Obedience to Authority and Courage Before Tyranny

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Brothers and fathers, dear listeners,

I ought to remain silent tonight. And the reason for that silence is,

, that now God, who speaks to the world in many and varied ways, speaks to us, I say, in another way.

God no longer speaks through the mouths of preachers, whose sound is a gentle, sweet chirping. He speaks and will speak still more through events, extraordinary events. He will speak with the trumpets of Revelation. And He has begun to speak, my dear friends. Have you seen what is happening down in Patras?

For two days and nights the people have not slept. At midnight, at two, at five in the morning, the ground beneath Patras shakes. The residents, panicked, run into the streets.

You hear a roar, a great roar, as though rocks and whole mountains were collapsing.

“The earth cries out without words,” says the Euchologion, that holy book of our Church which they have closed.

“The earth cries out without words,” says our Church’s prayer book, in the prayer against earthquakes. It cries out, it shouts, more than a thousand preachers. It cries without words and says, “Repent.”

For forty years a venerable preacher, Father Gervasios, shouted himself hoarse calling to the people of Patras, “Stop!” He became an object of laughter and mockery in the city. And we too, repeatedly, through articles, sermons and other means,

, warned the sinful city to put an end to its carnival revelry. Who listened to us? Now I am certain that this year in that sinful city there is no longer room for festivals and carnivals. The whole ground beneath it is shaking.

And so what we preachers could not accomplish, the roar of the earth will accomplish; it cries out without words and calls, ‘Repent.’ In our age, that is why I ought to remain silent. For God now speaks in other ways. And he will speak still more forcefully.

In our age, we preachers and theologians ought to say with the prophet, “Lord, who has believed our report? And to whom has the arm of the Lord been revealed?” In our age the lamenting voice of the prophet David is fitting: “Lord, save me, for the godly have ceased,

, and truth has diminished among the sons of men.” But, brothers and sisters, all of you who come here, or to the hall, from different parts of the capital do not come merely to spend an hour being entertained. For this is not an hour of entertainment,

, but an hour of listening, of reverently listening to the Word of God. All of you who come here to hear the Word of God,

, you, Jesus’ little flock, let us come; let us draw near again to the springs of living water. In this desert, this scorching desert where we live, there is,

There is, my dear friends, a well containing clear, inexhaustible water, as the Russian Chrysostom says. This deep and inexhaustible well is Holy Scripture.

So let us draw from the springs of salvation. Of course, to draw water from a well, you need a vessel, you need a bucket. And the well is deep. We must ask the Lord to give us the vessel and lower it deep into the well. And if we cannot draw much water...

, we shall be glad if we can offer a little water, water that refreshes souls, water that cools people. We draw our teaching from Scripture and the Fathers. As you remember,

On the Sunday before last we explained a verse. We took that verse from Revelation. And that verse showed us that it is now time to open to the Unknown One, who continues to knock outside the door of our hearts.

Open the door, O soul. Before you repent bitterly, open the door to the Lord, while there is still time. The verse is: ‘Behold, I stand at the door and knock. If anyone hears my voice and opens the door, I will come in to him.’

And now today, after this brief summary and introduction, now, my brothers, we shall lower our vessel into the deep well of Holy Scripture. As I told you,

We ought to, for God now speaks through the trumpets of Revelation, and ears that have not heard the Word of God for years and years will hear it in another way. We ought to be silent. We ought to impose a penalty, a penalty of silence, on ourselves and go into some wilderness to mourn,

, our own sins and the sins of our people. “Lord, who has believed our report, and to whom has the arm of the Lord been revealed?” We ought to be silent, but a voice does not let us be silent. A burning coal burns our hearts, though we are unworthy ministers of God’s Word. It is a coal that burned intensely in the hearts of the prophets.

A coal that burned intensely in the Apostle Paul. And that coal is: “Woe if I do not preach the gospel!” “Woe,” he says, “if I do not preach the Word of God.”

Woe to us, whom God deemed worthy, despite our sinfulness, to study the sacred writings, if we do not preach the Word of God. And woe to you if you close your ears to the voice of the preaching.

The responsibility of both me and you is great. Let us speak again; let us draw from God, from the well of Holy Scripture. The verse will be neither from Revelation nor from the Psalms. The verse,

Tonight’s verse we shall take from another book of Holy Scripture, a most important book, as all the books of Holy Scripture are. For, as I told you, even one verse, even one saying, is enough to save a person. We shall take the verse from that most important book, which gives a crushing answer to those who insist that Christianity is an impracticable theory, that Christianity is a utopia. Who does these things? Who puts them into practice? What the Lord said is good, but who does it, who puts it into practice? And even if only

One, just one, even across two thousand years: if a single person appeared who did the things Christ said, that would suffice to prove that Christianity works in practice. But there is not just one. There are thousands upon thousands across the centuries who put the Lord’s commandments into practice, small and great. This book, then,

, gives an answer to those who insist that Christ taught things that cannot be put into practice. This book proves true the Lord’s saying: “The one who believes in me will do what I do.” And there is something else that we have not noticed, something of great depth and breadth, which, if,

, God wills, I would like to explain it, because this passage is deeply philosophical and historical and shows that the future belongs to Christianity. Christianity is not an outdated theory. No: it has not yet written even its Alpha on the board of history.

On to Omega: He is the One who said, “Alpha and Omega.” Many outdated theories have passed away. But Christianity,

This is precisely the profound meaning: “The one who believes in me will do what I do,” he says, “and greater things.” My Christ, will your followers, then, do things greater than those you did? Does the saying not seem astonishing? Does it not seem formidable? That is why he said that the future,

, belongs to Christianity, which will advance from Alpha to Beta, Gamma, Delta and Omega. Yes, greater things: you will do greater things. And the truth of this prophecy of the Lord,

, which the Lord spoke when he was surrounded by only a small group of twelve disciples, is confirmed by this book. It is called Acts, deeds: the Acts of the Apostles. From this well of the Acts of the Apostles we shall draw our verse; we shall take a verse.

It is in chapter five, verse twenty-nine. I will not tell it to you. We preachers are accustomed to state the verse right at the beginning of our sermon. I too could have said this verse at the beginning. I am not saying it. I want to sharpen your thinking, as a teacher sharpens the thinking of his pupils. I want to accustom you to searching the Scriptures.

I do not want always to give you food already chewed. You too must work to find the food. For my sermon does not exhaust every topic; it simply seeks to arouse curiosity, so that when you return home you will seek the Word of God.

It is there, in chapter five, verse twenty-nine. We shall find this verse. And this verse...

, I will tell it to you at the end, according to the preacher’s peculiar custom. I will tell it to you at the end, after first establishing it with arguments and proofs, so that the truth may shine before you like the sun. Yes, this saying that I shall mention to you forms the basis of our sermon tonight.

This saying contains two things that appear contradictory at first sight. The first says, write this down, obedience. It recommends obedience to Christians, obedience to every authority. But while it recommends obedience, suddenly this saying,

, raises a flag, a banner. It raises a revolution. While it expects the Christian to be gentle as a lamb, it suddenly rouses him and tells him that he must be a fighter and a warrior, a brave fighter. On one side he obeys; on the other he disobeys.

How does this saying reconcile these two currents, one called obedience and the other disobedience? We shall see as we develop the subject. Now we begin our discussion of this saying, which concerns all of us. There is no one whom it does not concern, unless perhaps someone, but there is no such person here in this city.

There is no one here, among the one and a half or two million who, for our sins, have gathered in Athens. Yes, there is not a single person whom it does not concern. Perhaps someone living alone in the desert, on a deserted island, might not be concerned with this saying.

But for all of us it is of concern. For we do not live in the desert; we live in society, amid obligations, in a mesh, in a net. All of us are enclosed, whether we wish it or not. We are like fish put into nets, just as at Mesolongi, where they set up barriers and catch the fish,

, and no fish can escape and swim out into the oceans. They catch all the fish. We too are all within a net, not the net of the Gospel, but a net in which we seem somewhat free. We are somewhat free, and we get the impression that we are free. But deep down we are not as free as we imagine,

, only as free as the fish moving inside the net. It thinks it is free, until one moment the fisherman pulls it out. In a similar way, we too find ourselves within a net of obligations. We find ourselves within a net of authority. What authority? From the moment a person is born until,

, the hour when he gives his soul to the Creator, a person is within a worldly system. Indeed. A child is born. The child comes from its mother’s womb and immediately falls under the mother’s authority, for it cannot live even a few days without her. Thus it falls under her authority. And, of course, the child does not choose its mother.

Blessed and fortunate are those children who fall into the hands of a good mother and a good father; fortunate are those children. For, as I said this morning at the Church of the Dormition, behind every martyr, behind every hero, and behind every great figure stands,

, an unsung woman, a strong and loving woman. As with Timothy: Paul says, “My child Timothy, you have known the sacred writings since infancy, from the cradle; you know the sacred writings, the Holy Scripture.”

Along with the milk he suckled from his mother, he also took in the Gospel of Christ, the pure milk. That pure milk is the truth of the Gospel. For a mother is obliged to give her child two kinds of milk.

One kind of milk nourishes the body, and the other, spiritual milk, nourishes the child’s soul. A mother may care only for her child’s bodily formation and development.

But behind bodily development is the soul, the immortal spirit. From the cradle, then, he learned the sacred writings, he says. He had a holy mother, Eunice, and also a grandmother. For even,

, the grandmother in the home, this elderly woman, is a whole university. She has passed through the storms of life and has spiritual wisdom. If you go to Russia, not only now but always, Russians love their grandmothers more than their mothers. For the Russian grandmother is the one who raises the child.

And if religion still exists in Russia, though it is persecuted, we owe it to the grandmothers, those elderly women who carry out missionary work secretly and quietly. So the child is born and falls into the hands of its mother, its grandmother, and its surroundings. It is under their authority. They shape the child and bear a grave responsibility for it.

I might say that seven tenths, eight tenths, nine tenths are the responsibility of the child’s environment. Only a small margin is left for the child’s development. The child comes under the authority of its mother and father. It grows and reaches seven years of age, then leaves the authority,

, of its mother and father and goes under another authority: the sacred authority of the teacher. The teacher receives the child and seats it. Now the restriction is greater. The child wants to leave school; it runs away and seeks its mother’s embrace. But there it is constrained.

The child is under the teacher’s authority. Fortunate are those children who have teachers as teachers ought to be: teachers with a deep sense of God and love for their homeland, who truly cultivate noble ideals. Teachers such as the one Alexander the Great had. He said,

“To my father I owe life, and to my teacher I owe living well.” The child grows, leaves school and reaches maturity. Then it comes under another authority, a greater restriction. It is called up for military service,

, the authority of the homeland takes charge of him, the authority of the corporal, the sergeant and the noncommissioned officers. This is another restriction. He can no longer do whatever he wants. This is no longer the time when he played in the yard, when he amused himself in his village. He is under strict discipline, under an authority that teaches him that discipline is a virtue.

Blessed are the children of Greece, blessed are the soldiers who are under the authority of good officers. I know young men who came from their villages rough, illiterate and uncultivated. In the army, when they came under good officers, the army became a school for them. A school. Conversely, when they find themselves,

, under bad officers, the army corrupts the young. Blessed are those young men who are under the authority of good Christian officers, whose officers resemble Saint Demetrios, Saint George, Saint Theodore, Saint Menas and all those officers who attained holiness within our Church.

He finishes military service and leaves. A new matter: he prepares to marry. A new authority, a new net. Young woman, you who flew like a butterfly from flower to flower and thought life was a sport and an amusement, come now.

Now, after the months have passed, you must obey another ruler, another authority, one that also has its roots in Holy Scripture. Come and submit to that authority,

, and hear that the wife must submit to her husband. You will come under the man’s authority. Yes, then you will remember your mother, your father, your family surroundings. You will remember the home you considered a prison, and the day will come when you weep before your mother and father and say, “Ah, what have I done?” You, my butterfly, will come under the authority,

, of a cruel and tyrannical husband who will abuse his authority and treat you cruelly and harshly. And you, the young man who runs here and there and thinks life is simply pleasure, an Epicurean way of life: you too will come under the yoke of marriage and learn,

, what human life is like. But are the authorities finished? They are not. You open a shop. You become a private or public employee. Another authority over you, another above your head: the department head, holding his pencil, scratching his head and giving orders.

There will also be, there will also be the factory owner, with his chimney and his factory, who treats you as something worse than a wheel in his factory. You will be under the authority of many, many people, different people in the factory and in the office. You are under authority.

Are they finished? No. Your business prospers and you gather money. Who will knock at your door? Another authority: the tax collector. You are under another authority. He too starts counting your money with his chalk, asking for percentages and becoming a partner in your business to a certain percentage. The tax collector’s authority.

You want to leave your house and walk along the road. Did I not tell you that we are within a net wherever you go? You want to walk, to cross from one road to another. Traffic regulations will stop you. And woe to you if you break the traffic regulations. So, you are going to travel. To travel: other nets. Other nets.

But if you go to the airport or to customs, the customs official’s authority will appear and search you completely in front of everyone. If you want to go far away to Australia, for such is the curse on our land that the young people of Greece travel far, very far, and you want to travel, there are new ordeals. For whole months they investigate you thoroughly,

, before your passport is signed. Authorities, then: a net of authorities. A mother’s authority, the sweetest. A father’s authority. A teacher’s authority. A sergeant’s authority. An officer’s authority. The authority of marriage. The tax collector’s authority. The police’s authority. The customs authorities.

How terrible! Wherever you go, from the most democratic nations to the most autocratic, you will find yourself under this authority, brothers: in some places more courteously, in others less courteously. Life becomes unbearable, unbearable. The other day I read an Englishman who said, “Life is unbearable.”

“We cannot live; we are not free.” Some people went and found a little island in the Pacific Ocean where no one lives. Only the ocean’s waves strike that little island. Three or four of them went there to live far away, from teachers, tax collectors, customs officials and policemen,

, and from ministers and prime ministers. That was where the man went. But can anyone live as Robinson did? Even Robinson, living on an island in the Antilles, would eventually seek society again. For, as our ancient philosophy said and as is in fact the case, the human being is a social and political being,

, and within society one can develop the self, one’s individuality and personality. “Down with authority,” then, you will say. Now harsh voices are heard from those who see and exploit the faults of state authority. Harsh voices cry, “Down with authority, down with kings, down with rulers, down with taxes, ”

“Down with everything!” It is the voice of a whole people, of many waters, as in Revelation. Are they right? What are we to do with such voices? Shall we follow them? Where shall we go? It is a voice of many waters. What shall we do? Blessed be God for giving us this book, a compass amid the ocean,

, of life, a beacon shining from afar and the chart a ship’s captain keeps before him to avoid the reefs and rocks of life. And what does this Gospel tell us? We hear the Apostle Paul say, “Every soul”, Paul, inspired by God, says this, “let every soul be subject to the higher authorities.” Every soul is obliged to obey the authorities.

And Peter, Peter who in his youth was impetuous and quick-tempered, who took a sword and cut off an ear in indignation, resisting authority, Peter was taught by the Lord, by experience and life, and by the Holy Spirit. He writes something still more important: “Submit to every institution for the Lord’s sake, ”

, whether to a king or to a ruler.” He says to submit. Such submission, obedience and discipline are necessary. They are necessary, my brothers, because original sin intervened. This brings us to a major theory. I agree with those theologians and philosophers who speak of the state, of authority.

I agree with the theory of those who say that authority is a product of sin. That is, if the original sin that disturbed all nature had not intervened, humanity would remain under God’s authority and would need no other authority, no police, army or weapons,

And they would live in an ideal community, which is God’s Paradise. But now a bridle is necessary for human beings, for the human soul. Discipline is also commended to us.

Look at some kingdoms. Kingdoms do not stage revolutions; they have harmony. Human society is disturbed by revolutions. Yet I know three or four, indeed many, kingdoms composed not of two-legged beings but of small animals. They have discipline. Come, show me,

Go outside and look at the ants: a thousand, two thousand, five thousand, ten thousand. Ants can form a whole kingdom. Is it a democracy, a kingship or a monarchy? I do not know. The kingdom of ants is somewhat obscure. But what order they have! They have wireless operators, antennas, before human beings discovered wireless communication,

, and they are immediately informed and hurry to help one another. They have warriors and armed members. They even have a department of food supply that cares for them all. In winter the ant does not die, because the ant has provided for it, God has provided for it: deep in its store chambers it has enough food to live. It has a department that even our minister would envy.

Another, more orderly kingdom is the kingdom of the bee. People investigate and examine it; the bee holds mysteries. There is a law there, as though the Apostle Paul had taught them. The law of a well-governed community is this,

Work may be material or spiritual. Do not forget this maxim: “Whoever does not wish to work should not eat.” It is written in letters at the Kremlin. Whoever said it,

The Apostle Paul says it. Indeed, it is a law, and the bees apply that law. Nonworking insects are cut off and expelled from their community. More important still, all the workers, all the bees,

, obey the queen’s commands. By signals, by antennae, in a mysterious way, the queen governs the whole bee community. Bees teach obedience and discipline; ants teach obedience too. I point this out, but Basil the Great also points it out in his homily on the Hexaemeron. He says somewhere there,

Birds teach us too, especially certain graceful birds that are seldom seen. I remember, when I was a student, the late Kondylis had set up cannons above Lycabettus and was firing on Athens. What was happening? A dreadful situation. That day Athens was turned upside down by a revolution, for the history of modern Greece is a history of ceaseless revolutions.

I remember standing on a rooftop that day, looking up. Nirvanas, then a columnist for Estia, commented on it. He commented that,

, as the fighting raged below, there was heavy firing from above, from Lycabettus, continually down at the telegraph office. Those who are older will remember that battle: Lycabettus, the cannons set up below, and the square outside the church.

These were the beginnings of our nation’s great upheaval. At that very time, as if God wished to teach the Greeks obedience and discipline, a flock of cranes passed high above, very high. Cranes! Nirvanas, the columnist, took the occasion to write a wonderful column in Estia. “Look,” he said, “you are cutting one another to pieces down below.”

“Look up above your heads at the cranes. What are the cranes doing? What wisdom! Who taught them this? What strategy! How do they travel? When the time comes to leave colder climates for warmer ones, they immediately sound an alarm, gather in trees, rise high, circle and climb higher.”

They put the oldest one in front. The oldest one. Yes, what you hear, yes, what you hear. They put the oldest one, with white hair, in front, and he forms the point. And then what do they do? They form a triangle. A triangle; they form a triangle, so that it passes through the air more easily, just as a ship has a triangle to pass through the air, and as an airplane has a triangle.

So they form a triangle and take their places in line, and they even have guards. They fly, passing through the air, and if a crane strays from the line, another goes and pecks it and puts it back in its place. Indeed, a crane. It is as though it says, “Order: if we want to reach our destination, with order and precision we shall reach our destination.”

The elder goes in front, at the point, and anyone who falls out of order is restored to the rank by pecks, by blows of the beak. Indeed.

Obedience, then. These small creatures teach it to us, the birds, and the fish of the sea as well. But it would take us too far to recount the wonders, as the psalmist says, “in the depths of the seas.” Let us move on so that we may reach the end. Obedience and discipline, then. Yes. But naturally the question arises,

If obedience is necessary, it is all the more necessary for human society. Remove the agencies of order, and a picture of anarchy appears before us, an anarchy I do not want the younger generation to see in Greece.

It is a dreadful thing. We older people, whose hair has turned white, have seen scenes of anarchy and shuddered. I was a very young cleric in Missolonghi in 1941. Many younger people had not yet been born. I was in Missolonghi when the bad news came: the unbroken front had been shaken when two enormous empires fell upon it.

The Greek army, the victors of Pindus, was collapsing, generals, colonels and captains. It was an indescribable situation.

From hour to hour we expected the Axis troops to arrive. Every notion of state authority had dissolved. Then I saw a dreadful spectacle. Missolonghi, a city of order and harmony, a city of peaceful people, suddenly,

The prisons of Missolonghi were immediately broken open, and criminals came out. “Stay safe in your homes!” Second, a huge depot in Missolonghi held enough food to feed all Greece; it was a supply center for the Greek army. What did we see at once?

It was taken by storm. There was no longer any police. Everyone! Only the poor? Only the poor fishermen of Missolonghi? I saw it with my own eyes. With no agencies of order, no police and no army, what did I see? Not poor people, but shopkeepers, gentlemen, people of letters and science,

, climbing like cats over the very high walls of the army camp, shouldering whole loads of food, fleeing and returning again. There was no longer any authority, no state. Anarchy! That evening everyone shut themselves inside. And what were they waiting for? These Greeks, these patriots, the patriots of patriots, the people of Missolonghi,

, were waiting for an Axis force finally to arrive and impose order and harmony in society. A state cannot exist, nor can society, under such conditions. You see the other man: he is peaceful, you see him sitting beside you and think him a saint. Let him hear on the radio tonight that the state has collapsed, that there is no police and no state, and tell me how many of us will still have our heads in the morning.

There is none, none at this moment. Let them speak, let them shout, “Down with authority! Down with rulers! Down with kings!” Let them shout. Show me, at this moment, one state anywhere on earth without authority. There is none, none. Chrysostom, speaking about these matters, says,

, the following: “I preach,” Chrysostom says, “and explain the Lord’s commandment, ‘You shall not steal.’”

“There are a thousand people here listening to me. If you all listen, all of you, and do not stretch out your hands toward other people’s property, even if there is treasure, even if wealth flows, even if money flows like a river, you will never touch it.”

“If you all listen to me, there is no need for police or courts. There is no need. But if only nine hundred listen, and a hundred do not listen, ‘Who is the priest? What is the priest telling me?’, then, for those hundred, for those fifty, for those five, ”

For those for whom the word of the Gospel no longer holds, the sword applies; the blade applies. ‘He does not bear the sword in vain’ applies to them. Therefore, Chrysostom says to you too, the ruler who bears the blade and the sword: it is the same thing. ‘I write “You shall not steal” on the cross; you write “You shall not steal” on the sword.’ That is what Chrysostom says.

Are you recommending absolute obedience? No, relative obedience. Obedience up to a point. Every authority can go only so far; it has a defined boundary. If it passes beyond that boundary, then no. So long as it respects the rights of God and the rights of the Church,

, and the moral laws, then we are obliged to obey. But if it crosses that boundary, we are no longer obliged to obey. To explain this better, I shall refer to the different kinds of authority. Children, those of you who have a mother and father, obey your parents. It is God’s command.

“Children, obey your parents in everything.” Elsewhere he adds a qualification: “in the Lord.” In Colossians he says “in everything”; in the other letter, Ephesians, he says “in the Lord.” The phrase “in the Lord” is very important. “Children, obey your parents in the Lord.” In the Lord, what does “in the Lord” mean?

My child, you have a mother and father. Their authority is from God. You cannot ignore the authority of your father and mother. Obey your mother and father, for, after God, no other people on earth love you more tenderly and sincerely. Obey your mother and father, but up to what point? If, on some rare occasion, though what is rare today risks becoming the rule,

, if today, in an age of anarchy and the overthrow of all true authority, a mother or father tells a daughter or child to do something contrary to God, something that goes against God, you will not obey. You will no longer obey your father or mother. You will obey God, who commands you.

Above love and obedience toward your parents, place love and obedience toward God. You, you, you students and trainees who go to schools and factories and receive technical training or study in scientific schools: show obedience and discipline toward your teachers, so long as they provide you with valuable knowledge,

, so long as your teachers are examples of a virtuous life. But if a teacher or professor teaches you something contrary to obedience to Jesus Christ crucified, something contrary to the moral law, or urges you toward immorality and baseness, you must no longer obey that teacher or professor. Yes, I remember,

Let me explain with two examples. When I was in Veria, I had a catechism school, and the children of Veria came. There was an exceptional boy who was first. I lost track of George. The city is large.

“Where is George? Where is George? Where is George?” At last I found him in an alley. “George, where are you? Why, my child, do you not come to catechism school? Why, why? You are first; you are my best child. I had hopes for you,” I told him, “and God had hopes. The saints had hopes for you too. Where are you, my child?” He began,

“As soon as I told my father that I had heard divine things, my father seized a stick and said, ‘If you go again to that goat-bearded man!’” You should weep, not laugh. Weep, weep, not laugh. All of you are like that.

You all laughed, with your holy tongues, you have sanctified them with such words! For this reason, soon Greece will have no priests, no clergy. Your children may become lawyers, doctors, scientists and officers, but Greece will have no clergy, no clergy. Why should a few people make fools of themselves and endure such a society?

I could tell you about trying to complete my theological studies. People know my homeland, my village and the community. Well, that is society. That is how clergy are spoken of. And Greece expects to have clergy! Greece cannot have clergy under such conditions.

We cannot move about freely. We cannot move about freely.

An ordinary person cannot move about freely. A clergyman cannot move about freely in Greece.

“Well, George, why did you not come, my child?” “Ah,” he says, “ah,” he says. His father would not let him. I learned about him afterward.

An atheist communist. There are communists who believe, even unconsciously, but others do not believe. He would not let his child attend. I said, “My child, do not listen to your father; listen to the Church. When the bell rings, come again.” But the pressure exerted by the father is so great that the child is under,

, the authority of an atheist father who will not allow his child to attend church and catechism school. If catechism schools in Athens are declining today, it is because parents and guardians show no interest, do not want their children to become religious, and turn them toward sports grounds and cinemas, here and there.

When the authority of a mother or father becomes tyrannical, it is no longer parental authority; it is the authority of the devil. You must not obey the authority of the devil. As for the other case, the student: in another village I visited, I learned something astonishing.

I went to a school and entered suddenly. It was a period of disorder. I looked in the classroom; it was missing. Do not keep laughing. I will stop and come down. “But Father Gervasios, but Father Gervasios.” Yes, yes, then.

I went to that school, and what did I see? In the school, at the place where the image of Jesus crucified ought always to be, so that they may see him, the gentle one, he is gentle, but also stern. The Lord is just too.

So that Christ would be up there, teaching all the pupils and teachers. What had they done? They had removed Christ the Nazarene from his place and put a chimpanzee in his place. I called a child from outside. I called from outside, one of my pupils. It struck me. “What is this? Come here,” I said.

I asked some indirect questions, here and there. “A fine photograph, very fine, truly fine,” I said. “Where did you find it? A fine photograph, a very remarkable photograph.”

“He told us to take that one down”, he used a harsh word for him, “and put this one up. That is where we come from.”

“Well done, children. Well done, children.” If teachers of this kind teach that the human being is nothing more than matter, a stomach, intestines and a digestive tube continually filled and emptied, if such teachers are found and order you to take down the icon,

, to trample the icon and burn the icon of the Nazarene, you, the pupil, must never agree. Better to be cast out and expelled from every school of the state. That hour will come. I speak prophetically at this hour, despite our sinfulness: now we have a Christianity without danger, but we shall enter a dangerous, struggling Christianity.

A teacher’s authority may become the devil’s authority. Through the teacher’s mouth he teaches atheism; through the mouths of mother and father he leads children into impiety. Yes, authority, then. We have come from authority in general to the different kinds of authority. Next, you, the woman,

, who married, who joined your life to a young man: according to divine and human laws, the head, leader and authority of the household, is the man. It is the man. Obey your husband. Obey your husband, however harsh he may be. Obey your husband.

But if your husband orders you to do something forbidden, do you understand me? Do you understand? Suppose he orders it. “Husband, I love you. Husband, I would sacrifice myself for you. But I will not allow you to violate my conscience.” Inside the sanctuary, inside the holy sanctuary, as with the priest,

, does not permit anyone else to enter the sanctuary, but only the priest, to celebrate the mystery.

I will not allow you to defile the sanctuary of my heart. No, I will not allow you to do that. I would rather get a divorce. I would rather beg. I would rather die. Must I be under the authority of a man who tramples icons and everything else? No.

No, no, no. For our people have greatness. In the district of Grevena, Grevena, I shall never forget an incident. A girl married someone. He had a suit, a tie and such things. These are the lures of foolish girls.

Yes! A countryman, a shepherd grazing his flock high in the Pindus, has honesty and holiness, a fragrance of incense. She thought she had found something better. She married him. She married him. On the first evening she went to light the vigil lamp. He climbed onto a chair, extinguished the lamp, took down the icon and broke it into pieces.

He was a Jehovah’s Witness, a Chiliast. He concealed his affiliation until he married. “Ah, such things!” she said. Just as she was, in her bridal dress, she fled like lightning, went out like an arrow, returned to her parents and sought refuge with the late Metropolitan. The Metropolitan told me, “Father, should I weep, or should I marvel?”

An unlettered woman who had not attended school or heard preachers, but who carried within her the unquenchable fire of ancestral piety, the fire of piety, did not obey the husband who wanted to destroy her spiritually. She preferred divorce to living with such a husband.

You women who want the love of your husband more than the love of Christ will be condemned. And you men who are joined to women, who show courage in other areas of your lives and adorn yourselves with medals, even honored medals: why are you cowardly, why are you cowardly?

For you will obey and love your wife, be bound to her, and fulfill her wishes insofar as her wishes do not oppose the sacred and holy Gospel. But if the moment comes when she changes, if she becomes a Jezebel, an Eudoxia, then you are not obliged to obey your wife.

Your wife cannot use your love and affection for her to make you a footstool, a rag. No, you must never allow that. Stand at the height of your calling and prefer to live without a wife. You can live without a wife, but you cannot live without God. Likewise, you can live without a husband, but you cannot live without God. And you, my child, can live without father and mother.

These are fundamental principles of the New Testament and the Gospel of the Lord Jesus Christ. We go on, we go on. Let us consider the remaining kinds of authority. You, the employee, sitting at your desk for whole hours for a piece of bread,

, so that he may exploit your sweat, grow rich and accumulate wealth, while giving you crumbs of that wealth. You in public service too must obey the state and your superior, whether a department head, director or minister, but only up to a point. You must not allow that superior to insult Christ, God and the Panagia.

It is a sign of decline. Whether you are a minister, a prefect, an officer, or whatever you may be, to stand before your superior, whether a general, an admiral, the country’s prime minister, or anyone else, and hear Christ and the Panagia insulted before you and accept it is a disgrace, a degradation of human dignity,

, for the sake of worldly authority and your petty interests. No. If you are a Christian, say it: “I do not allow you to blaspheme God and Christ. I leave you the portfolios; I leave you everything. I prefer to endure hardship and every persecution, because higher in my heart, ”

, Christ shines, the Mother of God shines, God shines.”

You will say, “Father, where are you carrying us, to an ideal world?” That is where I must carry you: up where the ideals are high, where the immaterial and immortal spirits are, where the Holy Trinity shines. For this false world of ours will fade away; it is a shadow and passes.

This world is a dream and passes away. A dream departs. Let us stand well, up on the heights. Let us stand, stand, stand. High up. We have examples. I ought to make this a separate subject today. I ask you for only ten more minutes to finish. Be patient.

We have examples of moral resistance to harmful authority. We do. Those of you who love the ancient language and the ancient texts created by the genius of the Greeks: we have examples in the Christian world and in the pre-Christian world. For, as I told you, there are Christians,

There are Christians, Christians before Christ, just as the opposite can be found after Christ. Those of you who love the ancient texts, read a work performed in the great, serious theaters of Europe, but rarely, very rarely, in Greece.

The work was created by the genius and talent of the ancient poet Sophocles. Read Antigone. What do you see? Its theme is precisely the subject we are discussing. In Thebes, here nearby, in the realm of the myths, there was a ruler. He held authority and swords in his hands, and ruled Thebes.

He issued an order. One morning Thebes awoke to an order, which said that one dead man must not be buried in the soil of Thebes. All others could be buried, but this one must not be buried. In the ruler’s judgment, he had committed a crime by marching against his own homeland, Thebes. The dead man was Polynices. Whoever dared go and bury him, it was considered a very great wrong for someone to remain unburied, even today, and all the more so then,

, whoever dared go and bury him, to dig a grave, would be executed and taken to the grave himself. He posted guards at night, guards taking turns at night.

They guarded him at night, guarded him there at night, so that he would remain unburied, unburied. No one dared approach. Ravens would eat him; ravens would eat him. But ravens did not eat him. What happened? At night, a soul went to the place where the dead man lay.

His sister Antigone went there. She defied Creon’s commands. She disregarded the tears of her sister Ismene and her appeal concerning Creon’s order. She set aside her passionate love for the young man to whom she was betrothed, Haemon.

She set all this aside and went outside the city to bury her brother. She was arrested and brought before Creon. Creon said, “Why did you do this? Did you not hear, ”

‘My order,’ he says. ‘My order.’ ‘What order?’ ‘Did you not hear my order? My order.’ ‘I heard your order. But your order is unlawful and impious. Above your order, I obey another law: the law of God, the law of my conscience, which commands me to bury the dead man.’ That is the essence of this work, Antigone: beyond changeable and short-lived laws there are the so-called unwritten laws, born of heaven and not of earth. But why, my brothers and sisters, should we turn to the tragedians? Why turn to ancient philosophy? Why?

Open Scripture here. How many examples of such moral resistance Scripture presents! I am giving you only their headings, briefly.

Open, open, open, open the prophet Daniel. What will you see? If you open the prophet Daniel, you will see a ruler, Nebuchadnezzar. Like a raging beast, a raging beast, he issued an order: “I am the state. I am God”, to that point! What did he order? They made an image, a golden statue, and set it up on the plain.

He summoned the whole community, all the people, to assemble on the plain at an appointed hour. Everyone came: generals, governors and all the others, a great crowd of people. He had ordered that as soon as they heard the trumpets, as soon as they heard the trumpets, they must all fall to the ground. Anyone who did not fall down to worship the statue, the golden statue, would not live; he would be thrown into a fiery furnace. Then the king arrived in all his splendor, all the people came, and the appointed hour arrived. The trumpet sounded, sounded loudly, and the musical instruments played. Then you saw a sight. Have you ever seen, in a field, how the proud stalks of grain all fall to the ground when the sickle passes?

All to the ground! It was as though the sickle of tyranny had passed through. There are sickles, as Revelation says somewhere: the sickles of sin, the sickles of tyranny. The people numbered thousands. When the order was given, like proud and self-important stalks of grain they all fell before Nebuchadnezzar’s sickle and lay on the ground. Only, amid that sea,

, in that multitude, three, three said no. What was the matter? Did they have no ears? Had they not heard? “Fall down, or you are lost! Fall down!” They stood unshaken, unshaken. “Fall down!” They seized them, arrested them. Their names are eternal symbols of resistance to atheist and impious tyrants and kings of this world: Ananias, Azarias and Misael.

The three remained there and were arrested. “Why did you not listen?” “We heard the trumpet, we heard the musical instruments, we heard the orders. But we were taught by our mother, by our parents, by our ancestral piety, what were we taught? That we do not bow down to a human being. We do not bow down to a human being; we worship God alone.”

The three youths were thrown into the fiery furnace. Do you want another example? This is not enough. Then read the Maccabees, that historical book written in Greek.

There you see another figure. The earth gives birth to beasts, and it will not stop. As long as sin exists, there will be tyrants and evildoers. Do not think that when one dies, there is an end: another arises, like mushrooms growing in manure, upon the manure of a corrupt society.

Tyrants will arise; such men will arise. They will disappear only when sin disappears. When the Gospel prevails, this manure of the earth will cease to produce tyrants and the impious. They will bear different names. One may be called Antiochus, another something else. It was Antiochus,

, who persecuted them. He occupied the land of Palestine and raised his banner in Jerusalem. He summoned the Jews and told them that they were obliged. You know that even today the Jews, the Hebrews, the Turks and the Pomaks are influenced by the Old Testament. Those of you who served near the border know the Pomaks there: they do not eat pork. Even when people kill,

, wild boars now in winter, they do not eat them. There are examples in the army. They do not eat wild boar; they respect their religion. These unlettered Pomaks have God, have a religion. They do not eat wild boar because their religion forbids it. Mosaic law forbids it: they must not eat pork.

Antiochus calculated the resistance of the Jewish people, calculated wrongly, counting on their decline. What did he do? In the square in Jerusalem he set up young pigs and kept roasting them, and called the Jews to eat a morsel. Imagine it: everyone went.

But, as we have said, among the people, among the crowd, there will always be heroic examples who place eternal laws, the laws of conscience, above the belly, above the stomach, above human concerns. Then an old teacher came: Eleazar,

, a true teacher of Israel, about ninety years old. They summoned him and offered him a morsel. “No. I do not abandon the ancestral law. I do not abandon it.” He accepted martyrdom. Then seven young men appeared, fifteen to twenty, twenty-five years old, together with their holy mother. Their mother was Salomone. We Christians too commemorate the mother and her seven sons. They were brought forward one after another and tortured before their mother, their heroic mother. She saw her children being cut, their limbs being cut off, yet she persisted and encouraged her sons in martyrdom.

And the children said, “Why do you question us?”

“Why do you question us? Why do you torture us? Why do you ask us to renounce our faith, to renounce our ancestral laws? We are determined to die.” They fought and fell for those ancestral laws. That is the example. Finally, finally, I will add one last example and finish. It is the example,

This is the example containing the saying, the saying. What is the example? Let us go to the fifth, the fifth chapter of Acts. The Apostle Peter preaches. What words those were! What words those were, lightning, thunder! What words those were! But were they only Peter’s words? There were also the miracles he performed.

Peter performed great miracles. The number of believers in Christ rose by the hundreds, one hundred, two hundred, three hundred. This progress of the Gospel and these great, extraordinary miracles provoked the jealousy of the chief priests, the scribes, and the commander in Jerusalem. They summoned them and put them in prison, in the dungeon.

Peter was among those imprisoned. During the night, let unbelievers disbelieve; that is their right, we believe there are angels and archangels, and powers governing humanity. During the night the prison doors opened. An angel, flashing and radiant with light, like the sun, appeared in the prison.

‘You are free. Earthly authority imprisoned you. Prison is for robbers and criminals, not for people of God. You are free.’ He led them outside, and in the night told them, ‘Go and speak the words of eternal life.’ Go, go everywhere, to every corner. Heaven commands you. God commands you. Speak.

Without fear, speak the words of God, the words of eternal life. And they went. The miracle, did they repent? Did the scribes repent? Did the scribes and Pharisees repent? Did the commanders repent? If a person is unwilling to repent, prisons may break open, the earth may shake, everything may shake, Christ may come to earth again and be crucified, and new miracles may occur,

The person who does not believe still does not believe. They did not believe. They brought them before a court of one hundred and sixty-five judges, the great council of the Jews. They summoned them there and led them before it, into the court. They asked them, “Why? Did we not order you? Did we not tell you? Are we not the authority?”

Are we not the authority? Did we not order you not to speak, not to preach the name of Jesus? Do whatever you wish; only do not mention the name of Christ. We permit you everything. Do not preach the name of Christ. He answers with the saying that forms the foundation of our relationship with society and with the powers of this world. He answers briefly, wisely and in a manner befitting God.

The mouth of the apostles, their spokesman, the Apostle Peter, answers: “We must obey God rather than people.” In other words, let us break it down. This is a pound coin; let us change it into small coins. “I hear you,” he says. “I hear you. I hear your orders. I become a carpet, a carpet for you to walk over me. But I will not allow you to interfere with my duties toward God.”

I will obey you, but above you I obey God, who commands me through angels.

I will obey God and not you. Thus, my brothers, thus, my brothers, today I have explained the saying in reverse order, presenting it at the end. I wish this saying to be impressed upon all our hearts. For we all live in a world of values, a world of authorities, and we will all face these questions.

Finally, my brothers, the apostles call out to us; their many great examples call out to us. I seal my address with two sayings, two passages, immortal passages concerning heroes who struggled alongside the apostles and the martyrs.

They stood bravely against tyrants; they stood bravely against the rulers of the earth. One is John Chrysostom, whose feast we celebrated a few days ago together with the other two saints. John Chrysostom raised the banner of revolt against the corrupt palaces, against the wicked and corrupt court, and against that corrupt empress, Eudoxia, whom he called, Herodias.

Against this Jezebel he rose in revolt. Then he was arrested, then driven from his throne. He departed and wrote the following words to Bishop Cyriacus: “If the empress exiles me, let her exile me. The earth is the Lord’s. If, ”

, if she throws me to the wild beasts, I have Daniel as my companion in the lions’ den; I shall have Daniel, who was thrown into the lions’ den, as my companion. If she throws me into the fire, I shall have the three children as my companions. If she throws me into the sea, into the rivers, I shall have the Prophet Jonah as my companion. If she has me sawn apart, sawn and cut apart, I shall have,

, the Prophet Isaiah as my companion, whom the rulers of the earth sawed apart. And even if they take up stones to stone me outside my throne, if they intend such a thing, I shall have Saint Stephen as my companion and friend. And even if they take a sword to cut off my head, blessed be that hour: I shall have John the Forerunner as my companion.

“Into fire, among lions, for God’s sake I sacrifice everything.” Thus spoke that great patriarch. How could all the patriarchs, archbishops, preachers and theologians compare? Do not laugh; weep! We cannot reach even the little fingernail of this great Father, who stood heroically against kings, against tyrannical rule. And he shone like a bright path through history.

For the Church cannot be a Church that trails behind. It cannot be the kind of Church some people want. It must have the courage of priests, the courage of martyrs, the courage of the fighter: to struggle, to fight, to stand against the whole world, as the great Fathers did. Finally, let me remind you of one of the more recent martyrs of our people, the priest and martyr Cosmas of Aetolia, who went from rock to rock and from ravine to ravine,

, and preached the Gospel everywhere. He said, “Obey the Sultan. The hour of freedom has not yet come, the hour of freedom. Obey. The hour has not come. I am working toward that hour. But obey the authorities so long as they do not force you. Do not be concerned about your body. Let them take it; let them fry it. Let them set fire to your homes.”

Let them take your possessions. Give them up; they are not yours. But there are two things you must never, never, never, never give up, under any regime, under any military regime, wherever it may be. Whether democracy or monarchy, systems of government will change. Keep two things close, under the sun, said Father Cosmas of Aetolia, who had the soul of a hero,

, the soul of a fighter. Two things: let them burn the huts, let them set the houses ablaze. Keep two things close to your heart: Christ and our soul are what we need.

Let us hold fast to these things, my brothers, until the end of the age, praising and blessing the Father, the Son and the Holy Spirit at all times. Amen.

Γιατί αδερφοί και πατέρες, προσφυγείς ακροατές,

Θα έπρεπε απόψε να σιωπήσω. Και ο λόγος της σιωπής είναι...

Ως θησιοποίηση ότι τώρα ο Θεός, ο οποίος πολυειδώς και πολυτρόπος που μιλεί στον κόσμο, ο Θεός λέγω κατάλλων τρόπων λαλεί εις εμάς.

λαλεί εις ημάς. Ο Θεός λαλεί πλέον όχι δια του στόματος ιεροκηρύκων που είναι το ήπιο και γλυκή τσίριγμα αλλά ομιλεί και θα ομιλήσει ακόμα. Δια γεγονότων εκτάκτων γεγονότων. Θα ομιλήσει με σάλπιγγας αποκαλύψεως. Και ήρθε να ομιλεί αγαπητοί. Είδατε τι συμβαίνει κάτω στην πάντα.

τι συμβαίνει κάτω στην πατρά. Δυο μερόνικτα έχουν να κοιμηθούν οι άνθρωποι. Δώδεκα τα μεσάνυχτα, δυο, πέντε το πρωί, σύεται το υπέδαφο στον πατρό. Οι κάτοικοι πανικόβλητοι βγαίνουν στους δρόμους.

Οι κάτοικοι πανικόβλητοι βγαίνουν στους δρόμους. Ακούετε βοή, μεγάλη βοή, σαν να καταξάνα γκρεμίζονται βράχια και βουνά ολόκληρα.

«Η γη βουά αγλώσος» λέγει το ευκολόγιο του Άγιου Αυτού Υβλίου της Εκκλησίας μας που το κλείσανε.

Η γη βοά αγλόσως, λέγει το ευχολόγιο της Εκκλησίας μας, στην ευχή του σεισμού, κατά του σεισμού, βοά, φωνάζει, περισσότερο από χειρίου σιροκήρυκας του. Βοά αγλόσως και λέγει, μετανοήστε. Σαράντα χρόνια.

40 χρόνια ένας σεβάσμιος ιεροκήρυκας, ο πατήρ Γερβάσιος Αθωναστιόπουλος, εβράχνιασε η πονή του να φωνάσει στους πατρινούς «Πάσατε τώρα, Λιώνα». Έγιναν αντικείμενο γέροντος και περιμεγούς στην πόλη. Και εμείς κατ' επανάληψη και διάφρον και δεκηρυγμάτων και διάλογων ακόμα εκκληρώσεων προεδοποίησαμε...

Προεδοποίησαμε την αμαρτωλό πόλη ότι να πάθσει το καρναβαλικό της όρια. Ποιος μας άρεσε. Τώρα είμαι βέβαιος ότι φέτος στην αμαρτωλό πόλη δεν υπάρχει πλέον χώρος για φεστιβάλια και για καρναβάλια. Σύγεται κάτω ολόκληρος το έδαφος.

Λόκρος το έδαφος. Και έτσι εκείνο που δεν κατορθώσαμε εμείς οι αιροκέρχες, θα το κατορθώσει η βοή της γης, η οποία βοά αγλώσως και φωνάζει μετανοήτων. Στην εποχή μας γι' αυτό θα έπρεπε να σιωπήσω. Διότι ομιλεί πλέον ο Θεός κατά άλλων τρόπων. Και θα ομιλήσει ακόμα ζωερότερο.

Ζωερότερο. Στην εποχή μας πρέπει εμείς οι κύριοι και το δύο λόγοι να είπαμε μαζί με τον προφήτη, «Κύριε, τι σε πίστευσαι, τι ακούει ημών» και ο βραχίων κυρίου την επεκαλύφθηκε. Στην εποχή μας αρμόζει εκείνος ο θρηνώδης, η θρηνώδης φωνή του Δαβίτου Προφήτου, «Κύριε, σώσομαι, λέει, ότι εξάλληπε νόσεως και ότι εκλείπασαι».

και ότι ολιγώθησαν οι αλήθειες από τον Υιόν των ανθρώπων. Αλλά, αδελφοί, συσώστε από τα διάφορα σημεία της πρωτεύουσης. Έρχεστε εδώ ή στην αίθουσα. Όχι απλώς να περάσετε μια ώρα ψυχαγωγίας, διότι δεν είναι ώρα ψυχαγωγίας η ώρα αυτή.

Όχι απλώς για να περάσετε μια ώρα ψυχαγωγίας, διότι δεν είναι ώρα ψυχαγωγίας η ώρα αυτή, αλλά είναι ώρα ακροάσεως, ιεράς ακροάσεως του Θεού Λόγου. Σείς όλοι όσοι έρχεστε εδώ για να ακούσετε τον Λόγο του Θεού, σείς το μικρό πίμνιο του Ιησού, ας.

ζεις στο μικρό πίμνιο του Ιησού ας έρθουμε πάντα ας πλησιάσουμε πάλι τα σπηγά σου των ζών των Ινάτων μέσα στην έρημο αυτή την καυτερή έρημο που ζούμε υπάρχει υπάρχει αγαπητοί μου ένα φρέα

Υπάρχει, αγαπητοί μου, ένα φρέαρ που έχει μέσα νερό κρυστάλλινο και ανεξάντλητο, όπως λέγει ο Ρώσος Χρυσόσταμος, και το φρέαρ αυτό το βαθύ και ανεξάντλητο είναι η Άγια Γραφέ. Έρχεται λοιπόν και να αντλήσουμε...

Λοιπόν, να αντλήσουμε εκ των πηγών του σωτηρίου. Βεβαίως, στο πηγάδι, για να βγάλει νερό, χρειάζεσαι άντλημα, χρειάζεσαι κουβά. Και το φρέαρ είναι βαθύ. Και εμείς πρέπει να παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας δώσει το άντλημα και να το ρίξουμε βαθιά μέσα στο πηγάδι. Και αν δεν μπορέσουμε να βγάλουμε πολύ νερό...

Αν βγάλουμε πολύ νερό θα είμαστε ευτυχείς αν μπορέσουμε να προσφέρουμε ολίγον ύδρο, ύδρο που δροσίζει τα ψυχά, ύδρο κατά ψύχον των άνθρωπων. Από τη Γραφή και από τους Πατέρες αντλούμε τη δασκαλία μας. Όπως ενθυμίστε...

Κερμινεύσαμε στην προπαραρκούσαν Κυριακή ένα ρητό. Το ρητό το ελάβαμε από την Αν Αποκάλυψε. Και το ρητό αυτό μας έδεκε ότι είναι καιρός πλέον να ανοίξουμε στον άγνωστο, ο οποίος εξακολουθεί να χτυπά έξω από την θύρα της καρδίας μας. Άνοιξον ψυχή.

Άνοιξον ψυχή την θύρα. Πριν πικρά μετανοήσεις, άνοιξον την θύρα εις τον Κύριον. Όσο είναι ακόμα καιρός, το ρητό είναι η δουέστηκα επί την θύρα και κρου. Για αν τις ακούσει της φωνής και ανοίξει την θύρα, εισελέψε με προς αυτούς.

Και τώρα σήμερα, ύστερα από αυτήν την μικρή περίληψη και εισαγωγή, και τώρα αδελφοί μου θα ρίψουμε πνέο το άντλημά μας μέσα στο βαθύ φρέα των Αγίων Γραφών. Όπως σας είπα, θα έπρεπε και διότι πλέον...

Θα έπρεπε και διότι πλέον λαλεί ο Θεός, δια σαρπίγκων αποκαλύψεως και αυτιά που δεν ακούσανε χρόνια και χρόνια τον Λόγο του Θεού, θα τον ακούσουν κατά άλλον τρόπο. Θα έπρεπε να σιωπήσουμε, θα έπρεπε να επιβάλλουμε ποινή, ποιαυσιοπίνη στον εαυτό μας και να πέρθουμε εις κάποια έρημο, για να θρυγίσουμε τα αμαρτήματα τα ειδικά μας και τα...

τα αμαρτήματα τα ειδικά μας και τα αμαρτήματα του λαού μας. Κύριε, της εμπίστευσης διακοημών και ο βραχείο Κυρίου την επεκαλύφτει. Θα έπρεπε να σιωπήσουμε, αλλά μια φωνή δεν μας αφήνει να σιωπήσουμε. Κάποιο κάρβουνο αναμμένο καίει την καρδιά μας. Οσονδήποτε κι εμείς ανάξιοι λειτουργοί του Θεού Λόγου είμαθα. Κάρβουνο που έκαιγε πολύ την καρδιά των προφανών.

οσονδήποτε και εμείς ανάξιοι λειτουργοί του Θεού Λόγου είμαθα κάρβονο που έκαιγε πολύ την καρδιά των προφητών κάρβονο που έκαιγε πολύ των Απόστολων Παύλων και το κάρβονο αυτό είναι ουέ για αν μη ευαγγελίζομαι αλίμονο λέγει για αν δεν κηρύττω τον Λόγο του Θεού αλίμονο σε εμάς

Αλλήμονος εμάς που μας εξήωσε ο Θεός παρόν την αμαρτωροτά μας να σπουδάσουμε τα εραγράμματα εάν δεν κηρύττουμε τον Λόγο του Θεού. Και αλλήμονος εσάς εάν κλείεται τα ότα εις την φωνή του κηρύγματος. Η ευθύνη μας τόσο είναι μου όσο είναι του Θεού.

εάν κλείεται τα ότα εις την φωνήν του κηρύγματος. Η ευθύνη μας τόσον εμού όσο και ημών είναι μεγάλη. Ας ομλήσουμε πάλι, ας αντλήσουμεν εκ του Θεού, εκ του Πρέατος των Αγιογραφών. Το ρητόν δεν θα είναι ούτε από την Αποκάλυψη ούτε από τους ψαλμούς. Το ρητόν...

Από τους Σαλμούς, το Ρητόν, το Αποψινό, θα το λάβουμε από ένα άλλο Ιβλίο της Αγία Γραφής, Ιβλίο Σπουδαιότατον, όπως είναι όλα τα Ιβλία της Αγία Γραφής, διότι όπως σας είπα και ένα στίχος ακόμα και ένα Ρητόν φτάνει για να σώσει τον άνθρωπο, το Ρητόν θα το λάβουμε από το Ιβλίο του Σπουδαιότατον που δίνει μια απάντηση. μια απάντηση αποστομωτική σε εκείνους οι οποίοι δυσχυρίζονται ότι ο χριστιανισμός είναι μια θεωρία ανεμφάρμοστος, ότι ο χριστιανισμός είναι μια ουτοπία. Ποιος τα κάνει αυτά, ποιος τα εφαρμόζει. Καλά είναι αυτά που είπε ο Κύριος, αλλά ποιος τα κάνει, ποιος τα εφαρμόζει. Και αν ακόμα ένας, ένας.

Ένας, ένας, μέχρι τα δυο χιλιάδες χρόνια και ένας μόνος άνθρωπος, αν παρουσιαζόταν να τα κάνει αυτά που είπε ο Χριστός, έφτανε να αποδείξει ότι το πείραμα του Χριστιανισμού σε πέφτει. Αλλά δεν είναι μόνο ένας. Είναι μιλιάδες των μιλιάδων διαδάσεις των αιώνων, οι οποίοι εφήρμοσαν στους εντολές του Κυρίου. Τα μικρά και τα μεγάλα. Το βιβλίο λοιπόν αυτό δίνει απάντηση...

Αυτό δίνει απάντηση κατά πέντη σε αυτούς οι οποίοι δυσχύζονται ότι ο Χριστός δίδαξε πράγματα αλεφάρμοστα. Το ευλίον τούτο αποδεικνύει αληθινόν το λόγο του Κυρίου, ο οποίος είπε ότι πιστεύω εις εμέ, ο οποίος πιστεύει εις εμέ, αεγοποιώ, κακίνος ποιητή και κάτι άλλο που δεν το έχουμε προσέξει, που έχει μεγάλο βάθος και πλάτος, που αν θέλει...

πάθος και πλάτος που αν θέλει ο Θεός θα θελήσω να το εμπνεύσω διότι το ριχωρίον αυτό είναι και φιλοσοφικότατο και ιστορικότατο και αποδεικνύει ότι το μέλλον του χριστενισμού ότι το μέλλον ανήκει στον χριστενισμό το μέλλον δεν είναι μια ξεπερασμένη θεωρία όχι απλώς ο χριστενισμός δεν έγραψε ακόμα ούτε το άρβα ή τον πίνακα της ιστορίας

εξεπερασμένη θεωρία. Όχι. Απλώς ο Χριστιανισμός δεν έγραψε ακόμα ούτε το Άλφα ή τον πίνακα της ιστορίας. Μέχρι το Ωμέγα είναι εκείνος που είπε το Άλφα και το Ωμέγα. Εξεπερασμένες θεωρίες πέρασαν πολλοί. Πάνταροι. Αλλά ο Χριστιανισμός είναι ακριβώς αυτή η βαθυτά ερμηνεία ότι ο πιστεύονης σε μέν, α εγώ ποιό

ακριβώς αυτή η βαθιτά ερμηνεία ότι ο πιστεύονης σε με αεγοποιώ ποιήσει λέει και μίζωνα του προχριστέ μου θα κάνουν λοιπόν οι οπαδοί σου πράγματα μεγαλύτερα από εκείνα τα οποία έκανες εσύ δεν φαίνεται ο λόγος εκπληκτικός δεν φαίνεται φοβερός ο λόγος ούτως για αυτό είπε το μέλλον

Τι έκανες εσύ, δεν φαίνεται ο λόγος εκπληκτικός, δεν φαίνεται φοβερός ο λόγος ούτως. Για αυτό είπε ότι το μέλλον ανήκει στον Χριστιανισμό, ο οποίος θα προχωρήσει από το Α στο Β στο Γ στο Δ στο Ω, το ΔΩ, τι εσύ. Ναι, μίζω να πεις, θα φτιάξεις μεγαλύτερα και την αλήθεια και την προφητεία ταύτη του Κυρίου.

Ταύτιν του Κυρίου, την οποία είπε ο Κύριος όταν περιστοιχίζονται μόνο από μία μικρή ομάδα δώδεκα μαθητών, η αλήθεια είναι ότι ταύτιν επιβεβαιεί το ευλίο αυτό και το ευλίο αυτό λέγεται πράξης, έργα, είναι η πράξης των Αποστόλων. Από αυτό λοιπόν το φρέα των πράξεων των Αποστόλων θα αντλήσουμε το ρητό μας, θα πάρουμε ένα ρητό.

Ευρίσκεται σκεφάλαιο 5 στίχος 29. Δεν θα σας το πω. Συνηθίζουμε εμείς οι ερωτήρικες να λέμε μπροστά μπροστά στην αρχή της ομιλίας μας το ρητό. Θα μπορούσα και εγώ το ρητό αυτό να το είπα στην αρχή. Δεν το λέω. Θέλω να ακονίσω τη σκέψη σας όπως ο διδάσκαλος ακονίζει τη σκέψη των μαθητών. Θέλω να σας συνηθίσω να ερευνάτε τα σγραφά.

Θέλω να μην σας δίνω πάντοτε την τροφή μας σημαίνει, αλλά και εσείς να κοπιάζετε να βρείτε την τροφή, διότι το κύριο μου δεν εξαντλεί τα θέματα όλα, αλλά απλώς θέλει να δημιουργήσει περιέργεια νεαρά, ώστε όταν μεταβείτε στην οικία σας να αναζητείτε τον Λόγο του Θεού.

Λοιπόν, εκεί βρίσκεται κεφάλαιο 5 στίχος 29. Θα βρούμε το λιτό αυτό. Και το λιτό αυτό...

Και το λιτό αυτό, θα σας το είπω εις το τέλος, κατά δίστροπον συνήθεια του κήρυκος, θα σας το είπω εις το τέλος, αφού προηγουμένως το κατοχυρώσω, με επιχειρήματα και αποδείξεις, εις πρόπον ώστε η αλήθεια να λάμψει ενώπιον σας τους ο ίδιος. Ναι, το λιτό αυτό το οποίο θα σας αναφέρω και το οποίο αποτελεί την βάση του κινηματών μας απόψε, το λιτό αυτό περιέχει δύο...

το ρητόν αυτό περιέχει δύο αντιφατικά, εκ πρώτης όψεως πράγματα, το ένα λέγει, γράψτε, υπακοή, συνιστά υπακοήν εις των χριστιανών, υπακοήν εις πάνινων εξουσίας. Αλλά ενώ συνιστά υπακοήν, ξαφνικά το ρητόν αυτό ζηκώνει...

Ζηκώνει η σημαία παεράκι. Ζηκώνει επανάσταση. Και ενώ το χριστερό τον θέλει να είναι πράος κοινωνικός σαρνίων, άρχισε ξαφνικά τον διαγύρει και του λέγει ότι πρέπει να είναι αγωνιστής και πολεμιστής, για νέα ως αγωνιστής, και από το ένα μέρος υπακούει, από το άλλο ανυπακούει. Πώς τα δύο αυτά ρεύματα, το ένα γιατί...

Πώς τα δύο αυτά ρεύματα, το ένα λέγεται υπακούει, το άλλο λέγεται ανυπακούει, κατά ποιον τρόπο τα συμβάζει το ρητό τούτο, θα το είδαμε στην ανάπτυξη. Και τώρα εισερχόμαστε στην ανάπτυξη του ρητού αυτού, που ενδιαφέρει όλους μας, δεν υπάρχει ούτε ένας που να με το ενδιαφέρει, εκτός μόνον αν υπάρχει κάποιος εδώ, αλλά δεν υπάρχει εδώ στην πολύγων πόλη, δεν υπάρχει κανείς από εδώ πέρα.

Δεν υπάρχει κανείς από εδώ πέρα, από τα ενάμιση δυο εκατομμύρια που για τις αμαρτίες μας μαζεύτηκαν μέσα στην Αθήνα. Ναι, λοιπόν, δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην τον ενδιαφέρει, διότι αν είναι ένας μόνον, εάν που κατοικεί στην έρημον, που κατοικεί σε μια ερημόνισσο, ίσως αυτός να μην τον ενδιαφέρει τον λιτόν αυτό. Αλλά, διόλους εμάς...

Αλλά, διόλους εμάς, είναι λίγη ανεδιαφέρον. Διότι δεν ζούμε στην έρημο, ζούμε στην κοινωνία, ζούμε μέσα εις υποχρεώσεις, ζούμε εις ένα πλέγμα, εις ένα δίχτυο, όλοι είμαθα κλεισμένοι, θέμε δεν θέμε, όλοι είμαθα σαν τα ψάρια που τα ρίχνουν μέσα, όπως ακριβώς στο Μεσολόγγι εκεί πέρα που βάλουν πλέγματα και πιάνουν και δεν μπορεί να ξεφύγει κανένα ψάρι.

και δεν μπορεί να ξυφύει κανένα ψάρι να πλέψει μέσα εκ των ωκεανών αλλά τα πιάνουν όλα τα ψάρια κατά χρόνια τρόπον και μέσα εδώ πέρα ήμαθα όλοι μέσα εκ της Αγίνη, ήμαθα όχι εκ της Αγίνη την Ευαγγελική, ήμαθα σε ένα δίχτυ μέσα και φαινόμαθα μεν κάπως ελεύθεροι και κι εγώ ήμαθα κάπως ελεύθεροι και μας δημιουργείται η εντύπωση ότι ήμαθα ελεύθεροι αλλά κατά βάθος δεν ήμαθα ελεύθεροι όπως φανταζόμαθα αλλά όσο ελεύθεροι το ψάρι είναι

αλλά όσο ελεύθερο είναι το ψάρι που κινείται μέσα στο δίκτυο. Και νομίζω ότι είναι ελεύθερο όπου μια στιγμή θα το σύρει προς τα έξω ο ψαράς. Κατά πρόβλημα τρόπο και εμείς βρισκόμαστε σε μέσα σε ένα δίκτυο απίγων υποχρεώσεων. Βρισκόμαστε σε ένα δίκτυο εξουσίας. Ποια εξουσία. Από την ώρα που θα γεννηθεί ο άνθρωπος μέχρι την ώρα που θα παραδώσει την ψυχή.

Την ώρα που θα παραδώσει την ψυχή του στον πλάστη, ευρίσκεται μέσα σε ένα κοσμικό σύστημα. Μάλιστα. Γεννήκε το παιδί. Έπεσε το παιδί από την κυρία της μάνας του. Πέφτει αμέσως στην εξουσία της μητέρας. Διότι δεν μπορεί να ζήσει το παιδί ούτε ολίγα στη μέρας χωρίς τη μάνα. Πέφτει λοιπόν στην εξουσία της μητέρας. Και βέβαια το παιδί δεν ακλάγει για τη μητέρα.

και βέβαια το παιδί δεν κλάγει για τη μητέρα και ευτυχή μακάρια τα παιδιά εκείνα που πέφτουν στα χέρια καλής μάνας και καλού πατρός είναι ευτυχή τα παιδιά αυτά διότι όπως έλεγα το πρωί στην εκκλησία της κοιμήσεως κοινοσάργους πίσω από κάθε μάρτυρα και πίσω από κάθε ήρωα και πίσω από κάθε μεγάλη ψυχογνωμία κρύπτεται

Καλή ψυχογνωμία, κρύπτετε μία αφανής γυναίκα, κρύπτετε μία γυναική αείπραξη, στριφαρά και αγαπώσαν. Όπως ο Τιμώθεος, όπως λέγει ο Παύλος, παιδί μου Τιμώθε, λέγει, τα Ιερά Γράμματα είδες από βρέχος, από τη βούνια, λέει, γνωρίζεις τα Ιερά Γράμματα, την Αγία Γραφή.

Λέγει, τα Ιερά Γράμματα είδες από βρέχος, από τη βούνια, λέει, γνωρίζεις τα Ιερά Γράμματα, την Αγία Γραφή. Μαζί με το γάλα που εβίδαξε από τη μαγεία του μάνα, εβίδαξε για το Ευαγγέλιο του Χριστού, το γάλα του άδολον. Το γάλα του άδολον είναι η αλήθεια του Ευαγγελίου. Διότι η μάνα υποχρεούται να προσφέρει στο παιδί δύο γάλα.

Είναι αλήθεια του Ευαγγελίου. Διότι η μάνα υποχρεούται να προσφέρει στο παιδί δύο γάλατα. Το ένα γάλα τρέφει το σώμα, το δε άλλο γάλα, το πνευματικό τρέφει την ψυχή του παιδιού. Εάν η μάνα δεν είναι από εκείνες που δεν πιστεύουν σε πνεύμα, θα ενδιαφερθεί μόνο για τη σωματική διάπλαση του παιδιού και ανάπτυξη.

από εκείνες που δεν πιστεύουν σε πνεύμα θα ενδιαφερθεί μόνον διά τη σωματική διάφραση του παιδιού και ανάπτυξη αλλά πίσω από τη σωματική ανάπτυξη υπάρχει η ψυχή το πνεύμα του αθανατών. Από την κούνια λοιπόν έμαθε στεραχάματα λέγει είχε μια μάνα αγία την Ευνίκη και ακόμα περισσότερο είχε μια μάνα είχε μια γιαγιά γιατί και γιαγιά μες στο σπίτι αυτή η κρυάρα.

Η γιαγιά μες στο σπίτι αυτή η γριά, η γριά αυτή που είναι ένα ολόκληρο πραγματιστήμιο, η γριά που έχει περάσει πλέον την θύλα της ζωής και τη σομφία την πνευματική, η γιαγιά αυτή. Αν πάτε στη Ρωσία, όχι μόνο τώρα, πάντοτε, οι Ρώσοι περισσότερο από τις μάλλες αγαπούν τις γιαγιάς. Διότι η Ρωσίδα η γιαγιά είναι εκείνη η οποία να τρέχει το παιδί.

να τρέχει το παιδί. Και αν υπάρχει τώρα θρησκεία, θρησκεία στη Ρωσία, η οποία καταδιώκεται την οφείλωμενη στις γιαγιάδες, στις γρήες εκείνες οι οποίοι πράττουν έργο νεραποστόλου, μυστικών και άτομων. Λοιπόν γεννήθηκε το παιδί, πέφτει στα χέρια της μάνας, της γιαγιάς, του περιβάλλοντος του. Είναι στην εξουσία τους. Αυτοί το διαπλάσουν το παιδί. Και έχουν τραγική ευθύνη για το παιδί.

Έχουν τραυστή ευθύνη για το παιδί. Μπορεί να υπώ. Τα 7 δέκατα, τα 8 δέκατα, τα 9 δέκατα είναι ευθύνη του περιβάλλοντος του παιδιού εκεί μέσα. Ένα μικρό περιβόλαιο να διέται για την ανάπτυξη του παιδιού. Πέφτει στην εξουσία της μάνας και του πατέρου. Μεγάλωσε, έγινε 7 χρονιό. Φεύγει από την εξουσία της μάνας.

της μάνας και του πατέρα και πάει σε άλλη εξουσία η ιερά εξουσία είναι η εξουσία του δασκάλου θα το παραλάβει ο δάσκαλος και θα τον καθίσει τώρα ο περιορισμός του θα είναι μεγαλύτερος το παιδί είναι σε ένα σχετί το παιδί θέλει να φύγει από το σχολείο το παιδί δραπετεύει το παιδί ζητάει την αγκάλη της μάνας αλλά εκεί περιορίζεται είναι κάτω από την εξουσία του

Είναι κάτω από την εξουσία του διδασκάλου. Και ευτυχεί τα παιδιά εκείνα που έρχονται στη ζωή τους να έχουν διδασκάλους όπως πρέπει να έχουν διδασκάλους. Διδασκάλους όπως οι οποίοι να αισθάνονται βαθιά την έννοια του Θεού και την αγάπη προς την πατρίδα και να καλλιεργούν πραγματικά τα νότρα ιδανικά. Διδασκάλους όπως είχε ο Μέγας Αλέξανδρος, τον Ισοτένη που έλεγε ότι στον πατέρα μου οφείλω το ζήμ.

Στον πατέρα μου οφείλω το ΖΙΝ, αλλά και στον διδάσκαλο μου οφείλω το ΕΒΖΙΝ. Μεγάλος το παιδί, έβλεπε το σχολείο, έφτασε σε όριμον ηλικία, δεκαήκοσι ετών. Τότε, όταν φτάσει σε ηλικία, πέφτει σε άλλη εξουσία. Περιορισμός μεγαλύτερος, που ολίγει ποιος. Πέφτει, εκπρατεύεται, τον παραλαμβάνει η εξουσία της πατρίδος.

τον παραλαμβάνει η εξουσία της πατρίδος, τον παραλαμβάνει η εξουσία του δεκανέως του λοχείου των επαξιωματικών. Άλλος προορισμός αυτός. Δεν δυνατόν να κάνει ό,τι θέλει πλέον. Δεν είναι εποχή που έπαιζε στην αυλή, δεν είναι εποχή που διασκέδαζε και έτρεγε τραλάμπες στο χωριό του, αλλά είναι κάτω από συντράν πειθαρχία, εάν θέλει, κάτω από εξουσία, η οποία τον διδάσκει ότι η πειθαρχία αποτελεί αρετή. Και μακάριε τα παιδιά της Ελλάδος.

Και μακάριε τα παιδιά της Ελλάδος, μακάριε οι στρατιώτες που ευρίσκονται κάτω από εξουσίαν καλών αξιοβατικών. Γνωρίζω παιδιά που ήρθαν από τα χωριά τους άξεστα και αγράμματα και καλλιέργητα. Και εμάς το στρατόν, όταν ευρεθήκαν κάτω από καλούς αξιοβατικούς, ο στρατόν για αυτούς έγινε σκολείον. Σκολείον. Όπως αντιθέτως όταν βρεθούν κάτω από κακούς αξιοβατικούς, ο στρατόν...

κάτω από κακούς αξιωματικούς ο σφαρτός είναι ο υπαρχμόνινας διευθωρίας της νεότητος. Μακάριε τα παιδιά εκείνα που βρίσκονται κάτω από την εξουσία καλών αξιωματικών χριστιανών που έχουν που οι αξιωματικοί των μοιάζουν με τον Άγιο Δημήτριο και με τον Άγιο Γεώργιο και με τον Άγιο Θεόδωρο και με τον Άγιο Μινάν και με όλους εκείνους τους αξιωματικούς που υγείασαν μέσα στην Εκκλησία μας.

Τελείωσε το στρατιωτικό. Βγαίνει έξω. Νέο θέμα. Ετοιμάζεται να παντρευτεί. Νέα εξουσία. Απλό νέο δίκτυο. Νέα. Νέα. Εσύ που σαν πεταρούδα πετούζεσαι από λουλούδι σε λουλούδι και νόμιζες ότι η ζωή είναι ένα σπορ και μη διασκέδασες. Έλα τώρα.

λοιπόν τώρα, αφού περάσουν όλοι οι μήνες, να υπακούσει σε έναν άλλον εξουσιαστή σε έναν άλλον, σε μια άλλη εξουσία η οποία και αυτή έχει τις γρίζες της μέσα στην Αγία Γραμμή έλα να υποφταθείς στην εξουσία και να ακούς ότι η γυνή πρέπει να υποτάσσεται στον άντρα, θα ταιριάσει στην εξουσία του ανθρώπου

και να ακούσω ότι η γυνή πρέπει να υποτάσσεται στον άνδρα, θα περιέχεις την εξουσία του ανθρώπου. Ναι, και τότε θα ενθυμηθείς τη μητέρα, θα ενθυμηθείς τον πατέρα, θα ενθυμηθείς το παραστολικό παρεβάλλον, θα ενθυμηθείς το σπίτι που το θεωρούσες φυλακή και θα έρθει η μέρα που θα κλάσεις μπροστά στη μάνα και στον πατέρα για να πεις «Αχ, τι έκανα!» Θα περιέχεις εσύ, Πεταλούδα μου, στην εξουσία του ανθρώπου, του βαρβάρου και της ραδιότητας.

του ανδρός, του βαρβάρου και τυραννικού ανδρός, ο οποίος θα κάνει κατάβαση της εξουσίας του και θα σε μεταχειριστεί κατά τρόπο βάρβερο και απότομο. Και εσύ ο άντω νέος που τρέχεις δεξιά και αριστερά και νομίζεις ότι η ζωή είναι απλώς μία απόλαυση και μία επικούριο σύστημα, θα υπαχθείς και εσύ κάτω από το ζυγό του χάμου και θα μάθεις κατά ποιον τρόπο είναι αυτή και δεν ξελίσσεται αυτή η αγώνα.

είναι αυτή, δεν εξελίσσεται αυτή η ανθρώπινη ζωή. Αλλά τελείωσαν οι εξουσίες. Δεν τελείωσαν. Φτιανείς μαγαζί. Γίνεσαι υπάλληλος ιδιωτικός ή δημόσιος. Άλλη εξουσία πάνω σου. Άλλα να βγει στο κεφάλι σου. Θα είναι ο ητματάρχης ο οποίος θα κρατάει το μολύβι και θα ξύνει το κεφάλι του και θα διατάσει. Θα είναι ακόμα...

Θα είναι ακόμα, θα είναι ακόμα, α, θα είναι ακόμα ο εργοστασιάρχης, ο οποίος θα έχει την καμινάδα του και το εργοστάσιο του και θα σε μεταγυρίζεται ως κάτι χειρότερο από τον τροχόν της αμάχης του εργοστασίου του. Θα είναι κάτω από την εξουσία πολλή, πολλή, ανθρώπων, διαφόρων ανθρώπων μέσα εις το εργοστάσιο και μέσα εις το γραφείο. Ευρίστηκε από την εξουσία.

Τελείωσαν. Όχι. Προδεύει το επάγγελμά σου. Μαζεύεις χρήματα. Θα χτυπήσει την πόρτα σου ποιος. Άλλη εξουσία. Ο έμπορος. Βρίσκεται κάτω από άλλη εξουσία. Ο οποίος και αυτός θα αρχίσει με τον τεπεσίρι να σου μετράει τα χρήματα και να ζητάει και αυτός ποσοστά και να γίνει συνέντερος στην επιχείρησή σου. Κατά τα ένα ποσοστό. Εξουσία του εμπόρου.

Εξουσία του εμπόρου. Θες να βγεις από το σπίτι σου και να περπατήσεις τον δρόμο. Δεν σας είπα ότι είμαθα μέσα σε ένα δίκτυο όπου να πας. Θες να περπατήσεις να διαβείς από έναν δρόμο στον άλλο. Θα σε σταματήσουν οι κανονισμοί της τροχέας. Και αλλήμον αν παραβείς τους κανονισμούς της τροχέας. Λοιπόν και πρόκειται λοιπόν να ταξιδέσεις. Να ταξιδέσεις άλλα δίκτυα. Άλλα δίκτυα.

Αλλά αν πας στο παραδρόμιο ή αν πας στο τελωνίο θα προσιαστεί η εξοσία του τελώνου και θα ρευγίσει κατ' των αδέστρων τρόπων να σε αποσκευάσει ο ολοκλήρος ενώπιον πάνω. Και αν θες να πας μακριά στην Αυστραλία γιατί έτσι το έφερε η καθάρα στον τόπο μας τα παιδιά της Ελλάδος να ταξιδεύουν μακράν, πολύ μακράν. Και αν θες να ταξιδεύσεις, νέα βασανιστήρια και μήνες ολόκληρες να ρευγνήσουν ολόκληρον για να σου υπογράψουν το διευατ

για να σου υπογράψω τον δευατήριό σου. Εξουσίες λοιπόν. Πλέγμα εξουσιών. Εξουσία μάνας, η πιο γλυκιά. Εξουσία πατέρα. Εξουσία δασκάλου. Εξουσία λοχείου. Εξουσία αξιωματικού. Εξουσία γάμου. Εξουσία εφόρου. Εξουσία αστυνομίας. Εξουσία τελωνίων.

Πόσο φρικτή, πόσο... Πού όπου να πας, από τα πλέον δημοκρατούμενα έργη, μέχρι τα πλέον αποϊταρχικά, μέσα σε ένα κατά βγερέστερον, άλλα μεν κατά ευγενάστερον τρόπον, άλλα κατά τον αγενάστερον τρόπον, μέσα σε αυτή την ευθυσία θα ευρύσεις, έδελφοι. Και η ζωή καθίσταται πλέον ανυπόφορος. Και ανυπόφορος. Λιάβασα προχθές κάποιον Άγγλο. Ανυπόφορος δεν είναι η ζωή. Δεν μπορούμε να ζήσουμε.

Δεν μπορούμε να ζήσουμε. Δεν μελευτεριάνει. Και πήγε ένας, πήγαν και βρήκανε μέσα στον Ιερονικό Οκεανό ένα νησάκι που δεν κατοικεί κανένας. Και μόνο τα πανφράζοντα είδα τα κύματα του οκεανού. Χτυπούν το νησάκι αυτό και πήγαν στο νησάκι αυτό τρεις τέσσερα να ζήσουν μακριά. Και από δασκάλους και από εφόρους και από τελώνας και από αστυνόμους και από υπουργούς και από πρωθυπουργούς.

και από υπουργούς και από πρωθυπουργούς τα ιδιάζονταν όλα. Ένα άνθρωπο είπε τον Θεό να σου λέει. Εκεί πήγε ο άνθρωπος. Αλλά είναι δυνατόν ποτέ να ζήσει κανείς ο Ροβισσόν και ο Ροβισσόν ακόμα να ζήσει μέσα στην ίσα των αντίλων, θα έρθει στιγμή που θα ζητήσει πάλι την κοινωνία. Διότι ο άνθρωπος, όπως είπαν η αρχαία φιλοσοφία μας και όπως είναι γεγονός, ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικών, είναι ον πολιτικών και μέσα στην κοινωνία.

και μέσα στην κοινωνία βγαίνατε να διαπτύξει το εαγώ του, θεία του μηκότητα, άδικη προσφυκότητα. Λοιπόν, κάτω η εξουσία θα πείτε. Και ακούονται τώρα φωνές βραχνές που έχουν αυτά που εκμεταλλεύονται, που βλέπουν αυτά τα τρότα που παρουσιάζει η κρατική εξουσία. Ακούονται βραχνές φωνές, σκυψώνται γράμφη και λέγουν κάτω η εξουσία, κάτω οι βασιλείς, κάτω οι άρχοντες, κάτω οι κόροι, κάτω τα πάντα. Είναι φωνή.

Καλό τα πάντα! Είναι φωνή λαού ολόκληρου! Ιδάτων πολλών! Κατ' την αποκάλυψη! Έχουν δίκιο! Εμείς τα κάνουμε σαν τις φωνές! Θα πάμε τις φωνές σαν αυτές! Πού θα πάμε! Ρε! Μα είναι ιδέα! Είναι φωνή ιδάτων πολλών! Τι θα κάνουμε! Ευλογητός ο Θεός ότι μας έδωσε αυτό το Ιβλίον ο Θεός που είναι μια πυξίδα μέσα εις των οχερών της ζωής που είναι ένας φάρος της λαυγής

της ζωής που είναι ένας φάρος της λαυγής που είναι ο χάρτης τον οποίο έχει μπροστά του ο πίερχος για να διαφύγει τους υφάλους και τους κοπέλους της ζωής και τι μας λέγει αυτό το Ευαγγέλιο ακούμε τον Απόστολο Παύλο και λέει πάσα ψυχή ο Παύλος τα λέγει ο Θεόπνευστος πάσα ψυχή εξουσίες υπεραχούσες υπό τα σέστο είναι υποχρεωμένη κάθε ψυχή να υπακούει στις εξουσίες

ο δε Πέτρος ο οποίος στην νεότητά του ο φλοηρός Πέτρος ο ευέξανος Πέτρος ο οποίος έφαρε μάτια και απέκοψη εν το οτίον του Μάρκου από την αγνάξιν και αντεστάθη στην εξουσία ο Πέτρος ειδάχθη από τον Κύριο και από την πύρα και από τη ζωή του Θεού και από το Πνεύμα του Άγιον και γράφει ακόμα κάτι σπουδότερο υποτάγεται πάση τη χτίση για τον Κύριο

Ή τη βασιλεί, ή τη γεμώσει. Υποτάγεται λέει. Και είναι ανάγκη αυτή η υποκαή, η υπακοή και η πειδαρχία. Είναι ανάγκη, διότι αδερφή μου εμεσολάβησε το πρατορικό αμάρτημα, πάμε σε μια μεγάλη θεωρία. Εγώ συντάσσω με την γνώμη εκείνων των θεολόγων και φιλοσόφων, οι οποίοι λέγουν ότι το κράτος, η εξουσία λέει το κράτος, γιατί κράτος έχει κοιμάτα, κράτος έχει κοιμάτα.

γιατί κάτω έχουν κοιμάτα, κάτω έχουν και όλα. Εγώ συντάσσω με την θεωρία εκείνων, οι οποίοι λέγουν ότι η εξουσία είναι προϊόν της αμαρτίας. Δηλαδή, εάν δεν μεσολάβει το πρατορικό αμάρτημα που διατάραξε ολόκληρο την φύση, ο άνθρωπος θεωρεί στο κάτω από την ιστορική εξουσία του Θεού και δεν έχει ανάγκη ούτε μιας άλλης εξουσίας και δεν έχει ανάγκη ούτε αστυνομίας, ούτε στρατού, ούτε όπλων και θα ζουν σε μια ιδιώδη πολιτεία.

και θα ζουν σε μια ιδεώδη πολιτεία η οποία είναι ο Παράδεισος του Θεού. Αλλά η Εκκλησία πλέον είναι ένας χαλινός, χαλινός, αναγκαίος για τον άνθρωπο, των αβυσαλαίων άνθρωπων, για την πτυχία του ανθρώπου. Μάλιστα και την πειραρχία είναι αυτή και μας εγιστάει επίσης ολόκληρος. Για πάτε, για δείξτε ομερικά βασίλεια.

Για δείξτε μερικά βασίλεια. Βασίλεια δεν κάνουν επαναστάσεις. Έχουν αρμονία. Η ανθρώπινη κοινωνία αναστατώνονται επαναστάσεις. Γνωρίζω όμως τρία, τέσσερα βασίλεια, πολλά βασίλεια που δεν αποτελούνται από δίποτα αλλά αποτελούνται από ζώα μικρά και τα οποία έχουν πειταρχία την οποία δεν ζήλευε και ο άνθρωπος. Για δείξτε μου, δεν πας έξω να δεις...

Έξω να δεις και πέρα τη Μυρμήκια, τα Μυρμήκια, πόσα είναι, χίλια, δυο χιλιάδες, πέντε χιλιάδες, δέκα χιλιάδες, λένε ότι μπορεί να σχηματίσουν Μυρμήκια, ολόκληρο βασίλειο είναι. Δημοκρατία είναι, βασιλεία είναι, μοναρχία είναι, δεν ξέρω, ένα ξέρω μόνο. Είναι λίγο σκοτεινόν το βασίλειο των Μυρμήκων. Και όμως, τι τάξη έχουν, έχουν ασυρματιστά, εγκαιρέας των πρωτού άνθρωπος να ανακαλύψει, τα ασύρ

και ειδοποιούνται παραυτικά αμέσως και σπέφνουν τις βοήθειες των άλλων. Έχουν πολεμιστές, έχουν οπλισμένους, έχουν ακόμα και υπουργείων κάθε επιστησμού που μερειμνά για όλους και εγώ μα εγκαιρό χειμώνος δεν ψωφάει το μερμίκι γιατί επρονόησε το μερμίκι, επρονόησε ο Θεός και έχει μέσα στα βάθη, στα σπήλια της αποθήκας, έχει τροφήν αρκετή να ζήσει το μερμίκι. Έχει υπουργείο που θα το ζήλεμε ο υπουργός φωτικός μας.

Άλλο βασίλειο, πιο τακτοποιημένο, είναι το βασίλειο της Μελίσης, τη Μέλισσα μέσα. Τι θα το ρευνούν, το εξετάζουν, μυστήρια έχει μέσα η Μέλισσα. Λοιπόν, τι γίνεται και νόμος, λες και να τους δίδαξε ο Απόστολος Παύλος. Ή της νόμος της ευνομένης πολιτείας είναι ένας, ότι ή της θέλει...

Αυτός που θέλει να προσφέρει κάτι στην κοινωνία να εργάζεται, είτε ειδικός είτε πνευματικός, δεν έχει θέση με αυτήν την κοινωνία. Μη ζημονείτε, ο τωριτών αυτό, το είτε σου θέλει να εργάζεσαι που μη δέστε αυτό, αυτός που δεν θέλει να εργάζεται, δεν πρέπει να τρώει, είναι γραμμένο με γλυσταγράμματα στο κρεμλίνο του. Εμόνιτι, δε φορά ότι μας δένει ποιος το είπε.

Το λέει ο Απόστολος Παύλος. Μάλιστα. Νόμος είναι. Και τον νόμο αυτόν τον εφαρμόζουν οι μέλης. Δεν υπάρχει εκεί. Κι οι φίλες, άνθρωποι, τα έντομα που δεν εργάζονται κόπτονται και αποφάλλονται εκ της πολιτείας των. Και το ακόμη σπουδαιότερο ότι πάντες οι εργάτες και όλοι οι εγγένειοι οι μέλης υπακούν στα κελάσματα.

Εμένες υπακούν στα κελέσματα, η οποία διοικάει απλώς διανευμάτων, διακαιρεών, διαμυστικών, κατά μυστηριώδη τρόπον κυβερνάει ολόκροτο με λύση η Βασίλισσα. Υπακούει διδάσκει και πειθαρχία, υπακούει διδάσκει και μύρμηγες, υπακούει ακόμα, το υποδεικνύει αυτό και εγώ, αλλά το υποδεικνύει ο Μέγας Βασίλειος στην ομιλία στην Εξαήμερον, λέγει κάπου εκεί πέρα.

Λέγει κάπου εκεί πέρα. Μας διδάσκουν τα πουλιά, προπαντός ποια πουλιά. Κάτι χαριτωμένα πουλιά που σπανίως. Ενθυμούμαι, όταν ήμουν φοιτητής, που επάνω από το Λικαβιτό, ο Μακραίτης κοντήλισε γαστή στα κανόνια και βάλα την Αθήνα κάπου. Τι γινότανε, φρίκη η κατάσταση. Την ημέρα εκεί που ήταν ενωκάτω η Αθήνα με την επανάσταση, γιατί η ιστορία της Νοτέρως Ελλάδος είναι ιστορία επαναστάσεων, ακαταπάσφαιρα.

την ημέρα εκείνη που ήταν ενωκάτω η Αθήνα με την επανάσταση, γιατί η ιστορία της Ινωτέρως Ελλάδος είναι ιστορία επαναστάσεων, ακαταπάσχερα, θυμούμε λοιπόν την ημέρα εκείνη, απάνω σε μια ταράτσα υβρισκόμενος, κοιτάζουμε επάνω το σχολείο σε μάλιστα ο Νιρβάνας, ο χρονογράφος τότε, της Εστίας, το σχολείο σε ότι απάνω, κάτι στιγμήν, κάτω, εμένετο, και έβαλον κατακιστικός, απολυκά μην το απάνω, βρήκονται.

Λες ότι απάνω κάτι στιγμήν κάτω εμένετο και έβαλον κατακιστικός από το Λυκαβητό απάνω, βρήκοντανε συνεχώς κάτω στο τηλεγραφείο. Ή όσοι είναι παλαιότερα θα τα αντιμάρθουνε αυτή την μάχη. Απάνω στο Λυκαβητό με τα κανόνια στήσανε κάτω στην πλατεία, μέσα απ' έξω απ' το νεό. Ήταν τα προήμια της μεγάλης ανταραχής του γένους μας. Λοιπόν, τότε την ώρα εκείνη που αυτοί ξεχωνόντανε κατ' τρόπον...

Ήταν τα προήμια της μεγάλης ανταραχής του γένους μας. Λοιπόν, τότε, την ώρα εκείνη που αυτοί ξαχωνόντανε κατ' άπον, λες και ήθελο ο Θεός μας να δινάξει η πακοή και η βιδαρχία τους Έλληνες, απάνω από ψηλά, γιατί που ήταν πολύ ψηλά αυτά τα πουλιά, παρούσανε ένα σβήνος από γερανούς. Γερανοί. Και πήρε αφορμή ο Γερβάνας, ο φρονογράφος, και έραψε ένα θαυμάτιο φρονογράφο μας στην εστία, κοιτάξτε, λέει, πετσοκόβεστε κάτω.

Άχτε, λέει, πετσοκόβεστε κάτω. Ρίξτε μια ματιά. Απάνω από τον ανοού σας έστε τους γερανούς. Τι κάνουν οι γεραντοί. Τι σοφία. Ύστερα λέει, δεν υπάρχει διάφορα. Ποιος τους διδάξει αυτό. Στρατηγικοί. Βαδίζουν πώς βαδίζουν. Όταν είναι η ώρα να φύγουν από τα ψυχρότερα κλίματα στα θερμότερα, αμέσως διάθυνους συναγερμού μαζεύονται σε δέντρια, υψούνται ψηλά, κάνουν κύκλους, ανεβαίνουν ψηλά, πάνω μπροστά.

Βάζουν κύκλους, ανεβαίνουν ψηλά, βάζουν μπροστά τον πιο γέρον. Τον πιο γέρον. Ναι, ό,τι σ' ακούς, ναι, ό,τι σ' ακούς. Τον πιο γέρον, με τα άσπρα μαλλιά, βάζουν μπροστά τον πιο γέρον και σηματίζει κορυφή. Και μετά τι κάνουνε. Σηματίζουν τρίγωνον. Τρίγωνον σηματίζουν τρίγωνον. Για να διασύζει ευκολότερο τον αέρα, όπως το πλοίο έχει τρίγωνον, για να διασύζει τον αέρα και όπως το αεροπλάνο έχει τρίγωνον, ση

Σημαντεί λοιπόν τρίγωνον και μπαίνουν στη γραμμή και έχουν ακόμα και πύλακας και πετούν, διασύζουν τον αέρα και αν κανείς γερανός ξεφύγει από τη γραμμή πάει ένας άλλος και τον τσιπάει και τον βάζει στη τέσσετρο. Μάλιστα, γερανός. Σου λέει, τάξη, αν θέτε να φτάσουμε κάτω στον προϊσμό μας, αν θέτε να μας πιάνουν τα μεγάλα πουλιά, τάξη και ακρίβεια θα φτάσουμε κάτω στον προϊσμό μας.

Δεν θα στάσουμε κάτω από το πλευράς. Μπροστά ο γέρος, βωνία, βάδι και όποιος είναι άτακτος διαραμφισμάτων, ποδωρές ραμφισμάτων, επανέρχεται στην σειρά του. Μάλιστα.

Υπακοή λοιπόν. Μας διδάσκει και αυτά τα μικρά, τα πουλιά και όλα. Και τα ψάρια της θάλασσης. Αλλά πέσουν μακρά αν διηγηθούμε τα θαυμάσια, όπως λέει ο ψαλμωδός Σαΐδων, εμβηθής θάλασσων, όπως λέει κάποτε. Ξέρεις, θα προχωρήσουμε για να φτάσουμε στο τέτοιο. Υπακοή και πειναρχία, λοιπόν. Ναι. Αλλά απόλυτος γεννάται το ρώτημα.

αλλά απόλυτος, γεννάται το ρώτημα. Και αν η υπακοή είναι αναγκαία, αναγκαία είναι πολύ περισσότερο για την ανθρώπινη κοινωνία, η κοινωνία αυτή. Αν αφαιρέσεις τα όργανα της τάξεως, γράψε, έλεγε μόνο. Πότε παρουσιάζεται ο ποιόν μας μια εικόνα αναρχίας, της οποίας αναρχίας δεν θέλω η νεότερα γενναιάνα την ίδια Ελλάδα.

η νεοτέρα γενναιάνα στην ίδια Ελλάδα. Είναι φρικτόν πράγμα. Τονιμήσει οι παλαιότεροι που ασπρίσανε τα μαλλιά μας, είδαμε εικόνας αναρχίας και εφρύξαμε. Ήμουν στο Μεσολόγγι, νεότατος κληρικός, το 1941. Πολλοί από τους νεοτέρους δεν θα έχουν γεννηθεί. Ήμουν στο Μεσολόγγι. Και ήθαν τα κακά οματάθα, ούτω μέτωπον του αδιάσχαστου, όταν πέσανε πάνω δύο αυτοκρατορίες τεράστια, εκλονίστη.

Τα κακά ομαντάτα, ούτω μέτωπον του αδιάσταστον, όταν πέσανε απάνω δύο αυτοκρατορίοι επερά τεράστιοι, εκκλονίστηκε. Και κατέρεων η στρατιά των Ελλήνων, οι νικητές της Πίνδου, αν ευκαταστάς στρατηγή, συνταματάρχη, ολοχαγή, ήταν μια περίγραφη κατάσταση. Όπου από ώρα σε ώρα, επεριμέναν...

Ήταν μια περίγραφη κατάσταση. Όπου από ώρα σε ώρα περιμέναμε να κατέσουν τα στρατήματα του άξιου μας. Πάσα έννοια κάτω είχε διαλυθεί. Τότε είδα από μωρό θέαμα. Η πόλη της Μεσολογγίου που παρουσιάζεται μια τάξη στην αρμονία και θέαται μια πόλη στις πλησίκων ανθρώπων, ξαφνικά τέχνει.

που παρουσιάζονταν μια τάξη στην αρμονία και έφεραν το μια πώληση, πώλησης φιλισσίκων ανθρώπων, ξαφνικά τέχναν. Σπάσανε αμέσως τις φυλακές του Μεσολογίου, δείχνανε κακούργια με τις πάντια. Φυλαχθείτε στα σπίτια σας. Δεύτερον, μια τεραστή αποθήκη Μεσολογίου που είχε τρόφιμα να θρέψει ολόκληρο την Ελλάδα, ήτανε κέντρο ευσυντισμού του ελληνικού στρατεύματος, αμέσως τι να δεις.

Αμέσως τι να δεις. Κατελήθη εξ' εγώ. Δεν υπήρχε πλέον αστυνομία. Όλοι. Μόνο οι πτωχοί. Μόνο οι ψαράδες που είναι στο λογί που είναι πτωχαδάκια. Είδα με τα μάτια μου και ρώησα τον άνθρωπο. Μη υπάρχουν τους οργάνω τάξεως. Μη υπάρχουν τους αστυνομίας. Μη υπάρχουν τους στρατού. Είδα με τα μάτια μου. Τι να δω. Όχι πτωχαδάκια. Να δεις καταστηματάκια. Να δεις κυρίους. Να δεις ανθρώπους γραμμάτων και επιστημών. Να

ως έλουροι απάνω στα πανύψηλα τείχη του στρατεύματος του τρατού, να αρπάζουν στους ώμους τους ολόκληρα φορτία από διάφορα τρόμα και να στρέφονται στη σφυγή και να ξανάρχονται πάλι εκεί πέρα και αυτό. Γιατί δεν υπήρχε πλέον εξουσία, δεν υπήρχε καύση πλέον. Αναρχή το δεβράδι, όλοι κλειστήκανε μέσα και λοιπά. Και περιμένανε πώς. Αυτοί οι Έλληνες, πατριώτες, πατριώτες των πατριωτών οι μεσολογείτε, περιμέναν πότε να κατέχουν επιτυχία. να πάνε να σκαρφαλώνουν ως αίλουροι

Περιμένω να πω ότι θα κατέχει επιτέλους ένα σχέδιο άξιος, να επιβάλλουν φανταστική αρμονία μέσα στην κοινωνία. Δεν μπορεί να υπάρχει κράτος. Δεν μπορεί η κοινωνία. Όταν μέσα στην κοινωνία υπάρχουν αυτοί οι φιλήσυχοι, τον βλέπεις τον άλλο. Είναι φιλήσυχος, τον βλέπεις. Τον βλέπεις κάθε δίπλα σου και τον βλέπεις άγιον, τον θεωρείς. Ας μάθει απόψε το ραδιόφωνο ότι κατελείται το κράτος και δεν υπάρχει αστυνομία και δεν υπάρχει κράτος και λέμε πόσοι άλλο το πρωί και λέμε πόσοι από το πρωί θα έχουμε τα κεφάλια μας εδώ.

Δεν υπάρχει, δεν υπάρχει στη στιγμή αυτή, ας λέγουν, ας φωνάζουν, ας λέγουν κάτω η εξουσία μου, κάτω οι παιμόνες, κάτω οι βασιλείς, κάτω, ας φωνάζουν, ας φωνάζουν, δείξατε μου την ώρα αυτή, στην Ιφίλιο, ένα κράτος, άνευ εξουσίας. Δεν υπάρχει, δεν υπάρχει. Διότι παντού, λέει κάπου ο Ρώσος Χρυσόστομος, ο οποίος προσώπησε από αυτόν των πραγμάτων, λέει...

Δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει. Διότι παντού λέει κάπου ο Ρώσος Χρυσόστομος ο οποίος προσώπησε επ' αυτών των πραγμάτων λέει το εξής. Εγώ λέει, κυρίττο ο Χρυσόστομος και ερμηνεύω την εντολή του κυρίου κλέψης και είστε εδώ πέρα λέει χιλιάδες

Και ερμηνεύω την εντολή του κυριού κλέψης. Και είστε εδώ πέρα λέει χιλιάνθρωποι και με ακούτε. Ή αν με ακούσετε όλοι, όλοι, και τα χεράκια σας δεν τα ξαπλώρετε στα ξένα πράγματα, καν φυσαυρός, καν πλούτο γραή. Και αν ακόμα ποτάμι τρέχουν τα χρήματα, δεν τα αγγίξεις ποτέ. Δεν.

και αν ακόμα ποτάμι τρέχουν τα χρήματα, δεν τα αγγίξεις ποτέ. Εάν δεν με ακούσετε όλοι, δεν υπάρχει ανάγκη από αστυνομία, ούτε από δεκαστήριο υπάρχει. Δεν υπάρχει. Νόμος δικές σου είναι. Εάν όμως λέει, με ακούστε μόνο 900 και υπάρχουν 100 που δεν με ακούσουν και δεν είναι ο Νεοδευραγιαστήριο Παπάς. Ποιος ο Παπάς, τι μου λογίζει ο Παπάς. Ε, τότε για εκείνους τους 100, για εκείνους τους 50, για εκείνους τους 5.

Για εκείνους τους πενήντα, για εκείνους τους πέντε, που δεν ισχύει πλέον ο λόγος του Ευαγγελίου, για αυτούς ισχύει το ξύπος, ισχύει η μάχαιρα. Ουκί την μάχαιρα να φέρει, για αυτόν ισχύει. Συνεπώς λέει ο Χρυσόστομος, και εσύ ο άρχον, ο οποίος φέρει στην μάχαιρα και το ξύπος, το ίδιο πράγμα λέει. Εγώ με, το ουκλέψεις, το γράφω στο σταυρό. Εσύ δε το ουκλέψεις, το γράφω στο σπαδί. Έτσι λέει ο Ρώσος.

Συνιστάς, απόλυτον υπακούει, όχι, σχετική υπακούει. Υπακούει μέχρι ενός σημείου. Η πάσα εξουσία δύναται να προχωρήσει μέχρι ενός σημείου. Έχει έναν κύκλο ορισμένων. Άμα περάσει τον κύκλο, τότε όχι. Μέχρις ότου σέβεται τα δίκαια του Θεού, τα δίκαια της Εκκλησίας.

Τα δίκαια του Θεού, τα δίκαια της Εκκλησίας, τους ακράθους νόμους, τους ειδικούς νόμους, τους ασφαίρους νόμους, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούσουμε. Αλλά όμως, διαβίω όμως, των πύρινων κύκλων, τότε δεν υποχρεώμαστε πλέον να υπακούσουμε. Θα τα εξουσιαστε καλύτερα. Αναφέρομαι εις τα ίδια της εξουσίας. Παιδιά, όσοι έχετε μάνα και πατέρα, θα υπακούετε εις τους γονείς σας. Είναι εντολή του Θεού.

Είναι εντολή του Θεού. Υπακούεται τα τέχνα της γονέφυσης κατά πάντα. Και αλλού πάλι προσθέτει, μετριάζουν κάπως, εγκυρίω. Εις μήνυμες, εις μίαν μεν. Εις προς Κολοσσαΐς λέγει κατά πάντα, εις δε την άλλη προς Εφεσίους λέγει εγκυρίω. Κάνει μια απλώς και έχει μεγάλη σημασία το εγκυρίω. Υπακούει τα τέχνα της γονέφυσης εγκυρίω. Εγκυρίω, τι σημαίνει το εγκυρίω. Παιδί μου, έχεις μάνα, πατέρα.

παιδί μου έχεις μάναν πατέρα η εξουσία είναι από τον Θεό η εξουσία του δεν μπορείς να αγνοείς την εξουσία του πατέρα και της μάνας θα υπακούεις στην μάνα και τον πατέρα διότι με τον Θεό δεν υπάρχουν άλλα πρόσωπα επί της γης τα οποία σε αγαπούν τρυφωρότερο και συγκεκριντικότερο στον κόσμο και γυκρινέστερο θα υπακούεις στην μάνα και τον πατέρα μέχρι ποιο εάν σε διατάσσουν εάν όμως κανένα φορά που είναι σπάνιον αν και το σπάνιον σήμερα κινδυνεύει να γίνει κανόν εάν σήμερα μέσα

να γίνει καλό, εάν σήμερα μέσα σε εμποχή αναρχίας και καταλύσει ως πάσης πραγματικής επιουσίας, εάν η μάνα, εάν η μάνα ή ο πατέρας πει στην γόρη ή στο παιδί να κάνει κάτι που είναι αντίθετο πάει κόντρα με τον Θεό, άστον, δεν θα υπακούσεις. Δεν θα υπακούσεις πλέον στον πατέρα ή στη μητέρα. Θα υπακούσεις τον Θεό, ο οποίος σε διατάσσει.

ο οποίος σε διαντάσσει και θα παραπάνω από την αγάπη και την υπακοή των γονέων, θα δες την αγάπη και την υπακοή του Θεού. Σείς, σείς, σείς σημαντητές και σπουδαστές που πάτε στα σχολεία και στα εργοστάσια και εκπαιδεύεστε είτε τεχνικά είτε σε επιστημονικά σχολάς, θα έχετε υπακοή και πειταρχία στους δασκάλους σας. Εφόσον οι δάσκαλοι σας σας παρέχουν γνώσεις πολιτιμούς, εφόσον οι δάσκαλοι σας είναι υπόλοιποι,

Εφόσον οι δάσκαλοι σας είναι υποδείγματα βίω εν αρέτων, εάν όμως διδάσκαλος ή καθηγητής σας διδάξει κάτι το οποίο είναι αντίθετον προς την υπακούν του Ιησού Χριστού του Εσταυρωμένου, εάν σας διδάξει κάτι το οποίο είναι αντίθετον προς τον ειδικό νόμο, εάν σας προτρέψει σαν ειδικότητα και βαβλότητα, δεν μπορείς να υπακούσεις τον Πατέρα. Λίγεται! Δεν πρέπει πλέον να υπακούσεις τον ειδάσκαλο και τον καθηγητή σου. Ναι, ενθυμούμε να δώσω μια εξήγη

Να δώσω μία εξήγηση, πάρω σε δύο παραδείγματα. Όταν ήμουν στη Βέρεια, είχα κατηγητικό σχολείο. Και ερχόταν τα παιδιά της Βερίας. Ήταν ένα εξαιρετικό παιδί που ήταν πρώτο. Τον έχασα τον Γιώργο. Η πόλη είναι μεγάλη.

Γιώργο, η πόλη είναι μεγάλη. Βρε πού είναι ο Γιώργος, πού είναι ο Γιώργος, πού είναι ο Γιώργος. Επιτέλους τον βρήκα σε ένα σοκάκι. Γιώργο, του λένε εδώ, πού είσαι Γιώργο. Γιατί παιδί μου εσύ δεν έχεις το καθήκον σχολείο. Γιατί, γιατί, εσύ είσαι ο πρώτος, εσύ είσαι το καλύτερο παιδί μου. Εγώ είχα ελπίδα για σένα, του λέω, και ο Θεός είχε ελπίδα. Και οι Άγιοι είχαν ελπίδα για σένα, λέω, πού είσαι παιδί μου. Άρχισε και

Και μόλις είπα στον πατέρα, ξέρεις, έχω πει, άκουσα θεϊκά πράγματα. Αμέσως, λέω, ο πατέρας μου αρπάσει το ξύλο και μου λέει, αν ξαναπάς στον τραγωγέννη, δεν θα ξαναβείς. Να κλάψετε, όχι να... Να κλάψετε. Να κλάψετε, να κλάψετε, όχι να γελάσετε. Έτσι, έτσι όλοι σας. Μην νομίσετε να μου... Έτσι όλοι σας, στην Αγία σας γλώσσα.

Έτσι όλοι σας την Αγία σας Γλώσσα γελάσατε, διότι κατά τέναν τρόπο την Αγία σας Γλώσσα την έχετε αγιάστη με αυτές τις λέξεις. Και γι' αυτό, γι' αυτό σε λίγο δεν θα έχει Ελλάς. Ούτε παπάδες θα έχει, ούτε κληρικούς θα έχει, ούτε ρωμανάκους θα έχει. Τα παιδιά σας, δικηγόροι, γατροί, επιστήμονες, αξιωματικοί, αλλά εμείς δεν θα έχει Ελλάς. Δεν θα έχει Ελλάς. Δεν θα έχει Ελλάς, διότι θα γίνουν μερικά κορόια να υπέσχονται από μια νεσχά κοινωνία.

Και αν εγώ σας διηγηθώ, τι υπεύθυνο θα ήταν να προσπαθήσω να εκπληρώσω την θεολογία, γνωρίζουν την πατριότητα μου και γνωρίζουν το χωριό μου και γνωρίζουν την κοινωνία. Λοιπόν, αυτά είναι η κοινωνία. Έτσι ονομάζονται κληρικοί. Και επειδή έχει αξίωση η Ελλάδα να έχει κληροκύνη, δεν μπορεί να έχει κληροκύνη η Ελλάδα.

Δεν μπορούν να κυκλοφορήσουμε. Δεν μπορούν να κυκλοφορήσουμε. Πρέπει να κρατάς μια ράμπνο συνδράκη.

? Ή οσδήποτε ιδιώτης. Δεν μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα. Και εις τα Ρώμα και εις την Ελλάδα. Δεν μπορεί να κυκλοφορήσει ο κληρικός.

Λοιπόν, Γιώργο γιατί παιδί μου δεν ήθες! Α, λέει! Α, λέει! Πάτερ μου δεν μάθει! Ήταν βέβαια, μαθακατόπιτο το μητρό του. Ήταν ένας από τους διασήμιτες. Αθέος!

Αθέως οικομονιστές, διότι υπάρχουν και οικομονιστές που πιστεύουν έκτηνος, ασυνειδητός, αλλά εκείνοι που είναι φαρμάκιδες, που είναι βουτυμένοι, δεν πιστεύουν. Δεν τον άφηνε το παιδί του. Του λέει ο παιδί μου, εσύ θα ακούς, δεν θα ακούς τον πατέρα. Θα ακούς την Εκκλησία. Χτυπάει η καμπάνα, θα ξαναχθεί. Αλλά είναι τέτοιμη η πίεση στην οποία εξήσεται ο πατέρας, πως δεν τον ξέρει αυτό το παιδί. Μας βρίσκεται κάτω από την Εκκλησία, πατρός,

από την εξουσίαν πατρός, αθέων, ο οποίος δεν αφήνει το παιδί του να εκπλησιάζεται και να έρθει στο κατηρικό σχολείο. Και αν σήμερα μέσα στην Αθήνα τα κατηρικά σχολεία διαιρέων είναι διότι γονείς και κηδεμόνες και λοιπά δεν δείχνουν αδιαφέροντα και δεν θέλουν τα παιδιά τους να γίνουν θρησκευτικά παιδιά και τα στρέφουν στα γήπεδα και τα στρέφουν στη μετογράφηση δεξιά και αριστερά. Λοιπόν, η εξουσία μητρός, η εξουσία πατρός, τυραννική, αυτή πλέον

Λοιπόν, η εξουσία μητρός, η εξουσία πατρός, τυραννική, αυτή πλέον δεν είναι εξουσία πατρός, αυτή είναι εξουσία διαβόλου πλέον. Και σε εξουσία διαβόλου δεν πρέπει να υπακούσεις. Ως προς το άλλο, προς το μαθητή, σε ένα άλλο χωριό της πρόνας που πήγα, τι έμαθα καταπληκτικά. Έμαθα ότι πάω σε ένα σκολιό, μέσα τέλος ξαφνικά, ήταν τρίο δοσανωματικό.

Έμαθα ότι πάω σε ένα σκολιό, μέσα πένω ξαφνικά, ήταν περίοδος ανομαλίας. Βλέπω εκεί στον αίθουσα της σκαλίας, δεν υπήρχε. Μη γελάστε πάντοτε, θα σας διακόψω και θα κατέβω κάτω σας να πείτε. Αλλά πάτε εγερβάσιο, αλλά πάτε εγερβάσιο. Ναι, ναι, λοιπόν.

Αλλά Πάτερ Γερβάσιο, αλλά Πάτερ Γερβάσιο. Ναι, ναι, λοιπόν. Πάω λοιπόν στην εκκλησία, στο σχολείο αυτό και τι βλέπω. Βλέπω στο σχολείο, στην εικόνα που πρέπει, στη θέση που έρθει να είναι πάντοτε ο Ιησούς ρεσταυρωμένος, για να τον βλέπουν τον γλυκόν, τον γλυκόν κακός. Είναι γλυκής, αλλά είναι και αυστηρός. Είναι και δίκαιος ο Κύριος. Λοιπόν, για να υπάρχει...

Λοιπόν, για να υπάρχει εκεί ψηλά ο Χριστός να διδάσκει τους μαθητάς και τους διδασκάλους όλους. Λοιπόν, τι είχανε κάνει. Είχανε βγάλει από τη θέση τους εκεί πέρα τον Χριστό τον Αζωραίο και έβρασε στη θέση τους ένα χυμπατή. Φωνάζω ένα παιδί απ' έξω. Φωνάζω απ' έξω. Φωνάζω. Φωνάζω απ' έξω. Εποχή. Φωνάζω απ' έξω ένα μαθητή μου, έκανε εντύπωση. Λέω, μα τι είναι. Έλα εδώ του λέω.

Αυτή είναι, έλα δω, του λέω. Διάδει μου, λέει, γιατί εδώ πέρα, εδώ κάτω. Ναι, ναι, μου προσπάθησα, έκανα κάτι, ερωτήσεις παραπιστικές, από εδώ, από εκεί. Και, λέω, ωραία, ωραία, λέω, φωτογραφία, είστε απαραίτητοι, ωραία, λέω, πραγματικώς ωραία, λέω, πού τη βρήκατε, του λέω. Πού τη βρήκαμε, λέω, ωραία φωτογραφία, λέω, μια, του λέω. Πολύ σπουδαία, λέω, η φωτογραφία μας, λέω. Ναι, λέει, πάλι, λέει, την κάναμε στον Κολοδάστο, λέ

Μας είπε να ξεκρεμάσουμε εκείνον. Τον αυτόν είπε μια ισχυρά λέξη και να βάλουμε αυτόν. Από εκεί κατ' αγώνα θα του λέω.

Τον αυτόν είπε μια ισχυρά λέξη και να βάλω με αυτόν. Από εκεί κατ' αγώνα θα το λέω. Μπράβο παιδιά. Μπράβο παιδιά. Λοιπόν, εάν λοιπόν ευρεθεί τούτον τέραν διδασκαλικών, το οποίο να ενάψει στους γονείς ότι παραπάνω ότι ο άνθρωπος δεν είναι απλός παρά μόνο μία ήδη και στόμαχος και έντρα και βρεπτικός στολήνα ενάως πυρούμενος και εξαιρούμενος, εάν βρεθούν τούτοι διδασκαλοι και λοιπά και αν σου διατάξουν να καταβάσεις την εικόνα και να πατήσεις την εικόνα και

και να πατήσεις την εικόνα και να πατήσεις την εικόνα και να κάψεις την εικόνα του Ραζοραίου, εσύ ο μαθητής και ο αυτός ουδέποτε θα δεχθείς. Προτιμώτερο να γίνεις αποσυνάγος και να σε διαγράψουν απ' όλα τα σχολεία του κράτους και ίξη ώρα αυτή. Προφητικός ομιλώ την ώρα αυτή, πρώτη την αμαρτωλότα μας, διότι τώρα έχουμε ακίνδυνο χριστιανισμό, θα μπούμε μέσα στον επικίνδυνο και αμαγητικό και αγωνιστικό χριστιανισμό. Λοιπόν, τότε εσύ πρέπει να διαγρα

Ο χριστιανισμός. Εξουσία δασκάλου μεταβληθεί σε εξουσία διδαδιαβόλου, έως φως. Για το στόμα του δασκάλου διδάσκει την αδεία. Για το στόμα του πιτρός και πατρός προάγει τα τέκνα εισασέβια και εισαγετικότητα. Ναι, εξουσία είσαι λοιπόν. Α, πήγαμε τώρα από την εξουσία. Πάμε στα διάφορα ήδη εξουσίας. Έρχεται κατόπι εσύ γυναίκα που εστεφανόχρηκες.

που εστεφανώθηκες, που συνέδεσαι στη ζωή σου με ένα νέο, σύμφωνα με θείους και ανθρωπίνους νόμους, κεφαλή, αρχή και εξουσία του σπιτιού, σ' όλα η γεγενήτα κάτι, πλήν ελαχίστων εκκλησμένων αγρίων φυλών, είναι ο άντρας. Είναι ο άντρας. Θα υπακούσε τον άντρα. Θα υπακούσε τον άντρα. Όσον δει, ποτέ σκληρός και είναι. Θα υπακούσε τον άντρα.

καιρός και ήδη. Θα υπακούς τον άντρα. Ή αν όμως ο άντρας σου σε διατάξει να κάνεις κάτι που το απαγορεύει αυτό δεν είναι αυτό. Με νοείται. Με καταλαβαίνει. Ας σε διατάξει αυτό. Άντρα, σε αγαπώ. Άντρα, γίνομαι θυσία για σένα. Αλλά δεν θα σου επιτρέψω να πραβιάσεις τη σύνθεση. Μες στο ιερό. Μες στο ιερό βήμα. Όπως ο παπάς.

Μέσ' το ιερόν, μέσ' το ιερόν δήμα, όπως ο παπάς δεν επιτρέπει μέσ' το ιερόν δήμα να πει κανείς άλλος, παρά μόνο ο ιερέας για τα δέσ' το μυστήριο, έτσι το άμυτον της καρδίας μου δεν θα σε επιτρέψει.

Δεν θα σου επιτρέψω εσύ να κοπρίσεις το άδειτο της καρδίας μου. Όχι, δεν θα σου επιτρέψω αυτό. Θα προτιμήσω να πάρω διαζύγιο. Θα προτιμήσω να ζητιανεύω. Θα προτιμήσω να πεθάνω. Πρέπει να βρίσκομαι κάτω από μια εξουσίαν ανδρός, ο οποίος ποδοπαθεί και εικόνας και τα πάντα. Όχι.

και εικόνας και τα πάντα πάνω. Όχι, όχι, όχι, όχι. Ουδέχοται η σειρά σου, ουδέχοται, διότι έχει ο λαός τους μεγαλείο. Στην επαρχία γκρεβενών, γκρεβενών, δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα φαινόμενο. Ένα κορίτσι, που κορίτσι, παντρεύτηκε, παντρεύτηκε, πήρε κάποιον. Είχε κουστούματι, είχε γραβάτα, είχε αυτά. Αυτά είναι τα ειδωλώματα των ανοητών κοριτσών. Ναι, και ενώ...

Ναι! Και νόμιζε ότι θα πάρει το χωριάκι, θα πάρει τον Τζοπάνο, που βόσκια πάνω στα ψηλά βουνά της Πίντου, που έχει μια τιμότητα και μια αγιοσύνη, που μυρίζει λιβάνι, που μυρίζει αγιοστήρι. Νόμιζε καλύτερον τρόπον. Το πήρε. Το πήρε. Η πρώτη βραδιά πήγε αυτή να ανάψει το κατήρι. Αυτός ανέβηκε πάνω σε μια κρέκνα και έζησε το κατήρι και καθένας σε την εικόνα φυγάει κομμάτι. Ήτανε γεωχοβάς. Ήτανε χιλιάστης.

Ήτανε γεωχοβάς, ήτανε χιλιάστης. Έφρυβε την ιδιότητά του μέχρι όταν παντρεύτηκε. Μόλις αυτό πάει, α λέει, τέτοια πράγματα, ναι. Α λέει, όπως ήτανε, με την υφική της στολή, έφυγε ο Σάλαμπος. Βγήκε έξω ο Σβέλος, μέσα από την Αθήνη. Ήρθε στους γονείς της και κατέφυγε στον αείριστο τότε Μητροπολίτη Θεό και τον Σφύνα. Και μου έλεγε ο Θεό και τον Σφύνα, ρε Πάτερ, τι να κλάψω, αλλά και τι να δουλευμάσω.

Τι να κλάψω, αλλά και τι να δουλευάζω, μία πιο παλιά, μία ποιμενής, μία γυναίκα αγράμματος, που δεν πήγε, που δεν πήγε σκολιά, που δεν άκουσε ερωτήρικας, αλλά μέσα της έκουσα άσβεστον το πιρ της πατρώας ευσεβίας, την φωτιά της ευσεβίας, δεν υπήκουσα εις αυτόν, τον άνδρα ο οποίος ήθελε να την καταστράψει πνευματικώς, κλητικώς, προτίμησε να πάρει διαζύγιο πάνω σε εσύ, μετράνδρος, διούτη, θα κολαχθείτε εσείς η γυναίκα.

Θα κολαχθείτε εσείς οι γυναίκες οι οποίοι θέλετε παραπάνω από την αγάπη του Χριστού, την αγάπη του ανθρώπου σας. Και εσείς άντρες, οι οποίοι συνδέεστε με γυναίκας και οι οποίοι σε άλλα παιδεία της ζωής σας δικνύεται ανδροισμός και στολίζεστε και με πράσιμα ακόμα και τιμμένα πράσιμα, εσείς γιατί να είστε δειλοί, γιατί να είστε δειλοί, γιατί.

Διότι θα υπακούετε, θα αγαπάτε τη γυναίκα, θα είστε δεμένοι με τη γυναίκα, θα εκτελείτε τα επιθυμία της γυναίκας όσοι επιθυμία της γυναίκας δεν αντιτρατεύονται προς το Ιερόν και Άγιο Ευαγγέλιο. Αλλά ανάρτητη στιγμή κάτι το οποίο γίνει, γίνει, γίνει, πονιονάκι διαστραβέλει, γίνει εζάβερ, γίνει ευδοκία, γίνει, γίνει, γίνει, εάν τη στιγμή γίνει αυτή η μεταβλητής αυτή δεν έχεις υποχρεώσει να ακούς τη γυναίκα. Δεν μπορεί η

Δεν μπορεί η γυναίκα να καταλαβαίνει την αγάπη, την ιστορία, τον έρωτα, τον οποίο έχεις προς αυτήν, να σε κάνει υπό πόδιον, κουρένει. Όχι, δεν θα τη τρέψεις αυτό ποτέ. Θα σταθείς στο ύψος αποστολής και θα προτιμήσεις να ζήσεις χωρίς γυναίκα. Γιατί χωρίς γυναίκα μπορείς να ζήσεις, αλλά χωρίς Θεό δεν μπορείς να ζήσεις. Και όπως εσύ, μπορείς να ζήσεις χωρίς άντρα, αλλά χωρίς Θεό δεν μπορείς να ζήσεις. Και όσοι παιδί μου, χωρίς πατέρα και μάνα, μπορείς να ζήσεις, αλλά χ

Δεν έχει κανείς τον κόσμο αυτόν. Αυτές είναι θεμελιώδεις αρχές της Καινής Διαθήκης και του Ευαγγελίου του Κυρίου Ιησού Χριστού. Και προχωρούμε, προχωρούμε. Αλλά προς τι να εξετάσουμε εμπροσέν τα υπόλοιπα είδη της εξουσίας, σφεύγουμε κι εσύ ο υπάλληλος, ο οποίος τάφιασε έτσι η κατάρα για ένα κομμάτι ψωμί, ψωμί να κάθεσαι εκεί στο γραφείο σου ώρες ολόκληρες για να εκμεταλλεύεται αυτό τον ιδρώτα σου.

για να εκμεταλλεύεται αυτό τον ιδρώταρ σου και να πλουτίζει αυτό και να τη σαββρίζει στην Ελλάδα και εσύ ο οποίος σου δίνει ψυχία του πλούτου αυτού είτε του δυτικού δημοσίου και εσύ θα είσαι υπάκου εις το κράτος θα είσαι υπάκου εις τον προϊστάμενό σου είτε τι μαντάρχη είτε διευθυντής είτε υπουργός αλλά μέχρι ενός σημείου δεν θα επιτρέψεις σ' αυτόν τον προϊστάμενό σου να σου υβρίζει το Χριστό για τον Θεό και την Παναγία ενός σημείου καταπτώσεως

Δεν θα επιτρέψεις σε αυτόν τον προϊστάμενό σου να σου υβρίζει τον Χριστό για τον Θεό και την Παναγία. Είναι ο σημείος καταπτώσεως. Είναι ο σημείος να έχεις κάτι διαφοράς. Έχεις κάτι διαφοράς. Όταν εσύ, λέγεσαι υπουργός, λέγεσαι οτινάς, λέγεσαι νομάρχη, λέγεσαι αξιωματικός, λέγεσαι οτινάς, να βρέφεις μπροστά, να βρέφεις μπροστά τον προϊστάμενό σου, είτε στρατηγό, είτε ναύροχο, είτε... Να βρέφεις μπροστά. Να βρέφεις μπροστά των προϊστάμενων σου. Είτε στρατηγών, είτε ναύροχων, είτε πρωθυπουργών της χώρας, είτε οτινάν. Είναι άσχος. Αποτελεί. Αδελήλουια. Και κατάπτω την ανθρωπή της Ελίζεως. Να ακούς μπροστά σου να συμβρίζουν τον Χριστό την Παναγία. Και εσύ να τα δάχεσαι αυτές. Χάνω στεμάχιου. Χάνω μιας εξουσίας κοσμικής. Χάνω ταπειρών και διαφάνω.

Τον Χριστόν την Παναγία. Και εσύ να τα δάχτεις αυτές. Χάνω στεμαχίου. Χάνω μιας εξουσίας κοσμικής. Χάνω ταπειρών και διαφόρμενου συγκρόντου σου. Όχι. Αν είσαι χριστιανός θα το πεις. Δεν σε επιτρέπω να βλαστιμείς τον Θεόν και τον Χριστό. Σου αφήνω χαρτοφυλάκια. Σου αφήνω τα πάντα. Δέχεσαι τα πάντα. Και προτιμώ. Και υποστόπασμα ταλαιπωρία και πάλιν απόγευση και πάντα διωγμόν. Διότι παραπάνω στην καρδιά μου

διότι παραπάνω στην καρδιά μου φέγγει ο Χριστός φέγγει η Παναγία, φέγγει ο Θεός

Θα πείτε που μας πετάς Πάτερ, σε έναν κόσμο ιδανικό, μα εκεί πρέπει να σας πετάξω, εκεί πάνω που είναι ψηλά ιδέες, εκεί που είναι πάνω ψηλά τα πνεύματα, τα άλλα και αθανάτα, εκεί που κομποβολεί η Αγία Τριάς, διότι ο κάδρος αυτός, ο ψεύτης αυτός πας μας, θα σβήσει, σκιάει και παράγεται.

Πάει και προέρχεται. Όνειρον είναι και διάρκεται ο κόσμος τούτος. Όνειρον φεύγει. Στόμεν καλός επάνω στα ψηλά τα ύψη. Στόμεν, στόμεν, στόμεν. Ψηλά. Έχουμε παραδείγματα. Θα έπρεπε να κάνω θέμα ιδιαίτερα σήμερα. Σας παρακαλέσω μόνο δέκα λεπτά να τελειώσει. Κάντε υπομονή. Τώρα. Έχουμε παραδείγματα.

Έχουμε παραδείγματα διάθεσης λυθικής αντιστάσεως, δηλαδή ο κακοποιού εξουσίας. Έχουμε. Όσοι από εσάς αγαπάτε την αρχαία γλώσσα. Όσοι από εσάς αγαπάτε τα αρχαία κείμενα τα οποία εδημούργησε η μεγαλοφυΐα των Ελλήνων ή μάλλον η ειδική των Ελλήνων. Έχουν χριστιανικό κόσμο και έχουν προχριστιανικό κόσμο. Γιατί σας είπα ότι υπάρχουν χριστιανοί, σας το είπατε πάνω μου, υπάρχουν χριστιανοί...

Υπάρχουν Χριστιανοί, Χριστιανοί Πρόχριστου, όπως υπάρχουν και οι Λεωράνδρες Μετά Χριστός. Όσοι λέω αγαπάτε τα αρχαία κείμενα, διαβάστε ένα έργο που πέθεται Χριστικός, πέθεται στα ξένα έργα, στα θέατρα τα μεγάλα, τα σοβαρά θέατρα, εις Ευρώπης παίζεται, σπανίως, δε σπανιότατα παίζεται, εν Ελλάν, το έργο το οποίο ρε δημιούργησε η Μεγαλοφυΐα.

το οποίο ρε δημιούργησε η μεγαλοφυΐα και η δοφυΐα του Αρχαίου Οπίτου, του Σοφοκρήτια. Βάστε την αρτιβόνια. Τι βλέπετε, γύρω απ' αυτό, ως θέμα ακριβώς έτσι αυτό προσληθούμε. Τι ήτανε, δυο λίμων. Στα στίβας εδώ κοντά, λέγει, πλάθη των μύδων, ήταν ένας άρχοντας. Είχε εξουσία στα χέρια του. Σπαθιά και εξουσίαζε τα στίβας. Και διέταξε, έβγαλε μια...

και διέταξε έβγαλε μια διαταγή ένα πρωί ξημέρωσε η εθίδε και είχαν μια διαταγή και η διαταγή τέλεγε ότι δεν επιτρέπεται να ταρθεί στο χώμα των θυμών δεν επιτρέπεται να ταρθεί ένας νεκρός όλοι επιτρέπονται να ταρθούν μόνο να δεν ταρθεί και ο νεκρός αυτός είχε διαπράξει κατά αυτόν το έγκλημα διότι εξεστάθευσε εναντίον της ιδιαίτερας του πατρίδου των θυμών και ο νεκρός αυτός είχε διαπράξει κατά αυτόν το έγκλημα διότι εξεστράτευσε εναντίον της ιδιαίτερας του πατρίδου στον Θεό. Και ο εναντός αυτός ήταν ο Πολυνίκης. Έχει λοιπόν. Όποιος τολμήσει να πάει να τον θάψει, θεωρεί το δε μεγάλο μεγάλο κακό να μείνει ο άνθρωπος άταφος και βέβαια σήμερα ακόμα, αλλά πολύ παλαιότερο τότε, όποιος τολμήσει να πάει να τον θάψει,

να μείνει ο άνθρωπος άταφος και βέβαια σήμερα ακόμα, αλλά πολύ παλαιότερο τότε, ο οποίος τολμήσει να πάει να τον δάψει, να ανοίξει δάγκο, θα εκτελεστεί, θα οδηγηθεί και αυτός στον δάγκο. Και έβαλε φρουρούς τη νύχτα, ενανασωμένους φρουρούς τη νύχτα, και εφήναγαν τη νύχτα, εφήναγαν τη νύχτα εκεί πέρα, να μείνει άταφος.

Και εφήναγαν τη νύχτα, εφήναγαν τη νύχτα εκεί πέρα, να μείνει άταφος, άταφος. Κανείς δεν τορμούσε να πλησιάσει εκεί. Κοράκια θα τον τρώγανε, θα τον τρώγανε κοράκια. Δεν τον πάγανε κοράκια. Τι συνέβη. Τη νύχτα, στον τόπο εκεί που ήταν νεκρός, πετεύει μια ψυχή.

Μετέβει μια ψυχή. Μετέβει η αδελφή του η αντιγόνη. Η οποία αψήφισε τα σεντολάς του κρέοντος. Η οποία αψήφισε, δεν έλαβα υπόψη στα δάκρυα της αδελφή της Ισμήνης. Η οποία λέει, αδελφή μου, δεν είναι να τον παραπρέπει να εκτεράσουμε τη διαταγή του κρέοντος. Αψήφισε τον έρωτα, τον σφοδρόν έρωτα που είχε προς τον έναν μνηστευμένο νέον τον έμωνα.

Έναν μνηστευμένο νέον τον έμωνα, όλα αυτά τα ψήφισε και πήγε εκεί στην έξω της πόλος να χάψει τον τρυφόν τους. Συνελήφθη, οδηγήθη ενώπιον του κρέοντος και ο κρέον λέγει, «Διατί διάρκανας, δεν άκουσες τη διαταγή μου, λέει, διαταγή μου, πιάνε».

Διαταγή μου, λέει. Διαταγή μου. Ποια διαταγή. Την διαταγή μου δεν άκουσες. Διαταγή μου. Άκουσα διαταγή σου. Αλλά η διαταγή σου είναι παράνομος και ασεβής. Παραπάνω από δική σου διαταγή. Υπακούω σε κάποιον. σου διαταγή. Υπακούω σε κάποιον άλλο νόμο, το νόμο του Θεού, το νόμο της συνδυσιός μου, που με επιτάζει να βάψω το νεπρό. Αυτή είναι η ουσία του έργου αυτού της αντιγόνης, ότι πέραν από τους μεταβλητούς και εφημερών όμως, υπάρχουν οι λεγόμενοι άγραφοι νόμοι, τους οποίους έγινε ο ουρανός και όχι η γη. Αλλά γιατί αδερφή μου να πάμε σε τραγικούς, γιατί να πάμε στην αρχαία φιλοσοφία, γιατί.

Σεγέννησε ο ουρανός και όχι η γη. Αλλά γιατί αδερφή μου να πάμε σε τραγικούς. Γιατί να πάμε στην αρχαία φιλοσοφία. Γιατί. Τι είπαμε. Γιατί παρέδει τον καρονισμό. Για ανοίξτε εδώ πέρα. Πόσα παραδείγματα τέτοια εθνικής αντιστάσεως παρουσιάζει η γραφή. Σας τα λέω επίγραφη. Ο συντόμος. Ανοίξτε. Ανοίξτε. Ανοίξτε.

Ανοίξτε, ανοίξτε, ανοίξτε, ανοίξτε τον προφήτη Δανίη. Τι θα δείτε. Αν ανοίξετε τον προφήτη Δανίη θα δείτε εκεί πέρα έναν άρχοντα. Θα δείτε έναν αφουχοδονόσορα. Αν ανοίξετε τα τραγκροφήτα, θα δείτε εκεί πέρα έναν άρχοντα, θα δείτε έναν αφουχοδονόσορα, ο οποίος ως θηρίων μενόμενων, μενόμενων θηρίων, είχε εκδώσει διαταγή, διότι είπε εγώ, το κράτος είμαι εγώ, εγώ είμαι Θεός, μέχρι το σημείο. Και τι διατάξει, διατάξει αυτός, φτιάχνανε μια εικόνα, ένα άγαλαμα χριστούν, το έκτισαν στην παιδιά, δεν είναι ιερά, και κάλεσε ως ορισμένη ώρα.

και κάλεσε ως ορισμένη ώρα να προσταστούν στην πεδιάδα δεειρά όλη η κοινωνία, όλος ο λαός και παρουσιάστηκαν όλοι και στρατηγοί και υπάρχει και οι πάντες και λαός πολλής και είχε δώσει διαταγή μόλις ακούσουν οι σαλπινγκες μόλις ακούσουν οι σαλπινγκες αμέσως θα πέσουν χάμω στη γη στη γη άφαντες όποιος δεν πέσει χάμω να προσκυνήσει το άγαλμα το χρυσό άγαλμα δεν θα έχει ζωή Το χρυσό άγαλμα δεν θα έχει ζωή. Θα πέσει μέσα σε κάμινον πυρός. Και όταν λοιπόν ήρθε ο βασιλεύς με όλη την ολοπρεπειά του και όταν ήρθε ο λαός ολόκληρος και όταν ήρθε ορισμένη ώρα και όταν εσφάλπιγξε, εισφάλπιγξε, μεγάλη εισφάλπιγξε και έδωξε τα μουσικά όργανα, τότε είδες ένα θέαμα. Έχετε δει καμιά φορά στο χωράφι όταν περνάει η δρεπάνη, τα στάχια όλα τα υπερήφανα με το δρεπάνη πέφτουν όλα χάμω.

Οι δρεπάνοι πέφτουν όλα χάμω, όλα χάμω. Έτσι σαν να πέρασαν το δρεπάνι της τυραννίας, γιατί είναι δρεπάνια που λέγει ότι κάπου αποκάλυψε η δρεπάνια. Είναι τα δρεπάνια της αμαρτίας, είναι τα δρεπάνια της τυραννίας. Όταν πέρασε λοιπόν χιλιάδες ήταν λαός. Όταν δόθηκε η διαταγή, είδες λοιπόν σαν στάχια υπερήφωνα και εγωιστικά, κατέπεσαν οι πάντες από το δρέπωνο του Ναυγοδονόσουρος και ήταν χάμω πεσμένα. Μόνο μέσα στην θάλασσα ναυτή, μέσα στο π

Τι φάρασαν αυτοί μέσα εις το πλήρος αυτών, τρεις, τρεις, όχι. Καταρχάς, τι ήταν αυτοί, δεν είχαν αυτιά, δεν άκουσαν, πέστε κάτω, χαθήκατε, πέστε κάτω, ακλόητοι, ακλόητοι, πέστε κάτω. Τους πιάνουν, τους ελαμβάνουν, τα ονόματά τους είναι αιώνια σύμβολα αντιστάσεως εναντίον αυταίων και ασεβών τυράνων και βασιλέων του κόσμου. Είναι ο Αννίας, είναι ο Αζαχαρίας και ο Μικές. Αυτοί τρεις έμεναν.

και έχουν μίχες. Αυτοί οι τρεις έμειναν εκεί πέρα και συνελήφθησαν. Γιατί δεν ακούσατε, ακούσαμε τις άλπιγκα, ακούσαμε τα μουσικά όργανα, ακούσατε ζεταγάς, αλλά εμείς διδαχθήκαμε από τη μητέρα μας, διδαχθήκαμε από τους βονείς μας, από την παθρόνευσέ διά μας, διδαχθήκαμε ότι, τι διδαχθήκαμε, ότι άνθρωπο δεν προσκυνούμε, δεν προσκυνούμε άνθρωπο, Θεό μόνο προσκυνούμε. Και ρίψαμε ας σε στην κάμπινο του πυρός οι τρεις πέντε.

Δεν προσκυνούμε! Δεν προσκυνούμε άνθρωπο, Θεό μόνο προσκυνούμε! Και ρίψα βάση στην κάμπινο του πυρός οι τρεις παιδες. Ξέρετε ακόμα άλλο παράδειγμα, δεν φτάνει αυτό! Ε, τότε, διαβάσατε ένα οργανώτατο εβδείο γραμμένο σε μια ανάπτυξη των ελληνικών γλώσσων. Στην οργανωτένα γλώσσα, διαβάσατε τους μακαβαίους των ιστορικών αυτοεβδείων.

Ιστεροτεράν γλώσσαν, διαβάστε τους μακαδέους των ιστορικών αυτοευρείων, λέγεται εκεί πέραν έναν άλλο παλιπηλίον, διότι γεννάει η γη θηρία, δεν θα πάει ψυχή. Εφόσον υπάρχει αμαρτία, θα υπάρχουν τύρανοι, θα υπάρχουν κακοποιά. Μην νομίζετε, πέθανε ο ένας στα γενιά του άλλος, σαν τα μανιτάρια που φυτρώνει κοπριά έτσι και πάνω στην κοπριά της διαφοράς κοινωνίας.

Μην νομίζετε πέθανε ο ένας στα γενιά του άλλος σαν τα μανιτάρια που φυτρώνει κοπριά έτσι και πάνω στην κοπριά της διαφοράς κοινωνίας. Θα γεννώνται τυρανοί, θα γεννώνται άνθρωποι, δεν θα εκλείψουνε μόνο όταν εκλείψει η αμαρτία. Όταν επακραθείς το Ευαγγέλιο θα πάρσει αυτή η κοπριά της γης να γεννάει τίποτε στους τυραννούς και τίποτε στους ασεβείς. Θα υπάρχουν άλλα σουρονόματα. Αν λέγεται αντίοχος, αν λέγεται... Ο αντίοχος ήτανε. Τι

που τους διέναξε. Κατέλαβε τη χώρα της Παλαιστίνης. Άστισε τη σημαία του Ιστεροσόνημα. Και κάλεσε τους Ιουδαίους και τους είπε ότι είστε υποχρεωμένοι. Ξέρετε ότι μέχρι σήμερα οι Ιουδαίοι, οι Εβραίοι και οι Τούρκοι εξυπηρεάζονται της Παλαιάς Διαθήκης και οι Πομάκοι. Όσοι κάνατε πάνω στα σύνορα οι Πομάκοι που είναι πάνω δεν τρώνε το κρέας στο χείρι να σκουτώνουν τώρα το χειμώνα τα αγριογούρου.

Τώρα το χειμώνα τα αγρογούρνα, αν δεν τα τρώνε τα αγρογούρνα, όπως είναι τα πραδείγματα στο στρατό. Δεν τρώνε αγρογούρνα, σέβονται την θρησκεία τους. Οι πομάχοι, αυτοί οι αγράμματοι οι πομάχοι έχουν Θεό, έχουν θρησκεία οι πομάχοι. Και δεν τρώνε τα αγρογούρνα, διότι απογορεύει η θρησκεία. Τα φορεύουν ο Μωσαϊκός νόμος. Τα φορεύουν ο Μωσαϊκός νόμος, να μην φάουν χρήραιο κρέας. Λοιπόν, ο αντίοχος, υπολογίζουν, εισέλ

Λοιπόν ο Αντίοχος υπολογίζων εισάγησης αντιστάσεως της Ιουδαϊκής εκπαικτοκίας Φιλής. Τι έκανε, υπολογίζων, κακώς υπολογίζων, ποντάρων επάνω στην κατάπτωση της Φιλής. Τι έκανε, στην πλατεία της Ρεωσολίμων έκτισε γουρνόπουλα και τάψηνε συνεχώς και κάλεσε τους Ιουδαίους να φάνε μεζέ. Φανταστείτε όλοι πήγαιναν.

και κάλεσε τους Ιουδαίους να φάνε μεζέ. Φανταστείτε όλοι πήγαιναν. Αλλά είπαμε μέσα στο λαό, στον συρφετό, στον όχλο θα υπάρχουν πάντοτε παραδείγματα ηρωικά τα οποία πάνω από την κοιλιά, πάνω από το στομάχι, πάνω από τα ανθρώπινα θα θέσουν τους αιωνίους νόμους, νόμους συνειδησιώσεων. Ήρθε λοιπόν και ένας γέρος Ελεάδαρος διδάσκαλο

Πάνω από τα ανθρώπινα θα θέσουν τους αιωνίους νόμους, λόγω συνειδησιώσεων. Ήρθε λοιπόν και ένας γέρος, ελεάζερος διδάσκαλος, αληθός διδάσκαλος του Ισραήλ, 90 ετών ή το περίπου, τον εκάλεσαν, του δώσανε μεζέ. Όχι. Πατρός νόμος, δεν εγκαταλείπω. Δεν εγκαταλείπω τον πατρό και δέχτη το μαρτύρο. Μετά προσταστήκαν 7 νέοι ηλικίας, 15 με 20 ετών, 25 ετών, μαζί με την Αγία των Μητών. της Σολομονής, στην οποία, την οποία, των οποίων μητρός και 7 υιών εορτάζουν τη μνήμη και εμείς οι χριστιανοί. Παρουσιάστηκαν ο ένας κατόπιν του άλλου και βασανίστηκαν μπροστά στη μάνα, την ηρωίδα μάνα, η οποία έβλεπε τα παιδιά της να τα κόβουν, να τους κόβουν τα μέλη, αλλά αυτή επέμενε και ενεθάρρυνε τους υιούς της στο μαρτύριο.

και έλεγαν τα παιδιά τι μας ρωτάς.

Και έλεγαν τα παιδιά, τι μας ρωτάς, τι μας ρωτάς, γιατί μας βασανίζεις, γιατί ζητάς να ρυθούμε την πίστη μας, να ρυθούμε τους πατρών νόμους, εμείς λέει οι μαδαοβασισμένοι να αποφάνομαι. Βέβαια Χρήστο είπε τον πατρόν αυτών των νόμων, αγωνιδόμενοι και πηκτόντες. Αυτά είπαν αυτοί οι Ελλάδες με τα εφτά. Είδου παραδείγμα. Τέλος, τέλος θα σας προσέχω ένα τελευταίο πράδειγμα για να τελειώνω. Είναι το πράδειγμα.

είναι το πράδειγμα επάνω μέσα στο οποίο υπάρχει το ρητόν το ρητόν και ποιο είναι το πράδειγμα πάμε στο πέμπτο στο πέμπτο κεφάλαιο του πράξη κηρύττει ο Απόστολος Πέτρος τα λόγια τι λόγια ήταν εκείνα τι λόγια ήταν εκείνα αστραπή βροντί τι λόγια ήταν εκείνα αλλά ήταν μόνο τα λόγια του Πέτρου ήταν και τα χάματα που έκανε

Τα λόγια του Πέτρου ήταν και τα θαύματα που έκανε ο Πέτρος. Μεγάλα θαύματα. Και ο κόσμος στους 100, 200, 300 υψάρεται το πλήθος των πιστών των Χριστών. Οι πρόδοσοι αυτοί του Ευαγγελίου, τα θαύματα αυτά τα μεγάλα και εξαίσια προκάλεσαν την ίσα των αρχιερέων και των γραμματέων και του στρατηγού των Ιεροσελήμων. Τους κάλεσαν, τους έβαλαν μέσα στη φυλακή, μέσα στον κουντρούμι.

Τι έβαλαν μέσα στη φυλακή, μέσα στον κουντρούμι, ο Πέτρος και η Αμωρία. Την νύχτα, την νύχτα ρε, ας μην πιστεύουν οι άφριστοι, δικαίωμά τους. Εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχουν άγγελοι και αρχάγγελοι, ότι υπάρχουν όλα τα δυνάμεις που κυβερνούν την ανθρωπότητα. Την νύχτα, ρε, εκείνοι έφραυσαν ή ένοιξαν η θύρα της φυλακής. Κι άγγελος, αστροποβόλος και φωτιβόλος και ηλιόμορφος, παρουσιάστηκε στη φυλα

Είστε ελεύθεροι. Η ανεξουσία επίγειο σας φυλάκισε. Η φυλακία είναι για τους ληστάς, για τους κακοποιούς, δεν είναι για τους ανθρώπους του Θεού. Είστε ελεύθεροι. Τους έβαλε προς τα έξω και όταν τους έβαλε λίγο προς τα έξω τη νύχτα τους είπε «Πορευθέντες, λαλείτε τα βρήματα της αιώνιας ζωής». Να πάτε στο καλό και να πάτε εκεί. Σε πάσετε κάθε γωνιά. Σας διατάσσει ο ουρανός. Σας διατάσσει ο Θεός. Λαλείτε.

Ο Θεός λαλείται αφόβος των Λόγων του Θεού τα ρήματα της αιωνιούς ζωής. Και μετέβησαν. Το θαύμα, τι μετενόησαν. Όταν το μετενόησαν οι αγραμματείς, μετενόησαν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, μετενόησαν οι στρατηγοί. Άμα δεν είναι ο άνθρωπος να μετανοήσει, οι φυλακές να σπάνε, η γη να σύγεται, τα πάντα να σύγονται, ο Χριστός να ξανάρθει στην γη να σταυρωθεί και νού για θαύματα να γίνονται, αυτός που δεν πιστεύει.

Αυτός που δεν πιστεύει, δεν πιστεύει ότι η έλλειψη είναι αποδείξεων. Δεν πιστεύει ότι ό,τι είναι σιγά και δεν πάρει με την ψυχή. Δεν πίστευσαν λοιπόν αυτοί. Τους φτιάχνουν ακραίο. Στην οδικαστήριο 165 δικαστέ. Το Μέγα Συνέδριο των Ιουδαίων. Τους καλούν εκεί, τους οδηγούν ενώπιόντως. Τους οδηγούν εκεί στο δικαστήριο. Ζητούν αυτά. Τους λένε γιατί. Δεν σας διατάξαμε. Δεν σας είπαμε. Δεν ήμαθαμε εξουσία. Δεν ήμαθαμε εξουσία

Δεν είμαστε εμείς εξουσία. Δεν σας διατάξαμε να μην μιλάτε, να μην κηρύττει τον Ιησού, το όνομα. Κάντε ό,τι θέλετε. Μόνο το όνομα του Χριστού να με αναφέρετε. Όλα σας τα επιτρέπουμε. Το όνομα του Χριστού δεν κηρύττει. Γιατί απαντά. Απαντά αυτό το οποίο είναι το ρητόν. Απαντά αυτό που είναι ο αβάμας. Απαντά αυτό το οποίο είναι το θεμένιο, το σχέση όλος με την κοινωνία και με τις εξουσίες του κόσμου. Απαντά. Λακωνικός και σοφός και θεοπρέστος. Ο τοστό

το στόμα των Αποστόλων, το δε στόμα των Αποστόλων είναι ο Απόστολος Πέτρος απαντά και λέγει πιθαρχιν δι Θεομάλων για ανθρώπις με άλλα λόγια το κάνουμε ρευστό, θα το λιανίσαμε είναι λίρα είναι αυτό, θα το κάνουμε λιανά σε ακούω λέγει, σας ακούω ακούω τα διαταγά σας γίνομαι τάπης, γίνομαι τάπης να περάσετε επάνω μου αλλά δεν σας επιτρέψω να επιβείτε εις τα καθήκοντα που έχω στο Θεό θα υπακούω σας

και μετά πεις να περάσετε επάνω μου. Αλλά δεν θα σας επιτρέψω να επιβείτε εις τα καθήκοντα που έχω στο Θεό. Θα υπακούω σε εσάς, αλλά παραπάνω από εσάς υπακούω στο Θεό, που με διατάσσει και δι' αγγέλων και δι' αδραυμάτων και δι' ουρατών και ουραντών, με διατάσσει εκεί ούτε ούτε ούτε ούτε ούτε ούτε ούτε ούτε ούτε ούτε ούτε ούτε ούτε

Θα υπακούω στον Θεό και όχι σε εσάς. Και το τέλος. Τι ούτω ήτανε. Ούτω αδελφοί μου. Ούτω αδελφοί μου. Σας εξήγησα σήμερα κατά τρόπον αντίστροφον στο τέλος των ρητών. Και αυτό το ρητόν επιθυμώ να εντυπωθεί στην καρδιά όλοι μας. Γιατί όλοι ζούμε σαν έναν κόσμο αξιών. Σαν έναν κόσμο εξουσιών. Και όλοι μας θα αντιμετωπίσουμε τα θέματα αυτά.

Υποθεί στην καρδιά όλοι μας, διότι όλοι ζούμε σ' έναν κόσμο αξιών, σ' έναν κόσμο εξουσιών και όλοι μας θα αντιμετωπίσουμε τα θέματα αυτά. Πειταρχή, κι αν υπάρχουν αδερφοί μου, τέλος, μας φωνάζουν οι Απόστολοι, μας φωνάζουν μεγάλα πολλά δείγματα και σφραγίζω τον λόγο μου με δύο ρητά, με δύο περικοπάς, αθανάτους περικοπάς ηρώων, οι οποίοι κοντά στους Αποστόλους και κοντά στους Μάρτυρας αγωνίστησαν, αντερστώθησαν γενναίως τις τ

Αντεστάθησαν γενναίως τις τυράννες, αντεστάθησαν γενναίως τις βασιλεύσεις της γης. Ο ένας είναι ο Ιερός Χρυσόστομος, του οποίου την εορτήν εορτάσαν προημερών μαζί με τους δυο άλλους Αγίους. Ο Ιερός Χρυσόστομος ο οποίος εσήκωσε σημαίαν επαναστάσεως εναντίον των φαύλων αναχτώρων, εναντίον της φαύλης και δεδορμένης αυλής, εναντίον της βασιλής της διαβδορμένης εκείνης, της ευδοκίας την οποία επεκάλυψε Ηρωδιάδα

Αντίον της Ιεζάβελ αυτής, εκεί η ξεφανάσταση. Και τότε, συνελήφθη. Και τότε, εδιώχθη από τον θρόνο. Και απίτησε και άγραψε στον κυριαρχό τον επίσκοπο τα έξι λόγια. Ιάν, με εξορίσει η βασίλισσα, ας με εξορίσει. Του κυρίου Υγή και τον κύριο Μαρτύση. Ιάν!

Ή αν με ρίψει στα νηρία, έχω τον Δανίλη σύντροφο μέσα στον Λάκκο των Λεόντων, θα έχω σύντροφον τον Δανίλη που ερήφθη στον Λάκκο των Λεόντων. Αν με ρίψει στη ποτιά, θα έχω σύντροφα τα τρία παιδιά. Αν με ρίψει μέσα στη θάλασσα, στα ποτάμια, σύντροφον θα έχω Ιωάννα τον Προφήτη. Ή αν με ρίψει, αν με πριονίσει, πάλι πριονίδει, πριώνει και με κόψει, εγώ θα έχω...

και με κόψει, εγώ θα έχω σύντροφο Ισαΐα τον προφήτη που επριόνισαν οι άρχοντες της γης. Και αν ακόμα πάρουν λιθάρια οι στρατιώτερα να με λιθοβολήσουν έξω του θρόνου μου, εάν έχουν σκοπό τι ούτω, εγώ συντροφιά μου θα έχω και φίλο μου τον Αγίον Στέφανον. Και αν ακόμα πάρουν σπαθί να κόψει το κεφάλι μου, ας είναι αγιασμένη η ώρα. Θα έχω σύντροφο Ιωάννη τον πρόδρομο. Δεν έχω τίποτε.

Δεν γνωρίζει τίποτε. Είμαι άδικος στο πάντα. Και εις πύρκης λέοντας, χάρη του Θεού, τα πάντα θυσιάζω. Έτσι ομίλησε ο Μέγας από τους Πατριάρχες, που να φτιάχνουν όλους τους Πατριαρχάτες και τους Αρχιεπισκόπους και τους Ιεροκύρικα και τους Θεολόγους, μη γεννάτε, κλάψατε, δεν φτιάχνουμε τον Ιχάκη, του μεγάλου αυτού πατρός, ο οποίος αντιστάθη ροϊκός εναντίον βασιλέων, εναντίον τροινικού καταστρόφους και ένα ξε Και έλαμψε φωτεινή τροχιά μέσα στην ιστορία,

διότι η εκκλησία δεν μπορεί να γίνει εκκλησία ουραγός, δεν μπορεί να γίνει εκκλησία όπως τα ελλημερικοί, αλλά να έχει το στέλνος των ιερών, το στέλνος των μαρτύρων, το στέλνος του αγωνιστού, να αγωνίζεται και να μάθει και να πίνει κόντρα με όλο τον κόσμο, όπως πήγαν οι Μεγάλοι Πατέρες. Τέλος, έχω ρε Πομπνήσου στην αγάπη σας έναν εκ των νεοτέρων μαρτύρων της φυλής μας, τον ιερομάρτυρα Κοσμάρτον Εντωρόν, ο οποίος από βράχος σε βράχος και και από λαγκάδι σε λαγκάδι

και παντού κυρίων των Ευαγγέλιων. Και έλεγε, θα κάνετε υπακοή στον Σουλτάνο. Δεν μπορεί να είστε ακόμα η ώρα της λεφταριάς. Η ώρα της λεφταριάς. Θα υπακούετε. Δεν είστε η ώρα. Εργάζομαι για την ώρα αυτή. Έλεγε, αλλά θα κάνετε υπακοή στις υψουσίες. Μέχρι που δεν σε βίω. Το κορμί σας μη σας μένει. Ας το κάτσουν. Ας το τηγανίσουν. Τα σπίτια σας ας βάλουν φωτιά.

Τα σπίτια σας, ας βάλουν φωτιά. Τα υπάρχοντά σας, ας τα πάρουν. Δώσ' τα τέτα, ενεδικά σας. Δυο πράγματα, να μην τα δώσετε ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ, σε οντύποτε κατεστρός, ή πολλοντύποτε σορτραγικό κατεστρό και οπουδήποτε να είναι. Είτε δημοκρατία, είτε βασιλεία, θα λάσσουν τα συστήματα κυβερνήτης. Δυο πράγματα, να κρατήσετε κοντά κάτω από τον ήλιο, έλεγε ο Βαγκοσμάς Λετωρός, που είχε ψυχή νερού.

Βάσουν τα συστήματα κυβερνήτης, δυο πράγματα να κρατήσετε κοντά κάτω από τον ήλιο, έλεγε ο Παγκοσμάς ο Αιτωρός που είχε ψυχή νερός, ψυχή μαγιτού, δυο πράγματα, τα καλύβια να τα κάψουνε, τα σπίτια να τα προβολήσουνε, δυο πράγματα να κρατήσετε στον παρόν, Χριστός και ψυχή μας χρειάζεται, αυτά όχι όμως να κρατήσουμε, μέχρι συνταγή αυτούς των όνων, ενούντες και ευλογούντες, πατέρα Υιών.

Αυτά, αδόρφια μου, να κρατήσω με. Με χριστιαντήρια στους νόνους, εννοούντες και ευλογούντες. Πατέρα Υιών και Άγιον Πνεύμα, είσαι όλας όλων. Αμήν. Πορεύε στην ευχή του Κύριου ημάδας του Χριστού. Τη ευχά των Αγίων Πατέρων ημών. Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ενέζειον και σώσον ημάς. Αμήν.