριστος», και θα τα δουν, και φτάνει μόνο αυτό το σημείο, ύβρισε το.

Ευχή, ευχή, ευχή, ευχή. Διαμαρτυρήθηκαν στην Ιταλία, διαμαρτυρήθηκαν στην Αμερική, στην Αυστραλία πέρα, παντού όπου υπάρχει, διαμαρτυρήθηκαν όλοι αυτοί. Και όλοι είχαν στραμμένα τα μάτια τους στην Ελλάδα. Τι θα κάνει η Ελλάς; Τι θα κάνει η Ελλάς; Δόξα τω Θεώ, η Ελλάς έδωσε παρόν.

Ευχαριστώ σε παρόν!

Προς τιμήν πρέπει, γιατί υπάρχει ένα όνομα που μας συγκινεί βαθύτατα, βαθύτατα. Εγώ σαν λειτουργό αναφέρω το μαρτύριο του λαού αυτού.

Λόγω αυτού και μας συγκινημαθήκατε ότι το πρώτο όχι, ιστορικό όχι, ανώτερο από το όχι των υψηλών ωραίων μας, το όχι, όχι, δεν θα επιτρέψουμε να επαναπαιχθεί η ταινία στην Κύπρο, σηκωθείτε όχι και γραγκωτήσατε. Εκεί όμως υπάρχει ένας αρχιεπίσκοπος λεβέντης που άφητανε πριόλια και σκέπτοντο να παρουσιάσουν την αυτή την ταινία. Εκάλεσε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και του λέει: «Κοίταξε καλά, μη προβάλλετε το έργο αυτό. Θα ξεσηκώσει όλο το λαό.»

Και δεν εξαιρετικά απαγορεύεται. Συμφωνία κυβερνήσεως και λοιπά, απαγορεύεται. Έβγε Κύπριοι αδελφοί, έβγε!

Λένε!

Λένε ότι τάχατες δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά, υποκριταί και Φαρισαίοι. Δεν μπορούμε να κάνουμε, είναι ελεύθερη η καταργή ελευθερίας στην Ελλάδα, η χώρα της ελευθερίας, του μεγαλείου. Είναι ψέμα αυτό το πρόγραμμα.

Λοιπόν, αναφέρω προ ολίγου έναν εκλεκτό δικηγόρο των Αθηνών, ο οποίος δεν αποκλείεται να είναι παρών εν μέσω ημών και ο οποίος έγραψε θαυμάσιο άρθρο στην Ελευθεροτυπία. Ολίγο προτού να ανεβώ εδώ, μου έδωσε υπόψη ορισμένα στοιχεία, τα οποία και τα επαναλαμβάνω εγώ, τα οποία και τα ήξερα, αλλά τα είπε πολύ καλύτερα.

Τα εξής στοιχεία. Στη Ρόδο, στο νησί, πάμε σε άλλο νησί. Εκεί μια αγγλική εταιρεία ήθελε να γυρίσει μια ταινία, κινούμενη στη Ρόδο κάτω από τους Τούρκους, Στην Επιστήμη της Ανατοκρατίας Και ξέρετε υπό κανένας στη Ρόδο, σε επισκεφτεί κάτι Ρόδο, έχει επάλξεις, έχει ένα φρούριο Και για να γυριστεί αυτή η ταινία χρειάζεται προπαρασκευή.

Και ανέβηκαν επάνω αυτοί οι ηθοποιοί, επάνω στις επάλξεις, ύψωσαν σημαίες τουρκικές. Και μόλις το πήρε ο λαός εκεί, επήρε τις καμπάνες, χτύπησε καμπάνες και πετροβολήσανε και τους ρίξανε από πάνω από τα ζεπάρξη. Έβγαινε στους Ροδίους, είναι Ρόδι εδώ, έβγατος Και έτσι αναγκάστηκε η κυβέρνηση και απαγόρευσε την προβολή αυτής της ταινίας.

Δεύτερο παράδειγμα, εκεί στη Δράμα, όπως ξέρετε, ένας απαίσιος άνθρωπος, Θρατιώτης είδος, σκότωσε γυναίκες, σε τεμάχησε, 4 to 5 γυναίκες, τέρας Και έγινε δικαστήριο και μέσα στο δικαστήριο αυτοί οι άντρες, που δεν θα τους ονομάσω άντρες, τον χειροκροτούσανε, έχοντας κακία εναντίον της γυναικός, διάφορα πράγματα.

Και θέλεις να κάνει ταινία, ταινία να κάνει. Και μόνο ότι τόσοι άντρες τον χειροκροτούσανε, το κέρατον, το κέρατον εστεφανωμένον.

Το κέρατον εστεφανωμένον. Το κέρατον εστεφανωμένον. Ω Γραφή, ω Γραφή, σε πιστεύω. Θαύμα θαυμάτων. Εστεφανώθη το κέρατον εκεί μέσα στο κρατητήριο, και θαύμαζαν και οι πόρους και οι αγγελίες μέσα αυτό. Λοιπόν, μετά ήδε να το κάνει, να το γυρίσει. Πήρε θάρρος μια εταιρεία ελληνική να το κάνει ταινία, να γυρίσει ταινία, κινηματογραφική ταινία. Και όταν πλέον επρόκειτο να ταινεί, λόγω της αντιδράσεως του λαού.

Λόγω ιδίως, λόγω αντιδράσεως των φεμινιστικών κύκλων. Και λόγω ενώ ένα τηλεφώνημα έφτασε και σταμάτησε. Ένα τηλεφώνημα έφτασε και σταμάτησε. Ο Ματεώτης Ματεωτήτον, η Μαργκαρέτα τηλεφώνησε από το Καστρί Αυτή είναι η λογοκρισία.

Αυτή απαγόρευσε, διέταξε και σταμάτησε αυτή. Τρίτο, επίσης μια άλλη ταινία, «Τα καμάκια», που ήταν κι αυτή προσβλητική εναντίον της γυναικός.

Λοιπόν, θέλετε τώρα ένα άλλο; Απαγόρευσαν. Αυτό έχουμε να κλάψουμε, εδώ έχουμε να κλάψουμε. Βλέπετε αυτό; Ένα τέτοιο βιβλίο βγήκε που μετεφράστηκε σε όλες τις γλώσσες σχεδόν, και έκλαψαν μάτια, μάτια κλάψανε, μάτια κλάψανε, μάτια κλάψανε. Έκλαψε και ο Ρίγκαν ακόμη, και εδάκρυσε ο Ρίγκαν,

Ήρθε ο Ίγκαν και είπε ο Ίγκαν Παρισία: «Με συνεκλόνισε το δράμα της Ελλάδος». Ένα παιδάκι στην Ήπειρο, μικρό παιδί, σκότωσαν, δεν το μιλούμε εκ μίσους, σκότωσαν τότε στον άγριο εμφύλιο πόλεμον, ή σημαντά όπως θα το ονομάζετε, το σκότωσαν τη μάνα του, μια χρυσή μητέρα, και έφυγε έρημο και πήγε έξω στο εξωτερικό και σπούδασε και είναι άριστος δημοσιογράφος και είπε: «Μάνα μου, θα σε ζωντανέψω». Και ήρθε εδώ στην Ήπειρο και κάθισε και πήρε πληροφορίας.

και έβγαλε ένα βιβλίο, «Ελένη Κατζογιάννη».

Ένας Ρίγκαν το διάβασε και έκλαψε! Ένας Ρίγκαν το διάβασε και το έκλαψε! Και είπε αν έχουμε συμφωνία με τον Κορκοζάβερ, στενέ τέλες και αυτό το ευλίο. Εδώ στην Ελλάδα ήθελαν να το γυρίσουνε ταινία που θα έκλαγαν πάντα τα μάτια, αλλά επειδή το βιβλίο αυτό έθιγε το δόγμα, το μεγάλο δόγμα της λήθης των εγκλημάτων, η ταινία αυτή απαγορεύτηκε να προβληθεί στην Ελλάδα!

Λοιπόν, ψεύδονται. Θέλετε και ένα άλλο ακόμα τελευταίο, το οποίο είναι με τελευταία στιγμή; Με ένα σημείωμα, σημείωμα, τι τελευταίο σημείο; Ότι μουσουλμάνοι των Παρισίων στην Γαλλία, λοιπόν, είπανε: πολύ καλά έκανε η Καθολική Εκκλησία Και απειγόρεψε την προβολήντιά της Τεχνίας Δεν είμαστε εμείς χριστιανοί, αλλά εμείς μάθαμε το Κοράνι να σεβόμαστε τον Χριστό που είναι μεγάλος προφήτης.

Ολίγα λόγια και τελειώνουμε.

Τελειώνομαι. Η αντίδραση. Η αντίδραση τώρα. Η αντίδραση. Καλά, καλά παιδιά, καλά. Καλά, καλά, καλά. Σας υπακούω, σας υπακούω. Αν μείνω όμως επάνω εδώ πέρα, ας μείνω. Καλά. Λοιπόν, δεν πειράζει. Λοιπόν, τώρα αντίδραση. Η Εκκλησία εδώ, η Ελλάς. Πώς αντέδρασε η Εκκλησία; Οφείλω να σας πω τα εξής. Είμαι συνοδικό μέλος και θα σας πω την αλήθεια. Έτσι πω.

Εγώ, ο Σεβαστιανός και ο Άγιος Αντιπρόεδρος εδώ που είναι, ο Άγιος Σύντερο Κάστρο. Το θέσαμε και ομιλήσαμε.

Όλοι, πρέπει να ομολογήσω ότι όλοι τα επιδοκίμασαν. Και ο Αρχιεπίσκοπος και αυτός ομίλησε σκληρά για αυτό το έργο. Και όλοι βγάλαμε και αποφασίσαμε και εγώ επρότεινα, αλλά δεν ήθελαν να μας ακολουθήσουν στα σκληρά μέτρα, όπως τα χαρακτηρίζανε, μέτρα τα οποία υποδείξαμε και τα οποία θα ήταν αποτελεσματικά.

Και αποτελεσματικά ήτανε, δεν κατηγορώ κανένα. Διότι όντως και εν κύκλωσε βγήκε και διαβάσεις όλες τις εκκλησίες Και η φωνή του Κυρίου 400.000 συγκυκλοφόρησε Και άλλες διαβήματα γεννήκαν στην κυβέρνηση και λοιπά Εν μέσω, αλλά δεν αρκεί αυτά Εμείς επροτείναμε και είπαμε: Σας παρακαλώ πολύ, σας λέγω όλη την αλήθεια.

Γιατί τι λέει το άλλο ρητό; Ξέχασα να σας πω.

Πρέπει να σας πω, όταν χτίζαμε αυτή την αίθουσα, την αίθουσα, περνούσε ένα πτωχαδάκι, ευλογημένο πτωχαδάκι. Τι διαμάντια έχει ο λαός! Όσο κατεβαίνουμε την πυραμίδα, όσο ανεβαίνουμε την πυραμίδα, τόση βρομιά. Αλλά όσο κατεβαίνουμε την κοινωνική πυραμίδα, αδάμαντες υπάρχουν. Συγκινούμαι όταν τους βλέπω. Ένα πτωχαδάκι οδοκαθαριστής, μπαρμπα-Μήτσος τον λέγω, δεν ξέρω αν ζει, δεν ξέρω αν ζει, δεν ξέρω αν ζει, θα είναι πολύ γέρος, σκούπιζε το παιδί εδώ το δρόμο. Λέει: «Τι κτίζεις αυτό πέρα, πάτερ;» «Κτίζω μια αίθουσα, κτίζομαι». «Καλά», θα λέει.

Θα λέει η αλήθεια αυτή έδωσα, θα προσπαθήσουμε να λέμε αλήθεια, να μην πούμε ψέματα στο λαό. Πολύ καλά, αύριο θα σας φέρω ένα ρητό, σκουπιδιάρης τώρα αυτός. Και μου έφερε αυτό το ρητό. Διαβάστε το, διαβάστε το.

Σας ευχαριστώ.

Εσείς χειροκροτείτε, αλλά αν έχω μια περιπέτεια, κανείς από εσάς δεν θα είναι στην περιπέτειά μου. Πάντα θα με εγκαταλείψουν.

Λοιπόν, καλά, εν πάση περιπτώσει, συνηθίσαμε τώρα, συνηθίσαμε. Λοιπόν, συνεφούσαμε, είπα εις τον Αρχιεπίσκοπο, δεν ανακοίνωσα αυτά, λέω εγώ πρέπει να αντιδράσω με κατάλληλον τρόπο, αντιδράσω σθεναρώς, αντιδράσω με ήπιες αντιρρήσεις, λέω μήπως αυτό και λοιπά.

Λέω, ακούστε, Μακαριότατε, υποψήφιος Αρχιεπίσκοπος δεν είμαι, ένας τάφος με περιμένει, μόνιμος θρόνος της ζωής μου πλέον στον τάφο. Λοιπόν, αλλά τώρα που σας λέγω δεν έχω διεκδικήσεις ούτε προσπαθώ να δημιουργήσω φατρία εναντίον του προσώπου σας.

Είσαι ο επίσκοπος, ο Αρχιεπίσκοπος. Ζητώ όμως να μου δώσεις δυο μέρες, δυο μέρες να έχω εξουσία στην Αρχιεπισκοπή σου. Και μέσα σε δυο μέρες, και ρώτησε, και ρώτησε, και ρώτησε κάποιος, λέει, τι θα κάνεις; Θα κάνω, έχω πρόγραμμα.

Αφού θέλετε να το μάθετε, σας το λέω.

Σας το λέγω, αρχίζει στην Αντουίνδιο, παίζανε καρναβάλια, και όταν έβαλε έναν παπά επάνω στο καμπαναριό και τον έκλεισε και του είπε: «Όταν περνούν τα άρματα, θα χτυπήσεις νεκρικά την καμπάνα, σαν Μεγάλη Παρασκευή». Περνούσαν τα άρματα. Ρωτήστε, μα τι έγινε μόλις αρχίσανε; Έχουμε λαό, έχει ρίζες ο λαός μας. Μόλις αρχίσανε και χτυπούσε νεκρικά η καμπάνα, σαν Μεγάλη Παρασκευή, σταυροκοπήθηκαν όλοι και κατεβήκαν από τα άρματα. Και εδώ λοιπόν, και εδώ λοιπόν.

Και εδώ λοιπόν, και εδώ λοιπόν, εάν χτυπούσαν οι καμπάνες εδώ, γιατί υπάρχουν οι καμπάνες, γιατί υπάρχουν οι καμπάνες, γιατί υπάρχουν οι καμπάνες, γιατί υπάρχουν οι καμπάνες, γιατί υπάρχουν οι καμπάνες.

Λοιπόν, πρώτον, δεύτερο, δεύτερο, χίλιοι παπάδες έχει, κάθε παπάδες όλοι θα φέρουν από 100 και θα κριματιθούμε εντονότατα Και τρίτον, το σπουδαιότερο από όλα, θα βγάλουμε αφορισμό, θα αφορίσουμε!

Θα αφορίσεις εμένα!

Λοιπόν, τότε λέω θα λυθούν, τότε θα γίνει. Αντιλαμβάνονται, λέω, το ήπιον κλίμα το οποίο επικρατεί μέσα στην Εκκλησία και εντροπούμε τα μεγάλα και υψηλά και δι' αυτού τολμούν και προκαλούν τα ζητήματα ταύτα.

Δυστυχώς δεν εισακούσθην και ιδού τα αποτελέσματα. και έμεινε τώρα φρουρός της πίστεώς μας, φρουρός της πίστεώς μας. Ευαγγελισμός, Ευα 4 to 5 και δικάστηκα με 2 χρόνια αναστολή και λοιπά. Πολλές ιστορίες αυτές. Θα βγάλω ένα βιβλίο, 300 σελίδες, «Στο πεζοδρόμιο», για να δείτε πόσες φορές βγήκα στο πεζοδρόμιο μαζί με τον πιστό λαό.

Αυτή τη φορά τότε όμως που βγήκα στα πεζοδρόμια, ο θρησκευτικός λαός των Αθηνών ήταν εναντίον μας. Δεν κατηγορώ κανένα. Λέγανε όλοι, όλοι λέγανε, τα περιοδικά τα θρησκευτικά τα γράψανε, ότι αυτό που κάνει ο Καντιώτης είναι εκτός εκκλησιαστικής παραδόσεως.

Αυτό λέγανε όλοι. Ναι, λοιπόν, ναι, ναι, λοιπόν. Ήταν εκκληστώς κληστής παραδόσεως Αλλά τώρα, με την ευλογία του Θεού, θαυμάζω και βλέπω ότι υπήρχε ενότης όλων των χριστιανικών κινήσεων. Όλοι, και ο Σωτήρας, και η Ζωή, και ο Σταυρός, και οι της άλλης.

Όλοι, και αυτοί ακόμα οι πρανολογίτε τους οποίους εκτιμώ και αγαπώ, διότι έχουν αγωνιστικότητα όλοι αυτοί, όλοι αυτοί, όλοι αυτοί, συνειδητοποιημένοι ως τη λαϊκή φάλαγξ, Ενώθησαν και έδρασαν το παρόν και δημιούργησαν αυτήν των σεισμών των οποίων ο οποίος έγινε Περιοσμένη Πέμπτη, Πέμπτη Μάλιστα Λοιπόν, συνεπώς, συνεπώς τώρα, είπανε έγιναν ζημιές, τι θα απαντήσωμε;

Τι θα απαντήσωμε; Καλά, καλά. Παραδέχομαι ότι γίναν ζημιές. Απαντώ, καλά, ερωτώ: ποιος προκάλεσε τις ζημιές; Η Σύνοδος με τον Αρχιεπίσκοπο προειδοποίησαν και είπαν: «Ω, θα γίνει μεγάλος σάλος και θα έχουμε ιστορίες μεγάλες, που να σκοτωθούν και άνθρωποι». Λοιπόν, εγώ θέλω να σας απαντήσω ότι εμείς ως προς αυτά, να ξέρετε πολύ καλά, θα σας πω τώρα του Αγίου Νεκταρίου τι είπε ο Άγιος Νεκτάριος, και παρακαλώ, είμαι υπέρ των διαμαρτυριών.

Εγώ πρώτα λίγο να πάω φυλακή, για επεισόδια δεν πήγα. Ευτυχώς με έσωσε ο Θεός, διότι όταν διέταξα τον όχλο και πήγε ο όχλος εδώ πάνω που ήταν, πάνω εδώ στο αυτό, εδώ προς την Ακαδημία πάνω, ναι, εκεί πέρα, και εκεί θερμόαιμοι μέσα μπήκανε και ευτυχώς ήταν τότε καμιά δεκαριά κοπέλες γδυτές και τις μετρούσαν με τη μεζούρα και φτάσανε εκεί και σπρώχναν λοιπόν.

Και φωνάζανε αυτές που μέσα: «Παναγιά, βοήθα!», εάν σπάζανε τη σιδερένια πόρτα και μέσα τους σκότωναν. Και αυτά τα μέτρα εμείς δεν εγκρίνουμε, σας το λέγω. Ο Άγιος Νεκτάριος τι είπε; Μα, διαφορά υπάρχει μεταξύ Μωάμεθ και Χριστού. Ο Μωάμεθ εξαπλώθηκε, κυριάρχησε φονεύοντας· ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε φονευόμενος και σταυρούμενος. Αυτή είναι. Και είπε ο Άγιος Νεκτάριος: «Ο Χριστιανισμός γεννά μάρτυρας, όχι φονείς». Συνεπώς θα περιοριστούμε στο πλαίσιο των ζωηρών εκδηλώσεων και λοιπά. Αλλά ως προς τις ζημίες, να τις πληρώσουν αυτοί που τις προκάλεσαν. Αυτοί είναι υπεύθυνοι, αυτοί είναι υπεύθυνοι και αυτοί να τις πληρώσουν. Και μαθαίνω η Μελίνα, η Μελίνα θα τις πληρώσει, λέει, τις ζημιές αυτές θα τις πληρώσει από το ταμείο του κορβανά. Μάλιστα. Λοιπόν, σας λέω κάτι: εδώ μες στο ναό έχω ένα ηρωικό παπά.

Ο οποίος είναι πάνω στην περιφέρειά μου και ο οποίος είναι αποτυχείο και ο οποίος λέγεται Μάξιμος και είναι ηγούμενος μιας μονής εκεί που το έχουν.

Μέσα στην Πτολεμαΐδα, μέσα στην Πτολεμαΐδα, παίξανε ένα επαίσχυντο έργο, πώς το λέγανε, «Κομπανία παπάδων», ναι, ναι, ναι, εκεί παίζανε τέτοιο έργο. Λοιπόν, το υλοποίησαν λοιπόν, χτυπάει καμπάνες, μαζεύει το λαό, μπαίνουν μέσα, κυριαρχούν με το «Υπερμάχω Στρατηγώ», τα χάσανε αυτοί, τρομάξανε, ήρθε αστυνομία μεγάλη, πού να βγουν έξω; Είχανε σαν τα στρίδια, γαντζώσανε στο βράχο και δεν μπορούσαν να τους ξεκολλήσει κανείς από εκεί μέσα.

Και εψάλλονε και αναγκαστήκαν και ξυπνήσαν τον κύριο εισαγγελέα, τον κύριο εισαγγελέα, τον ξύπνησε τον κύριο εισαγγελέα της Κοζάνης. Και απέχει η Κοζάνη περίπου μισή και πλέον ώρα και ξεκίνησε λοιπόν τη νύχτα ο κύριος εισαγγελέας.

Και ήρθε εκεί με το ύφος του εισαγγελέως, ναι, και μπήκε μέσα στην αίθουσα και βρήκε τον παπά των ζωρών.

Αλλά και σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδος, το ακροτελεύτερο Σύνταγμα του Άρθρων της Ελλάδας λέγει Τι λέει το ακροτελεύτιο; Διαβάσατε; Ότι εάν το Σύνταγμα καταπατείται από διαφόρους κλπ. και δεν λαμβάνεται και το κράτος είναι σε βαρύ, σε λήθαργο, βαρύ ύπνο, τότε την τήρηση του Συντάγματος την αναλαμβάνει ο ελληνικός λαός.

Ευχή, Δεν επιτρέψαμε να εκπονούνται λόγοι υπέρ της επαναστάσεως. Έξω τους λέω, βγείτε στα πεζοδρόμια και κάτι τέτοιο. Μέσα στον ναό δεν σας επιτρέπω.

Τότε λοιπόν απειλήσανε τα γνωστά. Τα έχω γράψει σε ένα βιβλιαράκι, ξέρεις τι είμαι. Ήταν λοιπόν ένας μεγάλος διευθυντής, έστειλαν να με πείσουν, έναν διευθυντή του Υπουργείου των Εσωτερικών. Ήρθε μέσα και άνοιξε μια συζήτηση.

Και μου λέει ότι πρέπει να επιτρέψεις την εθνική κυβέρνηση και τούτο και εκείνο. Βριώσα και μου πεις, εγώ δεν υποχωρώ, λέω, μπορεί να με ρίξεις από το θρόνο, εγώ μες στο ναό τέτοια ρεζιλίκια δεν επιτρέπω.

Θα ακούεται μόνο ο αγνός Ευαγγελικός λόγος προς πάσα κατεύθυνση.

Λοιπόν, τότε αφού είδα περνούσαμε πέρα σε μια ώρα, αφού είδα μια ώρα βγαίνει, λέω, τι λέει σήμερα η μέρα; Σημερινή ημέρα, αιρετικον ανθρωπον μετα μιαν και δευτεραν νουθεσιαν παραιτου. Λέω, τι να κάνω, φάω την ώρα μετά αυτό, λέω.

Λοιπόν, αυτός είναι ο όργανος της δικτατορίας. Τι κάνω; Θα μου απαντήσει ένα ερώτημα, του λέω. Το ερώτημά μου είναι το εξής: έχουμε δύο μεγέθη. Το ένα λέγεται Ελλάς και το άλλο λέγεται Χριστός. Από τα δύο μεγέθη ποιο είναι το ανώτερο, του λέω, εν ονόματι Ιησού του Ναζωραίου;

Τι απήντησε; Τι απήντησε;

Επίνδυσε, σηκώνονται επάνω, είχε μια γαστέρα πλατιά και φαρδιά και λέει: «Ιωλός, ούστ να χαθείς, φύγε από εδώ». Και έρχομαι και τον τζουβάλιασα και το θυμάται ακόμα, και το θυμάται. «Φύγε να μη σε βλέπω», λέω. «Αγαπάς την Ελλάδα, συγκεφαλά; Εγώ την αγαπώ εκατό φορές και το απέδειξα που ανέβηκα στα ψηλά βουνά για να σωθεί αυτή και κυματίζει η ελληνική σημαία μέσα στην Ακρόπολη. Αγαπώ την Ελλάδα, αλλά αν αγαπώ την Ελλάδα μια φορά, αγαπώ χίλιες εκατομμύρια φορές τον Χριστό».

Συνεπώς, συνεπώς, του λέγω, αυτή είναι η ιστορία. Τι γεται ο Ελλάς και τους είπα, ο Χριστός χωρίς Ελλάδα ζει, αλλά Ελλάς Χριστό, ο Χριστό δεν ζει, θα ποδάγει.

Συνεπώς, έτσι θα τα λαλήσουμε. Τώρα υπολείπεται αγώνας ακόμα ισχυρός. Και ο αγώνας αυτός θα στεφθεί, εδώ θα συνέρθουμε εκτάκτως ίσως, η Ιεραρχία ολόκληρη, θα επιμένουμε να συνέλθει εκτάκτως η Ιεραρχία.

Και όχι πλέον ο λαός, ο φτωχός λαός. Εμείς θα είμαστε επικεφαλής του λαού.

Ρίπτω την ιδέα, ρίπτω την ιδέα συλλαλητηρίου Πανελληνίου. και στους αγητηρίων αυτό θα γίνει, αν θέλει ο Θεός και με ακούσουν, θα γίνει στις Αθήνας, οι Θεσσαλονίκοι και στις Πάτρας Και όπως πήγα στην Πάτρα και όπως πήγα στην Αθήνα και όπως πήγα στη Θεσσαλονίκη, θα προταστώ και εγώ, γέρων επίσκοπος, να διαμαρτυρηθούμε εντονότατα δι' αυτό το αίσχος το οποίο γίνεται.

Διότι πρέπει να καταλάβουμε ότι αν δεν διαμαρτυρηθούμε... Σας προειδοποιώ, επιτρέψατέ με να προφητεύσω. Μον λέω ότι είμαι ανάξιος να λέγουμε χριστιανοί αυτό Αλλά πιστεύω, προφητεύω ο νόμος της Αποκαλύψεως.

Εάν εμείς διαμαρτυρηθούμε και αφήσουμε να βρίζεται το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, Τότε ωραία και αλλήμονο

Και αλίμονο, δεν έχω λόγο, μου έρχεται να κατεβώ. Προβλέπω πολλά δεινά, πολλά δεινά στο έθνος μου. Προβλέπω μεγάλες συμφορές, προβλέπω σεισμούς και καταποντισμούς και διέλας και εμφυλίους σπαραγμούς, διότι οι ύβρεις αυτές είναι παμμέγιστες. Λοιπόν, τώρα εδώ που είμαι στον άμβωνα, μου έστειλε ένα σημείωμα, μην ταραχθείτε κανείς, γύρω στις 6 και τις 45 έγινε μεγάλος σεισμός στην περιοχή Ζακύνθου και Ηλείας, πάνω από 6 Ρίχτερ, με καταστροφές και τραυματίες. Λοιπόν, ναι, λοιπόν. Και θα γίνει πάλι. Παναγία Δέσποινα, Παναγία Δέσποινα, Λογγίνε, Λογγίνε, ομολογητά του Χριστού, μάρτυρες και Άγιοι Κοσμάδες και μάρτυρες της φυλής μας και ήρωες, πρεσβεύσατε υπέρ του λαού, για τας ψυχάς ημών. Άλλωστε θα συμβεί σεισμός μέσα στην Αθήνα και θα μείνει τίποτα; Ούτε Παρθενώνας θα μείνει, τίποτα. Λοιπόν, να είστε έτοιμοι. Να είστε σε λαϊκή θήρια έτοιμοι. Και τώρα σας λέγω.

Σας λέγω, σας λέγω λοιπόν τώρα ακούστε. Αν ακούστε λοιπόν, σας παρακαλώ. Τι, τι λέτε; Καλά, ακούστε. Σας ειδοποιώ, κάντε λίγο υπομονή. Εντός εβδομάδος θα καθαρίσει ο ορίζων. Ή θα γίνει ήλιος ή θα γίνει σκοτάδι.

και το λέγω αυτό, σας ευχαριστώ εν ημέρως, δεν κρύβω τίποτα ότι την Τρίτη έχει οριστεί ως επίτροπος, ως πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής, με δύο άλλους αρχιερείς θα επισκεφτούμε τον Κουτσόγιωργα, τον αντιπρόεδρο της κυβερνήσεως, και θα ζητήσουμε με γλώσσαν ισχυράν και με επιχειρήματα ακαταμάχητα, θα ζητήσουμε τρία πράγματα.

Το ένα είναι ότι να πάψει η προβολή της ταινίας αυτής εντός της σήμερον.

Θα είμαθα ανένδοτης αυτόν και θα του πούμε τα συνεπείες θα τα έχεις εκεί. Θα υπάρχουν φόνοι, τραυματίαι και νεκροί θα υπάρχουν, και νεκροί, και θα είσαι...

Και συγκινούμαι, συγκινούμαι.

Λοιπόν, λοιπόν, καλά, καλά, σταμάτα, καλά, καλά. Λοιπόν, και θυμούμαι και συγκινούμαι όταν ανεβήκαμε στα ψηλά βουνά, με επεστράτευσε η πατρίς. Και ανέβηκα στα ψηλά βουνά και τα θυμούμαι κάθε νύχτα και κλαίω.

Μα προβλώς πόσο έπεσαν τα βουνά, πόσο τιμή στειλάς, πόσο έχουμε δημοκρατικό πολίτευμα. Οι στροπονώστε καθένας να υβρίζεται ο Θεάνθρωπος και θυμούμαι το τέλος της μάχης. Παρέταξαν οι στρατιώτες, από 200 στρατιώτες 30 to 40 ήταν νεκροί, και φώναζαν τα ονόματά τους.

Και έλεγαν κατόπιν: έπεσε υπέρ πίστεως και πατρίδος, έπεσε υπέρ πίστεως και πατρίδος, έπεσε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Και λέγαμε στα παιδιά επάνω: αγωνισθείτε, κινδυνεύει η πατρίς, η πίστη κινδυνεύει. Νικήσαμε στα ψηλά βουνά.

Και οι τόμαθα εδώ, εις ονόματι των ιερών εκείνων, δεν θα επιτρέψουμε η θρησκεία μας να γίνει, να καταπατηθεί. Μας φωνάζουν οι νεκροί, οι νεκροί μας φωνάζουν. Έχουμε επιταγή των νεκρών. Ελάτε, το μεγαλύτερο νεκροταφείο της Ελλάδος είναι η Φλώρινα. 500 παιδιά από πάσα χωριά της Ελλάδος έπεσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος. Θα πέσωμε κι εμείς υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Το πρώτο θέμα το οποίο θα θέσουμε είναι ότι η ταινία δεν πρέπει να προβληθεί, και θα αναφέρουμε... Καλά, καλά παιδί μου, μα περιμένετε παιδάκι μου, κάνετε λίγο υπομονή, δεν παρακολουθείτε; Την Τρίτη θα πάμε, αύριο τη Δευτέρα, την Τρίτη θα πάμε, ορίστε, θα σας καταστήσουμε ενήμερους, ενήμερους, θα σας πούμε ακριβώς. Θα έχω και μάρτυρες, θα είναι ίσως να έχω και τον Άγιο Σιδηροκάστρου μαζί, ίσως να έχουμε και άλλους και να πάμε και να τα πούμε.

Λοιπόν, το δεύτερο θα αξιώσουμε ότι οι ταυτότητες με 666 είναι απαράδεκτες, είναι απαράδεκτες, απαράδεκτες.

Ηλεκτρονικό φακέλωμα, οι υποκριτές, οι υποκριτές, οι υποκριτές. Κάποιος να λέει τις αστυνομικές ταυτότητες, τίποτα δεν ήταν αστυνομικές ταυτότητες. Αυτές είναι ηλεκτρονικές, είναι ηλεκτρονικό φακέλωμα που υπερβαίνει κάθε στα χέρια των, θα είναι το όργανο του Αντίχριστου για το οποίο θα σφραγιστούν όλοι οι Έλληνες και όλοι οι Χριστιανοί και όλοι οι Ευρωπαίοι, το μεγαθήριο, θα είναι πλέον στεφάνωμα των κεράτων της Αποκάλυψης.

Το ένα λοιπόν είναι η προβολή, όχι, οι ταυτότητες όχι, και τέλος θα πούμε για έναν άλλο κίνδυνο, έναν κίνδυνο που εξαπλώνεται συνεχώς. Εδώ απ' έξω από την Εύβη Βιβιοτία με εκατομμύρια δισεκατομμύρια Αμερικάνικας, Αμερικάνης Προλεύσεως Κτίζουν ολόκληρο χιλιαστικό χωριό με 200 οικογένειες χιλιαστών, χιλιαστικό χωριό.

Έγιναν λόγω εντολής της ΕΟΚ, μην φωνάζετε, λόγω εντολής της ΕΟΚ. Οι χιλιαστές γίνανε προνομιούχοι, ευνοούμενοι της καταστάσεως, και από εδώ και μπρος δεν θα διώκονται οι χιλιαστές, αλλά θα προστατεύονται οι χιλιαστές και υπό διωγμόν θα είναι οι ορθόδοξοι.

Ελπίζω εσείς τώρα το καθήκον σας, διαφωτίσατε, ο καθένας από εσάς να γίνει ιεροκήρυκας, βάνω πετραχήλι, βάνω ωμοφόρι και σας βάνω κανόνα, κανόνα! Αυτά που σας είπα απόψε με πόνο και με στεναγμό και δάκρυα, να τα πείτε, να τα μεταδώσετε.

Οι άνδρες στις γυναίκες, οι γυναίκες στους άνδρες, οι μεγάλοι στους μικρούς, στα σχολεία, παντού, κάθε ένας από εσάς, να διαφωτίσει δέκα. Είστε δύο, τρεις χιλιάδες, τρεις χιλιάδες, να γίνετε σαράντα, σαν τα άστρα του ουρανού και η άμμος στις θαλάσσις.

Και η Ελλάς ολόκληρη απ' άκρων να διαμαρτυρηθεί εντόνως. Αυτά. Και να ξέρετε πολύ καλά, εάν όλοι αγωνιστούμε και εάν όλοι πειθαρχήσουμε στα κελεύσματα της Αγίας μας Εκκλησίας, οι οποίοι αγωνίζονται και αυτοί κατά μέτρον των δυνάμεών της, εάν όλοι μας αγωνιστούμε, τότε θα γίνει το συλλαλητήριο και στο συλλαλητήριο μπροστά θέλει να είναι ο Σταυρωμένος.

Αυτός θα νικήσει. Αυτός θα νικήσει. Αυτός θα νικήσει. Δε θα νικήσει, δε θα νικήσει το επτακέφαλον θηρίον, δε θα νικήσουν τα κέρατα του θηρίου. Θα νικήσει το αρνίον το εσφαγμένον, ω η δόξα και το κράτος εις αιώνας αιώνων.

Λοιπόν, τώρα, εδώ, τώρα, δε κανόνασα τον κατελέστη δε κανόνα, θα είστε έτοιμοι, στρατιωτήρο, μπροστά μπροστά ο Εσταυρωμένος. Και πίσω θα είναι από το Άγιον Όρος, 100 μοναχοί από το Άγιον Όρος. Είναι μαζί μας το Άγιον Όρος.

Πίσω θα είναι ο λαός μας ολόκληρος, μια ψυχή, γιατί πρέπει να ξυπνήσωμε. Κάτι πεθαίνει, κάτι πεθαίνει, κάτι πεθαίνει. Και αν θέλουν οι πολιτικοί μας να γίνουν νεκροθάφτες του ιστορικού τους έθνους, εμείς δεν θα γίνουμε νεκροθάφτες.

Εμείς, όσο υπάρχει φωνή, όσο υπάρχει λάρυγγας, όσο υπάρχει γραφίς, όσο υπάρχει ψυχή, θα διαμαρτυρόμαστε εντόνως. Και έτσι, με τη βοήθεια όλων σας, η Ελλάς, η Ελλάς, η αγαπητή μας πατρίς, δεν θα γίνει Αλβανία, δεν θα γίνει Αλβανία, θα γίνει Αλβανία.

Ευχαριστώ όλους σας που είστε εδώ και ιδίως τους έξω. Συγκινητικό θέαμα, ότι εκλείσθη η οδός, απαγορεύθη συγκοινωνία, εκάθονται κάτω στον ψυχρόν από τον αέρα εκατοντάδες χριστιανών, οι οποίοι ακούν μετά κατανύξεως. Τους συγχαίρω.

Σας συγχαίρω διότι εσείς είστε οι προνομιούχοι της αιθούσης, ενώ απ' έξω δεν μπορούσαμε να τους βάλουμε διά λόγους τάξεως. Λοιπόν, ναι. Ο λαός είναι πιστός. Και διαχειριχούς γοντανούς, χριστιανούς, με ποιητή τέχνη. Κάναμε, κάναμε. Σύμφωνα. Ο λαός είναι πιστός. Λοιπόν, λοιπόν. Για κάτσε, επειδή λέει κάτι. Μας συγχωρείτε, εγώ θα τελειώσω. Εγώ, άξιε. Σε παρακαλώ. Σε παρακαλώ, ακούστε, ακούστε. Επειδή είπε μια ωραία... Να καταλάβετε, χριστιανοί μου, ότι είμεθα μειονότης. Να το καταλάβετε.

Με συγκινεί. Εδώ η Αθήνα έχει τέσσερα εκατομμύρια. Είναι αυτό που λένε οι εφημερίδες, έχουν δίκιο. Είμεθα μία μειονότης, και μειονότης που δεν έμαθε να αγωνίζεται και να αποθνήσκει. Θα σας διηγηθώ για ένα μικρομούδο σε αφορμή και μόνο ότι θα τελειώσω. Ευχαριστώ τον κύριο που μου το είπε αυτό.

Κάναμε αγώνα στην Αζαντίνα και ήταν τότε διάσημος αστυνομικός ο Ρατσιζής. Διάσημος, φοβερός. Και είχε επιστρατεύσει δυο χιλιάδες αυτούς. Και πήγαμε στην Αζεντίνα και τους βρήκαμε μέσα. Και φωνάξαμε και μας πιάσανε, ταράσαμε στα πάντα.

Μα τα σκίσανε, μας είχανε μέσα η θεωρία μεγάλη. Λοιπόν, την άλλη μέρα το πρωί, απαντώ, απαντώ, απαντώ, την άλλη πρωί να έρθει ένας νεαρός με σχισμένο το παντελόνι του, με σχισμένο το παντελόνι του. Μου λέει: «Δέσποτα, μας είπες να πάμε κάτω και πήγαμε.

Εγώ είμαι φτωχαδάκι, το παντελόνι μου πόσο θα το πληρώσει, εκράτησα το θυμό μου, μετά τι του λέω, παιδί μου πόσο στοιχίζει το παντελόνι σου, μου είπε δεν θυμούμαι ακριβώς, δεν είχα δραχμή στην τσέπη μου, λέω πόσο, λέει 100, μου είπε δεν ξέρω πόσο μου είπε τότε, 100 δραχμές, εγώ θα σου δώσω διπλάσια, δανείστηκα άλλα τσέπωσα, τα δίνω, τα δίνω και άλλοτε λέω τέτοιον χριστιανό δεν θέλω στη διαδήλωση, δεν θέλω στη διαδήλωση.

Είναι αυτοί οι χριστιανοί. Άκουσε, άκουσε, εμείς ατομικώς παίζουμε και το θρόνο μας και τη ζωή μας, εσείς παίζετε τη ζωή σας. Λοιπόν, παρακάτω, έχει δίκιο, μολονότι διαφωνώ, μολονότι διαφωνώ με τον Τσιριντάνη για πολλά πράγματα, εντούτοις στο σημείο αυτό λέει μια πικρά αλήθεια, μια πικρά, ο Τσιριντάνης.

Τι λέει; Ότι οι χριστιανοί του 20ού αιώνα είναι τζαμπατζήδες, τζαμπατζήδες. Θέλουν να ακούνεται, θέλουν να ευχαριστούνται να ακούν κηρύγματα, ευχαριστούνται να ακούν συλλαλητήρια. Να είναι τα άλλα τα κορόιδα και αυτοί να κάθονται απαθείς.

Και έχουμε γεγονότα. Εγώ στο Κυρική Σεπάλου έκανα επανάσταση παιδρατορίας. Και ενώ περιμέναμε να έρθουν όλοι, έμεινα ολομόναχος. Και δημάς δεν κατέληψε. Λοιπόν, θέλω να ελπίζω ότι άλλαξαν οι περιπτώσεις και ότι πράγματι θα είναι ο λαός ολόκληρος.

Θέλω να τελειώσω, να έρθει να το χαιρετίσετε. Έλα ο Μάξιμος, εδώ ο Μάξιμος. Ο Παπαφλέσσας της Μητροπόλεώς μου, έλα εδώ. Εγώ έλεγα πως θα γλίτωνα το ποτήρι, αλλά δεν το γλίτωσα.

Τα είπε ο Σεβασμιότατος, τι να προσθέσω εγώ; Όταν ήρθε μέσα ο εισαγγελέας και μου είπε με τον τρόπο που μιλάνε δυστυχώς

Στυχώς σε όλους. Τι είναι αυτό που έκανες, παπά; Λέω, εκείνο που έπρεπε να κάνεις εσύ. Θα σε βάλω, λέει, φυλακή. Του λέω, αύριο όμως καμιά καμπάνα δεν θα χτυπήσει εις την Πτολεμαΐδα, γιατί εκεί έχουμε ζωντανό επίσκοπο. Και όταν αργότερα μας έκαναν μήνυση, ο εισαγγελέας μας έκανε μήνυση, με πήρε η αστυνομία τηλέφωνο για να ρωτήσει και μου λέει, Πάτερ Μάξιμε, την Τετάρτη έχετε

σε όλους το δικαστήριο, θα έρθει ο Σεβασμιώτατος, λέω θα έρθει ο Σεβασμιώτατος με 15 επισκόπους και 150 πούλμαν από όλη την Ελλάδα. Η μήνυση έφυγε, ανεβλήθη η δίκη.

Και τώρα παρακαλώ το επιστέγασμα θα μας τη δώσει ο Αντιπρόεδρος Σερασινόδου, τώρα σε έρθει ο Αντιπρόεδρος Σερασινόδου, ο Πάτερ εδώ, ο Πάτερ έλα έλα.

Νομίζω ότι χρειάζονται δάκρυα και πολλά δάκρυα, διότι εάν επρόκειτο να διασύρεται ο πατέρας μου ή ο πατέρας εξ ημών, λοιπόν, εάν επρόκειτο να βλασφημείτε και να συκοφαντείτε, ως άνθρωποι οι πατεράδες μας είναι φυσικό να έχουν αμαρτίες, διότι ουδείς καθαρός από ρύπου, έστω και αν είναι μία ημέρα αυτού επί της γης, λέγει το Πνεύμα το Άγιον διά του προφήτου Ιώβ.

Και ο Δαβίδ ο Ψαλμωδός πάλι λέγει: ἐὰν ἀνομίας παρατηρήσῃ κύριε κύριε τίς ὑποστήσεται; Επομένως, εάν επρόκειτο, επαναλαμβάνω, να διασυρθεί το όνομα του πλέον αγαπητού μας προσώπου έπειτα από τον Θεό και την πατρίδα μας, τέλος πάντων, δεν θα έπρεπε τόσο πολύ να στενοχωρηθούμε και να θλιβούμε και να δακρύσουμε.

Τώρα όμως διασύρεται, υβρίζεται, βλασφημείται και προπάντων συκοφαντείται ποιος; Ο Αναμάρτητος Ιησούς, ο οποίος έλεγε: «Τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας;» Αγίας. Εάν λοιπόν μείνουμε με τις εγκυκλίους που κάναμε της Ιεράς Συνόδου ή ακόμη και ως άτομα που όλοι μας και ο Άγιος Φλωρίνης και ο υποφαινόμενος και μερικοί άλλοι διαμαρτυρήθησαν, δεν είναι αυτό αρκετόν.

Ήδη, όπως γνωρίζετε εσείς καλύτερα από μένα, ταινίες παίζονται συνεχώς. Γι' αυτό λοιπόν συμφωνώ, γιατί να μην συμφωνήσω; Εδώ δεν πρόκειται για κάτι, δεν πρόκειται για το αυτοδιοίκητο και δεν πρόκειται για τη μοναστηριακή περιουσία.

Και εκεί καλώς έγινε, δηλαδή διαμαρτυρηθήκαμε και γι' αυτό. Αλλά εδώ όμως είναι το ύψιστον αγαθόν, είναι ο πλάστης και ο δημιουργός μας. Είναι ο Χριστός ο οποίος έχυσε το Πανάγιον Αίμα του επάνω εις το ξύλο του Σταυρού.

Δια να μας ξεπλύνει από τας αμαρτίας, να μας ενώσει με τον Θεό και να μας χαρίσει την αιωνιότητα, την αιώνια ζωή του Παραδείσου. Επομένως, χρειάζεται, οπωσδήποτε χρειάζεται πρώτον προσευχή, να μην το λησμονούμε.

Ευχαριστούμε διότι ο Κύριος είναι εκείνος ο οποίος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων, κάπως το λέει εκεί, το λησμόνησα τώρα. Γι' αυτό λοιπόν πρώτον προσευχή, αλλά έπειτα όμως συν Αθηνά και χείρα κίνει.

Και εμείς, εκτός των άλλων τα οποία αναφέρθησαν εδώ, τα πολλαπλά, πάρα πολλά καλά και άγια, άγια θα έλεγα, μάλιστα έχω συνεννοηθεί με μερικούς και ιδιαίτερα σήμερα είχαμε επικοινωνία, εκείνος με πήρε, με τον Άγιο Θεσσαλονίκης, και είπε ότι είμαι έτοιμος, περιμένω από τη Σύνοδο το σύνθημα να κινητοποιηθούμε όλοι μας

με όλοι μας και να έρθουμε από όλα τα μέρη της Ελλάδος, από τις Μητροπόλεις και Πάτρα και η Θεσσαλονίκη και λοιπά, να έρθουμε εδώ. Και θέλω να πιστεύω ότι θα έρθουν πάρα πολλοί, πάρα πολλοί θα έρθουν, πολλά λεωφορεία. Εάν όμως φύγουν από εδώ Επροβολέ και πηγαίνουν στα Σπάτα, και εκεί θα πάμε. Τώρα βέβαια θα προηγηθεί, θα προηγηθεί.

και θα συνεχιστεί αυτό το οποίο είπε ο Άγιος Αδελφός, ο Σεβαστός Άγιος Φλωρίνης. Την Τρίτη θα γίνει η επίσκεψη εις τον Αντιπρόεδρο και Υπουργό της Δικαιοσύνης, τον κύριο Κουτσόγιωργα, παρόλο που στείλαμε επιστολές και λοιπά, αλλά αυτά όμως δεν τα λαμβάνει υπόψη του.

Και αν μεν τακτοποιηθεί το θέμα και θα σταματήσουν πλέον οι προβολές, τότε δεν θα χρειαστεί ουδεμία κινητοποίηση. Αν όμως όχι, τότε οπωσδήποτε δεν θα πρέπει να μείνουμε αδρανείς, παρά να φωνάξουμε όλοι μας: «Υπεράνω όλων των αγαθών των οποίων έχουμε εδώ εις αυτόν τον κόσμο είναι ο Χριστός και κανείς άλλος».

Ο Θεός λοιπόν βοηθός.

Ευχαριστούμε τον Άγιο Όμονα Αντιπρόεδρο, ο οποίος είναι σεμνός και άγιος και εργάζεται στα σύνορα υπερδόξης της πατρίδος. Και ασφαλώς η συμβολή του θα είναι μεγάλη. Λοιπόν, σας απολύουμε να ρίχνει, αλλά σηκωθείτε τώρα όλοι πάνω, την Υπερμάχω Στρατηγώ να ψάλλουμε.

Την Περμάχου Στρατηγό. Άντε, έλα όλοι μαζί, όλοι μαζί και απ' έξω, και απ' έξω να τραγουδούν, και απ' έξω.